ΑΣΠΡΟΓΕΝΗΣ κ.α. ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αρ. Αίτ. Έφεσης: 33/2019, 17/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A408 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτ. Έφεσης: 33/2019 Αναφορικά με τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο (Ν.9/1965ως έχει τροποποιηθεί) -και- Αναφορικά με τον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο (Κεφ.224, ως έχει τροποποιηθεί) Μεταξύ:
- *** ΑΣΠΡΟΓΕΝΗΣ
- *** ΑΣΠΡΟΓΕΝΟΥΣ Αιτητών -και- ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Καθ' ων η αίτηση 17 Ιουλίου 2019 Για Εφεσείοντες: κ. Χριστοφίνης για Christofinis - Mouzouridou & Co LLC Για Εφεσίβλητη: κα Ν. Πετρίδου για Δρ Κ. Χρυσοστομίδης & Σία ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Εφεσείοντες-Αιτητές αιτούνται την ακύρωση της Ειδοποίησης ΙΑ σε σχέση με την Υ.3543 (εφεξής «η υποθήκη»), μέσω της οποίας ειδοποιήθηκαν για προγραμματιζόμενη εκποίηση στις 18.7.19 του 1/2 μεριδίου της Αιτήτριας 2 επί του τεμ. 583 ή και την ακύρωση του πλειστηριασμού, καθώς και δήλωση ότι η ως άνω υποθήκη δεν επιτρέπει διαδικασία πώλησης. Στην αίτηση προβάλλονται 11 λόγοι ακύρωσης οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι η Ειδοποίηση ΙΑ δεν πληροί τις προϋποθέσεις του Νόμου, είναι λανθασμένη και ελλιπής, αποστάληκε κατά παράβαση του Νόμου, δεν υπάρχει υπερημερία πληρωμής, εκκρεμεί η αγωγή 2453/18, υπάρχει αίτηση για ενδιάμεσο διάταγμα αναστολής (στην αγωγή), η εκποίηση του οικοπέδου με την κατοικία προσβάλλει συνταγματικά δικαιώματα αφού αμφισβητούνται τα υπόλοιπα των δανείων, οι τροποποιητικοί Νόμοι είναι αντισυνταγματικοί, αναδρομικοί και στερούν το δικαίωμα ακρόασης, η Ειδοποίηση Ι είναι ασύμβατη με τον Νόμο και η ίδια η υποθήκη είναι άκυρη. Στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση της η Αιτήτρια 2 αναφέρεται μεταξύ άλλων στην επίδοση των ειδοποιήσεων, στη συνέχεια προβάλλει παρατυπίες σε αυτές, παραθέτει το ιστορικό της αγωγής τους σε συνδυασμό με προσπάθειες διευθέτησης και τέλος επαναλαμβάνει, αναλύει και επεξηγεί τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η αίτηση. Επισυνάπτει δε διάφορα σχετικά έγγραφα ως Τεκμήρια Α έως Ζ στα οποία θα γίνει εξειδικευμένη αναφορά εάν και όπου απαιτείται κατωτέρω. Ένσταση Η Εφεσίβλητη-Καθ' ης προέβαλε 27 λόγους προς απόρριψη της αίτησης οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι η αίτηση είναι ατεκμηρίωτη, αβάσιμη, κακόπιστη, καταχρηστική, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου, γίνεται εσφαλμένη ερμηνεία, οι ειδοποιήσεις είναι οι δέουσες, η διαδικασία ακολουθήθηκε ορθά, οι Αιτητές κωλύονται, δεν υπάρχει αντισυνταγματικότητα, η ακύρωση παραβιάζει δικαιώματα της Καθ' ης και δεν εκδόθηκε ενδιάμεσο διάταγμα. Στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση της η λειτουργός της