Γ.Χ. ανήλικος μέσω των φυσικών του γονέων και κηδεμόνων Α. Χ. και Σ.Α. κ.α. ν. Ε.Λ., Αρ. Αγωγής: 6057/2011, 30/8/2019

Γ.Χ. ανήλικος μέσω των φυσικών του γονέων και κηδεμόνων Α. Χ. και Σ.Α. κ.α. ν. Ε.Λ., Αρ. Αγωγής: 6057/2011, 30/8/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A457 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 6057/2011 Μεταξύ:

1. Γ.Χ. ανήλικος μέσω των φυσικών του γονέων και κηδεμόνων Α. Χ. και Σ.Α.
2. Α.Χ. Εναγόντων και Ε.Λ. Εναγομένου Ημερομηνία: 30 Αυγούστου 2019 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κ. Σ. Βασιλείου Για Εναγόμενο: κ. Χ. Χατζηλοΐζου ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή οι ενάγοντες, υιός και πατέρας αντίστοιχα, αξιώνουν από τον εναγόμενο γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για κατ' ισχυρισμό επίθεση του τελευταίου εναντίον του ενάγοντα 1 στις 30/09/
3. Τα κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση έχουν ως εξής: Κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο ενάγοντας 1 και ο υιός του εναγόμενου, αμφότεροι ηλικίας 12 ετών τότε, φοιτούσαν στο ίδιο σχολείο, ήτοι στο Γυμνάσιο XXXXX. Από της γέννησης του και μέχρι σήμερα, ο υιός του εναγόμενου παρουσιάζει νευροαναπτυξιακή καθυστέρηση η οποία επηρεάζει το λόγο, τις γνωστικές και νοητικές λειτουργίες και τον συντονισμό των κινήσεων του και παρακολουθείται από διάφορους γιατρούς και ειδικούς διαφόρων ειδικοτήτων (Τεκ.Α). Οι δύο ανήλικοι τότε, γνώριζαν ο ένας τον άλλο και καθημερινώς χρησιμοποιούσαν το ίδιο λεωφορείο για να επιστρέφουν στα σπίτια τους από το σχολείο, με το σπίτι του ενάγοντα 1 να ήταν μία στάση μετά τη στάση που ήταν το σπίτι του υιού του εναγόμενου. Στις 30/09/2009 ο ενάγοντας 1 επέστρεφε με το λεωφορείο στο σπίτι του. Όταν το λεωφορείο σταμάτησε στη στάση που κατέβαινε ο υιός του εναγόμενου για να αποβιβαστούν οι μαθητές, ο εναγόμενος επιβιβάστηκε στο λεωφορείο και ζήτησε ευγενικά να του παρουσιαστεί ο ενάγοντας
4. Ακολούθως επεσυνέβη το επίδικο περιστατικό για το οποίο οι δύο πλευρές προέβαλαν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές, αναφορά στις οποίες κάνω σε κατοπινό στάδιο της απόφασης μου. Αργότερα την ίδια ημέρα και περί τις 14:40, ο ενάγοντας 2 μετέφερε τον ενάγοντα 1 στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου ο τελευταίος διαπιστώθηκε να φέρει κάκωση ρινός, εκδορά δεξιού ρώθωνα, πόνο στη βάση ρινός, εκδορά αριστερού αγκώνα, στοιχεία επίσταξης από δεξιό ρώθωνα και αιμάτωμα στη δεξιά χώρα της άνω σιαγόνας. Η διάγνωση του Δρ. Μιλτιάδους (ΜΕ3), ήτοι του επί καθήκοντι ιατρού που εξέτασε τον ενάγοντα 1, ήταν ότι αυτός υπέστη κάταγμα ρινός με παρεκτόπιση για το οποίο του σύστησε φαρμακευτική αγωγή και ακολούθως του έδωσε εξιτήριο (Τεκ. 1 και 6). Η αστυνομία ενημερώθηκε από το Νοσοκομείο για το περιστατικό της 30/09/2009 και αφού λήφθηκαν σχετικές καταθέσεις την ίδια μέρα, αποφασίστηκε η ποινική δίωξη του εναγόμενου με την ποινική υπόθεση 20097/2010 του Ε.Δ. Λεμεσού στα πλαίσια της οποίας ο τελευταίος παραδέχθηκε ενοχή σε κατηγορία επίθεσης εναντίον του ενάγοντα 1 με πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Στη βάση των γεγονότων που εκτέθηκαν στο Δικαστήριο από την αστυνομία, επιβλήθηκε στον εναγόμενο ως ποινή, δέσμευση μέσω εγγύησης ύψους €5000 για να τηρεί το Νόμο και την τάξη για τρία χρόνια (Τεκ. 7 και 8). Για όλα τα πιο πάνω κάμνω ανάλογα ευρήματα. Ως προς το τι έγινε στις 30/09/2009, που είναι και το επίδικο για σκοπούς της παρούσας αγωγής περιστατικό, η δικογραφημένη εκδοχή των δύο πλευρών προωθήθηκε κατά την ακρόαση από τα δύο άτομα που ήταν παρόντα και άμεσα εμπλεκόμενα, ήτοι τον ενάγοντα 1 (ΜΕ1) και τον εναγόμενο (ΜΥ1). Από πλευράς εναγόντων κατέθεσαν ακόμη τέσσερεις μάρτυρες, ήτοι ο ενάγοντας 2 (ΜΕ2), ο Δρ. Ι. Μιλτιάδους, ιατρός του Γ.Ν. Λεμεσού (ΜΕ3), ο ωτορινολαρυγγολόγος Δρ. Α. Κουνούνης (ΜΕ4) και η υπεύθυνη Πρωτοκολλητής του Ποινικού Τμήματος του Ε.Δ. Λεμεσού, Α. Στυλιανού (ΜΕ5) ενώ από πλευράς εναγόμενου δεν υπήρξε άλλος μάρτυρας πέραν του ιδίου. Η εκδοχή του ενάγοντα 1 ως προς το επίδικο περιστατικό, η ουσία της οποίας έλαβε την μορφή γραπτή δήλωσης (Έγγραφο Α), ήταν η εξής: «Περί την 30/9/2009 κατά την 1:30μμ στον XXXXX στην Λεμεσό και ενώ επέστρεφα με το λεωφορείο, από το γυμνάσιο που φοιτούσα στον Ύψωνα, προς το σπίτι που διέμενα με την οικογένεια μου, με άλλους συμμαθητές μου, δέχθηκα από τον εναγόμενο, αιφνίδια, αναίτια, παράνομα, αδικαιολόγητα και χωρίς την συγκατάθεση μου, επίθεση κτυπώντας με, με τις γροθιές του και κλωτσιές και εξασκώντας βία και σπρώχνοντας με πάνω στην πόρτα του λεωφορείου στην προσπάθεια του να με βγάλει έξω από αυτό, και τραυματίζοντας με, όταν το εν λόγω μέσο μεταφοράς, σταμάτησε σε προηγούμενη στάση Λεωφορείων, από την στάση όπου συνήθιζα να κατεβαίνω για να πάω στην οικία μου. Από ότι φαίνεται με ανέμενε ο εναγόμενος, κατά τον ουσιώδη χρόνο στην εν λόγω στάση για να μου επιτεθεί. Αναφέρω πιο κάτω με λεπτομέρεια τα γεγονότα του περιστατικού της επίθεσης που δέχτηκα. Κατά την 30/9/2009 περί την 1:30μμ, σταμάτησε το Λεωφορείο στην στάση λεωφορείων που θα κατέβαινα για να πάω στο σπίτι μου. Εγώ καθόμουνα κοντά στις μπροστινές θέσεις του λεωφορείου που βρίσκονταν πλησίον της μπροστινής πόρτας, και σε κάθισμα που εφάπτετον με τον διάδρομο του λεωφορείου. Και όταν σταμάτησε βρισκόμουν στην προσπάθεια να κατέβω. Όταν άνοιξε η πόρτα του λεωφορείου στην στάση που ανέφερα πιο πάνω, για να κατεβούν μαθητές μπήκε μέσα ο εναγόμενος και με ευγενικό τρόπο ζήτησε να μάθει, ποιος είναι ο Γ.Χ. Οπότε του ανέφερα ότι ήμουν εγώ και μου ανέφερε «έρχεσαι για μισό λεπτό». Νόμισα πως ήθελε να μου πει κάτι. Όταν τον πλησίασα και ενώ βρισκόμουν στο Λεωφορείο, αιφνίδια μου επιτέθηκε κτυπώντας με, με τις γροθιές του αρχικά στο πρόσωπο, και κλωτσιές και συνέχισε να με κτυπά απανωτά στο κεφάλι και το σώμα μου και προσπάθησα με τα χέρια μου να προστατευτώ. Αφού δεν κατάλαβα την συμπεριφορά που είχε προς εμένα. Ταυτόχρονα μου εξάσκησε βία στην προσπάθεια του να με βγάλει έξω από το λεωφορείο, με έσπρωξε πάνω στην πόρτα του λεωφορείου, όπου και με τραυμάτισε και όταν βγήκα έξω από το λεωφορείο έχασα την ισορροπία μου και έπεσα στο πεζοδρόμιο, όπου αυτός κατέβηκε κάτω από το λεωφορείο και συνέχισε να με κτυπά, ένοιωθα τα κτυπήματα του εναγόμενου, ενώ βρισκόμουν κάτω. Ακολούθως έφυγε και βρήκα την δύναμη να σηκωθώ και μπήκα στο λεωφορείο για να με μεταφέρει στην επόμενη στάση για να πάω στο σπίτι μου, διότι φοβήθηκα να πάω στο σπίτι μου μέσω αυτής της στάσης λεωφορείου. Πονούσα από τα κτυπήματα και είχα αιματωθεί, δεν γνώριζα όμως πόσο σοβαρά είχα τραυματιστεί. Να αναφέρω ότι δεν κατέβηκε κάποιος από το λεωφορείο στην εν λόγω στάση διότι φαίνεται ότι φοβήθηκαν με αυτά που είδαν και είδα συμμαθητές μου που θα έπρεπε να κατέβαιναν στην εν λόγω στάση λεωφορείου να μένουν εντός του λεωφορείου και κατέβηκαν στην επόμενη στάση που κατέβηκα και εγώ. Αιφνιδιάστηκα με την επίθεση που δέχτηκα και δεν ανέμενα σε καμία περίπτωση τέτοια συμπεριφορά από ένα ενήλικα που μπαίνει στο λεωφορείο και μου ζητά με ευγενικό τρόπο να τον πλησιάσω, μπροστά σε συμμαθητές μου. Δέχτηκα κατά την επίθεση μεταξύ άλλων, χτυπήματα στο κεφάλι, στο πρόσωπο, στην μύτη και στο στόμα προκαλώντας μου σοβαρά τραύματα. 0 εναγόμενος από ότι φαίνεται, μου έστησε ουσιαστικά καρτέρι στην εν λόγω στάση των λεωφορείων την εν λόγω ημέρα, σύμφωνα με τα όσα ακολούθησαν. Δέχτηκα βίαιη συμπεριφορά από τον εναγόμενο και λόγω αυτής της επίθεσης, είχα υποστεί σωματικές βλάβες, ζημιές και απώλεια». Ακολούθως, ισχυρίστηκε ο ενάγοντας 1 και υποστήριξε και ο ενάγοντας 2 (ΜΕ2): «.λόγω πόνων και προβλημάτων, που είχα στη μύτη και τα δόντια μου, θεώρησα ορθό να με εξετάσουν, δύο ιδιώτες ιατροί και που αναφέρω ακολούθως. Στις 2/10/2009 επισκέφτηκα τον Δρ. XXXXX Κουνούνη χειρούργο ωτορινολαρυγγολόγο, όπου με εξέτασε και διαπίστωσε κάταγμα ρινικών οστών με παρεκτόπιση και που προκαλούσε πρόβλημα της αναπνοής λόγω και μετατραυματικής σκολίωσης ρινικού διαφράγματος, και μου έγινε ανάταξη κατάγματος ρινός με τοπική αναισθησία. Οπότε αντιμετωπίστηκε η παρεκτόπιση των ρινικών οστών, όμως παρέμεινε η σκολίωσης του διαφράγματος που μου προκαλεί δυσκολία στην αναπνοή και είναι αυτός ο λόγος που μου συνεστήθηκε χειρουργική διόρθωση της σκολίωσης. Τα έξοδα ανέρχονται στις ευρώ 2000 σύνολο. Οικονομικά δεν είχα την δυνατότητα να προβώ στην πιο πάνω εγχείρηση και έχω δυσκολία στην αναπνοή μέχρι σήμερα. Περαιτέρω λόγω της επίθεσης που υπέστηκα από τον εναγόμενο, προκλήθηκε ζημιά στα σιδεράκια ορθοδοντικής τα οποία εφάρμοσα από πριν το περιστατικό επίθεσης, ως θεραπεία ορθοδοντικής από τον ιατρό του Δρ. XXXXX Κόκκινο, ειδικό ορθοδοντικό και έπρεπε να γίνει σχετική θεραπεία που περιγράφει ο ιατρός μου στην έκθεση του και τα έξοδα αποκατάστασης της ορθοδοντικής θεραπείας (σιδεράκια) ανέρχονται στις Ευρώ 2900, όπου και την έκανα σε διάφορες επισκέψεις μου. . Έχω υποστεί προσβολή και εξευτελισμό της αξιοπρέπειας και προσωπικότητας μου, σε μία νεαρή ηλικία και μπροστά σε όλους τους συμμαθητές μου, που βρίσκονταν στο λεωφορείο κατά την ώρα της επίθεσης που δέχτηκα, χωρίς λόγο ή για λόγους που αφορούν τον εναγόμενο και μόνο. Αυτό μαθεύτηκε στο γυμνάσιο που φοιτούσα και λόγω αυτού δέχτηκα σωρεία ερωτημάτων από τους μαθητές του σχολείου μου και αυτό με έκανε να νοιώθω άβολα και με ενοχλούσε να μπαίνω στην διαδικασία να θυμούμαι το εν λόγω συμβάν και να απαντώ. Δεν ήθελα να μιλώ για αυτό το γεγονός και το οποίο μου προκαλούσε φόβο να μην υποστώ ξανά επίθεση και δεν ήθελα να πάω στο σχολείο που φοιτούσα λόγω ανασφάλειας. Ούτε λεωφορείο ήθελα να χρησιμοποιήσω. Έχω υποστεί ψυχολογική βία και συνεπεία των γεγονότων, ήμουν συνεχώς σε ένταση, είχα ανασφάλεια και η σωματική και ψυχική μου υγεία είχε κλονιστεί, λόγω της συμπεριφοράς του εναγόμενου που μου προκάλεσε πόνο, βλάβη και αναστάτωση. Ζητούσα από τους γονείς μου να με συνοδεύουν όπου πήγαινα, φυσικά πράγμα αδύνατο να συμβαίνει πάντοτε διότι και ο πατέρας μου εργάζεται». Τα έξοδα τα οποία οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι επωμίστηκε ο ενάγοντας 2 ως πατέρας του ανήλικου ενάγοντα 1 και τα οποία αξιώνονται παρά του εναγόμενου ως ειδικές ζημιές, αφορούν στο «κόστος για ορθοδοντική θεραπεία αφαίρεσης σιδερακίων, στην Ιατρική έκθεση του νοσοκομείου, στα έξοδα μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης διόρθωσης σκολίωσης και στα έξοδα του Δρ. Κουνούνη», και ανέρχονται στο συνολικό ποσό των €5947,
5. Σημειώνω εδώ ότι κατά τη μαρτυρία τους, αμφότεροι οι ενάγοντες δέχθηκαν και αναγνώρισαν ότι στα πλαίσια της διερεύνησης που έγινε από την αστυνομία σε σχέση με το επίδικο περιστατικό, ο ενάγοντας 1 έδωσε σχετική κατάθεση στις 30/09/2009 στην παρουσία της μητέρας του (Τεκ.4), το περιεχόμενο της οποίας παραθέτω αυτούσιο: «Σήμερα στο τελευταίο διάλειμμα στο σχολείο μου επαρεξηγήθηκα με τον φίλο μου τον XXXXX που είναι μαθητής της πρώτης τάξης στο σχολείο μου. Η παρεξήγηση άρχισε όταν ο XXXXX με περίπαιξε και με εξιτίμασε και εγώ επερίπαιξα τον πίσω. Μετά ο XXXXX ήρτεν προς το μέρος μου κρατώντας μια σκούπα για να με κτυπήσει και ένας συμμαθητής μου ο XXXXX έπιασε του την σκούπα και έτριψεν την πάνω στα μαλλιά του. Μετά το επεισόδιο ετέλειωσε χωρίς να κτυπηθούμε και επίαμεν στις τάξεις μας για την τελευταία περίοδο. Σαν ήμουν στην τάξη μου για την τελευταία περίοδο ήρτεν ο διευθυντής μας ο κ. Κούσπος και εκάλεσεν με στο γραφείο του. Επία στο γραφείο του και τζιαμέ ήταν και ο XXXXX και η μητέρα του η κα. XXXXX. Ο διευθυντής έκαμε μου παρατήρηση γιατί επερίπεξα τον XXXXX και εγώ είπα του ότι και ο XXXXX επερίπαιξε με και εξιτίμασε με και έκαμε του και τζίνου παρατήρηση. Η μάμα του XXXXX η κα. XXXXX που ήταν τζιαμέ είπε μας ή να μερώσουμε με τον XXXXX ή να μεν ξαναμιλήσουμε για να μεν έχουμε προβλήματα. Μέσα στο λεωφορείο εβρέθηκα με τον XXXXX και εμερώσαμε. Το τελευταίο διάλειμμα που σου λέω είναι η ώρα 12 παρά 10 και σχολάνουμε η ώρα 1 και 35 το μεσημέρι. Γύρω στις 2 παρά εφτάσαμε με το λεωφορείο στη στάση που κατεβαίνει ο XXXXX. Τζιαμέ επερίμενε ο παπάς του ο XXXXX ο οποίος είδε με μέστο λεωφορείο και εφώναξε μου επία τζιαμέ στην πόρτα τζαι ο κ. XXXXX άρχισε να μου φωνάζει δυνατά τζαι να μου ζητά να κατεβώ που το λεωφορείο. Εφώναζε μου να μεν περιπαίζω τον γιο του. Εγώ εφοήθηκα τζαι επήα προς τα πίσω γιατί εν ήθελα να κατεβώ κάτω. Τότε ο κ. XXXXX άρπαξε με που το χέρι τζαι ετράβισε με να με φκάλει έξω που το λεωφορείο όπου εστέκετουν και τζίνος. Την ίδια ώρα ο οδηγός του λεωφορείου επήε να κλείσει την πόρτα του λεωφορείου και όπως με τράβησε ο κ. XXXXX εκτύπησε το πρόσωπο μου με δύναμη πάνω στην πόρτα που ήταν μισόκλειστη. Εγώ με τη δύναμη που με τράβησε έπεσα έξω που το λεωφορείο και ο κ. XXXXX έδωσε μου μια κλωτσιά πάνω στον πισινό. Μετά εκατεβήκαν ούλλοι κάτω που το λεωφορείο και το επεισόδιο ετέλειωσε. Ύστερα εμπήκαμε ξανά στο λεωφορείο και έφερε με στο σπίτι μου. Ο κ. XXXXX μόλις μου έδωσε την κλωτσιά έφυε. Μόλις ήρτα σπίτι ετηλεφώνησα του παπά μου τζαι είπα του τι έγινε. Ύστερα που λλίον ήρτεν σπίτι ο παπάς μου τζαι είδε με τζαι είπα του τι έγινε τζαι ποιος με κτύπησε τζαι γιατί. Μετά ο παπάς μου επήρε με στο νοσοκομείο τζαι εφκάλαν μου πλάκες τζαι είπαν μου ότι έσπασε η μύτη μου. Έχω παράπονο εναντίον του κ. XXXXX για τις ζημιές που μου έκαμε. Με τον XXXXX εμαλλώσαμε αλλό μια φορά όταν ήμασταν στο Δημοτικό τζαι πάλε για ασήμαντο λόγο. Είμαστε φίλοι με τον XXXXX τζαι εν συνηθίζουμε να περιπαίζουμε ο ένας τον άλλον». Σημειώνω επίσης ότι αμφότεροι οι ενάγοντες αναγνώρισαν ότι στις 08/10/2009, ο ενάγοντας 1 κλήθηκε και έδωσε, στην παρουσία του ενάγοντα 2 πατέρα του, κατάθεση στην αστυνομία λόγω καταγγελίας που υπέβαλε εναντίον του ο εναγόμενος και ο υιός του για κατ' ισχυρισμό επίθεση με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης που φέρεται να έγινε την ίδια ημέρα με το επίδικο περιστατικό αλλά ενωρίτερα, ενώ ο ενάγοντας 1 και ο υιός του εναγόμενου βρίσκονταν στο σχολείο. Στην εν λόγω κατάθεση του, ο ενάγοντας 1 ανέφερε ότι το μόνο που είχε συμβεί στο σχολείο ήταν λεκτική αντιπαράθεση μεταξύ του ιδίου και του υιού του εναγόμενου 1 η οποία τους οδήγησε στο γραφείο του διευθυντή όπου αφού τους έγινε παρατήρηση, συμφιλιώθηκαν. Η εκδοχή του εναγόμενου σε σχέση με το επίδικο περιστατικό παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική διάσταση πραγμάτων. Σύμφωνα με τον εναγόμενο, τα σοβαρά νοητικά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο υιός του απαιτούσαν καθημερινή ειδική ιατρική, εκπαιδευτική και ψυχολογική υποστήριξη. Η τραγική κατάσταση του παιδιού είχε σοβαρές επιπτώσεις όχι μόνο στο ίδιο το παιδί αλλά και σε όλη την οικογένεια αφού απαιτείτο μεγάλη ψυχική δύναμη για να αντιμετωπιστεί η όλη κατάσταση και όλα τα μέλη της οικογένειας κατέβαλλαν συνεχώς κάθε δυνατή προσπάθεια, οικονομική και ψυχολογική, για να παράσχουν στο παιδί τη σωστή βοήθεια που χρειαζόταν. Καθημερινά όμως έβλεπαν, σύμφωνα με τον εναγόμενο, ότι όλες τους οι προσπάθειες απέβαιναν άκαρπες εφόσον ο υιός τους ενοχλείτο και παρενοχλείτο συστηματικά (bullying), τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά, από μία ομάδα συμμαθητών του, «αρχηγός» της οποίας ήταν ο ενάγοντας
6. Όπως χαρακτηριστικά το έθεσε ο μάρτυρας, ο υιός του κατέληξε να ήταν «το γλειφιντζούρι» του ενάγοντα 1 και της παρέας του, οι οποίοι αρέσκονταν στο να κοροϊδεύουν και να κτυπούν συνεχώς τον υιό του καθώς επίσης και να του δημιουργούν κάθε λογής προβλήματα όπως το να του κλείνουν το στόμα και να τον κρατούν στα πίσω καθίσματα του λεωφορείου όταν επέστρεφαν από το σχολείο έτσι ώστε αυτός να χάνει τη στάση του και να πρέπει να ταλαιπωρηθεί μέχρι να επιστρέψει στο σπίτι. Αυτό το συστηματικό bullying, κατά τον εναγόμενο, είχε τραγικές συνέπειες για τον υιό του εφόσον ουσιαστικά κατέστρεφε ό,τι πρόοδο γινόταν μέσω των ειδικών που τον βοηθούσαν και της τεράστιας υποστήριξης της οικογένειας του - «.(λόγω του bullying) κάναμε ένα βήμα μπροστά με τον XXXXX και δύο πίσω . Το bullying που δεχόταν ο Παναγιώτης ήταν για εμένα κάτι πρωτοφανές, καθημερινά έκλαιε διότι δεν ήθελε να πάει στο σχολείο λόγω κάποιων ψευτόμαγκων, να τους χαρακτηρίσω έτσι, για π.χ. ο Γ. ο Χ. (ενάγοντας 1) και η παρέα του. Κάθε βδομάδα έπαιρνα τον στους ιατρούς και στους ψυχολόγους. σχόλανα από την δουλειά και ασχολούμασταν με αυτό το θέμα. μας αποσυντόνιζε πλήρως σαν οικογένεια. εχάναμε τον έλεγχο καθημερινά». Ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι για το πιο πάνω θέμα, τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγος του μίλησαν και με τη διεύθυνση του σχολείου αλλά και με τους γονείς του ενάγοντα 1, ήτοι τον ενάγοντα 2 και τη σύζυγο του και αν και φάνηκε να υπάρχει κατανόηση για το όλο πρόβλημα, εντούτοις το bullying που δεχόταν ο υιός του από τον ενάγοντα 1 δεν σταματούσε. Αποκορύφωμα της όλης κατάστασης, σύμφωνα με τον εναγόμενο, ήταν τα όσα έλαβαν χώρα στις 30/09/2009 ενόσω οι δύο ανήλικοι ήταν στο σχολείο. Εκείνη την μέρα, σύμφωνα με τον εναγόμενο και ενώ αυτός ήταν δουλειά, του τηλεφώνησε ανάστατη η σύζυγος του ότι είχε ειδοποιηθεί να μεταβεί στο σχολείο διότι και πάλι είχε λάβει χώρα περιστατικό bullying του ενάγοντα 1 προς τον υιό του. Συγκεκριμένα, ανέφερε ο εναγόμενος, η σύζυγος του τον ενημέρωσε ότι κατά το διάλειμμα, ο ενάγοντας 1, αφού άρχισε να κοροϊδεύει, να κτυπά με τα χέρια του και να κλωτσά στα πόδια και στα γεννητικά όργανα τον υιό του, τον κτύπησε με μια σκούπα την οποία στη συνέχεια του την έβαλε στο στόμα, με αποτέλεσμα ο υιός του να τρομοκρατηθεί και να κλειστεί στο αποχωρητήριο του σχολείου. Αφού επενέβηκε η διεύθυνση του σχολείου, το περιστατικό έληξε και αργότερα οι δύο αναχώρησαν με το λεωφορείο για να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Στη συνέχεια, ανέφερε ο εναγόμενος, αυτός αποφάσισε να μεταβεί στη στάση του λεωφορείου για να παραλάβει το γιο του οπόταν και έλαβε χώρα το επίδικο περιστατικό, όχι όμως ως ισχυρίζεται ο ενάγοντας 1 στην παρούσα αγωγή. Παραθέτω αυτούσια αποσπάσματα από την εκδοχή του εναγόμενου ως προς το επίδικο περιστατικό: «Αφού ειδοποιήθηκα ανωτέρω για τα ανωτέρω συμβάντα, επερίμενα στη στάση. όταν το λεωφορείο έφτασε στη στάση. και ο οδηγός του λεωφορείου άνοιξε την πόρτα για να κατεβούν οι μαθητές εγώ ανέβηκα στο πρώτο σκαλί του λεωφορείου και ρώτησα με ευγενικό τρόπο ποιος είναι ο Γ.Χ. ο οποίος μου είπε εγώ. Εγώ του είπα έρχεσαι μισό λεπτό να σου πω κάτι. Δεν θέλω να δικαιολογήσω το ότι κτύπησε (ο ενάγοντας 1) ούτε είχα πρόθεση να του κάνω οποιαδήποτε σωματική βλάβη. Ήταν ένα ατυχές γεγονός στη ζωή μου που οφείλεται στη λάθος στιγμή και στην ένταση που με διακατείχε. Εγώ ήθελα να τον πάρω από το χέρι (τον ενάγοντα 1) να του κάμω μια παρατήρηση, να τον κατεβάσω κάτω να του κάμω μια παρατήρηση και μου είπε ο οδηγός (του λεωφορείου) απαγορεύεται. τον κρατούσα από το χέρι . εγώ ήμουν κάτω εκείνος ήταν πάνω στο πρώτο το σκαλί και ο οδηγός έκλεισε την πόρτα για να τον προστατεύσει και εκτύπησε με τα μούτρα πάνω στην πόρτα. Το λάθος μου είναι ότι δεν πήρα την άδεια από τον οδηγό να μπω στο λεωφορείο. το λάθος μου ήταν ότι αποφάσισα να του κάμω παρατήρηση. Το παραδέχομαι. ο λόγος που ήθελα να του κάμω παρατήρηση ήταν για το bullying. Επειδή μου είπε ο οδηγός απαγορεύεται να μπω στο λεωφορείο είπα του έλα XXXXX και ήρτε. Όταν μου είπε ο οδηγός «που πάεις κύριε απαγορεύεται» τον έπιασα από το χέρι να τον κατεβάσω κάτω και έκλεισε η πόρτα και κτύπησε πάνω. ήταν μόνο παρατήρηση που ήθελα να κάμω. Δεν είχα καμία πρόθεση να κτυπήσω κανένα μαθητή 12 χρονών. Θέλω να με καταλάβετε. Τη στιγμή εκείνη που ήθελα να κάμω μια παρατήρηση και αυτό ήταν το λάθος μου, έκλεισε η πόρτα. Πάνω από όλα είμαι πατέρας. Το αίσθημα του πατέρα για προστασία του υιού του ήταν πάνω από όλα. Δεν είμαι ούτε νταής ούτε είχα ξανά ποινικά. Είμαι νομοταγής. είμαι ο μόνος που δουλεύει στο σπίτι. μακάρι να ήταν τα τραύματα του υιού μου σπάσιμο της μύτης και εκδορές. κουβαλώ τα από τότες τα τραύματα του υιού μου. μακάρι να είχα μόνο σπασμένη μύτη και εκδορές στον XXXXX μου.». Απέρριψε ο μάρτυρας τη θέση ότι οι οποιεσδήποτε παρεξηγήσεις μεταξύ των ανηλίκων, ήταν οι συνηθισμένες μικροπαρεξηγήσεις που έχουν παιδιά της ηλικίας των 12 ετών και ισχυρίστηκε ότι τα όσα έκαμνε ο ενάγοντας 1 στον υιό του δεν ήταν μικροπαρεξηγήσεις αλλά κάτι παραπάνω, ιδιαίτερα ενόψει των προβλημάτων που αντιμετώπιζε ο υιός του και τα οποία γνώριζε ο ενάγοντας
7. Δέχθηκε επίσης ο εναγόμενος ότι ναι μεν παραδέχθηκε ενοχή στην κατηγορία που του προσάφθηκε για το επίδικο περιστατικό, ισχυρίστηκε όμως ότι ο μόνος λόγος που τον κατηγόρησε η αστυνομία ήταν διότι υπήρξε τραυματισμός και όχι επειδή έλαβαν χώρα τα όσα ισχυρίζονται στην παρούσα αγωγή οι ενάγοντες. Αντιθέτως, ανέφερε ο εναγόμενος, τα γεγονότα που εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή στην ποινική υπόθεση και επί των οποίων του επιβλήθηκε ποινή, ήταν ακριβώς τα γεγονότα που ισχυρίζεται αυτός ότι έλαβαν χώρα στις 30/09/09, εξ' ου και το Δικαστήριο του επέβαλε ως ποινή μόνο εγγύηση. Αναγνώρισε τέλος ο εναγόμενος κατά την αντεξέταση του ότι δεν έπρεπε ούτε να εισέλθει στο σχολικό λεωφορείο αλλά ούτε και να επιχειρήσει να πιάσει τον ενάγοντα 1 από το χέρι για να τον κατεβάσει κάτω, επανέλαβε όμως ότι μόνο αυτό ήταν το λάθος του και ότι ο τραυματισμός του ενάγοντα οφείλετο σε ένα καθαρά ατυχές περιστατικό. Όπως ανέφερα πιο πάνω, πέραν των ιδίων, οι ενάγοντες κάλεσαν ακόμη τρεις μάρτυρες προς υποστήριξη των θέσεων τους. Οι Δρ. Ιωάννου και κα. Στυλιανού, ΜΕ3 και ΜΕ5 αντίστοιχα, ήταν τυπικοί μάρτυρες αφού ο μεν πρώτος υιοθέτησε το πιστοποιητικό που εξέδωσε όταν εξέτασε τον ενάγοντα 1 στο Γ.Ν Λεμεσού ως ο επί καθήκοντι ιατρός τις 30/092009, με την εκεί καταγραφείσα διάγνωση του να μην αμφισβητείται από πλευράς εναγόμενου, η δε δεύτερη περιορίστηκε στο να παρουσιάσει το κείμενο της ποινής που επιβλήθηκε στον εναγόμενο στην ποινική υπόθεση 20097/10, η οποία επίσης δεν αμφισβητείται. Όσον αφορά τον ωτορινολαρυγγολόγο ΜΕ4, υιοθετώντας σχετικό πιστοποιητικό που συνέταξε στις 18/10/11, ο μάρτυρας ανέφερε ότι εξέτασε τον ενάγοντα 1 στις 02/10/2009 και διαπίστωσε, όπως και το Γ. Ν. Λεμεσού, ότι ο τελευταίος είχε υποστεί κάταγμα ρινικού οστού με παρεκτόπιση, δηλαδή, όπως εξήγησε ο μάρτυρας, απλά ένα τάραγμα του διαφράγματος της μύτης. Διαπίστωσε επίσης ο μάρτυρας, ως ισχυρίστηκε, και την ύπαρξη σκολίωσης ρινικού διαφράγματος («στράβωμα»), την οποία σκολίωση, εν τη απουσία άλλης ιατρικής εξήγησης, την απέδωσε στον τραυματισμό της μύτης κατά το επίδικο περιστατικό. Τα τραύματα αυτά του ενάγοντα 1, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, αντιμετωπίστηκαν με επιτόπου ανάταξη του διαφράγματος με τοπική αναισθησία, δηλαδή σπρώχτηκε το διάφραγμα από την αντίθετη πλευρά μέχρι που ευθειάστηκε η μύτη και «ίσιωσε». Οι συνέπειες από τα τραύματα, ανέφερε ο μάρτυρας, ήταν μόνο πόνος, για την αντιμετώπιση του οποίου χορήγησε στον ενάγοντα 1 παυσίπονα και του σύστησε να προσέχει να μην χτυπήσει κατά τις επόμενες μέρες. Όσον αφορά την αναγκαιότητα μελλοντικής χειρουργικής διόρθωσης της σκολίωσης του διαφράγματος, τέτοια επέμβαση, σύμφωνα με το μάρτυρα, συστήθηκε στον ενάγοντα 1 αποκλειστικά διότι ο τελευταίος παραπονείτο για δυσκολία στην αναπνοή, παράπονο όμως το οποίο, ανέφερε ο μάρτυρας, εφόσον είναι καθαρά υποκειμενικό, δεν μπορεί να ελεγχτεί με οποιοδήποτε ιατρικό τεστ. Πρόσθετα των πιο πάνω τραυμάτων στην μύτη του ενάγοντα 1, ο τελευταίος, όπως και ο πατέρας του (ΜΕ2), προώθησαν και τον ισχυρισμό ότι συνεπεία του επίδικου περιστατικού, ο πρώτος υπέστη τραυματισμούς και στα χείλη, πιγούνι και δόντια και ότι λόγω των τραυματισμών αυτών, τα σιδεράκια που είχε τότε τοποθετημένα στα πλαίσια ορθοδοντικής θεραπείας η οποία κόστισε €3000, έπρεπε να αντικατασταθούν. Προς επίρρωση των ισχυρισμών τους αυτών, οι ενάγοντες κατέθεσαν πιστοποιητικά από τον Ορθοδοντικό Δρ. Κόκκινο (Τεκ.3). Ο εν λόγω γιατρός, αν και κλήθηκε από τους ενάγοντες να καταθέσει ως μάρτυρας εφόσον τα πιστοποιητικά του αμφισβητήθηκαν στο σύνολο τους από την υπεράσπιση, εντούτοις δεν προσήλθε στο Δικαστήριο οπόταν και η πλευρά των εναγόντων δήλωσε ότι τελικά δεν θα τον παρουσίαζε ως μάρτυρα. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών προέβησαν σε εμπεριστατωμένες τελικές γραπτές αγορεύσεις στις οποίες ασχολήθηκαν τόσο με την ποιότητα της προσκομισθείσας μαρτυρίας, όσο και με τη νομική πτυχή των όσων διέπουν τα υπό κρίση επίδικα θέματα. Ο μεν κ. Βασιλείου υποστήριξε ότι από την προσκομισθείσα μαρτυρία έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό ότι ο εναγόμενος διέπραξε το αστικό αδίκημα της επίθεσης εναντίον του ενάγοντα 1 και ότι τον τραυμάτισε ως ο τελευταίος ισχυρίζεται ενώ οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η επίδικη επίθεση, σύμφωνα με το συνήγορο, δικαιολογούν, πέραν των γενικών, την επιδίκαση και τιμωρητικών αποζημιώσεων. Υποστήριξε συναφώς ο συνήγορος ότι υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπόθεσης θα πρέπει να επιδικασθούν προς όφελος του ενάγοντα 1 το ποσό των €17.000 ως γενικές αποζημιώσεις και το ποσό των €20.000 ως τιμωρητικές αποζημιώσεις ενώ προς όφελος του ενάγοντα 2 θα πρέπει να επιδικαστούν όλες οι αξιούμενες ειδικές αποζημιώσεις. Στην αντίπερα όχθη ο κ. Χατζηλοΐζου, υπενθυμίζοντας την αρχή ότι οι διάδικοι δεσμεύονται από τις «ράγες» που έθεσαν τα δικόγραφα τους, υποστήριξε ότι η πληθώρα των διαφορετικών, αλληλοσυγκρουόμενων και αντικρουόμενων εκδοχών που προέβαλαν οι ενάγοντες και ιδιαίτερα ο ενάγοντας 1 ως προς το επίδικο περιστατικό, θα πρέπει να οδηγήσουν τόσο στην παντελή απόρριψη της μαρτυρίας τους όσο και της όλης αγωγής τους. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας