← Κύπρος

ΙΩΑΝΝΟΥ κ.α. ν. CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 2231/2013, 31/7/2019

ΙΩΑΝΝΟΥ κ.α. ν. CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 2231/2013, 31/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A430 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2231/2013

  1. xxx ΙΩΑΝΝΟΥ
  2. xxx ΙΩΑΝΝΟΥ Ενάγοντες και
  3. CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD
  4. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
  5. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
  6. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ Εναγόμενοι --------------------------------------------- (Αίτηση ημερομηνίας 13/02/2019 για συνένωση αγωγών) Ημερομηνία: 31 Ιουλίου 2019 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κ. Α. Μελάς Για Εναγόμενους 1: κα. Ελευθερίου Για Εναγόμενους 2: κα. Δημητρίου Για Εναγόμενους 3: κα. Ραφτοπούλου Για Εναγόμενους 4: κα. Αριστείδου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αίτηση οι ενάγοντες ζητούν, στη βάση της Δ.14, τη συνένωση της παρούσας αγωγής με άλλες τέσσερεις αγωγές του Ε.Δ. Λεμεσού, ήτοι τις αγωγές 1604/14 4158/13, 2297/15 και 1375/15, οι οποίες, όπως και η παρούσα, αφορούν σε θέματα αξιογράφων. Πρόθεση των εδώ εναγόντων είναι όπως οι αγωγές συνενωθούν μόνο για σκοπούς εξέτασης των εξής θεμάτων: «
  7. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των αξιόγραφων Κεφαλαίου του 2008, 2009 και 2010 και των μετατρέψιμων αξιόγραφων ενισχυμένου κεφαλαίου του 2011 της CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LIMITED.
  8. Τι αποτελεί επενδυτική υπηρεσία, επενδυτική συμβουλή, και ποιες είναι οι υποχρεώσεις ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος κατά την παροχή επενδυτικών υπηρεσιών και επενδυτικών συμβουλών, και ποιες διαδικασίες οφείλει να ακολουθεί και ποιες οι ασφαλιστικές δικλείδες που οφείλει να λαμβάνει.
  9. Τον σχεδιασμό, την ανάγκη έκδοσης, το μέγεθος της εκστρατείας και τις πρακτικές προώθησης και διάθεσης των ως άνω εκδόσεων αξιογράφων από την CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LIMITED στο ευρύ κοινό.
  10. Τον έλεγχο και εποπτεία από πλευράς της Κεντρικής Τράπεζας του τρόπου και τακτικών προώθησης των αξιογράφων στο ευρύ κοινό από την CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LIMITED που σκοπό είχε την άντληση κεφαλαίων και την κάλυψη των ελλειμμάτων της.
  11. Τις ενέργειες και παραλήψεις διασφάλισης της λήψης των κατάλληλων μέτρων από πλευράς της Κυπριακής Δημοκρατίας με σκοπό την εφαρμογή της Οδηγίας Mifid και κατά πόσο αυτά ήταν αποτελεσματικά, αναλογικά και αποτρεπτικά για προστασία συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των πολιτών της και ευρωπαϊκών δικαιωμάτων.
  12. Την παραπλανητική εικόνα που παρουσίαζε η CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LIMITED ως προς την οικονομική της κατάσταση, την φερεγγυότητα και την ρευστότητα της.
  13. Την εποπτεία και έλεγχο της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου στον τρόπο που η CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LIMITED παρουσίαζε την οικονομική της κατάσταση , την φερεγγυότητα και την ρευστότητα της. Προς υποστήριξη του αιτήματος οι ενάγοντες ισχυρίζονται στο κυρίως σώμα της αίτησης απλά ότι «.υπάρχουν κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα τοιαύτης σημασία, ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία και/ή επιθυμητή την συνένωση των αφού θα εξοικονομηθεί επίσης πολύτιμος και σημαντικός δικαστικός χρόνος, αφού θα ακουστεί μια φορά για όλες τις αγωγές η μαρτυρία που ήθελε προσκομισθεί αφού τα συγκεκριμένα επίδικα θέματα είναι κοινά σε όλες τις αγωγές όπως προκύπτει από το πανομοιότυπο περιεχόμενο των δικογράφων.» Όλοι οι εναγόμενοι στην παρούσα αγωγή έχουν καταχωρήσει ένσταση στην αίτηση προβάλλοντας παρόμοιους λόγους για τους οποίους θεωρούν ότι αυτή θα πρέπει να απορριφθεί και οι οποίοι λόγοι περιστρέφονται γύρω από τις αρχές που διέπουν την εφαρμογή της Δ.14, ήτοι ότι δεν αφορούν όλες οι αγωγές στους ίδιους ενάγοντες και κατ' επέκταση δεν είναι όλα τα επίδικα θέματα τα ίδια και ότι με την αιτούμενη συνένωση δεν θα διευκολυνθούν αλλά αντίθετα θα περιπλεχθούν τα επίδικα θέματα. Σημειώνω εδώ ότι την ίδια μέρα που καταχωρήθηκε το υπό κρίση αίτημα, καταχωρήθηκε πανομοιότυπο αίτημα και στα πλαίσια της αγωγής 2534/13, η οποία επίσης αφορούσε αξιόγραφα, αν και αξιόγραφα που εκδόθηκαν από την Τράπεζα Κύπρου και στην οποία αγωγή οι ενάγοντες, οι οποίοι εκπροσωπούνται από τους ίδιους δικηγόρους με τους εδώ ενάγοντες, επίσης ζήτησαν όπως η αγωγή τους συνενωθεί με άλλες αγωγές για τους ίδιους ουσιαστικά λόγους που προβάλλονται και στην παρούσα. Η απόφαση μου στο αίτημα εκείνης της αγωγής, το οποίο εκδικάστηκε και επιφυλάχθηκε την ίδια μέρα με το υπό κρίση αίτημα, εκδόθηκε ενωρίτερα σήμερα.. Λαμβανομένου υπόψη ότι όπως και στην 2534/13 έτσι και εδώ, όλες οι αγωγές που επιχειρούνται να συνενωθούν στρέφονται εναντίον των ιδίων εναγομένων όμως δεν αφορούν στους ίδιους ενάγοντες, ότι όπως αναγνωρίζουν και οι συνήγοροι των εδώ αιτητών, «οι συνθήκες αγοράς των αξιογράφων από τους ενάγοντες στις 5 αγωγές διαφέρουν» και ότι τα θέματα που εξετάστηκαν στα πλαίσια του αιτήματος στην 2534/13 όπως και η εκατέρωθεν επιχειρηματολογία, ήταν ουσιαστικά τα ίδια με την παρούσα αίτηση, με τη διαφορά ότι εδώ πρόκειται για πέντε αγωγές που αφορούν αξιόγραφα της πρώην CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD, δεν θεωρώ αναγκαίο να προσθέσω ή να αλλάξω οτιδήποτε από τα όσα ανέφερα στην απόφαση που εξέδωσα στην 2534/13, το πιο κάτω απόσπασμα από την οποία υιοθετώ πλήρως και επαναλαμβάνω για σκοπούς του υπό κρίση αιτήματος: «Θεωρώ ότι το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση ΤΤΟΦΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΥΙΟΣ ΛΤΔ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 1656/2007, 4 Ιουνίου 2010, συνοψίζει με περισσή επάρκεια τις σχετικές νομολογιακές αρχές που διέπουν αιτήματα της παρούσας φύσης: «Σε πολιτικές υποθέσεις η σχετική εξουσία για τη συνένωση και συνεκδίκαση αγωγών, παρέχεται από τη Δ.14 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Παραθέτω εδώ το ελληνικό κείμενο του Καν. 2 της Δ.14 όπως τούτο αναφέρεται στην υπόθεση Κυριάκου Μενελάου ως διαχειριστή της περιουσίας του Γεώργιου Σπαρσή ΧατζηΣπύρου ν. Κώστα Ξενοφώντος κ.α.

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 371, σελ. 374: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο ή από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περιέχουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που εγείρονται στις αγωγές αυτές, έτσι που να καθίστανται επιθυμητό οι αγωγές να πρέπει να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται να διατάξει τη συνένωση τους.» Τόσο από το λεκτικό του ιδίου του Καν. 2 της Δ.14 όσο και από την ερμηνεία που δόθηκε σ' αυτόν στην πιο πάνω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου αλλά και άλλη νομολογία, φαίνεται ότι το όλο θέμα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο μάλιστα έχει και το δικαίωμα να διατάξει αν όχι την πλήρη συνένωση έστω και μερική, αν με αυτό το τρόπο ικανοποιείται ότι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Αναφορικά με το σκοπό της εν λόγω Δ.14 στην προαναφερθείσα υπόθεση Μενελάου & άλλης ν. Ξενοφώντος, σελ. 374 διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία και έτσι να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. Οι νομικές αρχές που ισχύουν στην εφαρμογή της έτυχαν ευρείας συζήτησης στην υπόθεση Χατζηαθανασίου ν. Παρπερίδη κ.α.
(1975)1 Α.Α.Δ. 401, στην ποία παραπέμπουμε απλώς γιατί τα νομικά ζητήματα καλύπτονται σε αυτή εκτενώς έτσι που η επανάληψη τους θα ήταν άσκοπη. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Παρπερίδη, και γενικά στη νομολογία, η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Διάταξης 14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση.» Στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. ν. 1. Αpak Agro Industries
(1999)1 Α.Α.Δ. 1721, στις σελ. 1726- 1727, αναφέρθηκαν τα εξής: «Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. και Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others
(1954)1 All E.R. 861." To ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από τις Εκθέσεις Απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων (βλ. Samata Enterprises Ltd. V. Γεωργίου Σταύρου
(1998)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1876). Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη όπως η πολυπλοκότητα των εγειρομένων θεμάτων ή η δυνατότητα εκπροσώπησης μέσω του ίδιου δικηγόρου (βλ. υπόθεση Lewis v. Faily Telegraph Ltd. (No.2)
(1964)1 All E.R. 705).» Σχετικές επίσης είναι και οι μεταγενέστερες αποφάσεις Lukoil Cyprus Ltd ν. Ανδρέα Μυλωνά και Άλλων
(2011)1 ΑΑΔ 1962 και CS ΒΕΤΟΝ LTD κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ, ECLI:CY:AD:2014:A207, Πολιτική Έφεση Αρ. 74/2011, 20/3/2014. Στην Μυλωνά, η οποία αναφέρθηκε με επιδοκιμασία στο λόγο της Samata Enterprises Ltd v. Σταύρου
(1998)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1876, λέχθηκε ότι «Το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση που θέτει η Δ.14, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι η ύπαρξη κοινών πραγματικών ή νομικών ζητημάτων όπως αυτά διατυπώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξαρτήτως του περιεχομένου των υπερασπίσεων»(έμφαση δική μου). Τα πιο πάνω επιβεβαιώθηκαν με εμφατικό τρόπο στην CS ΒΕΤΟΝ LTD όπου χαρακτηριστικά λέχθηκαν τα εξής: «Προκύπτει επίσης αβίαστα από το ενώπιον μας υλικό, όπως ήταν και η διαπίστωση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, ότι δεν ήσαν όλοι οι εναγόμενοι σε όλες τις αγωγές οι ίδιοι. Υπήρχαν διαφορετικά πρόσωπα αναλόγως της κάθε μιας από αυτές, ενώ μόνο στη μία αγωγή υπήρχαν οι πέντε εναγόμενοι. Έκρινε ακόμη ότι από τη μελέτη των εγγράφων ήταν ολοφάνερο ότι για να αποδειχθεί η απαίτηση σε κάθε αγωγή θα έπρεπε να παρουσιαστούν διαφορετικά έγγραφα αλλά και άλλη μαρτυρία καθώς και ότι οι εναγόμενοι για να αποδείξουν την ανταπαίτηση τους που είχαν καταχωρίσει σε όλες τις αγωγές, θα έπρεπε να στηριχθούν σε διαφορετικά γεγονότα. Προχώρησε το πρωτόδικο Δικαστήριο να αναλύσει περαιτέρω κάθε μία από τις αγωγές αυτές για να καταλήξει ότι είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπήρχε ομοιότητα νομικών και πραγματικών γεγονότων μεταξύ των υποθέσεων ούτως ώστε το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος των εναγομένων-αιτητών παραπέμποντας στην Μακρίδης ν. Μιχαηλίδου, (Αρ.1)
(1990)1 Α.Α.Δ. 416 όπου κρίθηκε ότι ένα διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται μόνο εκεί όπου προκύπτει όφελος από τη συνεκδίκαση των αγωγών, σε δικαστικά έξοδα και γρήγορη απονομή της δικαιοσύνης. Όντως μια σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου συνοψίζει όλα όσα και το πρωτόδικο Δικαστήριο επεσήμανε. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει το συμφέρον των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. .. Πρόκειται κατά την κρίση μας για κλασσική περίπτωση μη συνένωσης των υποθέσεων για τους λόγους που το πρωτόδικο Δικαστήριο επεσήμανε. Διαφορετικά έγγραφα, άλλα ενοικιαγοράς και άλλα δανειοδότησης, άλλη μαρτυρία και τέλος διαφορετικοί διάδικοι, εναγόμενοι στην παρούσα περίπτωση. Το γεγονός δε ότι καταχωρίστηκαν σε όλες τις αγωγές πανομοιότυπες εκθέσεις υπεράσπισης με πανομοιότυπες ανταξιώσεις αυτό δεν είναι επιχείρημα το οποίο συνηγορεί προς την κατεύθυνση της έγκρισης της αίτησης συνένωσης, αλλά αντιθέτως θα λέγαμε ότι μπορεί και να χαρακτηρισθεί εκ πρώτης όψεως και ως κατάχρηση της διαδικασίας.» Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές και έχοντας κατά νου τις θέσεις που προβάλλονται σε αίτηση και ενστάσεις αντίστοιχα, διεξήλθα μια έκαστη των προτιθέμενων προς συνένωση αγωγών. Παρατηρώ τα εξής: Όλες οι αγωγές που επιχειρούνται να συνενωθούν είναι αγωγές που αφορούν στην αγορά «αξιογράφων», όλες στρέφονται εναντίον των ιδίων εναγομένων και σε όλες εγείρονται παρόμοιας φύσης θέματα, τα οποία συνιστούν ουσιαστικά τα θέματα που επικαλούνται οι αιτητές στην παρούσα αίτηση ως λόγο για τη συνένωση. Δεν είναι όμως σε όλες τις αγωγές οι ίδιοι οι ενάγοντες και όπως αναγνωρίζουν και οι συνήγοροι των αιτητών, «οι συνθήκες αγοράς των αξιογράφων από τους ενάγοντες στις 11 αγωγές διαφέρουν» Είναι αρκετό για κάποιον να διεξέλθει απλά τα θέματα αυτά που εγείρουν οι ενάγοντες για να διαπιστώσει ότι η γενικότητα αλλά και το τεράστιο φάσμα που αυτά καλύπτουν, νομικό και πραγματικό, το οποίο εκτείνεται από θέματα νομικής ερμηνείας μέχρι και σε θέματα δημοσίου συμφέροντος και ενδιαφέροντος, επιβάλλει όπως για να μπορούν αυτά να εξεταστούν από το Δικαστήριο, θα πρέπει πρώτα να καταδειχθεί ότι στη βάση των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων που περιβάλλουν την κάθε υπόθεση και ειδικότερα των συγκεκριμένων συνθηκών κάτω από τις οποίες ο κάθε ενάγοντας κατέληξε να αγοράζει τα επίδικα για την υπόθεση του αξιόγραφα, η εξέταση των θεμάτων αυτών είναι και σχετική αλλά και αναγκαία. Το ότι ο κάθε ενάγοντας θεωρεί τα θέματα αυτά σχετικά και επίδικα με την υπόθεση του επειδή ο ίδιος τα εγείρει στην αγωγή του δεν συνεπάγεται αυτόματα και ότι η εξέταση των εν λόγω θεμάτων θα είναι όντως σχετική ή αναγκαία για την κάθε υπόθεση, αφού, αν οι συγκεκριμένες περιστάσεις καθιστούν την εξέταση των θεμάτων αυτών μάταιη ή καθαρά ακαδημαϊκής σημασίας, αυτά δεν θα εξεταστούν. Αποτελεί άλλωστε αξίωμα ότι τα Δικαστήρια δεν αποφασίζουν θεωρητικά θέματα, ούτε ενεργούν επί ματαίω (βλ. Khalil Farhan και άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας,
(2012)1 Α.Α.Δ. 2214), ενώ δεν επιτρέπεται να επιδιώκεται το Δικαστήριο να ενεργεί ως γνωμοδοτικό όργανο (βλ. ΑΝΝΟΥΛΛΑ ΑΝΔΡΕΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ν. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΚΩΣΤΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 6/2014, 9/12/2014). Την ίδια στιγμή όμως επισημαίνω και το ότι ο κάθε ενάγοντας επιχειρεί, μέσω της δικής του αγωγής να συνδέσει τα προαναφερόμενα «κοινά» θέματα όπως το τι συνιστά «επενδυτική συμβουλή και υποχρεώσεις χρηματοπιστωτικού ιδρύματος», ποιος ήταν ο γενικός τρόπος με τον οποίο γινόταν η «προώθηση και διάθεση αξιογράφων» και ποια ήταν η «παραπλανητική εικόνα που παρουσίαζε η ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ως προς την οικονομική της κατάσταση, την φερεγγυότητα και την ρευστότητα της», με τα συγκεκριμένα, προσωπικά, χωριστά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ιδίου και τις συγκεκριμένες συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτός απέκτησε τα επίδικα για την αγωγή του αξιόγραφα. Στη βάση αυτής της σύνδεσης δε, είναι και που ο κάθε ενάγοντας προχωρεί και αποδίδει ευθύνη τόσο στην εναγόμενη τράπεζα όσο και στους υπόλοιπους εναγόμενους υπό την ιδιότητα τους ως εποπτικά όργανα στον αντίστοιχο τομέα τους. Αυτή όμως η «αναγκαία» σύνδεση που ο κάθε ενάγοντας κάμνει στην αγωγή του και η οποία σύνδεση άπτεται της «διαφορετικότητας» της κάθε περίπτωσης, επιβεβαιώνει αυτό που ανέφερα ανωτέρω, ήτοι ότι τα «κοινά» θέματα που επικαλούνται οι ενάγοντες καθώς επίσης και το αν και πώς τα εν λόγω «κοινά» θέματα τυγχάνουν εφαρμογής στην περίπτωση του κάθε ενάγοντα, δεν μπορούν να εξεταστούν χωριστά και απομονωμένα από τον συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο ενήργησε η εναγόμενη τράπεζα στην κάθε περίπτωση, τις κατ' ισχυρισμό συνθήκες που περιβάλλουν την κάθε αγορά αξιογράφων καθώς και το πώς τα εν λόγω στοιχεία συνέβαλαν, αν συνέβαλαν, στο να προχωρήσει ο κάθε ενάγοντας με την αγορά των αξιογράφων. Αυτά άλλωστε είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το ουσιώδες πραγματικό πλαίσιο της κάθε υπόθεσης, εντός του οποίου πρέπει να εξεταστούν, αν παραστεί η ανάγκη, όλα τα άλλα «κοινά» θέματα που εγείρουν οι ενάγοντες. Με τον τρόπο λοιπόν που ο κάθε ενάγοντας επέλεξε να εγείρει και να προωθήσει την αγωγή του, για να μπορέσει να εξεταστεί και να αποφασιστεί η κάθε αγωγή κατά τρόπο που θα εξυπηρετηθεί πλήρως το συμφέρον του κάθε ενάγοντα ξεχωριστά καθώς και των άλλων διαδίκων και να απονεμηθεί καλύτερα η δικαιοσύνη, δεν ενδείκνυται ο διαχωρισμός και η αποσπασματική εκδίκαση των θεμάτων που εγείρονται σε κάθε αγωγή και κατ' επέκταση δεν ενδείκνυται ούτε η μερική συνένωση τους. Διαφορετική άλλωστε ίσως να είναι για παράδειγμα η περίπτωση ενός ενάγοντα που αντιλαμβάνετο τι συνιστά «επενδυτική συμβουλή» ή που λόγω της μόρφωσης ή του επαγγέλματος του δεν χρειάζεται ούτε και παρασύρεται από «επενδυτικές συμβουλές» ή από εικόνες ρευστότητας, από την περίπτωση ενός παντελώς ανίδεου ενάγοντα ή από την περίπτωση ενός ενάγοντα που δεν έλαβε «επενδυτική συμβουλή» και ούτε του παρουσιάστηκε οποιαδήποτε εικόνα ρευστότητας. Το ότι συνεπώς σε κάθε αγωγή διαφέρουν και οι ενάγοντες αλλά και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ο καθένας τους αγόρασε τα εκεί επίδικα αξιόγραφα δεν είναι άνευ ή δευτερεύουσας σημασίας ως ισχυρίζονται οι αιτητές, αλλά ουσιώδους σημασίας, εφόσον αυτή η «διαφορετικότητα» της κάθε υπόθεσης, για τους λόγους που έχω εξηγήσει, δεν επιτρέπει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης της αίτησης αφού η αιτούμενη συνένωση ενδέχεται να περιπλέξει παρά να διευκολύνει την διαδικασία στην κάθε αγωγή και δεν εξυπηρετεί ούτε τα συμφέροντα των διαδίκων ούτε και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης.» Κρίνω συνεπώς, για όλους τους λόγους που αναφέρονται ανωτέρω, ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων και εναντίον των εναγόντων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι δε πληρωτέα στο τέλος της υπόθεσης. Το σχόλιο που έκαμα στην απόφαση της 2534/13 αναφορικά με το ότι τίποτα δεν εμποδίζει τον κάθε ενάγοντα στις εκεί αγωγές από του να δηλώσει τη δέσμευση ή την ανεπιφύλακτη αποδοχή του με την όποια δικαστική κρίση ήθελε εκδοθεί σε σχέση με τα προαναφερόμενα «κοινά» θέματα στα πλαίσια αγωγής που ενδεχομένως να δικαστεί πριν τη δική του αγωγή και με τον τρόπο αυτό να επισπεύσει ο ίδιος τη διαδικασία της αγωγής του και να περιορίσει και τα σχετικά έξοδα, ισχύει το ίδιο και για τους ενάγοντες στις εδώ αγωγές. Υπ.) .......... Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.