διαχειρίστριας Altamira αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης αρχής γενομένης από τη σύναψη του δανείου το 2010 ύψους €285.000 και στην εγγύηση και την υποθήκη (Τεκμήρια 4-6). Συνεχίζει με αναφορά σε επιστολές για καθυστερήσεις (Τεκμήριο 7), σε Ειδοποιήσεις τύπου Ι (Τεκμήριο Β), σε αλληλογραφία (Τεκμήριο 9), σε αιτήματα αναδιάρθρωσης και ένταξης στο Σχέδιο ΕΣΤΙΑ και εν τέλει στην Ειδοποίηση ΙΑ στις 6.2.19 (Τεκμήριο 10) και τον τρόπο επίδοσης της καθώς και στην προηγηθείσα αίτηση ημερ. 8.11.18 των Εναγόντων για παρεμπίπτον διάταγμα στην αγωγή 2453/18 (Τεκμήριο 11). Νομική Πτυχή Από πλευράς νομικής πτυχής προέχει κατά την άποψη μου η εξέταση των εισηγήσεων περί αντισυνταγματικότητας. Υπενθυμίζεται η πάγια αρχή πως τέτοια ζητήματα θα πρέπει να εγείρονται εξειδικευμένα και να διατυπώνονται με πλήρη λεπτομέρεια οι λόγοι για τους οποίους κάποια πρόνοια είναι αντισυνταγματική (βλ. Αχιλλέως ν. Πιττάρα
(2012)1 Α.Α.Δ. 1590). Στην παρούσα περίπτωση εξ όσων δύναται να γίνει αντιληπτό οι Αιτητές προσβάλλουν αφενός συλλήβδην το Μέρος VIA του Ν.9/65 όπως αυτό έχει εισαχθεί με τον Ν.142
(1)/14 και τροποποιηθεί από τον Ν.87
(1)/18 και αφετέρου δύο συγκεκριμένες πρόνοιες, ήτοι μια επιφύλαξη του άρθρου 44Α
(3)και το εδάφιο 44Γ
(3). Η γενική εισήγηση ως προς το μέρος VIA είναι ότι αυτό αφενός επηρεάζει αναδρομικά υφιστάμενες διαδικασίες και υποθήκες εισάγοντας νέα ταχεία διαδικασία πώλησης και άρα επεμβαίνει στη δικαιοπρακτική βούληση των Αιτητών και αφετέρου περιορίζει τη δυνατότητα προβολής υπεράσπισης δικαιωμάτων και κατοικίας κατά παράβαση των άρθρων 16, 23, 26, 28 και 30 του Συντάγματος, δίδοντας τη δυνατότητα εκποίησης ανεξαρτήτως προβολής θέσεων περί ακυρότητας Σύμβασης Υποθήκης. Εν πρώτοις θα πρέπει να σημειωθεί πως με βάση το άρθρο 7 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ.1 κάθε νόμος, εκτός αν προβλέπεται διαφορετικά στον ίδιο τον νόμο, τίθεται σε ισχύ από την ημερομηνία της δημοσίευσης του στην Επίσημη Εφημερίδα. Βασικά, και υπό την επιφύλαξη των όσων ισχύουν για ποινικούς νόμους ενόψει του άρθρου 12 του Συντάγματος, δεν απαγορεύεται εκ προοιμίου νόμος να προσλάβει αναδρομική ισχύ. Αυτό το οποίο ισχύει είναι πως υπάρχει τεκμήριο εναντίον της αναδρομικότητας αλλά ακόμα και αυτό το τεκμήριο δεν ισχύει όταν ένας νόμος είναι δηλωτικός ή όταν αυτός αφορά μόνο σε θέματα διαδικαστικά ή αποδείξεως (βλ. Σάντης ν. Interfund Investments Ltd
