← Κύπρος

D. LAZAROU & SONS LTD κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Γενική Αίτηση- Έφεση:143/19, 31/7/2019

D. LAZAROU & SONS LTD κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Γενική Αίτηση- Έφεση:143/19, 31/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A427 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Γενική Αίτηση- Έφεση:143/19 Μεταξύ:

  1. D. LAZAROU & SONS LTD
  2. **** **** ΛΑΖΑΡΟΥ
  3. **** **** ΛΑΖΑΡΟΥ το γένος **** ΧΡΙΣΤΟΥ, και ή άλλως **** **** ΛΑΖΑΡΟΥ το γένος **** ΧΡΙΣΤΟΥ Αιτητές-Εφεσείοντες -και- ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Καθ' ων η αίτηση - Εφεσίβλητων 31 Ιουλίου 2019 Για Εφεσείοντες: κ. Π. Κονταξής και κα Κ. Λογδανίδου για Σωφρόνιο Σωφρονίου Για Εφεσίβλητη: κα Δ. Τταουξιή για Χρυσαφίνης & Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε ΑΠΟΦΑΣΗ Με την ως άνω αίτηση-έφεση τους οι Εφεσείοντες-Αιτητές (εφεξής «οι Αιτητές») αιτούνται την ακύρωση των Ειδοποιήσεων Ι και ΙΑ στη βάση των οποίων δρομολογήθηκε εκποίηση της υποθήκης Υ.4115 και προγραμματίστηκε πλειστηριασμός του ενυπόθηκου τεμαχίου 1064 για τις 10.9.
  4. Προέβαλαν έξι λόγους οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι:
  5. Οι Αιτητές στα πλαίσια της αγωγής 1685 καταχώρισαν αίτηση για προσωρινό διάταγμα.
  6. Στην αγωγή 1685 η εδώ Καθ' ης (εκεί Ενάγουσα) τράπεζα αξιώνει και διάταγμα εκποίησης του ενυπόθηκου.
  7. Οι Αιτητές στην Υπεράσπιση τους στην αγωγή 1685 προέβαλαν ότι υπήρξαν παράνομες χρεώσεις και ή υπερχρεώσεις στον λογαριασμό και με Ανταπαίτηση τους ζητούν την ακύρωση τόσο του δανείου όσο και της υποθήκης.
  8. Οι επιδοθείσες ειδοποιήσεις δεν συμμορφώνονται με τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο καθότι απουσιάζει αναλυτική κατάσταση λογαριασμού.
  9. Παραβιάζονται τα συνταγματικά δικαιώματα ιδιοκτησίας, ισότητας και προσφυγής στη δικαιοσύνη (άρθρα 23, 28, 30) και η αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση του ο Αιτητής 2 αναφέρει μεταξύ άλλων ότι με τη συνιδιοκτήτρια και σύζυγο του, Αιτήτρια 3 υποθήκευσαν το ακίνητο για δάνειο Λ.Κ.400.000, ότι με την Ανταπαίτηση τους στην αγωγή προέβαλαν τις παράνομες χρεώσεις και ζήτησαν ακύρωση, ότι με την αγωγή η τράπεζα αξιώνει μικρότερα ποσά από ό,τι με την Ειδοποίηση ΙΑ, ότι εκκρεμούσης της αγωγής παρέλαβαν στις 18.1.19 τις Ειδοποιήσεις Ι χωρίς κανονική κατάσταση λογαριασμού και στις 6.5.19 τις Ειδοποιήσεις ΙΑ χωρίς αναφορά σε αριθμό λογαριασμού, ότι αμέσως καταχώρισαν αίτηση για προσωρινό διάταγμα και στη συνέχεια προβάλλει την αντισυνταγματικότητα των σχετικών διατάξεων του Νόμου. Ένσταση Με την ένσταση της η Εφεσίβλητη-Καθ' ης (εφεξής «η Καθ' ης») προέβαλε 10 λόγους προς απόρριψη της αίτησης, οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι:
  10. Υπάρχει κατάχρηση καθότι προωθούνται άλλες τρεις παρόμοιες αιτήσεις σε σχέση με την ίδια υποθήκη και την εκποίηση της.
  11. Δεν συντρέχουν οι προβλεπόμενοι από τον Νόμο λόγοι ακύρωσης.
  12. Η διαδικασία ακολουθείται ορθά και νομότυπα.
  13. Οι ειδοποιήσεις επιδόθηκαν ορθά.
  14. Η ύπαρξη της αγωγής δεν συνιστά κώλυμα.
  15. Το Έγγραφο Υποθήκης προβλέπει τη δυνατότητα πώλησης.
  16. Ο έλεγχος συνταγματικότητας δεν είναι απαραίτητος και εν πάση περιπτώσει δεν προκύπτει ασυμβατότητα με το Σύνταγμα. Στη συνοδεύουσα την ένσταση ένορκη δήλωση του ο υπάλληλος της Καθ' ης κ. Γρηγορίου αναφέρεται μεταξύ άλλων στο ιστορικό της υπόθεσης, στον τερματισμό του δανείου, στην αποστολή Ειδοποιήσεων Θ, στην καταχώριση συνολικά τεσσάρων αγωγών για πέντε χορηγήσεις στην Αιτήτρια 1 οι οποίες εξασφαλίζονταν όλες από την Υ.4115, στο ότι το συνολικό οφειλόμενο είναι €1.470,831 συν τόκους, στην επίδοση Ειδοποιήσεων Ι στις 11.1.19 και Ειδοποιήσεων ΙΑ και ΙΒ στις 3.5.19 και 6.5.19, στο ότι στις 31.5.19 οι Αιτητές καταχώρισαν συνολικά τέσσερις εφέσεις πανομοιότυπες και τέλος παραθέτει τους προταθέντες λόγους ακύρωσης τους οποίους αναλύει και σχολιάζει επεξηγώντας τους λόγους ένστασης. Προς υποστήριξη επισυνάπτει διάφορα έγγραφα ως Τεκμήρια 1-
  17. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Όσον αφορά τη νομική πτυχή της υπόθεσης κατ' αρχάς θεωρώ ότι απαιτείται εξέταση δύο προδικαστικών εισηγήσεων της Καθ' ης, ήτοι ότι παρατηρείται κατάχρηση διαδικασίας και ότι υφίσταται δεδικασμένο. Κατάχρηση Διαδικασίας Είναι γνωστή η αρχή πως η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου, καθότι συνιστά κατάχρηση (Διευθυντής Φυλακών ν. Περέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Αναφορικά με Beogradska D.D.
(1996)1(B) A.A.Δ. 911). Στην παρούσα περίπτωση, όπως συνάγεται από το Έγγραφο Υποθήκης, η Υ.4115 εξασφάλιζε τις πιστωτικές διευκολύνσεις τις οποίες χορηγούσε η Καθ' ης στους Αιτητές από κοινού και ή κεχωρισμένως μέχρι ποσού Λ.Κ.400.000, δηλαδή σε οποιονδήποτε ή σε οποιουσδήποτε από αυτούς. Στις 26.7.18 η Καθ' ης τράπεζα προς είσπραξη των οφειλόμενων καταχώρισε τέσσερις αγωγές ως εξής:
  1. Αρ. 1685/18 για τους λογαριασμούς 2651 και
  3. Αρ. 1686/18 για τον λογαριασμό
  5. Αρ. 1742/18 για τον λογαριασμό
  7. Αρ. 1744/18 για τον λογαριασμό
  8. Στις 31.12.18 η Καθ' ης άρχισε τη διαδικασία εκποίησης αποστέλλοντας Ειδοποίηση Τύπου Ι και στη συνέχεια Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ και ΙΒ στους πρωτοφειλέτες και εγγυητές κάθε εξασφαλιζόμενης πιστωτικής διευκόλυνσης. Οι Αιτητές δέχονται ότι παρέλαβαν στις 18.1.19 την Ειδοποίηση Ι και στις 6.5.19 την Ειδοποίηση ΙΑ (Τεκμήριο Α). Στην Ειδοποίηση Ι όντως αναφέρονται ως επιμέρους χρέη τα οποία εξασφαλίζονται με την Υ.4115, οι πέντε πιο πάνω λογαριασμοί για τους οποίους έχουν εγερθεί οι τέσσερις αγωγές, τα υπόλοιπα των οποίων συμποσούνται κατ' ισχυρισμόν σε €1.470,
  9. Έτσι εξηγείται το γιατί στην αγωγή 1685/18 αξιώνονται μικρότερα ποσά από το σύνολο χωρίς βέβαια να τίθεται ουσιαστικό ζήτημα. Στην Ειδοποίηση ΙΑ καταγράφεται ότι το ποσό το οποίο κατέστη απαιτητό βάσει της Υ.4115 ανέρχεται στα €1.147.595 συν τόκους. Αυτό ευλόγως είναι μικρότερο από το συνολικό οφειλόμενο επειδή αφορά το ποσό που εξασφαλίστηκε με την υποθήκη δηλαδή τις €683.440 (Λ.Κ.400.000) συν τους τόκους τους από το
  10. Οι Αιτητές δεν αρνούνται τα αναφερόμενα από την Καθ' ης στην ένσταση της. Προκύπτει όντως πως παραλαμβάνοντας την Ειδοποίηση ΙΑ οι Αιτητές καταχώρισαν είτε μόνοι είτε μαζί με άλλους συνοφειλέτες ή εγγυητές στις 31.5.19 τέσσερις Αιτήσεις-Εφέσεις υπ' αρ. 143-146/
  11. Η μελέτη των εγγράφων αυτών καταδεικνύει όντως πως ενώ έχει αρχίσει μια μόνο διαδικασία και τούτο για την εκποίηση της μόνης υποθήκης Υ.4115 οι Αιτητές της παρούσας αποτάθηκαν με πέραν του ενός ένδικου μέσου (έφεσης) εναντίον της ίδιας Ειδοποίησης ΙΑ, η οποία αφορά το μόνο ενυπόθηκο τεμ. 1064, του οποίου ο πλειστηριασμός ορίστηκε για τις 10.9.
  12. Ειδικότερα οι Αιτητές 2 και 3 συμμετέχουν ως αιτητές και στις άλλες τρεις εφέσεις ενώ η Αιτήτρια 1 εταιρεία συμμετέχει και στην έφεση υπ' αρ. 145/19 μόνο. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία πως όλες οι εφέσεις στοχεύουν στο ίδιο ακυρωτικό αποτέλεσμα της ίδιας Ειδοποίησης ΙΑ και μέσω αυτής στην ακύρωση της ίδιας διαδικασίας εκποίησης και υπ' αυτή την έννοια όντως υπάρχει κατάχρηση διαδικασίας. Δεν θα συμφωνήσω όμως ότι είναι ορθό και δίκαιο να απορριφθεί η παρούσα καθότι αυτή είναι η πρώτη που έχει καταχωριστεί, ως εξηγείται κατωτέρω. Είναι σαφές πως η Εφεσίβλητη επικαλείται τη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου για παρεμπόδιση κατάχρησης. Όπως έχει αναφερθεί στη Διευθυντής Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα (ανωτέρω) η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας η οποία συνιστά κατάχρηση εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας, εξ ου και η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων προς παρεμπόδιση της κατάχρησης είναι σύμφυτη. Τα δε χρησιμοποιούμενα μέσα προς αποτροπή της κατάχρησης δεν συναρτώνται με κάποιο συγκεκριμένο διάταγμα αλλά είναι δυνατό να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή η οποία είναι αναγκαία στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Στην Beogradska (ανωτέρω) τονίστηκε πως η κατάχρηση δυνατό να προσλάβει πολλές μορφές και ότι αναλόγως ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της. Στην Beogradska (ανωτέρω) γίνεται παραπομπή σε διάφορες υποθέσεις στις οποίες η μια εκ των δυο διαδικασιών (συνήθως η μεταγενέστερη) με τις οποίες επιδιώκοντο όμοιοι σκοποί με παράλληλα μέσα, ανεστάλη, ακριβώς επειδή κρίθηκε ότι υπήρχε κατάχρηση διαδικασίας, ήτοι στις Wright v. Bennett
(1948)1 All E.R. 227, Thames Launches v. Trinity Hours
(1961)1 All E.R. 26, Royal Bank of Scotland v. Citruidal Investments
(1971)3 All E.R. 558, Slough Estates v. Slough B.C.
(1967)2 All E.R. 27 και Δημοκρατία ν. Υψαρίδη κ.α. (Αρ.2)
(1993)3 Α.Α.Δ. 347. Δεν παραγνωρίζεται βέβαια ότι στην Περρέλλα (ανωτέρω) καθώς και στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348 υιοθετήθηκε ως μέτρο η απόρριψη της διαδικασίας η οποία είχε κριθεί ως καταχρηστική. Με τη διαπίστωση ότι η αγγλική νομολογία δεν έχει διατυπώσει οποιοδήποτε κανόνα περί του πότε εφαρμόζεται η αναστολή και πότε η απόρριψη, το Ανώτατο Δικαστήριο στην Beogradska (ανωτέρω) ανέφερε τα εξής: «Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε την διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας.» Στην παρούσα περίπτωση έχοντας υπόψιν τη φύση των αιτήσεων και συνεκτιμώντας ότι οι Αιτητές ούτως ή άλλως είχαν το δικαίωμα να προωθήσουν, εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, τουλάχιστον την παρούσα αίτηση, κρίνω πως θα ήταν ορθότερο και δικαιότερο να διασωθεί η παρούσα, η οποία είναι η πρώτη η οποία καταχωρίστηκε (κρίνοντας από τον αριθμό της). Άλλωστε καθ' όσον αφορά την Αιτήτρια 1 η Καθ' ης προέβαλε (στην αγόρευση της όμως) πως δεν υφίσταται πλέον η άλλη αίτηση της, οπότε εάν εγίνετο δεκτή η αναφορά αυτή έπεται πως δεν υφίσταται κατάχρηση εκ μέρους της εταιρείας. Δεδικασμένο Όσον αφορά την εισήγηση περί ύπαρξης δεδικασμένου θα πρέπει ευθύς εξαρχής να σημειωθεί πως η Καθ' ης δεν έχει συμπεριλάβει τέτοιο λόγο απόρριψης στην ένσταση της και σαφέστατα δεν μπορεί να τύχει εξέτασης. Ακόμα όμως και να μπορούσε να εξεταστεί και πάλι δεν θα υπήρχαν πιθανότητες επιτυχίας τέτοιας ένστασης δεδομένου ότι δεν υπάρχει το αναγκαίο υπόβαθρο από πλευράς μαρτυρικού υλικού. Δεν παραγνωρίζω ότι η θέση της Καθ' ης είναι πως τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν το δεδικασμένο (ήτοι η απόσυρση μιας εκ των άλλων τριών αιτήσεων) έλαβαν χώρα την 1.7.19, δηλαδή την ίδια μέρα με την καταχώριση της ένστασης της και δεν το γνώριζε ούτε και προλάβαινε να το συμπεριλάβει στην ένορκη της δήλωση. Αναμφίβολα όμως η Καθ' ης είχε τη δικονομική δυνατότητα να αιτηθεί τροποποίηση των λόγων ένστασης και την προσκόμιση σχετικής μαρτυρίας ως το υπόβαθρο τέτοιου επιπρόσθετου λόγου αλλά παρόλα αυτά δεν το έπραξε. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να λεχθεί πως τα όσα αναφέρθηκαν στην αγόρευση της υπό τύπο μαρτυρίας και το έγγραφο που έχει επισυναφθεί απαραδέκτως σε αγόρευση δεν είναι δυνατό να ληφθούν υπόψιν. Λόγοι Ακύρωσης Οι λόγοι τους οποίους συμπεριέλαβαν οι Αιτητές στην έφεση τους έχουν προηγουμένως παρατεθεί. Μια απλή σύγκριση τους με τους προβλεπόμενους στο πιο πάνω δικαιοδοτικό άρθρο 44Γ
(3)καταδεικνύει ότι ουδείς εξ αυτών καλύπτεται από το άρθρο αυτό, με εξαίρεση τον τέταρτο λόγο αλλά ακόμα και αυτός ως εστιαζόμενος σε θέματα τύπου της Ειδοποίησης Ι δεν μπορεί να προωθηθεί. Το ένδικο μέσο της έφεσης βάσει του άρθρου 44Γ
(3)αφορά μόνο την Ειδοποίηση ΙΑ και μόνο για τους αναφερόμενους σε αυτό έξι λόγους. Κατά συνέπειαν δεν μπορούν να τύχουν εξέτασης τα προβληθέντα εν σχέσει με το περιεχόμενο της Ειδοποίησης Ι ή της επισυνημμένης σε αυτή κατάστασης λογαριασμού. Το ότι οι Αιτητές καταχώρισαν απλά αίτηση για προσωρινό διάταγμα χωρίς αναφορά ότι έχει εκδοθεί, το ότι η Καθ' ης καταχώρισε αγωγή δεδομένου ότι κάτι τέτοιο δεν συνιστά κώλυμα, καθώς και το ότι οι Αιτητές καταχώρισαν Υπεράσπιση με Ανταπαίτηση προβάλλοντας υπερχρεώσεις και διεκδικούντες ακύρωση των συμβάσεων (δανείου και υποθήκης), δεν συνιστούν λόγους ακύρωσης σύμφωνα με τον Νόμο. Συνταγματικότητα Εγείρονται όμως και ζητήματα όσον αφορά τη συνταγματικότητα των σχετικών διατάξεων του Μέρους VIA του Ν.9/65 των οποίων απαιτείται εξέταση. Η εισήγηση των Αιτητών είναι πως οι τροποποιητικοί Ν.142
(1)/14 και Ν.87
(1)/18 είναι αντισυνταγματικοί καθότι έχουν αναδρομική ισχύ αντί από της δημοσίευσης και επεμβαίνουν σε ήδη υπάρχουσες διαδικασίες, παραβιάζοντας το δικαίωμα κατοχής, διάθεσης και απόλαυσης ακίνητης ιδιοκτησίας, το δικαίωμα ισότητας αφού παρέχουν υπέρμετρα δικαιώματα υπέρ της τράπεζας, καθώς και το δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη αφού παρά τις αμφισβητήσεις ποσών με την εκποίηση εντούτοις η αγωγή που καταχώρισε η τράπεζα θα καταστεί άνευ αντικειμένου, ενώ η χορήγηση δικαιώματος προώθησης εκποίησης ενόσω εκκρεμεί αγωγή συνιστά παραβίαση της αρχής της διάκρισης των εξουσιών. Εν πρώτοις θα πρέπει να σημειωθεί πως με βάση το άρθρο 7 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ.1 κάθε νόμος, εκτός αν προβλέπεται διαφορετικά στον ίδιο τον νόμο, τίθεται σε ισχύ από την ημερομηνία της δημοσίευσης του στην Επίσημη Εφημερίδα. Βασικά, και υπό την επιφύλαξη των όσων ισχύουν για ποινικούς νόμους ενόψει του άρθρου 12 του Συντάγματος, δεν απαγορεύεται εκ προοιμίου νόμος να προσλάβει αναδρομική ισχύ. Αυτό το οποίο ισχύει είναι πως υπάρχει τεκμήριο εναντίον της αναδρομικότητας αλλά ακόμα και αυτό το τεκμήριο δεν ισχύει όταν ένας νόμος είναι δηλωτικός ή όταν αυτός αφορά μόνο σε θέματα διαδικαστικά ή αποδείξεως (βλ. Σάντης ν. Interfund Investments Ltd
(2012)1(B) AAΔ.1670). Η ουσία είναι πως όταν ο Νομοθέτης θέλει να προσδώσει αναδρομικότητα σε νομοθετικές πρόνοιες οι οποίες δεν αφορούν τις πιο πάνω εξαιρέσεις, θα πρέπει να το αναφέρει ρητώς, διαφορετικά τυγχάνει εφαρμογής το πιο πάνω τεκμήριο. Στην παρούσα περίπτωση ο Νομοθέτης εντάσσοντας το Μέρος VIA στον βασικό Νόμο κατέστησε σαφές με το άρθρο 44Α πως οι διατάξεις του εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση εγγεγραμμένης στο Κτηματολόγιο σύμβασης υποθήκης είτε πριν είτε μετά, δηλαδή σε υφιστάμενες (τότε) και σε νέες συμβάσεις, όπως είναι και ο παράτιτλος του σχετικού άρθρου. Ούτως ή άλλως οι διατάξεις του Μέρους VIA στην πραγματικότητα ρυθμίζουν τη διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου σε περίπτωση υπερημερίας. Η δε πρόνοια περί αναγκαστικής πώλησης εμπεριέχεται σε κάθε σύμβαση υποθήκης, της οποίας υποθήκης γενικότερα η βασική λειτουργία είναι η εξασφάλιση με αυτό τον τρόπο του οφειλόμενου χρέους. Υπ' αυτή την έννοια δύναται να λεχθεί πως, πέραν της ρητής δήλωσης του Νομοθέτη, οι διατάξεις αυτές αφενός είναι δικονομικής φύσης και αφετέρου σε καμιά περίπτωση δεν επεμβαίνουν αναδρομικά στη δικαιοπρακτική βούληση του οφειλέτη αφού η πώληση είναι κάτι που εμπεριέχεται και στην αρχική υποθήκη, οπότε ο Νόμος δεν αλλοιώνει καθ' οιονδήποτε τρόπο τη βούληση οποιουδήποτε και δεν διαπιστώνεται παραβίαση του άρθρου 26 του Συντάγματος. Ειδικότερα θα πρέπει να σημειωθεί πως το ίδιο το επίδικο Έγγραφο Υποθήκης προνοεί στον όρο 4 πως το πιστωτικό ίδρυμα δικαιούται «να πωλήσει τα ενυπόθηκα κτήματα είτε μέσω του Κτηματολογίου είτε απ' ευθείας είτε δυνάμει διατάγματος». Θα μπορούσε να λεχθεί πως το Μέρος VIA ρύθμισε ακριβώς αυτό το υφιστάμενο ήδη δικαίωμα, όπως εξάλλου προαναγγέλλει και ο τίτλος του («Πώληση Ενυπόθηκου Ακινήτου από τον Ενυπόθηκο Δανειστή»). Με τον τροποποιητικό Ν.87
(1)/18 επήλθαν κάποιες αλλαγές στην όλη διαδικασία. Μια από αυτές ήταν η αλλαγή των λόγων για τους οποίους δύναται ο οφειλέτης ή άλλος ενδιαφερόμενος να καταχωρίσει έφεση εναντίον της Ειδοποίησης ΙΑ και συγκεκριμένα η τροποποίηση του άρθρου 44Γ
(3). Βασικά από το 2014 έως το 2018 αποτελούσε λόγο έφεσης η εκκρεμότητα αγωγής εναντίον της Ειδοποίησης Ι ενώ από τις 13.7.18 αυτό αντικαταστάθηκε και πλέον είναι αναγκαίο να έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του οφειλέτη (ενώ προστέθηκαν επίσης ως λόγοι έφεσης η ύπαρξη Προστατευτικού Διατάγματος ή η ένταξη του οφειλέτη στο Σχέδιο ΕΣΤΙΑ ή άλλο παρόμοιο σχέδιο). Ο Νομοθέτης κατά το 2018, έχοντας επίγνωση ότι σε κάποιες περιπτώσεις είχαν ήδη σταλεί ειδοποιήσεις υπό το παλαιό καθεστώς, προέβλεψε επίσης ρητώς με τη (μεταβατική κατ' ακρίβειαν) διάταξη του άρθρου 44Α
(3)πως οι νέες πρόνοιες του Ν.87
(1)/18 θα εφαρμόζονται ανεξαρτήτως εάν είχαν σταλεί ειδοποιήσεις πριν τις 13.7.
  1. Αυτό ενδεχομένως να εγείρει κάποια ζητήματα για οφειλέτες οι οποίοι είχαν ήδη αποκτήσει κάποιο δικαίωμα προ της τροποποίησης. Όμως η παρούσα δεν είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις αφού οι Αιτητές καταχώρισαν στην αγωγή Ανταπαίτηση στις 6.9.18, η Ειδοποίηση Ι εκδόθηκε στις 3.1.19, η Ειδοποίηση ΙΑ επιδόθηκε στις 6.5.19 και οι Αιτητές καταχώρισαν στην αγωγή αίτηση για διάταγμα στις 24.5.
  2. Είναι σαφές από τα πιο πάνω πως μέχρι τις 13.7.18 οι Αιτητές δεν είχαν αποκτήσει κάποιο δικαίωμα το οποίο να έχει καταργηθεί εκ των υστέρων. Ούτε βέβαια στερήθηκαν οποιουδήποτε δικαιώματος πρόσβασης στη δικαιοσύνη αφού τόσο πριν όσο και μετά την παραλαβή της Ειδοποίησης Ι ή και μετά την Ειδοποίηση ΙΑ είχαν το δικαίωμα να ζητήσουν την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος και να προωθήσουν την ανταπαίτηση τους, όπως και έπραξαν. Το γεγονός ότι τέθηκαν από τον Νόμο διά του άρθρου 44Γ
(3)κάποιοι λόγοι έφεσης δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης σε Δικαστήριο. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων, Αναφορά 2/14, ημερ. 31.10.14, στη βάση του άρθρου 30 του Συντάγματος είναι επιτρεπτή η επιβολή διαδικαστικών διατυπώσεων, αρκεί η πρόσβαση να μην επηρεάζεται ή ματαιώνεται και να μην υπάρχουν νομοθετικά εμπόδια τα οποία να την καθιστούν υπερβολικά δύσκολη ή αδύνατη. Η μελέτη του άρθρου 44Γ
(3)καταδεικνύει πως εκτός των τυπικών ζητημάτων (τύπου, επίδοσης, προθεσμίας) ή ζητημάτων προστασίας ευάλωτων ομάδων και δη όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης ο Νόμος προσέφερε ως λόγο ακύρωσης της σκοπούμενης εκποίησης την ύπαρξη παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος. Δεν απαιτήθηκε τελικό διάταγμα. Εν ολίγοις όλα καταλήγουν στο ότι ο σκόπελος τον οποίο έπρεπε να υπερβούν οι Αιτητές ήταν να καταδείξουν ενώπιον αρμόδιου Δικαστηρίου τις τρεις προϋποθέσεις και βασικά ότι έχουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας στα όσα προβάλλουν (περί ακυρότητας συμβάσεων κ.λπ), στο οποίο βέβαια εάν πετύχουν και πάλι θα έχουν εξασφαλίσει ανακοπή του πλειστηριασμού. Κρίνεται ότι διασφαλίζεται ποικιλοτρόπως η πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Όσον αφορά τα αναφερόμενα για το άρθρο 23 του Συντάγματος και το υπ' αυτού προστατευόμενο δικαίωμα ιδιοκτησίας αρκεί να λεχθεί πως στον πυρήνα του δικαιώματος ευρίσκεται όχι μόνο το δικαίωμα κτήσης ιδιοκτησίας αλλά και το δικαίωμα διάθεσης. Είναι δε στα πλαίσια αυτού του δικαιώματος (διάθεσης ιδιοκτησίας) που οι Αιτητές συνέστησαν υποθήκη, δηλαδή προέβησαν σε εθελούσια δέσμευση η οποία τόσο εκ της φύσεως της όσο και ρητώς εμπεριέχει με τη σειρά της το δικαίωμα εκποίησης, η οποία είναι επιτρεπτή συνταγματικά προς προστασία των δικαιωμάτων τρίτων. Σημειώνεται πως η αναφορά στο Έγγραφο Υποθήκης σε πώληση μέσω του Κτηματολογίου προφανώς παραπέμπει στις πρόνοιες του ισχύοντος (μέχρι σήμερα) Μέρους VI του Ν.9/65, το οποίο παρείχε ήδη το δικαίωμα πώλησης χωρίς δικαστικό διάταγμα. Στη βάση των πιο πάνω η θέση ότι οι νέες τροποποιήσεις απολήγουν σε παραβίαση δικαιώματος ιδιοκτησίας, δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Ούτε και η εισήγηση περί παραβίασης του άρθρου 28 του Συντάγματος ευσταθεί δεδομένου ότι δεν πρόκειται για παροχή δικαιώματος από τον Νόμο αλλά στην πραγματικότητα για δικαίωμα το οποίο οι ίδιοι οι Αιτητές χορήγησαν κατ' αρχάς με την υποθήκευση και κατά δεύτερο με τις ρητές πρόνοιες του Εγγράφου Υποθήκης το οποίο υπέγραψαν. Ο αναφερόμενος σε παραβίαση της αρχής της διάκρισης των εξουσιών λόγος δεν έχει επεξηγηθεί στην αίτηση αλλά ούτε και στην αγόρευση. Η διαδικασία εκποίησης ήταν ανέκαθεν διαδικασία η οποία δυνητικά μπορούσε να προωθηθεί χωρίς απαραίτητη εμπλοκή Δικαστηρίου και δεν κρίνεται ότι η νομοθετική ρύθμιση της κατά τον τρόπο που έγινε υφαρπάζει μέρος της δικαστικής εξουσίας. Παράλληλη Αγωγή Οι Αιτητές προέβαλαν ως λόγο έφεσης ότι η Καθ' ης καταχώρισε την αγωγή 1685/18 στην οποία εξαιτείται την έκδοση διατάγματος εκποίησης για το ίδιο ακίνητο. Η εισήγηση δεν ευσταθεί αφενός επειδή δεν προβλέπεται τέτοιος λόγος έφεσης στο άρθρο 44Γ
(3)και αφετέρου επειδή με ρητή πρόνοια στο άρθρο 44Α(4Α) ορίζεται πως ακόμα και η ίδια η εξασφάλιση δικαστικού διατάγματος πώλησης είτε πριν είτε μετά τις 13.7.18 δεν επηρεάζει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει με την εφαρμογή της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου σύμφωνα με τις διατάξεις του Μέρους VIA (εκ του μείζονος το έλασσον). Άλλοι Λόγοι Με την αγόρευση τους οι Αιτητές προώθησαν λόγους ως επι το πλείστον διαφορετικούς από αυτούς που κατέγραψαν στην αίτηση τους ή λόγους που και πάλι δεν καλύπτονται από το σχετικό δικαιοδοτικό άρθρο 44Γ
(3)και ως εκ τούτου και στη μια και στην άλλη περίπτωση παρέλκει η εξέταση τους. Συγκεκριμένα προέβαλαν ζητήματα επίδοσης της Ειδοποίησης Ι, περιεχομένου της κατάστασης λογαριασμού, μη προσδιορισμού της αφετηρίας πληρωμής και κατάχρησης λόγω της ύπαρξης της αγωγής 1685/18. Παρά ταύτα τα πλείστα εκ των πιο πάνω έχουν ήδη απαντηθεί προηγουμένως κατά την εξέταση παρεμφερών ζητημάτων ή του ιστορικού της υπόθεσης. Αν χρειάζεται κάτι να προστεθεί είναι το ότι αφενός είναι παραδεκτή εκ μέρους τους η δέουσα παραλαβή της Ειδοποίησης Ι και αφετέρου ότι το επιχείρημα για ταχυδρόμηση της ως «διπλοσυστημένο» είναι παραπλανητικό προς το Δικαστήριο αφού το σχετικό έγγραφο (Τεκμήριο 2 Καθ' ης) αναφέρεται σε «αποστολή με συστημένο ταχυδρομείο», οπότε δεν απαιτείτο επιστροφή υπογεγραμμένης κάρτας παραλαβής. Υπογραφή υπαλλήλου όντως δεν φαίνεται αλλά διακρίνεται σφραγίδα ημερ. 4.1.19, καθώς και οι κωδικοί των Κυπριακών Ταχυδρομείων, ενώ ως Τεκμήριο 2Α έχουν επισυναφθεί ηλεκτρονικές ενημερώσεις για τις παραλαβές των εγγράφων. Κατάληξη: Για όλους τους πιο πάνω λόγους συνιστά κατάληξη μου πως δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ακύρωσης της Ειδοποίησης ΙΑ ή έκδοσης οποιουδήποτε από τα ζητηθέντα διατάγματα. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα €900 συν ΦΠΑ προς όφελος της Καθ' ης και εις βάρος των Αιτητών αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως (Υπ.) Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../ΙΜ Subject: Civil/General Applications/Final Αναφορά: Ακύρωση Ειδοποιήσεων Ι και ΙΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.