← Κύπρος

ΣΥΜΕΟΥ ν. ΛΟΙΖΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4083/2012, 31/7/2019

ΣΥΜΕΟΥ ν. ΛΟΙΖΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4083/2012, 31/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A436 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4083/2012 XXXX ΣΥΜΕΟΥ Ενάγοντας και

  1. XXXX ΛΟΙΖΟΥ
  2. XXXX ΚΑΙΡΙΝΟΥ
  3. XXXX ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
  4. XXXX ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ
  5. XXXX ΙΩΑΝΝΟΥ Εναγόμενοι --------------------------------------------- Ημερομηνία: 31 Ιουλίου 2019 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κος Η. Κονναρής (για ν' ακούσει Απόφαση η κα Νικολάου). Για Εναγόμενους 3,4 και 5: κος Σ. Φασουλιώτης. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την Αγωγή του ο ενάγοντας αξιώνει από τους εναγόμενους 3,4 και 5 γενικές αποζημιώσεις, περαιτέρω και/ή εναλλακτικά τιμωρητικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις, λόγω επίθεσης την οποία δέχτηκε από αυτούς την 30.10.
  6. Θα πρέπει εδώ να σημειώσω ότι κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας αμφότερες πλευρές ανέφεραν ότι η Αγωγή για τους εναγόμενους 1 και 2 είχε αποσυρθεί σε προηγούμενο στάδιο. Μετά την επιφύλαξη της Απόφασης διαπίστωσα ότι εντός του φακέλου δεν περιλαμβανόταν πρακτικό απόσυρσης της Αγωγής για τους εναγόμενους 1 και
  7. Ως εκ τούτου, κλήθηκαν αμφότερες πλευρές να παρουσιαστούν ενώπιον του Δικαστηρίου την 19.7.19, όπου με δήλωση του συνηγόρου του ενάγοντα η Αγωγή για τους εναγόμενους 1 και 2 αποσύρθηκε και απορρίφθηκε από το Δικαστήριο όπως επίσης απορρίφθηκε η ανταπαίτηση του εναγόμενου 1, λόγω μη προώθησης. Η Αγωγή παρέμεινε για τους εναγόμενους 3,4 και 5 όπου στο εξής θα καλούνται ως οι εναγόμενοι. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, ο ενάγοντας κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν Αξιωματικός της Αστυνομίας, ανώτερος Υπαστυνόμος, ο οποίος υπηρετούσε στην Ο.Π.Ε και συγκεκριμένα ήταν Σταθμάρχης του Αστυνομικού Σταθμού Γερμασόγειας, ηλικίας 51 ετών και υγιής. Οι εναγόμενοι 3 και 4 είναι σύζυγοι και κατά τον ουσιώδη χρόνο διέμεναν στην οδό XXXX, Τσίρειο, Λεμεσός και ο εναγόμενος 5 είναι επίσης κάτοικος Λεμεσού και είναι αδελφότεκνος του εναγόμενου
  8. Με την έκθεση απαίτησης του ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι την 30.10.10 ανέλαβε καθήκον για την αστυνόμευση του ποδοσφαιρικού αγώνα ΑΕΛ - Απόλλων στο Τσίρειο Στάδιο Λεμεσού. Με τη λήξη του αγώνα, μερίδα οπαδών της ΑΕΛ, περί τα 200 άτομα, εξήλθαν του γηπέδου, έγιναν όχλος και άρχισαν να ενεργούν επικίνδυνα. Τότε, ο ενάγοντας κατόπιν οδηγιών ανώτερου Αξιωματικού, δημιούργησε ομάδα ανδρών με ένστολους αστυνομικούς, η οποία εισήλθε στην οδό Ιβύκου με σκοπό την καταδίωξη των χούλιγκανς προς αποτροπή πιθανόν επεισοδίων που θα έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή και περιουσία πολιτών. Μετά το επεισόδιο το οποίο αφορούσε τη σύλληψη των πρώην εναγομένων 1 και 2, ο ενάγοντας προχωρώντας επί της οδού Ιβύκου, είδε σ' ένα χωράφι τον εναγόμενο 3 ο οποίος κρατούσε στα χέρια του μια ποιμενική ράβδο (βέργα). Ο ενάγοντας τότε πλησίασε τον εναγόμενο 3 και τον ρώτησε γιατί βρισκόταν εκεί κρατώντας τη βέργα. Τότε ο εναγόμενος 3 απευθύνθηκε στον ενάγοντα φωνάζοντας και εξυβρίζοντας τον με τρόπο έντονο, επιθετικό, προκλητικό, απειλητικό, ειρωνικό, προσβλητικό, χυδαίο και ανάρμοστο, ισχυριζόμενος ότι με την ράβδο του προστάτευε την περιουσία του. Ο ενάγοντας παρά του ότι εξήγησε στον εναγόμενο 3 ότι ήταν αστυνομικός και το λόγο που βρισκόταν εκεί και προσφέρθηκε να τον βοηθήσει, ο εναγόμενος 3 συνέχισε το ως άνω ύφος του και επιτέθηκε στον ενάγοντα με τα χέρια, πόδια και το σώμα του αλλά και τη βέργα που κρατούσε διώχνοντας τον από το μέρος. Τότε ο ενάγοντας συνέλαβε και/ή προσπάθησε να συλλάβει τον εναγόμενο 3 ο οποίος συνέχισε να βρίζει τον ενάγοντα και να αντιστέκεται στη σύλληψη του σπρώχνοντας και/ή χτυπώντας τον ενάγοντα με τα χέρια, αγκώνες, γόνατα και το σώμα του. Στη συνέχεια έφθασε στη σκηνή ο εναγόμενος 5 ο οποίος προσπαθούσε να αποτρέψει τη σύλληψη του εναγόμενου 3 σπρώχνοντας και φωνάζοντας προς τον ενάγοντα. Κατά ή μετά την ολοκλήρωση του ως άνω επεισοδίου ο ενάγοντας δέχτηκε επίθεση και από την εναγόμενη 4, η οποία άρπαξε τον ενάγοντα με τα νύχια της από το σώμα και/ή το χέρι και/ή το λαιμό και/ή τον χτυπούσε με το γόνατο της στα γεννητικά του όργανα. Ισχυρίζεται ο ενάγοντας ότι λόγω των πιο πάνω επεισοδίων και της συμπεριφοράς των εναγομένων, υπέστη μεγάλη ταλαιπωρία και/ή ψυχική ένταση και/ή προσβολή της υπόληψης του και/ή της αξιοπρέπειας του ως άτομο και/ή ως αστυνομικός, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες οι οποίες δικογραφούνται στο σημείο Β της έκθεσης απαίτησης. Υπέστηκε επίσης σωματικές βλάβες ως αυτές περιγράφονται στο σημείο Γ της έκθεσης απαίτησης. Με την υπεράσπιση τους οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι ο εναγόμενος 3 μετά την έναρξη των επεισοδίων κατά τον ουσιώδη χρόνο, πήγε σε χωράφι ανατολικά της οικίας του στο οποίο υπήρχαν τρακτέρ, αυτοκίνητα και άλλα μηχανήματα που ανήκαν στον ίδιο με σκοπό την προστασία της περιουσίας του από τους ταραξίες. Ενώ βρισκόταν στο χωράφι κατέφθασε ο ενάγοντας με άλλους αστυνομικούς και μόλις αντιλήφθηκε τον εναγόμενο 3 τον εξέλαβε ως ταραξία και διέταξε τους αστυνομικούς που τον συνόδευαν να τον συλλάβουν. Ο εναγόμενος 3 παραδέχεται ότι κρατούσε ράβδο για σκοπούς προστασίας της περιουσίας του και αρνείται ότι εξύβρισε ή επιτέθηκε στον ενάγοντα, ο οποίος αρνείτο να ακούσει τις εξηγήσεις του εναγόμενου
  9. Ισχυρίζεται επίσης ο εναγόμενος 3 ότι δεν αντιστάθηκε στη σύλληψη του και ουδείς του ανέφερε τους λόγους σύλληψης του, παραδεχόμενος ότι μετά την παράνομη σύλληψη του διαμαρτυρήθηκε προς τον ενάγοντα. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο ενάγοντας τον κλώτησε βίαια σπάζοντας του τα ματογυάλια και τραυματίζοντας τον. Οι εναγόμενοι 4 και 5 αρνούνται ότι εξύβρισαν ή επιτέθηκαν στον ενάγοντα, προβάλλοντας ότι διαμαρτυρήθηκαν μόνο μετά τη σύλληψη του εναγόμενου 3, ισχυριζόμενοι επίσης ότι η σύλληψη τους ήταν παράνομη και δεν τους εξηγηθήκαν οι λόγοι αυτής. Οι εναγόμενοι προβάλλουν επίσης ότι ακόμα και αν αποδειχθούν οποιαδήποτε τραύματα του ενάγοντα, αυτά προκλήθηκαν από άγνωστα πρόσωπα και κάτω από άγνωστες συνθήκες ενώ οι ίδιοι τους δεν προκάλεσαν οποιοδήποτε τραύμα. Με την ανταπαίτηση της η εναγόμενη 4 αξιώνει γενικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις για την παράνομη σύλληψη της. Με την απάντηση στην υπεράσπιση και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση, ο ενάγοντας επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς της έκθεσης απαίτησης και απορρίπτει την ανταπαίτηση της εναγόμενης
  10. Κατά την ακροαματική διαδικασία, η απαίτηση και ανταπαίτηση συνεκδικαστήκαν. Ενώπιον μου κατέθεσε ο ενάγοντας ο οποίος κάλεσε δυο μάρτυρες και οι εναγόμενοι. Έχω διεξέλθει της προσκομισθείσας μαρτυρίας με ιδιαίτερη προσοχή έχοντας υπόψη ότι το αποτέλεσμα της υπόθεσης θα κριθεί ουσιαστικά επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων. Ακολούθως θα προχωρήσω στην παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας με κριτήρια, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ευκαιρία που είχαν οι μάρτυρες να παρακολουθήσουν τα επίδικα γεγονότα, καθώς επίσης τη λογική και συνοχή της μαρτυρίας τους. Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Η αξιολόγηση δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.α
(2002)1Α Α.Α.Δ. 165). Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας, η οποία είναι κατεγραμμένη εις τα πρακτικά αλλά θα περιοριστώ στα ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα (Καννάουρου κ.ά ν. Σταδιώτη κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 35). Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με τις τελικές τους αγορεύσεις επιχειρηματολόγησαν προς υποστήριξη των θέσεων τους. Οι αγορεύσεις έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους και αναφορά σε αυτές θα γίνει όπου κριθεί αναγκαίο. Κατά την ακρόαση η πλευρά των εναγομένων δεν αμφισβήτησε το περιεχόμενο και αλήθεια των τεκμηρίων 1 και 3, αναρρωτικές άδειες οι οποίες έχουν δοθεί στον ενάγοντα και των τεκμηρίων 2 και 7, ιατροδικαστική έκθεση και έκθεση ιατρού του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Παρέμεινε συνεπώς ως επίδικο ζήτημα η απόδειξη των πράξεων και συμπεριφοράς που αποδίδονται στους εναγόμενους και κατά πόσο ο ενάγοντας δικαιούται στην επιδίκαση αποζημιώσεων. Ο ενάγοντας σήμερα υπηρετεί στη Λιμενική Ναυτική Αστυνομία και έχει το βαθμό Αστυνόμου Β. Κατά τη μαρτυρία του περιέγραψε το επίδικο συμβάν με τους εναγόμενους αναφέροντας τα ακόλουθα, τα οποία παραθέτω αυτούσια: «Ήμουν υπεύθυνος του αγώνα, αν θυμούμαι καλά, των ομάδων ΑΕΛ - Απόλλωνα, χωρίς να είμαι σίγουρος και έγιναν αρκετά επεισόδιο εκείνη τη νύχτα, έγιναν αρκετές συλλήψεις και ενώ βρισκόμαστε στην οδό Ιβύκου μεταφέροντας 5 ή 6 συλληφθέντες για να έλθει η κλούβα της αστυνομίας να τους τοποθετήσουμε, να τους μεταφέρουμε κάτω στην Κεντρική Αστυνομία, είδα ένα μεσήλικα να βαστά μία μαγκούρα στο χώρο όπου υπήρχαν ήδη επεισόδια. Εγώ πλησίασα τον κύριο, με την στολή ήμουν όπως είμαι τωρά, φορώντας και πηλήκιο και τον ρώτησα «κύριε τι συμβαίνει και βαστάτε την μαγκούρα; Χρειάζεστε κάτι; Συνέβηκε κάτι;» Και αυτός μου απάντησε λέγοντας «Τι σε ενδιαφέρει εσένα πήενε στα ανάθεμα» και κάποιες άλλες φράσεις που δεν θυμούμαι ακριβώς τι μου είπε μετά από τόσα χρόνια. Λέω ίσως να μην κατάλαβε ότι είμαι αστυνομικός. Του είπα «κύριε είμαι αξιωματικός της αστυνομίας και σας ρωτώ τι κάνετε εδώ στο χώρο με την μαγκούρα» και μου είπε «να πάεις στα ανάθεμα τζαι εσείς τα φταίτε όλα» και απ΄ ότι θυμούμαι μου είπε «γαμώ την μάνα σου» κάτι έτσι. Παρόλ΄ αυτά επειδή ήδη υπήρχαν οι συλληφθέντες τους οποίους βαστούσαν ισάξιοι αστυνομικοί, δηλαδή αν ήταν 6, 6 αστυνομικοί, λέω τώρα εγώ να συλλάβω αυτό και να επιτεθούν άλλοι που υπήρχαν εκεί να δημιουργηθεί άλλο επεισόδιο, οι κλούβες της αστυνομίας ήδη ήταν γεμάτες και θα μεταφέραμε τους συλληφθέντες με ένα βαν, είπα εγώ στη δική μου σκέψη «να ανοίξω άλλες φασαρίες», του είπα «κύριε παρόλο που με βρίσετε εμένα και την μάνα μου σε παρακαλώ ξεκίνα» λέω του «φύγε, πήγαινε σπίτι σου να τελειώνουμε». Αντ΄ αυτού ο κύριος μου επιτέθηκε με την μαγκούρα και μαζί του αρκετοί παρευρισκόμενοι χούλιγκανς, κτυπήθηκα από τον ίδιο και από πολλούς άλλους αλλά συγκεκριμένα από τον ίδιο πάρα πολλές φορές με την μαγκούρα. Του είπα ότι είναι υπό σύλληψη χωρίς όμως να καταφέρω εγώ να τον περιορίσω, να του βάλω χειροπέδες γιατί ήμουν μόνος μου απέναντι σε 50-60 άτομα που βρίσκονταν εκεί, κατάφερα σε κάποια φάση εγώ και ζήτησα βοήθεια μέσω ασυρμάτου συγκεκριμένα από την ΜΜΑΔ και προβάλλοντας αντίσταση εγώ περίμενα πότε να έλθει βοήθεια γιατί δεχόμουν πολλαπλά κτυπήματα παντού σε όλο μου το σώμα. Οι αστυνομικοί που ήταν κοντά μου ήταν μαζί με τους άλλους συλληφθέντες οι οποίοι αντιδρούσαν και έπρεπε να μείνουν εκεί μαζί τους. Σε κάποια φάση ένας που φαίνεται να είναι αδελφότεκνος, συγγενής του κάτι έτσι, με έσπρωχνε δήθεν ότι να έχεις απόσταση που τον θείο του, δεν ξέρω πως σκεφτόταν, και με κτυπούσε ο θείος του, του έλεα «ρε άφησμε» με έσπρωχνε, με βαστούσε ενώ του έλεα άφησμε γιατί κτυπούσαν με όλοι εκεί και ο θείος του, αυτός τίποτε. Οπότε αναγκάστηκα και τον συνέλαβα και αυτόν λεκτικώς, τον συνέλαβα μέχρι να έλθει βοήθεια. Του είπα «είσαι υπό σύλληψη» του επέστησα την προσοχή του στο νόμο, του εξήγησα ότι παρεμποδίζει το έργο μου και με λίγα λόγια δέχθηκα επίθεση και από αυτό. Κατάφερα σε μία φάση να πάρω στα χέρια μου τον κ. Μιχαηλίδη και μπήκε στη μέση μας όπως τον βαστούσα μία γυναίκα που κατάλαβα εκ των υστέρων ότι ήταν η σύζυγος του η κα XXXXX, μου έλεγε «άφηστον άνδρα μου δεν θα τον συλλάβεις» και αρκετά άλλα τα οποία δεν θυμούμαι ακριβώς τι μου έλεε. Άρχισε να με σπρώχνει και τους είπα ότι είναι υπό σύλληψη. Εκείνη τη στιγμή με τα νύχια της έβαλε τα έτσι εδώ στο λαιμό μου και μου τράβησε τα νύχια της με αποτέλεσμα να αιμορραγώ από το λαιμό και ταυτόχρονα με κτύπησε με το γόνατο της στα γεννητικά μου όργανα. Εντάξει δέχθηκα αρκετά κτυπήματα. Έμεινα κάτω στο έδαφος μέχρις ότου έφθασαν άλλοι συνάεδελφοι της ΜΜΑΔ και με τη βοήθεια τους κατάφερα να συλλάβω τον κ. Μιχαηλίδη, την κα XXXXX και τον αδελφότεκνο του, δεν θυμούμαι το όνομα του. Ήταν ένας κκέλης, φαλακρός μάλλον κοντός, το όνομα του δεν το θυμούμαι.» Ανέφερε ότι ο ίδιος του διώχτηκε ποινικά και αθωώθηκε στις κατηγορίες που αντιμετώπιζε ότι χτύπησε, εξευτέλισε και υπέβαλε σε βασανιστήρια τον εναγόμενο
  1. Μετά το συμβάν και όταν οι εναγόμενοι μεταφέρθηκαν στην αστυνομία, ζητήθηκε από τον Βοηθό Αστυνομικό Διευθυντή να μεταβεί ο ενάγοντας στο γραφείο του πρώτου γιατί ήθελε να τον δει ο κος Πουργουρίδης. Στο γραφείο ήταν παρόντες ο κος XXXXX Νίκου Αξιωματικός της Αστυνομίας και σήμερα Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού, ο κος XXXXXX Γεωργίου Αξιωματικός της Αστυνομίας, οι δυο Βοηθοί Αστυνομικοί Διευθυντές κος XXXXX και κος XXXXXX και ο κος Πουργουρίδης. Τότε ο κος Πουργουρίδης του ζήτησε μια χάρη, όχι ως βουλευτής και δικηγόρος όπως του είπε, αλλά ως καλός του φίλος, τον παρακάλεσε να μην μείνουν υπό κράτηση οι εναγόμενοι 3 και 4 ούτε να κατηγορηθούν και να αφεθούν ελεύθεροι. Τότε ο ενάγοντας του είπε ότι τον σέβεται αλλά δεν μπορεί να κάνει τέτοιο πράγμα λέγοντας του: «Κοίτα τι μου έκαναν». Πρόσθεσε ότι ήταν κτυπημένος παντού και αιμορραγούσε. Τότε ο κος Πουργουρίδης ζήτησε να έρθει στο γραφείο ο εναγόμενος
  2. Όταν ήρθε ο εναγόμενος 3, ο κος Πουργουρίδης του είπε: «Ρε XXXX βλέπεις δαμέ τον κο Συμεού πως είναι; Λαλεί εσείς του τα εκάμετε γι' αυτό να του απολογηθείς αν θα γίνει η δουλειά μας και να πάτε σπίτι σας». Τότε σύμφωνα με τον ενάγοντα, αμέσως ο εναγόμενος 3 του ζήτησε συγγνώμη αναφέροντας του ότι έκαμε λάθος, αλλά ο ενάγοντας δεν συμφώνησε να αφεθεί ελεύθερος. Όταν είδε τον εναγόμενο 3 στο γραφείο, ο ενάγοντας δεν πρόσεξε αυτός να ήταν κτυπημένος. Αν και κατά τη σύλληψη του είχε χρησιμοποιηθεί εύλογη βία επέμενε ότι ο εναγόμενος 3 δεν είχε τραυματιστεί. Πρόσθεσε επίσης ότι κατά τη σύλληψη του εναγόμενου 3 δεν είχε ρόπαλο, εφόσον αυτό του είχε πέσει και το έχασε. Ο ενάγοντας ως ανακριτής της υπόθεσης, κατηγόρησε γραπτώς τους εναγόμενους και σύμφωνα με οδηγίες άλλου προσώπου, είχαν αφεθεί ελεύθεροι. Πριν το συμβάν με τους εναγόμενους, ανέφερε ότι έγιναν συλλήψεις από συναδέλφους του αλλά όχι από τον ίδιο, ο οποίος δεν είχε εμπλακεί παρά μόνο βοήθησε στη σύλληψη τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας του. Ο ενάγοντας αναγνώρισε τις καταθέσεις του ημερ. 30.10.10, 2.11.10 και την ανακριτική του κατάθεση οι οποίες κατατεθήκαν ως τεκμήρια 4,5 και
  3. Ο ενάγοντας επίσης κατά τη μαρτυρία του, παρέπεμπε επίσης στα όσα αναφέρονται στις ως άνω καταθέσεις του. Όπως προκύπτει από το δικόγραφο της υπεράσπισης αλλά και τη μαρτυρία των εναγομένων, δεν αμφισβητείται ότι μεταξύ των διαδίκων επεσυνέβη κατά την 30.10.10 κάποιο επεισόδιο. Η εκδοχή του ενάγοντα έχει καταγραφεί πιο πάνω. Από την άλλη ο εναγόμενος 3 ισχυρίζεται ότι ο ενάγοντας του επιτέθηκε και τον βασάνισε προκαλώντας του τραυματισμούς ενώ οι εναγόμενοι 4 και 5 επενέβησαν και διαμαρτυρήθηκαν για την άδικη, όπως ισχυρίζονται, σύλληψη του εναγόμενου
  4. Η ουσία της μαρτυρίας του έγκειται στο ότι όταν αντιλήφθηκε τον εναγόμενο 3 να κρατά βέργα και να βρίσκεται εντός ενός χωραφιού ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διάφορα γεγονότα, το εύρος και ένταση των οποίων δεν αμφισβητείται από την υπεράσπιση, ο ενάγοντας προσέγγισε τον εναγόμενο 3 ρωτώντας τον για την εκεί παρουσία του. Ακολούθως ο εναγόμενος 3 έβρισε τον ενάγοντα και ξεκίνησε να τον κτυπά με τα χέρια και τη βέργα. Στη συνέχεια επενέβηκαν οι εναγόμενοι 4 και 5, αποδίδοντας σε αυτούς ότι η εναγόμενη 4 τον έσπρωξε, τον έγδαρε με τα νύχια της στο λαιμό και τον κλώτησε στα γεννητικά όργανα και ο εναγόμενος 5 επίσης τον έσπρωξε και τον κρατούσε ενώ δεχόταν κτυπήματα από τον εναγόμενο
  5. Εξέτασα με προσοχή τα όσα ανέφερε ο ενάγοντας κατά την ενώπιον μου μαρτυρία, τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση του, τα οποία αντιπαρέβαλα με το περιεχόμενο των καταθέσεων του τεκμήρια 4,5 και 6 αλλά και το δικόγραφο της έκθεσης απαίτησης του, τα οποία συνάδουν με την κύρια εκδοχή του, ως αυτή έχει καταγραφεί πιο πάνω, χωρίς να διαπιστώνω ουσιαστικές διαφοροποιήσεις κατά την αντεξέταση του. Ο ενάγοντας φαίνεται να νιώθει αδικημένος για τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα γεγονότα της 30.10.10, εφόσον ο ίδιος του κατηγορήθηκε και δικάστηκε για την διάπραξη αδικημάτων προς τον εναγόμενο 3 όπου αθωώθηκε. Παρά την έντονη αδικία που νιώθει ο ίδιος για τα όσα έγιναν, δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε υπερβολή από μέρους του ή πρόθεση να διαστρεβλώσει τα γεγονότα όπως αυτά είχαν εξελιχθεί κατά το επίδικο συμβάν. Ως προς την εξέλιξη των γεγονότων ο ενάγοντας δεν προσπάθησε να αποκρύψει την αλήθεια. Προβαίνω στη διαπίστωση αυτή έχοντας υπόψη, για παράδειγμα, την αναφορά του ότι όταν έγιναν οι αρχικές συλλήψεις πριν το επεισόδιο με τους εναγομένους ο ίδιος του δεν είχε ουσιαστική εμπλοκή αλλά βοήθησε στις συλλήψεις που έγιναν από την ομάδα του. Για τη θέση του αυτή, υποδείχθηκε στον ενάγοντα η κατάθεση του τεκμήριο 5, στην οποία αναφέρει ότι τόσο κατά τη σύλληψη των πρώην εναγομένων 1 και 2 όσο και κατά την σύλληψη των εναγομένων 3-5 είχε τραυματιστεί, σε μια προσπάθεια της υπεράσπισης να αμφισβητήσει ότι οι τραυματισμοί του ενάγοντα προήλθαν από τους εναγόμενους 3-
  6. Ο ενάγοντας όμως, χωρίς υπεκφυγές και χωρίς να προσπαθήσει να αποκρύψει την αλήθεια, αμέσως εξήγησε ότι η κατάσταση ήταν τέτοια, όπου στην προσπάθεια του ιδίου και της ομάδας του να αποτρέψουν τα χειρότερα και να θέσουν υπό έλεγχο τους ταραξίες, δέχθηκε διάφορα κτυπήματα τόσο κατά τις αρχικές συλλήψεις, όπως για παράδειγμα κάποιους μικροτραυματισμούς στα πόδια οι οποίοι δεν ήταν εμφανείς. Φαίνεται επίσης από τις καταθέσεις του ότι κατά την προσπάθεια της ομάδας του να συλλάβουν και άλλα άτομα έτυχε να κτυπηθεί και από άλλα πρόσωπα που λάμβαναν μέρος στα επεισόδια, όπως επίσης προκύπτει από το απόσπασμα το οποίο παρέθεσα πιο πάνω αυτούσιο ότι κατά το χρόνο που δεχόταν κτυπήματα από τον εναγόμενο 3, δεχόταν κτυπήματα και από άλλους. Μπορεί μεν ο ενάγοντας να προσπάθησε να αποδώσει τους τραυματισμούς του μόνο στους εναγόμενους, η αναφορά του όμως ότι δέχθηκε κτυπήματα και από άλλους, υποστηρίζει κατά την άποψη μου την ειλικρίνεια του. Ακόμα και οι τραυματισμοί όμως του ενάγοντα από άλλα πρόσωπα, ανεξαρτήτως της έκτασης αυτών, δεν αναιρεί το γεγονός ότι σύμφωνα με τον ενάγοντα δέχθηκε κτυπήματα, κυρίως από τους εναγόμενους 3 και 4 ενώ ο εναγόμενος 5 τον έσπρωχνε και τον βαστούσε ενώ τον κτυπούσε ο εναγόμενος
  7. Άλλωστε το ότι ο ενάγοντας κτυπήθηκε στα πόδια όπως ανέφερε κατά τη σύλληψη άλλων προσώπων υποστηρίζεται από το τεκμήριο 2 εις το οποίο αναφέρονται εκδορές και άλλα τραύματα στα πόδια. Η θέση του ενάγοντα ότι δέχθηκε επίθεση από τους εναγόμενους, υπό τις συνθήκες που περιέγραψε και έγιναν αποδεκτές, χωρίς συγκεκριμένη αναφορά στο τι προκάλεσε ο κάθε εναγόμενος, πέραν της ρητής αναφοράς στα τραύματα που του προκάλεσε η εναγόμενη 4, δεν μπορούν να κλονίσουν την αξιοπιστία του ενάγοντα ως προς το κύριο γεγονός ότι δέχθηκε επίθεση από τους εναγόμενους. Η μαρτυρία του ενάγοντα όσον αφορά τους τραυματισμούς του αφορά το ζήτημα των αποζημιώσεων και όχι το αυτό καθ' εαυτό γεγονός της επίθεσης, ζήτημα για το οποίο η μαρτυρία του κρίθηκε αξιόπιστη. Καθοδήγηση για τα πιο πάνω αντλώ από την υπόθεση ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΛΑΓΟΠΟΔΙΔΗΣ ν. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ ΑΛΛΩΣ ΤΑΣΟΣ κ.α., ECLI:CY:AD:2017:A180, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 250/2011, 18/5/2017, η οποία επίσης αφορούσε το αστικό αδίκημα της επίθεσης, στην οποία λέχθηκε: «Ασφαλώς η περιγραφή των τραυματισμών ενέχει σημασία, αλλά κυρίως για τον καθορισμό του ύψους των αποζημιώσεων.» Η μαρτυρία του ενάγοντα, υποστηρίζεται επίσης από το τεκμήριο 2 και 7, εις το οποίο καταγράφονται διάφορα τραύματα όπως εκδορές και θλαστικές εκχυμώσεις στα πόδια, που συνάδουν με τη θέση του ότι τραυματίστηκε και κατά τις προηγούμενες συλλήψεις στα πόδια, αλλά και τη θέση του ότι κυρίως τραυματίστηκε από τα κτυπήματα του εναγομένου 3 στο πρόσωπο καθώς επίσης και από την εναγόμενη 4 με τα νύχια της στο λαιμό, εφόσον στο τεκμήριο 2 αναφέρεται ο τραυματισμός στην τραχηλική χώρα. Ο συνδυασμός των τεκμηρίων 2 και 7 με την αξιόπιστη εικόνα την οποία σχημάτισα για τον ενάγοντα, οδηγούν στην αποδοχή της μαρτυρίας του. Κάποιες ανακρίβειες ως προς τις λεπτομέρειες που περιβάλλουν την κύρια και ουσιαστική εκδοχή του ενάγοντα, τις οποίες επικαλείται η πλευρά των εναγομένων με την τελική αγόρευση της, όπως η αναφορά του ενάγοντα στο τεκμήριο 4 ότι ο εναγόμενος 3 τον ύβρισε με τη φράση «γαμώ το κέρατο σου» ενώ στο τεκμήριο 5 αναφέρει ότι ο εναγόμενος 3 επανειλημμένα του είπε «γαμώ τη μάνα σου» ή ότι η εναγόμενη 4, όπως αναφέρει στο τεκμήριο 4, τον άρπαξε από το λαιμό και με τα νύχια της κρεμάστηκε πάνω στο λαιμό του ενώ στο τεκμήριο 6 αναφέρει για την εναγόμενη 4 «μου έμπηξε τα νύχια της πρώτα στο χέρι και μετά το λαιμό.» ή η αναφορά του ενάγοντα στο τεκμήριο 6 ότι δεν θυμόταν εάν ο εναγόμενος 3 τον χτύπησε με τα χέρια ή την ματσούκα, δεν μπορούν να προκαλέσουν ρήγμα στην εκδοχή του ενάγοντα. Έχοντας υπόψη τις συνθήκες υπό τις οποίες διαδραματίστηκαν τα γεγονότα, όπου σύμφωνα με τον ενάγοντα γίνονταν μάχες, υπήρχε όχλος και η όλη κατάσταση θύμιζε πόλεμο αλλά και την πάροδο οκτώ και πλέον ετών από τότε που επεσυνάβησαν τα γεγονότα μέχρι την ημέρα που έδιδε μαρτυρία στο Δικαστήριο, οι επουσώδεις αυτές ανακρίβειες δεν μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την αξιοπιστία του. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις όχι μόνο δεν κλονίζουν την αξιοπιστία του ενάγοντα, αντιθέτως την επιβεβαιώνουν εφόσον καταδυκνείουν ότι η μαρτυρία του δεν ήταν προσχεδιασμένη και επιτηδευμένη. Ως προς το λεκτικό των ύβρεων σημασία έχει ότι ο εναγόμενος 3, ύβρισε τον ενάγοντα και αυτό γίνεται αποδεκτό. Μέσα στα πλαίσια της έντασης των επεισοδίων και των όσων ακολούθησαν, το κατά πόσο ο ενάγοντας ανέφερε διαφορετικές εκφράσεις του εναγόμενου 3, δεν κρίνεται τέτοια αντίφαση που θα μπορούσε να κλονίσει την ουσιαστική του εκδοχή ότι ο εναγόμενος 3 τον ύβρισε. Ερχόμενη τώρα στα γεγονότα τα οποία ακολούθησαν τη σύλληψη των εναγομένων και τη μεταφορά τους στον αστυνομικό σταθμό, όπου ο ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι ο εναγόμενος 3 του απολογήθηκε ενώπιον συναδέλφων του, του κου Πουργουρίδη και του κου Δαμιανίδη, οι οποίοι εκπροσωπούσαν τους κατοίκους της οδού Ιβύκου, η μαρτυρία του αυτή υποστηρίζεται και από τους ΜΕ2 και ΜΕ3, οι οποίοι ήταν παρόντες. Το κατά πόσο ο εναγόμενος 3 ήταν παρών στο γραφείο του Βοηθού Αστυνομικού Διευθυντή, πριν πάει ο ενάγοντας ή ήρθε μετά που πήγε ο ενάγοντας, δεν έχει καμία σημασία εφόσον το γεγονός ότι έγινε η συνάντηση με τα όσα είχαν συζητηθεί δεν αμφισβητείται. Δεν αμφισβητείται επίσης ότι ο εναγόμενος 3 μετά από προτροπή του κου Πουργουρίδη, απολογήθηκε στον ενάγοντα. Το κατά πόσο απολογήθηκε αμέσως ή ποια ήταν τα κίνητρα για την απολογία του και πάλι δεν μπορούν τα ζητήματα αυτά να αποτελέσουν μοναδικό οδηγό για την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενάγοντα, έχοντας παράλληλα υπόψη ότι σύμφωνα με τους ΜΕ2 και ΜΕ3, σκοπός της απολογίας ήταν να εξασφαλιστεί η απόλυση των εναγομένων από την κράτηση τους. Εις ότι αφορά τους ισχυριζόμενους τραυματισμούς του εναγόμενου 3 και την αποδιδόμενη συμπεριφορά του ενάγοντα προς τον εναγόμενο 3, δεν κρίνεται ορθό να υπεισέλθω εις βάθος στα θέματα αυτά, εφόσον η απαίτηση του εναγόμενου 3 εναντίον του ενάγοντα για τα γεγονότα αυτά, εκδικάζεται από άλλο Δικαστήριο σε άλλη διαδικασία που εκκρεμεί μεταξύ των μερών. Η μόνη διαπίστωση στην οποία δύναμαι να προβώ είναι ότι σύμφωνα με τους ΜΕ2 και ΜΕ3, οι ίδιοι τους δεν διαπίστωσαν οποιοδήποτε τραυματισμό στον εναγόμενο 3, ενώ αυτός βρισκόταν στο γραφείο κατά τη συνάντηση στην οποία αναφέρθηκα πιο πάνω ούτε όμως ο εναγόμενος 3 παρουσίασε οποιοδήποτε στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο έφερε οποιαδήποτε κτυπήματα. Σημειώνω επίσης ότι τα όσα ανέφερε ο ενάγοντας αναφορικά με την αθώωση του από το ποινικό Δικαστήριο, τη συνάντηση που είχε με τον τότε Γενικό Εισαγγελέα και την πειθαρχική του δίωξη, δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης εφόσον αφορούν ανεξάρτητες διαδικασίες οι οποίες δεν ελέγχονται από το παρών Δικαστήριο, ούτε και μπορούν να προσθέσουν οτιδήποτε στην υπόθεση για τον ενάγοντα. Θα πρέπει να σημειώσω ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία του ενάγοντα, κατά τα επεισόδια είχε κτυπηθεί και από άλλα πρόσωπα, πέραν των εναγομένων. Τούτο, έχει τη σημασία του ως προς το ότι δεν μπορώ να αποδεχτώ από τη μαρτυρία του ότι όλα τα τραύματα που αναφέρονται στα τεκμήρια 2 και 7 προκληθήκαν από τους εναγόμενους. Χωρίς όμως, η κατάληξη αυτή να επηρεάζει, όπως έχω ήδη πει πιο πάνω, την αξιοπιστία του ενάγοντα, παρά μόνο αποτελεί ζήτημα το οποίο θα ληφθεί υπόψη στην ενδεχόμενη επιδίκαση αποζημιώσεων προς όφελος του ενάγοντα. Διαπιστώνω επίσης από τη μαρτυρία του ενάγοντα ότι περισσότερο αποδίδει τους τραυματισμούς του από κτυπήματα που δέχθηκε από τους εναγόμενους 3 και 4, ενώ εις ότι αφορά τον εναγόμενο 5, όπως προκύπτει και από την κατάθεση του τεκμήριο 6, δεν κτυπήθηκε από τον ίδιο αλλά δέχθηκε από αυτόν σπρωξίματα κατά την προσπάθεια του να συλλάβει τον εναγόμενο 3 και τον βαστούσε ενώ ο εναγόμενος 3 τον κτυπούσε. Ενόψει των πιο πάνω η μαρτυρία του ενάγοντα εις το βαθμό που αυτή αφορά τα επίδικα ζητήματα της παρούσας υπόθεσης κρίνεται αξιόπιστη και την αποδέχομαι, με τις πιο πάνω διευκρινήσεις. Επόμενος μάρτυρας παρουσιάστηκε ο κος XXXX Χρυσάνθου, πρώην Αστυνομικός, ο οποίος διετέλεσε Βοηθός Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού (ΜΕ2). Αναγνώρισε την κατάθεση του ημερ. 18.11.10 αναφορικά με τα γεγονότα της 30.10.10, η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 8 και υιοθέτησε το περιεχόμενο της. Ο μάρτυρας αναφέρθηκε στη συνάντηση που έγινε την 30.10.10 μετά τα επεισόδια στο Τσίρειο, στο γραφείο του Αναπληρωτή Αστυνομικού Διευθυντή κου XXXXX Οικονόμου όπου παρών ήταν μεταξύ άλλων αστυνομικών, ο κος Πουργουρίδης μαζί με τον κύριο Δαμιανίδη αναφέροντας τα ακόλουθα: «Απ' ό,τι θυμούμαι ο κύριος Πουργουρίδης και ο κύριος Δαμιανίδης όταν ήρθαν και μπήκαν στο γραφείο μας ανέφεραν ότι ήρθαν για πέντε συλληφθέντες κατοίκους της οδού Ιβύκου, οι οποίοι είναι κάτοικοι της οδού Ιβύκου και ήρθαν. Ο κύριος Πουργουρίδης μας ανέφερε ότι ''σκοπός μας δεν είναι να παρέμβουμε στο έργο της Αστυνομίας αλλά ήρθα να σας αναφέρω ότι ένας εκ των συλληφθέντων έχει πρόβλημα με την καρδία του και αν είναι δυνατό τους πέντε κατοίκους, οι οποίοι δεν συμμετείχαν στα επεισόδια να τους απολύσετε και να μην τους κατηγορήσετε.''. Αυτά μου είπε, δεν μας είπε ότι έχει τραύματα ή οτιδήποτε για να....απλώς παράκληση του ήταν να μην τους ανοίξουμε υπόθεση διότι ήταν κάτοικοι της οδού Ιβύκου και δεν συμμετείχαν στα επεισόδια. Απλώς ο λόγος που συνελήφθηκαν ήταν άλλος. .... Ο κύριος Πουργουρίδης στην επιμονή του να τους απολύσουμε εμείς του είπαμε ότι δεν γίνεται αυτό το πράγμα διότι τους συνέλαβαν, χτυπήθηκε ανώτερος αξιωματικός. Ο αξιωματικός, ο οποίος τους συνέλαβε έφερε τραύματα και ήταν ο XXXX Συμεού. Του ανέφερα ότι ήταν ο XXXX Συμεού και ζήτησε να δει τον XXXX Συμεού. Ειδοποιήσαμε τον XXXX Συμεού και ήρθε στο γραφείο του Βοηθού Αστυνομικού Διευθυντή. Ο XXXX Συμεού μιλώντας με τον κύριο Πουργουρίδη...μάλλον ο κύριος Πουργουρίδης απευθυνόμενος στον XXXX Συμεού του είπε ''ξέρω την εντιμότητα σου, ξέρω τον χαρακτήρα σου, ξέρω το πόσο εργατικός είσαι και πρέπει τους πέντε συλληφθέντες που συνέλαβες στην οδό Ιβύκου να μην τους ανοίξετε υπόθεση.''. Ο XXXX Συμεού όταν ήρθε στο γραφείο μας και απευθυνόμενος στον κύριο Πουργουρίδη του έδειξε αρκετά τραύματα, εκδορές στο πρόσωπο και στα χέρια και του ανέφερε ότι αυτά προκλήθησαν κατά τη σύλληψη του XXXX Μιχαηλίδη και της συζύγου του και δεν μπορεί να μην τους ανοίξει υπόθεση διότι του επιτέθησαν, τον εξύβρισαν και πρέπει να ανοιχτεί υπόθεση.» Πρόσθεσε ο μάρτυρας ότι δεν διαπίστωσε ο εναγόμενος 3 να έφερε τραύματα ούτε ο ίδιος του παραπονέθηκε για τραύματα παρά μόνο στο ότι υπεβλήθηκε σε εγχείρηση καρδιάς. Μετά όπου ήρθε ο εναγόμενος 3 στο γραφείο του ζητήθηκε από τον κο Πουργουρίδη και κο Δαμιανίδη να απολογηθεί στον ενάγοντα και ενώ αρχικά ανέφερε ότι δεν κτύπησε τον ενάγοντα, στη συνέχεια απολογήθηκε. Η μαρτυρία του ΜΕ2 συνάδει με το περιεχόμενο της κατάθεσης του τεκμήριο 8 και δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε αντίφαση στα λεγόμενα του ενώ η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση. Ο μάρτυρας προσήλθε να καταθέσει κυρίως για τα όσα ο ίδιος γνωρίζει αναφορικά με τη συνάντηση η οποία ακολούθησε στα γραφεία της Αστυνομίας κατά την οποία ο ίδιος ήταν παρών. Εις ότι αφορά τους τραυματισμούς του ενάγοντα, ο ίδιος του δεν ήταν παρών κατά τα γεγονότα αυτά και το μόνο που γνώριζε να αναφέρει είναι ότι όντως είδε τον ενάγοντα τραυματισμένο. Ο μάρτυρας ήταν σταθερός στη θέση του ότι ο ενάγοντας ενώπιον όλων κατά τη συνάντηση που είχαν στο γραφείο παραπονέθηκε τόσο για την εξύβριση που δέχτηκε από τον εναγόμενο 3 όσο και τα τραύματα τα οποία του προκληθήκαν από τους εναγόμενους και την όλη στάση τους. Ήταν επίσης σταθερός και πειστικός στη θέση του ότι ο κος Πουργουρίδης με τον κο Δαμιανίδη, ζητούσαν από τον εναγόμενο 3 να απολογηθεί στον ενάγοντα ενώ ταυτόχρονα και οι ίδιοι τους απολογούνταν για τη συμπεριφορά των γειτόνων τους οι οποίοι είχαν συλληφθεί περιλαμβανομένων των εναγομένων. Πειστική επίσης κρίνεται η θέση του ότι ουδέποτε λέχθηκε κατά τη συνάντηση από τα πιο πάνω πρόσωπα ότι ο εναγόμενος 3 είχε τραυματιστεί, παρά μόνο ζήτησαν να αφεθεί ελεύθερος λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει με την καρδιά του. Παρά την αντεξέταση του μάρτυρα για τα όσα ανέφερε εν σχέση με τη συνάντηση αυτή σε κανένα σημείο δεν κλονίστηκε η αξιοπιστία του. Προσθέτω επίσης ότι στην κατάθεση του τεκμήριο 8 ο μάρτυρας αναφέρει τα ακόλουθα: «Επειδή ο XXX Μιχαηλίδης, επικαλείτο ότι έχει πρόβλημα με την καρδιά του τον ρώτησα κατά πόσο ήθελε να πάρουμε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού για εξέταση. Αυτός όμως αρνήθηκε και είπε ότι θα πάει μόνος του μετά την απόλυση του στην Πολυκλινική Υγεία για να τον εξετάσει ο προσωπικός του γιατρός». Το σημείο αυτό της κατάθεσης του μάρτυρα δεν αμφισβητήθηκε. Η μόνη διαφορά που εντοπίζω στη μαρτυρία του ΜΕ2 με αυτή του ΜΕ3 είναι ότι σύμφωνα με τον ΜΕ2 ο εναγόμενος 3 πήγε στο γραφείο μετά τον ενάγοντα. Όπως όμως ανέφερα πιο πάνω, το ποιος πήγε πρώτος δεν έχει σημασία εφόσον ως προς την απολογία του εναγομένου 3 δεν υπάρχει διάσταση στη μαρτυρία η οποία προσφέρθηκε συνολικά από πλευράς ενάγοντα. Πέραν τούτου η διαφοροποίηση στο μέρος αυτό της μαρτυρίας των ΜΕ2 και ΜΕ3, ενισχύει την αξιοπιστία τους καταδεικνύοντας την απουσία προσυνεννόησης μεταξύ τους. Για τους πιο πάνω λόγους η μαρτυρία του ΜΕ2 γίνεται αποδεκτή. Επόμενος και τελευταίος μάρτυρας από πλευράς ενάγοντα παρουσιάστηκε ο νυν Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού κος XXXX Νίκου ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο ήταν Ανώτερος Υπαστυνόμος (ΜΕ3). Αναγνώρισε την κατάθεση του ημερ. 18.11.10 η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο
  8. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι την 30.10.10 στα γραφεία του Τ.Α.Ε. ο ενάγοντας του ανέφερε ότι κτυπήθηκε και προηγουμένως όταν μετέβηκε στην οδό Ιβύκου άλλοι αστυνομικοί τον ενημέρωσαν ότι ο ενάγοντας είχε κτυπηθεί. Στη συνάντηση που έγινε στα γραφεία της Αστυνομίας κατά την οποία ήταν και ο ίδιος παρών, όπως είπε, πρώτος πήγε ο εναγόμενος 3 και ακολούθως κάλεσε τον ενάγοντα, ο οποίος ανέφερε παρουσία όλων ότι ενώ εκτελούσε τα καθήκοντα του τον εξύβρισε και του επιτέθηκε ο εναγόμενος
  9. Ανέφερε ότι κατά τη συνάντηση όπου παρών ήταν και ο κος Πουργουρίδης, ο τελευταίος ζήτησε από τον ενάγοντα να δεχθεί την απολογία του εναγόμενου 3 και να τους αφήσει ελεύθερους και ο ενάγοντας αρνήθηκε. Ο εναγόμενος 3 όπως είπε απολογήθηκε στον ενάγοντα ζητώντας του συγγνώμη χωρίς να αρνηθεί και χωρίς να δεχθεί πίεση από τον κο Πουργουρίδη. Ανέφερε επίσης ότι ο εναγόμενος 3 δεν φάνηκε να ήταν τραυματισμένος, ενώ εάν ήταν κτυπημένος ο υπεύθυνος των κρατητηρίων δεν θα δεχόταν τον εναγόμενο 3 στο βιβλίο κρατουμένων αλλά θα ζητούσε να οδηγηθεί πρώτα στο νοσοκομείο. Τα όσα κατέγραψα πιο πάνω συνοπτικά, βρίσκονται σε συνάρτηση με τα όσα κατέγραψε ο μάρτυρας στην κατάθεση του τεκμήριο
  10. Δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε αντίφαση στη μαρτυρία του ούτε η αξιοπιστία του κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του. Ο μάρτυρας κρίνεται αξιόπιστος και η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Από πλευράς εναγομένων, πρώτος κατέθεσε ο εναγόμενος 3, ο οποίος κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση η οποία σημειώθηκε ως τεκμήριο Α, δεύτερος ο εναγόμενος 5, ο οποίος κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση η οποία σημειώθηκε ως τεκμήριο Β και τελευταία η εναγόμενη
  11. Λόγω του ότι και οι τρεις εναγόμενοι με τη μαρτυρία τους υποστηρίζουν τόσο την προσωπική τους εκδοχή όσο και ο ένας του άλλου, θα προχωρήσω στη συνοπτική καταγραφή της μαρτυρίας τους και ακολούθως θα προβώ σε κοινή αξιολόγηση αντιπαραβάλλοντας τη μεταξύ τους μαρτυρία. Όπως υποστηρίζει ο εναγόμενος 3 στη δήλωση του, όπως και σε κάθε αγώνα που διεξάγεται στο Τσίρειο, έτσι και την 30.10.10, ήταν σπίτι για να προστατεύσει την περιουσία του σε περίπτωση που θα υπήρχαν επεισόδια. Με τη λήξη του αγώνα άκουσε φωνές και βγήκε έξω όπου διαπίστωσε ότι στο πρατήριο βενζίνης πίσω από το σπίτι του και στο χωράφι δίπλα από το σπίτι του όπου στάθμευε τα μηχανήματα του, οπαδοί έριχναν πέτρες στους Αστυνομικούς που βρίσκονταν μέσα στο χωράφι. Τότε βγήκε έξω παίρνοντας μαζί του ένα ξύλο το οποίο χρησιμοποιεί όταν πηγαίνει περπάτημα λόγω των καρδιακών του προβλημάτων και κατευθύνθηκε προς το μέρος των μηχανημάτων όπου βρισκόταν και η Αστυνομία. Έμεινε εκεί 5-10 λεπτά και ξεκίνησε να κατευθύνετε προς το σπίτι του. Όταν έφτασε στο τελευταίο τρακτέρ το οποίο υπέστη ζημιά ήρθε προς το μέρος του ένας αστυνομικός, ο ενάγοντας, και τον ρώτησε τι κάνει εκεί. Τότε ο εναγόμενος 3 του είπε ότι τα μηχανήματα είναι δικά του δείχνοντας του τι του έκαναν και ο ενάγοντας χωρίς να του πει οτιδήποτε φώναξε σε άλλους αστυνομικούς που ήταν πιο κάτω λέγοντας τους ελάτε και έχει ένα χούλιγκαν εδώ. Πλησίασε στη συνέχεια ένας αστυνομικός του οποίου είπε ο ενάγοντας να πάρει τον εναγόμενο 3 και είναι υπό σύλληψη. Όπως περιγράφει ο εναγόμενος 3, οδηγήθηκε αμέσως προς το βαν της Αστυνομίας, κάποιος τον έσπρωξε και έπεσε κάτω και δέχθηκε κλωτσιά από κάποιον στο κεφάλι και στη συνέχεια τον έριξαν μέσα στο βαν όπου ήταν και ο εναγόμενος
  12. Τότε μπήκε μέσα ο ενάγοντας ο οποίος τον κτύπησε με ένα ρόπαλο, ενώ ο εναγόμενος 5 του ζητούσε να σταματήσει γιατί ο εναγόμενος 3 είναι καρδιακός. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Αστυνομία. Αναφέρεται στη συνάντηση που έγινε στην παρουσία του κου Πουργουρίδη και κου Δαμιανίδη υποστηρίζοντας ότι όταν του ζητήθηκε να απολογηθεί για να μην κατηγορηθούν είπε: «Για ποιο λόγο να ζητήσω συγγνώμη, τι έκανα» και τότε ο ενάγοντας του είπε για το λόγο ότι ύβρισε τη μητέρα του. Τότε κατά τον ίδιο, ο κος Πουργουρίδης ανέφερε στον ενάγοντα ότι ανέφερε διαφορετικά τα γεγονότα και ο ενάγοντας απάντησε ότι μπορεί να μην άκουσε καλά και να είναι άλλος που τον ύβρισε, πιθανό ο μαύρος ο κκέλης. Αναφέρεται ακολούθως στην κατάσταση της υγείας του υποστηρίζοντας ότι αιμορραγούσε και ζητούσε να πάει στο γιατρό αλλά και ότι το μόνο παράπονο του ενάγοντα κατά την ως άνω συνάντηση ήταν ότι ύβρισε τη μητέρα του και τίποτε άλλο. Ο εναγόμενος 5 στη δήλωση του αναφέρει ότι την 30.10.10 ήταν με τον ξάδελφο του XXXXX, γιο των εναγομένων 3 και 4, σε φιλικό πάρτυ. Ενώ βρίσκονταν εκεί τηλεφώνησε η XXXXX, αδελφή του XXXXX και κόρη των εναγομένων 3 και 4 λέγοντας του ότι της ζήτησε ο πατέρας της να του τηλεφωνήσει γιατί υπήρχε πρόβλημα. Ενώ βρισκόταν πλησίον της οικίας των εναγομένων 3 και 4 μαζί με την εναγόμενη 4, ακούστηκαν φωνές από το πίσω μέρος του σπιτιού και κάποιον να φωνάζει: «έτον ταραξία πιάστε τον» και μετά άκουσε το θείο του που φώναζε και αντιλήφθηκε ότι η αστυνομία τα είχε βάλει με το θείο του. Πήγε στο σημείο που βρισκόταν ο θείος του και ήταν περικυκλωμένος από αστυνομικούς όπου παρών ήταν και ο ενάγοντας ο οποίος ήταν απέναντι από το θείο του και συζητούσαν έντονα. Τότε προσπάθησε να εξηγήσει στον ενάγοντα ότι τα μηχανήματα ήταν δικά τους και ο θείος του είναι καρδιακός και ο ενάγοντας του είπε: «Συλλαμβάνεσαι και συ». Ακολούθως μεταφέρθηκε σε βαν της αστυνομίας και μετά από λίγο μεταφέρθηκε εκεί και ο θείος του. Περιγράφει ακολούθως ότι στο βαν μπήκε ο ενάγοντας και ενώ ο εναγόμενος 3 ήταν δεμένος με χειροπέδες με τον εναγόμενο 5, άρχισε να κτυπά τον εναγόμενο 3 αλύπητα με το κλομπ, με αποτέλεσμα να αιμορραγεί, ενώ φεύγοντας κτύπησε και τον ίδιο. Ερχόμενη τέλος στη μαρτυρία της εναγόμενης 4, διαπιστώνω ότι μεγάλο μέρος αυτής αφορά την αποδιδόμενη συμπεριφορά του ενάγοντα προς τον εναγόμενο
  13. Ως προς το επίδικο συμβάν, η εκδοχή της είναι η ακόλουθη όπως το περιέγραψε κατά την αντεξέταση της: «Όταν συνέλαβαν οι αστυνομικοί.αρχικώς ο κύριος Συμεού ήταν ο πρώτος που είχε πάρει τον σύζυγό μου και τον κρατούσε και φώναζε «Τρέξετε, βουράτε ρε ένας χούλιγκαν, βοηθάτε με», και άρπαξε αμέσως τον XXXX, οι αστυνομικοί.μέχρι που να γυρίσω εγώ από τη μια μεριά, γιατί το σπίτι μας είναι πάνω σε δύο δρόμους η οδός Ιβύκου και η οδός που διεξάγονταν τα γεγονότα, το σπίτι μου είναι πάνω σε δύο οδούς και Ιβύκου και Αντρέα Γεωργίου, δεν είμαι σίγουρη για τον δρόμο. Είμαι συγχυσμένη παρακαλώ, συγγνώμη. Εκεί βρισκόταν ο σύζυγός μου, μέχρι που εγώ να φύγω από την Ιβύκου και να πάω μέσω του κήπου μου στον άλλο δρόμο ..(το μέρος που ακολουθεί παρατίθεται αυτούσιο πιο κάτω στη σελ. 24). Και τότε ήταν τόσο ιδρωμένος ο κύριος Συμεού, διότι δεν ήταν μόνο εκεί που διεξήχθησαν όλες αυτές οι φασαρίες και τα γεγονότα, ξεκίνησαν από το Τσίρειο, το οποίο έκανε ολόκληρο κύκλο η ομάδα εκείνη που κυνηγούσε ο κύριος Συμεού, γιατί όταν διεξάγεται ποδοσφαιρικός αγώνας η μια ομάδα φεύγει από το έναν δρόμο και η άλλη φεύγει από τον άλλο δρόμο, για να μην έρχονται απέναντι η μια ομάδα με την άλλη και γίνονται πιο πολλές φασαρίες και όταν έγιναν οι φασαρίες μέσα στο Τσίρειο ο κύριος αυτός πήγε από την άλλη μεριά του Τσιρείου, που εγώ κάνω κάθε πρωί τον δρόμο εκείνον και μου παίρνει 25 λεπτά, σημαίνει ότι 25 λεπτά να τρέχει αυτούς όλους τους ταραξίες και να έρθει εκεί ήταν ιδρωμένος και όταν τον άγγιξα με την παλάμη μου του είπα «Σας παρακαλώ», για να τον συνεφέρω και το χέρι μου στην παλάμη μου εδώ την αριστερή έγινε blue, αυτό.» Έχοντας υπόψη τη μαρτυρία των εναγομένων στο σύνολο της, τα κύρια σημεία της οποίας έχουν καταγραφεί πιο πάνω συνοπτικά, την οποία έχω εξετάσει υπό το φως των όσων επίσης έχουν αναφέρει κατά την αντεξέταση τους αλλά και των όσων κατέγραψε η εναγόμενη 4 στην κατάθεση της τεκμήριο 10, είμαι πεπεισμένη ότι οι εναγόμενοι δεν είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα της 30.10.10, τουλάχιστον εις το βαθμό που αφορούν την παρούσα υπόθεση. Ως προς την εξέλιξη των γεγονότων, η μαρτυρία του εναγόμενου 3 δεν μπορεί να κριθεί πειστική. Όπως διεφάνηκε, στην προσπάθεια του να απαλλαγεί από τα όσα του καταλογίζει ο ενάγοντας, μετέφερε όλη την ευθύνη για το συμβάν στον ενάγοντα δίδοντας υπέρμετρη έμφαση στο γεγονός ότι κτυπήθηκε από τον ενάγοντα, σε μεγάλο μάλιστα βαθμό, ενώ βρισκόταν στο βαν της Αστυνομίας. Ο εναγόμενος 3 δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να υποστηρίξει την αξιοπιστία του για το γεγονός αυτό, εις το οποίο επικέντρωσε ουσιαστικά την υπεράσπιση του, αφήνοντας έτσι ένα μεγάλο και ουσιαστικό κενό στην εκδοχή του. Αναφορικά με τη θέση όλων των εναγομένων ότι ο εναγόμενος 3 αιμορραγούσε ή είχε κτυπηθεί σε τέτοιο βαθμό όπως όλοι περιγράφουν, θα πρέπει να λεχθεί ότι καμία μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε προς τούτο. Δόθηκε μεγάλη έμφαση από τους εναγόμενους στα απρόκλητα ως ισχυρίζονται κτυπήματα που δέχθηκε ο εναγόμενος 3, τα οποία περιέγραψαν και οι τρεις με μεγάλη υπερβολή, κυρίως εις ότι αφορά την αιμορραγία στο κεφάλι, σε μια προσπάθεια να υποστηρίξουν ότι οι ίδιοι τους δεν επιτέθηκαν με κανένα τρόπο στον ενάγοντα, δεν τον άγγιξαν καν, ενώ ο ενάγοντας προκάλεσε όλο αυτό το επεισόδιο. Κανένα στοιχείο δεν παρουσιάστηκε που θα μπορούσε να υποστηρίξει τα ουσιαστικά αυτά γεγονότα για την υπεράσπιση. Δεν μου διαφεύγει ότι εκκρεμεί άλλη διαδικασία που αφορά τα ισχυριζόμενα τραύματα του εναγόμενου 3 τα οποία δεν θα εξετάζονταν στην παρούσα υπόθεση. Η προσκόμιση όμως μαρτυρίας που να υποστηρίζει την κύρια εκδοχή των εναγομένων στην παρούσα υπόθεση ήταν αναγκαία για σκοπούς τουλάχιστον υποστήριξης της αξιοπιστίας τους. Επαναλαμβάνω επίσης ότι έγινε αποδεκτή η μαρτυρία των ΜΕ2 και ΜΕ3 σύμφωνα με τους οποίους όταν είδαν τον εναγόμενο 3 δεν διαπίστωσαν οποιοδήποτε τραυματισμό, ούτε ο εναγόμενος 3 παραπονέθηκε για τραυματισμό και ακόμα πιο σημαντικό, σύμφωνα με τον ΜΕ2 ρώτησε τον εναγόμενο 3 εάν επιθυμούσε να μεταφερθεί σε γιατρό και ο εναγόμενος 3 αρνήθηκε αναφέροντας ότι θα πήγαινε μετά στον προσωπικό του ιατρό και η θέση αυτή δεν αμφισβητήθηκε. Παρατηρώ επίσης ότι η θέση την οποία καταγράφει ο εναγόμενος 3 στην παρ. 13 της γραπτής δήλωσης του, ότι κάποιος τον έσπρωξε και έπεσε κάτω και κάποιος τον κλώτσησε στο κεφάλι και έπεσαν τα γυαλιά του, είναι αντίθετη με τη δικογραφημένη του θέση στην παρ. 12 της υπεράσπισης, όπου κατά την περιγραφή του πιο πάνω γεγονότος αποδίδει τις πιο πάνω ενέργειες στον ενάγοντα. Δεν μπορεί από τη μια να αποδίδει στον ενάγοντα τις πράξεις αυτές αλλά από την άλλη να αναφέρει ότι «κάποιος» τον έσπρωξε και «κάποιος» τον κλώτσησε, προκαλώντας με τον τρόπο αυτό ουσιαστικό ρήγμα στην όλη εκδοχή του. Επίσης, η μαρτυρία του εναγόμενου 3, ως προς την δική του εκδοχή για τα όσα είχαν λεχθεί στο γραφείο της Αστυνομίας όταν του ζητήθηκε να απολογηθεί, παρέμειναν αστήρικτα, χωρίς να παρουσιάσει οποιαδήποτε μαρτυρία που θα μπορούσε να επιβεβαιώσει ότι ο ενάγοντας δεν ανέφερε ότι είχε κτυπηθεί ή το ότι ο ίδιος σε κείνο το χρονικό σημείο αιμορραγούσε, εν αντιθέση με την πλευρά του ενάγοντα ο οποίος παρουσίασε τους ΜΕ2 και ΜΕ3, η μαρτυρία των οποίων έγινε αποδεκτή και υποστηρίζουν το αντίθετο. Μεταξύ του εναγόμενου 3 και εναγόμενου 5, διαπιστώνω επίσης μια ουσιαστική αντίφαση, ως προς το χρόνο που ο καθένας τοποθετεί τον άλλο στη σκηνή. Ενώ ο εναγόμενος 3 αναφέρει στη γραπτή του δήλωση ότι είδε τον αδελφότεκνο του, εναγόμενο 5, στο βαν της Αστυνομίας χωρίς να τον τοποθετεί στη σκηνή προηγουμένως, από την άλλη ο εναγόμενος 5, υποστηρίζει με τη μαρτυρία του ότι πριν συναντηθούν στο βαν της αστυνομίας ο ίδιος του πήγε εκεί όπου ο ενάγοντας συζητούσε με το θείο του ρωτώντας τι είχε συμβεί και εξηγώντας ότι τα μηχανήματα είναι δικά τους και ο θείος του είναι καρδιακός. Διάσταση επίσης υπάρχει μεταξύ της μαρτυρίας του εναγόμενου 3 και εναγόμενου 5 στο εξής γεγονός. Ενώ ο εναγόμενος 3 αναφέρει ότι βρισκόταν σε πάρτυ με το γιο του εναγόμενου 3, όπου σε κάποια στιγμή του τηλεφώνησε η κόρη του εναγόμενου 3 λέγοντας τους ότι είπε ο εναγόμενος 3 να πάνε γιατί υπήρχαν προβλήματα, από την άλλη ενώ ο εναγόμενος 3 περιγράφει με τόση λεπτομέρεια στη δήλωση του τα όσα έγιναν την 30.10.10, και συγκεκριμένα ότι πριν το συμβάν δεν αισθανόταν καλά, είχε τηλεφωνήσει στον ιατρό του, τα ρούχα που φορούσε κλπ, δεν ανέφερε ότι ζήτησε από την κόρη του να τηλεφωνήσει στο γιο του, ενώ θυμόταν τόσες άλλες λεπτομέρειες. Διαπιστώνω επίσης ότι ενώ ο εναγόμενος 5 αναφέρει στη γραπτή του δήλωση ότι ο θείος του ήταν περικυκλωμένος από αστυνομικούς όταν τον αντιλήφθηκε αρχικά, διαπιστώνω ότι ο εναγόμενος 3 δεν αναφέρεται σε τέτοιο συμβάν. Διαπιστώνω επίσης ότι ο εναγόμενος 5 κατά την αντεξέταση του ανέφερε μόνο ότι είδε τον θείο του να συζητά έντονα με τον ενάγοντα, χωρίς να αναφέρεται στην αρχική του θέση ότι ο εναγόμενος 3 ήταν περικυκλωμένος από αστυνομικούς. Προβληματισμό επίσης προκαλεί το γεγονός ότι ενώ ο εναγόμενος 5 υποστηρίζει ότι βρισκόταν με την εναγόμενη 4 στο σπίτι της τελευταίας όπου κάποιοι αστυνομικοί ζήτησαν από αυτούς να ανοίξουν το σπίτι για να δουν ότι ήταν δικό τους και τότε άκουσε τον εναγόμενο 3 να φωνάζει, η εναγόμενη 4 κατά το χρόνο όπου ισχυρίζεται ότι άκουσε και είδε για πρώτη φορά τον ενάγοντα να βρίσκεται με τον σύζυγο της, δεν αναφέρει ότι βρισκόταν με τον εναγόμενο 5 ή ότι τους ζητήθηκε από την αστυνομία να ανοίξει το σπίτι της. Ουσιαστική επίσης διάσταση παρατηρείται μεταξύ της μαρτυρίας του εναγόμενου 3 με τη μαρτυρία της εναγόμενης 4, στο σημείο όπου η μεν εναγόμενη 4 περιγράφει ότι πριν ο εναγόμενος 3 μεταφερθεί στο βαν και στην παρουσία της ο ενάγοντας επιτέθηκε με μένος, οργή και μίσος στον εναγόμενο 3, ενώ ο εναγόμενος 3 στη γραπτή του δήλωση δεν αναφέρει κάτι τέτοιο, παρά μόνο περιγράφει τα όσα, κατά τον ίδιο, ακολούθησαν στο βαν, κατά τα οποία δεν ήταν καν παρούσα η εναγόμενη
  14. Πέραν των πιο πάνω, η προσπάθεια της εναγόμενης 4 να παρουσιάσει τα γεγονότα κατά τέτοιο τρόπο που θα βοηθούσε την υπόθεση της υπεράσπισης ήταν εμφανέστατη, κυρίως λόγω των υπερβολών στις οποίες προέβαινε περιγράφοντας τα γεγονότα αλλά και τις ουσιαστικές αντιφάσεις τις οποίες διαπιστώνω στη μαρτυρία της, ως θα παραθέσω αμέσως πιο κάτω Στην κατάθεση της τεκμήριο 10, αναφέρει: «.άκουσα κάποιο να φωνάζει ελάτε ρε βοηθάτε με έχω ένα χούλιγκαν δαμέ. Τότε πρόσεξα ότι κάποιοι αστυνομικοί κρατούσαν τον άντρα μου και τον τραβούσαν για να τον πάρουν στην κλούβα η οποία ήταν σε κοντινή απόσταση από το σπίτι μας. Τότε εγώ έτρεξα και μπήκα στη μέση του αστυνομικού και με το ένα μου χέρι, το αριστερό συγκεκριμένα έσπρωχνα ένα αστυνομικό που κρατούσε τον άντρα μου στο στήθος και με το δεξί προσπαθούσα να απεγκλωβίσω τον άντρα μου από αυτόν που τον κρατούσε.τότε ο ίδιος ο αστυνομικός άρχισε να φωνάζει συλλάβετε την και κάποιος με τράβηξε πίσω». Σε αντίθεση με την ως άνω εκδοχή της, ανέφερε κατά την αντεξέταση της: «E. Την ίδια ώρα που προσπαθούσατε να απελευθερώσετε τον σύζυγό σας από τη σύλληψή του; A. Να απελευθερώσω; Είχα το χέρι μου εδώ και το άλλο μου χέρι και λέω «Σας παρακαλώ», αυτό, πώς μπορούσα να τον απεγκλωβίσω; E. Η επιλεκτική σας μνήμη.την επιλεκτική σας μνήμη μάλλον την εφαρμόσατε και τώρα γιατί τώρα λέτε είχατε το χέρι σας και λέγατε «Σας παρακαλώ», ξεχάσατε ότι είπατε ότι «με το άλλο χέρι τραβούσα τον σύζυγό μου να τον απελευθερώσω»; A. Δεν τον τραβούσα, δεν είχα πρόσβαση πάνω του να τον τραβήξω ήταν περικυκλωμένος από τους αστυνομικούς, ναι, μπορεί να ήταν μια έκφραση λανθασμένη, αλλά δεν είναι έτσι η εικόνα, δεν είναι αυτή η εικόνα. E. Και λέτε ότι η εικόνα αυτή είναι η σωστή σήμερα που περιγράφετε, σήμερα μετά από 8‑9 χρονιά και όχι η εικόνα που περιγράψατε 3 μέρες μετά το συμβάν; A. Μπορεί να είχε γίνει κάποιο λάθος στην έκφραση και δεν το είχα καταλάβει τη συγκεκριμένη στιγμή, όπως τα εκφράζουμε εδώ, να είχαν γραφτεί λανθασμένα και εγώ διαβάζοντας μετέπειτα την κατάθεσή μου να μην είχα προσέξει ακριβώς, επακριβώς το τι είχα διατυπώσει τη φράση μου εδώ.» Τα πιο πάνω συνιστούν σαφέστατα προσπάθεια της εναγόμενης 4 να αποκρύψει την αλήθεια αλλά και να υπαναχωρήσει από την αρχική της θέση ότι μπήκε ανάμεσα στον ενάγοντα και το σύζυγο της σπρώχνοντας τον ενάγοντα ενώ παράλληλα προσπαθούσε να απεγκλωβίσει όπως αναφέρει στην κατάθεση της τον σύζυγο της. Τα όσα ανέφερε στην κατάθεση της έρχονται σε πλήρη αντίφαση με τα όσα υποστήριξε κατά την αντεξέταση της, παρουσιάζοντας μια διαφορετική εικόνα, υποστηρίζοντας ότι όταν άγγιξε τον ενάγοντα, αυτός δεν κρατούσε το σύζυγο της. Προσθέτω εδώ ότι ο εναγόμενος 3 δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε αναφορά για τα πιο πάνω. Κατά την αντεξέταση της η εναγόμενη 4 ανέφερε τα ακόλουθα: «είδα τον κύριο Συμεού που τον κρατούσε, αλλά αμέσως έτρεξαν 5 6 αστυνομικοί περίπου, πήραν τον XXXXX και τον είχαν και ο κύριος Συμεού τότε αποσύρθηκε, γιατί αυτός ήταν αξιωματικός, τον έπιασαν οι αστυνομικοί και αυτός ο κύριος Συμεού αποσύρθηκε πίσω και τότε εγώ πήγα κοντά του πραγματικά και επιτίθετουν έτσι ο κύριος Συμεού ήταν...είχε τόσο μένος πάνω του, τόσο μένος που δεν ξέρω πώς μπορώ να το χαρακτηρίσω! Οργή, μίσος, μανία και ήταν μια επιθετική ορμή από τον κύριο Συμεού. Τότε εγώ με το αριστερό μου χέρι, ούτε με τα δάκτυλά μου, με την παλάμη μου τον άγγιξα και του είπα «Κύριε, σας παρακαλώ», δεν ήξερα το όνομά του, του είπα «Είναι ο σύζυγός μου, είναι το σπίτι μας, έχετε κάνει λάθος, δεν είναι χούλιγκαν, σας παρακαλώ μην τον πάρετε, είναι καρδιακός δεν έχει κάνει κάτι, τι έφταιξε αυτός ο άνθρωπος;». Πως είναι δυνατόν από τη μια να λέει ότι ο ενάγοντας είχε αποσυρθεί όταν ήρθαν στην σκηνή άλλοι αστυνομικοί αλλά την ίδια ώρα να ισχυρίζεται ότι όταν πήγε στη σκηνή ο ενάγοντας ήταν εκεί και επιτίθετουν στον σύζυγο της με τον τρόπο που περιγράφει. Επαναλαμβάνω επίσης ότι ο εναγόμενος 3, δεν ισχυρίστηκε ότι ο ενάγοντας του συμπεριφέρθηκε με τον πιο πάνω τρόπο πριν μπει στην κλούβα της αστυνομίας, εν αντιθέση με την ως άνω θέση της εναγόμενης
  15. Σημειώνω περαιτέρω ότι αποτέλεσε θέση της εναγόμενης 4 ότι ουδέποτε τραυμάτισε τον ενάγοντα και είχε ζητήσει εξέταση DNA υποστηρίζοντας ότι εάν η ίδια της είχε κάνει τέτοιο πράγμα τότε «τα μόρια από το δέρμα θα βρίσκονταν στα νύχια της», τέτοια θέση δεν μπορεί να υποστηρίξει την εκδοχή της εφόσον τέτοια εξέταση από μέρους της Αστυνομίας γίνεται αναλόγως των αναγκών της διερεύνησης μιας υπόθεσης και δεν μπορεί να αποφασίζεται από τον οποιοδήποτε. Υπερβολική επίσης κρίνεται η θέση της εναγόμενης 4 δίδοντας την εντύπωση ότι ο εναγόμενος 3 άλλαξε ως άνθρωπος από το γεγονός αυτό αλλά και τις συνέπειες στην οικογένεια τους, χωρίς ίχνος στοιχείων που θα μπορούσαν εις το ελάχιστο να υποστηρίξουν τέτοια θέση. Τα όσα παρέθεσα πιο πάνω, αποτελούν ενδεικτικά τα κενά και αντιφάσεις στη μαρτυρία των εναγομένων, τα οποία συνηγορούν προς την κατάληξη περί αναξιοπιστίας των εναγομένων, κατά τρόπο που η μαρτυρία ενός εκάστου εξ αυτών απορρίπτεται στο σύνολο της. Έχοντας προβεί στην ως άνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Την 30.10.10 ο ενάγοντας, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν αξιωματικός της Αστυνομίας, με την ομάδα του η οποία αποτελείτο από άλλους αστυνομικούς, ανέλαβε καθήκοντα αστυνόμευσης του ποδοσφαιρικού αγώνα που διεξαγόταν στο Τσίρειο στάδιο. Με τη λήξη του αγώνα δημιουργήθηκαν σοβαρά επεισόδια από οπαδούς των ομάδων, προκαλώντας ζημιές και κινδύνους για τους περιοίκους και τις περιουσίες τους. Ο ενάγοντας κατευθύνθηκε στην οδό Ιβύκου, πλησίον του Τσιρείου σταδίου, όπου σε κάποια στιγμή είδε τον εναγόμενο 3 να κρατά μια ράβδο και να βρίσκεται εντός ενός χωραφιού. Ο ενάγοντας πλησίασε τον εναγόμενο 3 ρωτώντας τον εάν συμβαίνει κάτι και κατά πόσο χρειάζεται βοήθεια, λέγοντας του ότι είναι αξιωματικός της αστυνομίας και ο εναγόμενος 3 ύβρισε τον ενάγοντα με διάφορες υβριστικές φράσεις, οι οποίες αναφερθήκαν πιο πάνω. Ο ενάγοντας ζήτησε από τον εναγόμενο 3 να πάει σπίτι του, χωρίς να θέλει να δώσει συνέχεια στο συμβάν. Ο εναγόμενος 3 όμως επιτέθηκε στον ενάγοντα με τη ράβδο που κρατούσε στην παρουσία και άλλων ταραξιών από τους οποίους επίσης κτυπήθηκε, δεχόμενος όμως πολλά κτυπήματα από τον εναγόμενο 3 στο σώμα και στο πρόσωπο. Τότε ο ενάγοντας ανέφερε στον εναγόμενο 3 ότι είναι υπό σύλληψη χωρίς να μπορεί να τον περιορίσει. Ο εναγόμενος 5 κατά τη διάρκεια του επεισοδίου έσπρωχνε και βαστούσε τον ενάγοντα ενώ ο τελευταίος δεχόταν κτυπήματα από τον εναγόμενο 3 και συνέλαβε λεκτικώς και τον εναγόμενο
  16. Σε κάποιο σημείο πήρε στα χέρια του τον εναγόμενο 3 και μπήκε στη μέση τους η εναγόμενη 4, η οποία τον έσπρωχνε και της ανέφερε επίσης ότι είναι υπό σύλληψη. Η εναγόμενη 4 με τα νύχια της τράβησε τον ενάγοντα από το λαιμό και ταυτόχρονα τον κτύπησε με το γόνατο της στα γεννητικά του όργανα. Ο ενάγοντας κατάφερε σε κάποια στιγμή να ζητήσει βοήθεια μέσω ασυρμάτου όπου μετέβησαν συναδέλφοι του και βοήθησαν στη σύλληψη των εναγομένων. Ακολούθως μετέβησαν όλοι στην αστυνομική διεύθυνση Λεμεσού. Ο ενάγοντας κλήθηκε στο γραφείο του Αστυνομικού Διευθυντή όπου παρόντες ήταν μεταξύ άλλων οι ΜΕ2 και ΜΕ3 αλλά και ο κος Πουργουρίδης με τον κο Δαμιανίδη, ως εκπρόσωποι των κατοίκων της οδού Ιβύκου, οι οποίοι ζήτησαν από τον ενάγοντα να αφήσει ελεύθερους τους εναγόμενους εφόσον ο εναγόμενος 3 απολογηθεί. Ο εναγόμενος 3 απολογήθηκε στον ενάγοντα. Σύμφωνα με τους ΜΕ2 και ΜΕ3 ο ενάγοντας έφερε διάφορα τραύματα ενώ ο εναγόμενος 3 δεν φαινόταν τραυματισμένος καθώς επίσης ο εναγόμενος 3 κατά τη συνάντηση με τους πιο πάνω δεν παραπονέθηκε ότι τραυματίστηκε. Ο ενάγοντας σύμφωνα με τα τεκμήρια 2 και 7 κατά τα επεισόδια της 30.10.10, όχι μόνο μεταξύ του και των εναγομένων, υπέστη τα τραύματα που καταγράφονται στα τεκμήρια αυτά και το παραχωρήθηκε αναρρωτική άδεια μέχρι την 12.11.
  17. Η Αγωγή του ενάγοντα εδράζεται στο αστικό αδίκημα της επίθεσης. Το άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε, προβλέπει τα ακόλουθα: "
(1)Επίθεση συνίσταται στην εκ προθέσεως χρήση κάθε είδους βίας κατά του προσώπου άλλου, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίνηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συναίνεσή του, ή με τη συναίνεσή του αν η συναίνεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπιν απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρονομία χρήσης τέτοιας βίας κατά του προσώπου άλλου αν το πρόσωπο που αποπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας προκαλεί στον άλλο πεποίθηση η οποία εδραιώνεται σε εύλογη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τον εν λόγω χρόνο την πρόθεση και την ικανότητα για πραγμάτωση του σκοπού του.
(2)Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού, η έκφραση "χρήση βίας" περιλαμβάνει και τη χρήση θερμότητας, φωτός, ηλεκτρικής ενέργειας, αερίου, οσμής ή οποιασδήποτε άλλης ουσίας ή πράγματος, αν χρησιμοποιούνται σε τέτοιο βαθμό ώστε να προκαλείται ζημιά." Σύμφωνα, επομένως, με το άρθρο 26
(1)του Νόμου, η επίθεση συνίσταται, μεταξύ άλλων, στην εκ προθέσεως χρήση κάθε είδους βίας κατά του προσώπου άλλου, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίνηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, χωρίς την συναίνεσή του. Τα συστατικά του αδικήματος είναι η απειλή χρήσης βίας ή η χρήση βίας, η ύπαρξη πρόθεσης και η έλλειψη συναίνεσης. Είναι αδίκημα αγώγιμο per se, πράγμα που σημαίνει ότι δεν απαιτείται η πρόκληση ζημίας (βλ. Σύγγραμμα "Αστικά Αδικήματα" των κ. κ. Αρτέμη και Ερωτοκρίτου, Τόμος 1 σελ. 93 - 94). Αναφορικά με το πρώτο συστατικό, η επαφή πρέπει να είναι άμεση, είτε με το σώμα του εναγόμενου, είτε μέσω κάποιου οργάνου. Στην Αγγλική υπόθεση Fagan v. Metropolitan Police Commissioner
(1968)3 All E. R. 442, επιβεβαιώθηκε ότι η βία μπορεί να ασκηθεί, είτε με το σώμα του παραβάτη, είτε διά μέσου κάποιου οργάνου, το οποίο ελέγχεται από τις πράξεις του. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας και των ευρημάτων εις τα οποία κατέληξα και αφορούν τον τρόπο δράσης του κάθε εναγόμενου, έχει αποδειχθεί ότι οι εναγόμενοι, επιτέθηκαν στον ενάγοντα αλλά και με πρόθεση εφόσον ο καθένας τους επέλεξε όπως αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε προς τον ενάγοντα, κατά την άσκηση των αστυνομικών του καθηκόντων. Συγκεκριμένα ο εναγόμενος 3 επιτέθηκε πρώτος στον ενάγοντα χτυπώντας τον με τη ράβδο, ακολούθησε η επίθεση από τον εναγόμενο 5 ο οποίος έσπρωχνε τον ενάγοντα και τον βαστούσε ενώ δεχόταν χτυπήματα από τον εναγόμενο 3 και τέλος κατά τη προσπάθεια σύλληψης του εναγόμενου 3 επενέβηκε και η εναγόμενη 4 η οποία έγδαρε τον ενάγοντα στο λαιμό και τον κλώτσησε στα γεννητικά του όργανα. Σημειώνω επίσης ότι η εναγόμενη 4 στην κατάθεση της τεκμήριο 10, φαίνεται να αποδέχεται ότι έσπρωξε τον ενάγοντα, παρά την προσπάθεια της να διαφοροποιήσει την ως άνω θέση της κατά την αντεξέταση της. Προσθέτω εδώ ότι οι εναγόμενοι δεν προέβαλαν οποιαδήποτε από τις υπερασπίσεις που προβλέπει ο Νόμος για το αδίκημα αυτό, επιμένοντας μόνο ότι δεν είχαν επιτεθεί στον ενάγοντα αλλά ότι είχε γίνει το αντίστροφο. Ως εκ των ανωτέρω πληρούνται, κατά την κρίση μου, όλα τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της επίθεσης. Μπορεί ο βαθμός συμμετοχής έκαστου εξ αυτών να είναι διαφορετικός, όπως φαίνεται από τα πιο πάνω, σύμφωνα όμως με τη νομολογία: «σε υποθέσεις επίθεσης από δύο ή περισσότερα πρόσωπα δεν έχει σημασία το μέγεθος της συμμετοχής του καθενός χωριστά. Κάθε ένας από τους από κοινού αδικοπραγούντες που προκαλούν την ίδια ζημιά μπορεί να εναχθεί και χωριστά, ευθύνεται δε για ολόκληρη τη ζημιά που προκλήθηκε, ακόμα κι' αν είχε πολύ μικρή συμμετοχή σ' αυτήν (Clark v. Newsam 16 L.J. Ex 297. Βλέπε επίσης Clerk and Lindsell on Torts, 16η έκδοση, παραγρ. 2-53). Έτσι είναι εντελώς άνευ σημασίας αν ο εφεσείων 2 κτύπησε ή όχι τον εφεσίβλητο. Αρκεί ότι έλαβε μέρος στη συμπλοκή, ρίχνοντας τον μάλιστα στο έδαφος.» (βλ. Ερωτοκρίτου Γεώργιος ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Δημήτρη Kουμπαρή και Άλλος ν. Δήμου Xρίστου Φουτρή
(2001)1 ΑΑΔ 921). Συνεπώς, η διαβάθμιση στην συμμετοχή των εναγομένων κατά την επίθεση του ενάγοντα, ουδόλως επηρεάζει την κοινή τους ευθύνη προς τον ενάγοντα, εφόσον και οι τρεις εναγόμενοι στα πλαίσια του ίδιου συμβάντος και πλέγματος γεγονότων επιτέθηκαν στον ενάγοντα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων με την τελική του αγόρευση επικεντρώθηκε στην απουσία μαρτυρίας που να συνδέει τα τραύματα που αναφέρονται στα τεκμήρια 2 και 7 με την επίθεση που αποδίδεται στους εναγόμενους, έχοντας παράλληλα υπόψη ότι ο ενάγοντας πριν το επίδικο συμβάν είχε εμπλακεί σε άλλα επεισόδια από τα οποία είχε τραυματιστεί. Το αστικό αδίκημα της επίθεσης, ως λέχθηκε, είναι αγώγιμο per se. Όπως επίσης αναφέρθηκε κατά την ανάπτυξη της νομικής πτυχής, στα συστατικά στοιχεία του άρθρου 26
(1)του Νόμου δεν περιλαμβάνεται η πρόκληση ζημιάς. Συνεπώς, το γεγονός της απουσίας μαρτυρίας σε σχέση με τις σωματικές βλάβες που ισχυρίζεται ότι υπέστη ο ενάγοντας από τους εναγόμενους δεν μπορεί να αποβεί μοιραίο για την υπόθεση του ενάγοντα. Ο ακριβής προσδιορισμός των τραυμάτων του ενάγοντα, υπέχει σημασία μόνο εις τον καθορισμό των αποζημιώσεων. Υπενθυμίζω βεβαίως ότι έγινε αποδεκτό ότι η εναγόμενη 4 τραυμάτισε τον ενάγοντα με τα νύχια της στο λαιμό και τον κλώτσησε στα γεννητικά του όργανα, καθώς επίσης ο εναγόμενος 3 τον κτύπησε στο πρόσωπο όπως επιβεβαιώνεται και από το τεκμήριο 2, χωρίς να αποδίδω όλους τους τραυματισμούς που αναφέρονται στο τεκμήριο αυτό στους εναγόμενους. Στην υπόθεση Berengaria P. Papakokkinou and Others v. Princess Zena De Tyra Kanther
(1982)1 C.L.R 65 αναφέρθηκε, ότι η αρχή που διέπει τον υπολογισμό των αποζημιώσεων στα αστικά αδικήματα είναι ότι οι αποζημιώσεις που θα επιδικαστούν θα πρέπει να είναι εκείνο το ποσό, το οποίο θα θέσει τον ενάγοντα στη θέση την οποία θα βρισκόταν αν δεν διαπραττόταν το αδίκημα. Το ποσό που θα επιδικαστεί θα πρέπει να είναι δίκαιο και εύλογο και τα Δικαστήρια θα πρέπει να αποφεύγουν να επιδικάζουν την τέλεια αποζημίωση σε χρήμα (βλ. Michalakis Paraskevopoulos v. Georghios Georghiou
(1970)1 C.L.R 116). Στην υπόθεση Γιάλλουρος Tάκης ν. Ευγένιου Nικολάου
(2001)1 ΑΑΔ 558, λεχθήκαν τα ακόλουθα εν σχέση με τη σημασία της αποκατάστασης του θύματος μέσω των αποζημιώσεων: «Επανόρθωση - restitutio - εις ακέραιον - in integrum αποτελεί τη θεμελιώδη αρχή παροχής αποζημιώσεων που ενσωματώνει το Κυπριακό δίκαιο (Livingstone v. Rawyards Coal Co. [1880] 5 App. Cas., 25 at p. 29· Dodd Properties v. Canterbury C.C. [1980] 1 All E.R. 928· Papakokkinou v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65), υπό την αίρεση πάντα ότι αυτή πρέπει να είναι δικαία μεταξύ των διαδίκων. Όπως υπογράμμισε ο Geoffrey Lane L.J. στη Services Europe Atlantique v. Stockholm [1978] 2 All E.R. 764, η δικαιοσύνη (justice and fairness) πρέπει να φωτίζει τη διαδικασία καθορισμού των αποζημιώσεων στην υπόθεση (Βλ. επίσης CR Taylor (Wholesale) Ltd v. Hepworths Ltd [1997] 2 All. E.R. 784). Οι αποζημιώσεις μπορεί να προσλάβουν επιβαρυντικό χαρακτήρα όπου η βλάβη είναι ποικιλοτρόπως βαρειά και, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορεί να προσλάβουν τιμωρητικό χαρακτήρα προς παραδειγματισμό. Οι αρχές αυτές εξηγούνται υπό το πρίσμα της νομολογίας, Αγγλικής, Κυπριακής και Κοινοπολιτειακής στην Papakokkinou v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65, στην οποία παραπέμπει το πρωτόδικο Δικαστήριο. (Βλ. επίσης Kennedy Hotels Ltd v. Indjirdjian
(1992)1 Α.Α.Δ. 400.)» Σύμφωνα επίσης με το σύγγραμμα Mc Gregor on Damages, 20η έκδοση, παρ. 42-001, σε υποθέσεις που αφορούν επίθεση, ισχύουν τα εξής: «In so far as an assault and battery results in physical injury to the claimant, the damages will be calculated as in any other action for personal injury. However, beyond this, the tort of assault affords protection from the insult which may arise from interference with the person. Thus a further head of damage is the injury to feelings, i.e. the indignity, mental suffering, disgrace and humiliation,that may be caused. Damages may thus be recovered by a claimant for an assault, with or without a technical battery, which has done him no physical injury at all. There may be a basic award of damages for the injury to the feelings and if the injury is aggravated by the defendant's conduct an additional award of aggravated damages or as with many court awards, the two can be run together » Ο ενάγοντας με την τελική του αγόρευση εισηγείται ότι δικαιολογείται η επιδίκαση επαυξημένων αποζημιώσεων, στη βάση των αρχών της υπόθεσης Kennedy Hotels Ltd v. Indjirdjian
(1992)1 Α.Α.Δ. 400, σύμφωνα με την οποία θεραπεία μπορεί να αποδοθεί ακόμα και στην απουσία δικογράφησης της, νοουμένου ότι δικαιολογείται από τα γεγονότα. Σύμφωνα με τη νομολογία, όταν οι περιστάσεις διάπραξης αστικού αδικήματος είναι τέτοιες, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να επιδικάσει επαυξημένες (aggravated) αποζημιώσεις, αν διαπιστώσει βλάβη στα αισθήματα αξιοπρέπειας του ενάγοντα. Όπως επίσης επισημαίνεται στο σύγγραμμα των Αρτέμη & Ερωτοκρίτου Αστικά Αδικήματα Δίκαιο & Αποφάσεις σελ 99, στα πλαίσια των γενικών αποζημιώσεων, σε υποθέσεις επίθεσης, μπορούν να περιλαμβάνονται και επαυξημένες αποζημιώσεις για τη βλάβη στα αισθήματα αξιοπρέπειας του Ενάγοντα. Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Socrates Eliades v. Vassos Lyssarides
(1979)1 C.L.R. 254 και Nικολάου Aντώνης ν. Eπίσημου Παραλήπτη, ως διαχειριστή της περιουσίας του πτωχεύσαντος Λούη Aιμίλιου,
(2009)1 Α.Α.Δ. 1339) Σχετικά με τις επαυξημένες αποζημιώσεις, στο σύγγραμμα Winfield & Jolowicz on Tort, 10η έκδοση, σελ. 555, αναφέρεται ότι: «These ″aggravated damages″ are truly compensatory, being given for the injury to the plaintiff's proper feelings of dignity and pride. Exemplary damages on the other hand, are not compensatory but are awarded to punish the defendant and to deter him from similar behavior in the future.». Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι οι επαυξημένες αποζημιώσεις περιλαμβάνονται στην κατηγορία των αποζημιώσεων που αποδίδονται στο θύμα για σκοπούς αποκατάστασης του και αποτελούν μέρος των γενικών αποζημιώσεων. Στρεφόμενη στα περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης, τονίζω ότι η απόδοση θεραπείας θα πρέπει να είναι τέτοια που να αποκαθιστά τον ενάγοντα όχι μόνο ως θύμα της επίθεσης που δέχθηκε από τους εναγόμενους αλλά και ως άτομο του οποίου παραβιάστηκε το δικαίωμα του για την προστασία της σωματικής του ακεραιότητας και αυτός είναι ο σκοπός άλλωστε του άρθρου 26 του Κεφ.
  1. Συνεπώς, τα περιορισμένα τραύματα τα οποία απέδειξε ο ενάγοντας ότι υπέστη από τους εναγόμενους, ουσιαστικά μόνο αυτά που του προκληθήκαν από την εναγόμενη 4, δεν αποτελούν το μοναδικό οδηγό για τον καθορισμό των αποζημιώσεων. Εξού και σύμφωνα με τη νομολογία οι γενικές αποζημιώσεις σε τέτοιου είδους υποθέσεις θα πρέπει να διαφοροποιούνται από τις συνήθεις αποζημιώσεις που επιδικάζονται σε περιπτώσεις αμέλειας (βλ. ΤΣΙΒΙΚΟΥ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., ECLI:CY:AD:2018:A255, Πολιτική Έφεση Αρ. 350/2011, 29/5/2018). Στην προκειμένη περίπτωση από την επίθεση που δέχτηκε ο ενάγοντας έχει πληγεί το δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του, η αξιοπρέπεια του ως άνθρωπος και κυρίως ως Αστυνομικός, επιφορτισμένος κατά τον ουσιώδη χρόνο με δύσκολα, απαιτητικά και επικίνδυνα καθήκοντα, που πρωτίστως σκοπό είχαν τη διαφύλαξη της ασφάλειας των πολιτών και των περιουσιών τους, περιλαμβανομένων και αυτών των εναγομένων, που βρίσκονταν στην περιοχή. Περαιτέρω, το όλο περιστατικό δεν ήταν στιγμιαίο αλλά διήρκησε αρκετά λεπτά, μέσα σε χώρο όπου βρισκόταν πολύς κόσμος, ο οποίος στο μεγαλύτερο μέρος του αποτελείτο από οργισμένους οπαδούς οι οποίοι προκαλούσαν ζημιές και σοβαρά επεισόδια. Η παράμετρος αυτή της υπόθεσης έχει παραγνωριστεί παντελώς από πλευράς εναγομένων, συνεπώς η αποκατάσταση του ενάγοντα, θα ήταν λάθος να περιοριστεί στα τραύματα τα οποία προκληθήκαν στον ενάγοντα κατά το επίδικο συμβάν, αν και αυτά θα συνυπολογιστούν κατά την επιδίκαση αποζημίωσης, δεν θα την καθορίσουν, επαναλαμβάνοντας ότι η απόδειξη ζημιάς στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι καν επιβεβλημένη. Ενόψει των όσων έχουν λεχθεί πιο πάνω, τις συνθήκες υπό τις οποίες οι εναγόμενοι επιτέθηκαν στον ενάγοντα αλλά κυρίως το ότι η επίθεση προσέβαλε την προσωπικότητα του ενάγοντα και το κύρος του ως αστυνομικού, ο οποίος ως Αξιωματικός της Αστυνομίας δέχθηκε την απρόκλητη επίθεση των εναγομένων στην παρουσία άλλων ταραξιών αλλά και το σύνολο των συνθηκών υπό τις οποίες διαδραματίστηκε το συμβάν, είμαι πεποισμένη ότι ο ενάγοντας δικαιούται στην επιδίκαση επαυξημένων αποζημιώσεων, οι οποίες αποτελούν μέρος των γενικών αποζημιώσεων. Η μη δικογράφηση αξίωσης στην έκθεση απαίτησης για επαυξημένες αποζημιώσεις δεν θεωρώ ότι συνιστά εμπόδιο στην επιδίκαση τους, εφόσον αυτές αποτελούν μέρος των γενικών αποζημιώσεων αλλά και επί τη βάση των όσων έχουν λεχθεί στην υπόθεση Kennedy Hotels Ltd (βλ. ανωτέρω), τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνονται τέτοια που δικαιολογούν την απόδοση τους στον ενάγοντα. Ενόψει των πιο πάνω κρίνω δίκαιο και εύλογο όπως επιδικαστεί στον ενάγοντα το ποσό των €8.000 ως γενικές και επαυξημένες αποζημιώσεις, έχοντας από τη μια υπόψη τα περιορισμένα τραύματα τα οποία υπέστη, και από την άλλη τον πόνο και ταλαιπωρία που υπέστη, κυρίως στα συναισθήματα του ενόψει και του επαγγέλματος του, την αγωνία που βίωσε κατά τον επίδικο χρόνο αλλά κυρίως για τον εξευτελισμό και βλάβη που υπέστη στο κύρος και αξιοπρέπεια του, δεχόμενος επίθεση κατά την άσκηση των καθηκόντων του από τους εναγόμενους την 30.10.
  2. (βλ. Mc Gregor on Damages, 20th edition, Chapter 42, para. 42-001 - 42-008) Ο ενάγοντας με την έκθεση απαίτησης του αξιώνει τιμωρητικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις. Αν και με την τελική αγόρευση του φαίνεται να περιόρισε την αξίωση του στην επιδίκαση μόνο γενικών και επαυξημένων αποζημιώσεων, έχω εξετάσει κατά πόσο ο ενάγοντας θα δικαιούτο τέτοια θεραπεία. Στην απουσία όμως μαρτυρίας αναφορικά με την οικονομική κατάσταση των εναγομένων, η οποία λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση τιμωρητικών και παραδειγματικών αποζημιώσεων, ο ενάγοντας δεν απέδειξε ότι δικαιούται στην επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων. (βλ. Papakokkinou v. Kanther ανωτέρω) Όσον αφορά το ζήτημα του τόκου, ενόψει του ότι η Αγωγή καταχωρήθηκε σχεδόν δυο χρόνια μετά το συμβάν, θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως ο τόκος επιδικαστεί από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, ο ενάγοντας απέδειξε στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων την υπόθεση του εναντίον των εναγομένων. H ανταπαίτηση της εναγόμενης 4 δεν φαίνεται να έχει προωθηθεί. Αν και υποβλήθηκε στον ενάγοντα κατά την αντεξέταση του ότι η σύλληψη της ήταν παράνομη, δεν προωθήθηκε η θέση αυτή με την προσκόμιση περαιτέρω μαρτυρίας από πλευράς υπεράσπισης. Πέραν τούτου, με την τελική αγόρευση της υπεράσπισης δεν προβάλλεται οποιαδήποτε εισήγηση εν σχέση με την ανταπαίτηση. Ελλείψει ικανοποιητικής μαρτυρίας που θα μπορούσε να υποστηρίξει την ανταπαίτηση, αυτή δεν έχει αποδειχθεί και απορρίπτεται. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων αλλυλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για το ποσό των €8.000.- πλέον νόμιμο τόκο από 11.9.2012 μέχρι εξόφλησης, πλέον δικηγορικά έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η ανταπαίτηση της εναγόμενης 4 απορρίπτεται. Ενόψει της συνεκδίκασης της με την απαίτηση δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα στην ανταπαίτηση. ............ Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.