(2012)1(B) AAΔ 1670). Η ουσία είναι πως όταν ο Νομοθέτης θέλει να προσδώσει αναδρομικότητα σε νομοθετικές πρόνοιες οι οποίες δεν αφορούν τις πιο πάνω εξαιρέσεις, θα πρέπει να το αναφέρει ρητώς, διαφορετικά τυγχάνει εφαρμογής το πιο πάνω τεκμήριο. Στην παρούσα περίπτωση ο Νομοθέτης εντάσσοντας το Μέρος VIA στον βασικό Νόμο κατέστησε σαφές με το άρθρο 44Α πως οι διατάξεις του εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση εγγεγραμμένης στο Κτηματολόγιο σύμβασης υποθήκης είτε πριν είτε μετά, δηλαδή σε υφιστάμενες (τότε) και σε νέες συμβάσεις, όπως είναι και ο παράτιτλος του σχετικού άρθρου. Ούτως ή άλλως οι διατάξεις του Μέρους VIA στην πραγματικότητα ρυθμίζουν τη διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου σε περίπτωση υπερημερίας. Η δε πρόνοια περί αναγκαστικής πώλησης εμπεριέχεται σε κάθε σύμβαση υποθήκης, της οποίας υποθήκης γενικότερα η βασική λειτουργία είναι η εξασφάλιση με αυτό τον τρόπο του οφειλόμενου χρέους. Υπ' αυτή την έννοια δύναται να λεχθεί πως, πέραν της ρητής δήλωσης του Νομοθέτη, οι διατάξεις αυτές αφενός είναι δικονομικής φύσης και αφετέρου σε καμιά περίπτωση δεν επεμβαίνουν στη δικαιοπρακτική βούληση του οφειλέτη αφού η πώληση ήταν κάτι που εμπεριέχεται και στην αρχική υποθήκη, οπότε ο Νόμος δεν αλλοιώνει καθ' οιονδήποτε τρόπο τη βούληση οποιουδήποτε και δεν διαπιστώνεται παραβίαση του άρθρου 26 του Συντάγματος. Ειδικότερα θα πρέπει να σημειωθεί πως το ίδιο το επίδικο Έγγραφο Υποθήκης προνοεί στον όρο 4 πως το πιστωτικό ίδρυμα «θα δικαιούται να πωλήσει τα ενυπόθηκα κτήματα είτε μέσω Κτηματολογίου είτε με αγωγή μέσω του Δικαστηρίου και ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ήθελε αποφασίσει». Θα μπορούσε να λεχθεί πως το Μέρος VIA ρύθμισε ακριβώς αυτό το υφιστάμενο ήδη δικαίωμα, όπως εξάλλου προαναγγέλλει και ο τίτλος του («Πώληση Ενυπόθηκου Ακινήτου από τον Ενυπόθηκο Δανειστή»). Με τον τροποποιητικό Ν.87
(1)/18 επήλθαν κάποιες αλλαγές στην όλη διαδικασία. Μια από αυτές ήταν η αλλαγή των λόγων για τους οποίους δύναται ο οφειλέτης ή άλλος ενδιαφερόμενος να καταχωρίσει έφεση εναντίον της Ειδοποίησης ΙΑ και συγκεκριμένα η τροποποίηση του άρθρου 44Γ
(3). Βασικά από το 2014 έως το 2018 αποτελούσε λόγο έφεσης η εκκρεμότητα αγωγής εναντίον της Ειδοποίησης Ι ενώ από τις 13.7.18 αυτό αντικαταστάθηκε και πλέον είναι αναγκαίο να έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του οφειλέτη (ενώ προστέθηκαν επίσης ως λόγοι έφεσης η ύπαρξη Προστατευτικού Διατάγματος ή η ένταξη του οφειλέτη στο Σχέδιο ΕΣΤΙΑ ή άλλο παρόμοιο σχέδιο). Ο Νομοθέτης κατά το 2018, έχοντας επίγνωση ότι σε κάποιες περιπτώσεις είχαν ήδη σταλεί ειδοποιήσεις υπό το παλαιό καθεστώς, προέβλεψε επίσης ρητώς με τη (μεταβατική κατ' ακρίβειαν) διάταξη του άρθρου 44Α
(3)πως οι νέες πρόνοιες του Ν.87
(1)/18 θα εφαρμόζονται ανεξαρτήτως εάν είχαν σταλεί ειδοποιήσεις πριν τις 13.7.
- Αυτό ενδεχομένως να εγείρει κάποια ζητήματα για οφειλέτες οι οποίοι είχαν ήδη αποκτήσει κάποιο δικαίωμα προ της τροποποίησης. Όμως η παρούσα δεν είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις αφού η Ειδοποίηση Ι εκδόθηκε στις 10.8.18, οι Αιτητές καταχώρισαν αγωγή στις 8.11.18 μαζί με αίτηση για διάταγμα και παρέλαβαν Ειδοποιήσεις ΙΑ στις 6.2.
- Είναι σαφές από τα πιο πάνω πως μέχρι τις 13.7.18 οι Αιτητές δεν είχαν αποκτήσει κάποιο δικαίωμα το οποίο να έχει καταργηθεί εκ των υστέρων. Ούτε βέβαια στερήθηκαν οποιουδήποτε δικαιώματος πρόσβασης στη δικαιοσύνη αφού τόσο μετά την παραλαβή της Ειδοποίησης Ι στις 10.10.18 όσο και μετά την Ειδοποίηση ΙΑ στις 6.2.19 είχαν το δικαίωμα να ζητήσουν την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος και να προωθήσουν την αγωγή τους, όπως και έπραξαν. Το γεγονός ότι τέθηκαν από τον Νόμο διά του άρθρου 44Γ
(3)κάποιοι λόγοι έφεσης δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης σε Δικαστήριο. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων, Αναφορά 2/14, ημερ. 31.10.14, στη βάση του άρθρου 30 του Συντάγματος είναι επιτρεπτή η επιβολή διαδικαστικών διατυπώσεων, αρκεί η πρόσβαση να μην επηρεάζεται ή ματαιώνεται και να μην υπάρχουν νομοθετικά εμπόδια τα οποία να την καθιστούν υπερβολικά δύσκολη ή αδύνατη. Η μελέτη του άρθρου 44Γ
(3)καταδεικνύει πως εκτός των τυπικών ζητημάτων (τύπου, επίδοσης, προθεσμίας) ή ζητημάτων προστασίας ευάλωτων ομάδων και δη όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης ο Νόμος προσέφερε ως λόγο ακύρωσης της σκοπούμενης εκποίησης την ύπαρξη παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος. Δεν απαιτήθηκε τελικό διάταγμα, ούτε καν απόλυτο ενδιάμεσο διάταγμα. Εν ολίγοις όλα καταλήγουν στο ότι ο σκόπελος τον οποίο έπρεπε να υπερβούν οι Αιτητές ήταν να καταδείξουν ενώπιον αρμόδιου Δικαστηρίου τις τρεις προϋποθέσεις και βασικά ότι έχουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας στα όσα προβάλλουν (περί ακυρότητας συμβάσεων κ.λπ), πράγμα το οποίο αναγνωρίζουν ότι δεν πέτυχαν βάσει της εκδοθείσας (στην αίτηση) απόφασης ημερ. 11.6.
- Όσον αφορά τα αναφερόμενα για το άρθρο 23 του Συντάγματος και το υπ' αυτού προστατευόμενο δικαίωμα ιδιοκτησίας αρκεί να λεχθεί πως στον πυρήνα του δικαιώματος ευρίσκεται όχι μόνο το δικαίωμα κτήσης ιδιοκτησίας αλλά και το δικαίωμα διάθεσης. Είναι δε στα πλαίσια αυτού του δικαιώματος (διάθεσης ιδιοκτησίας) που οι Αιτητές συνέστησαν υποθήκη, δηλαδή προέβησαν σε εθελούσια δέσμευση η οποία τόσο εκ της φύσεως της όσο και ρητώς εμπεριέχει με τη σειρά της το δικαίωμα εκποίησης, η οποία είναι επιτρεπτή συνταγματικά προς προστασία των δικαιωμάτων τρίτων. Στη βάση των πιο πάνω η θέση ότι οι νέες τροποποιήσεις δεν αφήνουν περιθώριο προστασίας σε ενυπόθηκο οφειλέτη και απολήγουν σε παραβίαση δικαιώματος ιδιοκτησίας, δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Επιδόσεις Αναφέρουν οι Αιτητές στην αγόρευση τους ότι ο ισχυρότερος λόγος ο οποίος θίγει τη διαδικασία είναι η μη δέουσα επίδοση της Ειδοποίησης ΙΑ στον Αιτητή
- Η εισήγηση εξειδικεύεται στο ότι δεν επιδόθηκε προσωπικά στον Αιτητή 1 με αποτέλεσμα να είναι άκυρη. Δεν αμφισβητείται ότι εξ όσων προκύπτουν από την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη (Τεκμήριο 10 της Καθ' ης) η Ειδοποίηση ΙΑ επιδόθηκε στις 6.2.19 στον ενήλικα αδελφό του Αιτητή 1 ο οποίος περιγράφεται ως «συγκάτοικος» του Αιτητή
- Ας σημειωθεί πως δεν αμφισβητείται ούτε η ορθότητα της διεύθυνσης στην οποία έγινε η επίδοση, καθώς και ότι σε αυτήν είχαν σταλεί κατά καιρούς σειρά άλλων εγγράφων τα οποία επισύναψαν στην ένορκη δήλωση τους οι Αιτητές. Τη διεύθυνση αυτή ανέφεραν και οι ίδιοι ως διεύθυνση τους στο κλητήριο ένταλμα της αγωγής τους. Έχω την άποψη πως ούτε αυτή η εισήγηση ευσταθεί καθότι η ιδιωτική επίδοση είναι μέθοδος επιτρεπτή από τον Νόμο (άρθρο 44ΙΕ), στον οποίο ορίζεται πως αυτή δύναται να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας οι οποίοι με τη σειρά τους στη Δ.5 κ.2 επιτρέπουν την επίδοση σε άτομο άνω των 16 ετών το οποίο συγκατοικεί με τον προς ον η επίδοση. Στην παρούσα δεν αμφισβητήθηκαν τα όσα διαπίστωσε και κατέγραψε στην ένορκη δήλωση του ο επιδότης και συνεπώς δεν τίθεται ζήτημα ως προς την ορθότητα της επίδοσης. Στην ένορκη δήλωση της μητέρας του (Αιτήτριας 2) δεν αναφέρεται κάτι πέραν από τον γενικό ισχυρισμό περί εσφαλμένης επίδοσης ενώ τα όσα ατυχώς προέβαλαν μόνο στην αγόρευση τους οι συνήγοροι σαφώς δεν συνιστούν μαρτυρία η οποία να μπορεί να ληφθεί υπόψιν. Ούτε οποιεσδήποτε άλλες αιτιάσεις εν σχέσει με τις επιδόσεις ευσταθούν. Όπως αναφέρουν και οι ίδιοι στην έκθεση απαίτησης τους στην αγωγή, πρωτοφειλέτης στο δάνειο ήταν ο Αιτητής 1 και ενυπόθηκος οφειλέτης η μητέρα του, η Αιτήτρια
- Ο δε επιδότης προέβη σε δύο ξεχωριστές επιδόσεις και συνέταξε δύο ξεχωριστές ένορκες δηλώσεις επίδοσης, ως προβλέπεται (Τεκμήριο 10 της Καθ' ης). Συνεπώς δεν ευσταθεί η θέση ότι δεν επιδόθηκαν ξεχωριστά και ανεξάρτητα στον καθένα. Κατάχρηση Εξετάζοντας τα όσα προβάλλονται για το θέμα κατάχρησης θα πρέπει να σημειωθεί κατ' αρχάς πως η θέση των Αιτητών ότι με την μονομερή τους αίτηση ημερ. 8.11.18 στα πλαίσια της αγωγής ζήτησαν αναστολή του πλειστηριασμού είναι σαφώς εσφαλμένη αφού ο πλειστηριασμός ορίστηκε πολύ αργότερα, ήτοι με την Ειδοποίηση ΙΑ την οποία παρέλαβαν στις 6.2.
- Η εισήγηση τους περί ύπαρξης καταχρηστικής συμπεριφοράς εδράζεται στο ότι ενώ στις 5.2.19 οι δύο πλευρές αιτήθηκαν από κοινού αναβολή της ενδιάμεσης αίτησης διότι εξετάζετο από την Καθ' ης το κατά πόσον η περίπτωση εμπίπτει στο Σχέδιο ΕΣΤΙΑ και δηλώνετο ότι δεν είχε οριστεί πλειστηριασμός εντούτοις την επόμενη μέρα η Καθ' ης επέδωσε την Ειδοποίηση ΙΑ. Είναι γεγονός πως από πιο παλιά υπήρξε συζήτηση μεταξύ των διαδίκων και είχαν σταλεί έγγραφα από πλευράς Αιτητών ούτως ώστε να εξετάζετο κατά πόσον η περίπτωση πληρούσε τα κριτήρια ένταξης στο Σχέδιο ΕΣΤΙΑ. Οι Αιτητές επισύναψαν μόνο μία αρχική αλληλογραφία ημερ. 30.1.19 (Τεκμήριο Ε), χωρίς να φαίνεται ότι δόθηκε συνέχεια ή ότι υπήρξε οποιαδήποτε εξέλιξη στο θέμα προφανώς επειδή δεν είχε τεθεί σε εφαρμογή το Σχέδιο ακόμα. Ας σημειωθεί πως το ενυπόθηκο ακίνητο περιγράφεται ως οικόπεδο και πως οι Αιτητές δεν αναφέρονται καθόλου στην αγοραία αξία της υφιστάμενης οικίας (δεδομένου ότι το Σχέδιο ΕΣΤΙΑ προϋποθέτει μεταξύ άλλων όπως η αγοραία αξία της οικίας είναι μέχρι τις €350.000). Οι ίδιοι οι Αιτητές δέχονται σε επιστολή των δικηγόρων τους (Τεκμήριο 9 Καθ' ης) ότι υπήρχαν συναντήσεις μέχρι και τις 14.4.19 όπου και είχαν ενημερωθεί ότι ήταν αδύνατη η απάντηση δεδομένου ότι το ΕΣΤΙΑ δεν είχε ακόμα τεθεί σε εφαρμογή. Εξάλλου αναντίλεκτες παρέμειναν και οι αναφορές της Καθ' ης για παλαιότερες συναντήσεις μεταξύ των ετών 2015-2018 κατά τις οποίες υπήρξαν προσπάθειες για διευθέτηση και αναδιάρθρωση του χρέους. Υπό τις πιο πάνω περιστάσεις δεν συμφωνώ ότι η συζήτηση περί συνδρομής των κριτηρίων ένταξης στο Σχέδιο ΕΣΤΙΑ ή και περί γενικότερης διευθέτησης καθιστούσε καταχρηστική την προώθηση της διαδικασίας, η οποία άλλωστε είχε αρχίσει από τον Αύγουστο του
- Οι Αιτητές προβάλλουν ότι επειδή δεν ολοκληρώθηκε από την Καθ' ης η αξιολόγηση εν σχέσει με το Σχέδιο ΕΣΤΙΑ τίθεται σε «αμφισβήτηση» (sic) το κατά πόσον το άρθρο 44Γ(στ) τίθεται σε εφαρμογή εν προκειμένω, πράγμα το οποίο πρέπει να λειτουργήσει προς όφελος τους επειδή θα αδικηθούν εάν χάσουν την ευκαιρία να ενταχθούν στο Σχέδιο. Ο σχετικός λόγος έφεσης περιέχεται στο άρθρο 44Γ
(3)αλλά αναφέρεται στην περίπτωση ενυπόθηκου οφειλέτη του οποίου εγκρίνεται η συμμετοχή στο Σχέδιο και αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία. Είναι αυτονόητο πως η απλή πιθανότητα ή προσδοκία έγκρισης δεν αποτελεί λόγο ακύρωσης. Άλλωστε τελικός κριτής είναι ο Κρατικός Φορέας (ΚΟΑΓ) και ούτως ή άλλως απαραίτητη προϋπόθεση είναι το να έχει συμφωνήσει η εμπλεκόμενη τράπεζα με την οποίαν προηγείται η σχετική αναδιάρθρωση και συμφωνία. Ούτως ή άλλως βέβαια η εμπλεκόμενη τράπεζα ανά πάσα στιγμή έχει την ευχέρεια να δηλώσει τη σύμφωνη γνώμη της και να προβεί στις απαιτούμενες ενέργειες (ακόμα και τώρα) εάν αυτή είναι η περίπτωση. Παρέλκει βέβαια να λεχθεί πως εάν εν τέλει δημοσιευθεί και τεθεί σε ισχύ ο Νόμος ο οποίος ψηφίστηκε στις 12.7.19 και ο οποίος προβλέπει διακοπή σε περίπτωση δυνητικά επιλέξιμου στο ΕΣΤΙΑ χρέους, τότε η τράπεζα οφείλει να διακόψει τη διαδικασία εάν η επίδικη περίπτωση πληροί τις προϋποθέσεις. Ειδοποίηση Ι Το ένδικο μέσο της έφεσης βάσει του άρθρου 44Γ
(3)αφορά μόνο την Ειδοποίηση ΙΑ και μόνο για τους αναφερόμενους σε αυτό έξι λόγους. Κατά συνέπειαν δεν μπορούν να τύχουν εξέτασης τα προβληθέντα εν σχέσει με το περιεχόμενο της Ειδοποίησης Ι ή της επισυνημμένης σε αυτή κατάστασης λογαριασμού. Κατάληξη Παρέλκει η εξέταση οποιωνδήποτε άλλων λόγων παρατέθηκαν στην αίτηση και δεν προωθήθηκαν κατά την αγόρευση. Στη βάση των όσων έχουν αναφερθεί πιο πάνω καταλήγω ότι δεν ευσταθεί οποιοσδήποτε από τους λόγους οι οποίοι παραδεκτώς έχουν προωθηθεί. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα €1.000 συν Φ.Π.Α προς όφελος της Καθ' ης και εις βάρος των Αιτητών αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως. (Υπ.) Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/General Applications/Final Αναφορά: Ακύρωση Ειδοποίησης ΙΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο