Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ κ.α. ν. Ηρακλέους κ.α., Αρ. Αγωγής: 148/2014, 3027/2017, 5/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A392 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 148/2014 Μεταξύ: Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ Εναγόντων v.
- . Ηρακλέους
- . Ηρακλέους Εναγομένων ------------------------------------------------------------------------------------------------------- Αρ. Αγωγής: 3027/2017 Μεταξύ:
- . Ηρακλέους
- . Ηρακλέους Εναγόντων v. Astrobank Ltd Εναγομένων Αίτηση ημ. 7.9.18 για Συνένωση Αγωγών Ημερομηνία: 5 Ιουλίου 2019 Εμφανίσεις: Για τους Εναγόμενους στην Αγωγή 148/14 - Αιτητές: κ. A. Παναγιωτίδης για Karapatakis Pavlides LLC Για τους Ενάγοντες στην Αγωγή 148/14 - Καθ΄ων η Αίτηση: κα Μ. Φερεντίνου για Αρετή Χαριδήμου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση οι Εναγόμενοι ζητούν τη συνένωση της παρούσας με την 3027/17 δυνάμει της Δ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση καθότι, όπως αναφέρεται, τα γεγονότα στα οποία αυτή στηρίζεται φαίνονται στους φακέλους των δύο Αγωγών, ήτοι ότι υπάρχουν κοινά νομικά και ή πραγματικά ζητήματα τέτοιας σημασίας ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία ή επιθυμητή τη συνένωση, και ειδικότερα ότι οι δύο Αγωγές αφορούν στις ίδιες συμφωνίες παροχής τραπεζικών διευκολύνσεων προς τους Εναγόμενους. Οι Ενάγοντες στην Αγωγή 148/14 - Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρισαν ένσταση, οι λόγοι της οποίας συνοψίζονται ως ακολούθως: 1) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. 2) Τυχόν συνένωση είναι αχρείαστη και ή θα περιπλέξει τη διαδικασία με αποτέλεσμα να μην απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στους Ενάγοντες. 3) Η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και ή πολλαπλότητα των διαδικασιών. 4) Δεν είναι επιθυμητή η συνένωση δύο διασταυρούμενων αγωγών. 5) Οι Αγωγές στηρίζονται σε διαφορετικές βάσεις αγωγής. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας ΝΜ (εφεξής «η ΝΜ»), δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Ενάγοντες. Σε αυτή η ενόρκως δηλούσα ουσιαστικά επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης. Ισχυρίζεται περαιτέρω πως τυχόν συνένωση θα επιφέρει δυσκολίες ως προς το βάρος απόδειξης και ποιος διάδικος ξεκινά πρώτος την υπόθεση του, καθώς επίσης και πως οι Εναγόμενοι δεν προώθησαν οποιαδήποτε ανταπαίτηση στην Αγωγή 148/14 και προωθούν στην Αγωγή 3027/17 θέματα τα οποία θα μπορούσαν να είχαν προωθήσει στην πρώτη Αγωγή, κάτι το οποίο συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων τις οποίες υιοθέτησαν και οι δύο πλευρές. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών διέπεται από τις πρόνοιες της Δ.14 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με την οποία όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών περιλαμβάνουν κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας εν σχέσει με τα υπόλοιπα ζητήματα τα οποία περιλαμβάνονται σε αυτές τις αγωγές, ούτως ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει τη συνένωση τους. Στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. ν. Apak Agro Industries κ.ά.
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1721, γίνεται μια διαφωτιστική ανάλυση των σχετικών νομικών αρχών με αναφορά και σε προγενέστερη σχετική νομολογία. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο το ακόλουθο απόσπασμα: «Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. 401 και Healy and Others v. A. Waddington and Sons Ltd. and Others
(1954)1 All E.R. 861.» Οι ίδιες νομικές αρχές επαναλήφθηκαν στην υπόθεση C & S Betton Ltd κ.ά. v. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολ. Έφ. αρ. 74/11, ημ. 20.3.14. Στην υπόθεση Hadjiathanassiou v. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. 401 γίνεται αναφορά σε Αγγλική νομολογία, και ειδικότερα στην υπόθεση Payne v. British Time Recorder Co.
(1921)2 K.B. 1, όπου λέχθηκε ότι το Δικαστήριο πρέπει να κοιτάζει το λεκτικό των Θεσμών και να τους ερμηνεύει φιλελεύθερα και ότι όπου υπάρχουν κοινά νομικά ζητήματα ή γεγονότα που εμπλέκουν τα διαφορετικά αγώγιμα δικαιώματα, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται όλοι οι διάδικοι σε μια αγωγή. Ειδικότερα, αναφέρονται τα ακόλουθα: «It is impossible to lay down any rule as to how the discretion of the Court ought to be exercised. Broadly speaking, where claims by or against different parties involve or may involve a common question of law or fact bearing sufficient importance in proportion to the rest of the action to render it desirable that the whole of the matters should be disposed of at the same time the Court will allow the joinder of plaintiffs or defendants, subject to its discretion as to how the action should be tried.» Στην υπόθεση Μακρίδης v. Μιχαηλίδου
(1990)1 Α.Α.Δ. 416, η οποία αφορούσε συνένωση εφέσεων όπου ισχύουν οι ίδιες νομικές αρχές με αγωγές, το Εφετείο έθεσε τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως εξής: «Άλλος παράγοντας που άπτεται του ίδιου θέματος, όχι ήσσονος σημασίας, είναι η σφαιρική κατανόηση των επίδικων θεμάτων. Η συνένωση για τους σκοπούς της Δ.35 κ. 28 δε συνεπάγεται ούτε τη συγχώνευση, ούτε την εξομοίωση των επίδικων θεμάτων που εγείρονται σε κάθε μια από τις εφέσεις που θα συνεκδικαστούν. Τα επίδικα θέματα της κάθε έφεσης διατηρούν την αυτοτέλεια τους. Η περίσωση χρόνου και δαπάνης, η αποφυγή επαναλήψεων καθώς και η ευχερέστερη κατανόηση των επίδικων θεμάτων με τον αποκλεισμό κάθε δυσχέρειας που θα μπορούσε να προκύψει από το διαχωρισμό τους, αποτελούν τους κυριότερους παράγοντες που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να διατάξει τη συνεκδίκαση εφέσεων.» Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των M.T.P. Trading Ltd κ.ά., Πολ. Έφ. αρ. 345/14, ημ. 11.3.15, επαναλήφθηκε η αρχή πως «η Δ.14 που ρυθμίζει τη συνένωση αγωγών δίδει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο εκδικάζον δικαστήριο να προβεί σε συνένωση . γνώμονας είναι πάντοτε η ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης με την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, καθώς και η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών». Στα πλαίσια εξέτασης της Αίτησης, επισημαίνεται αρχικά πως όντως δεν είναι αναγκαίο όπως αυτή συνοδεύεται από ένορκη δήλωση από τη στιγμή που τα σχετικά γεγονότα προκύπτουν από τους φακέλους των Αγωγών οι οποίοι βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Αυτή η διαπίστωση του Δικαστηρίου βρίσκει έρεισμα στη Δ.48 θ.9(e) η οποία περιλαμβάνεται στη νομική βάση της Αίτησης. Σύμφωνα με την υπόθεση Samata Enterprises Ltd. v. Σταύρου
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1877, το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος όταν αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Βεβαίως, σύμφωνα και με την υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. ν. Apak Agro Industries κ.ά. (ανωτέρω), αυτό δεν συνεπάγεται πως η υπεράσπιση και ή η τυχόν ανταπαίτηση παραγνωρίζονται παντελώς από το Δικαστήριο. Με βάση το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης στην Αγωγή 148/14 και του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου και της έκθεσης απαίτησης στην Αγωγή 3027/17, προκύπτει σαφώς ότι οι δύο Αγωγές είναι διασταυρούμενες αγωγές, υπό την έννοια πως οι Εναγόμενοι στην Αγωγή 148/14 είναι οι Ενάγοντες στην Αγωγή 3027/17 και οι Ενάγοντες στην Αγωγή 148/14 είναι οι Εναγόμενοι στην Αγωγή 3027/17, καθώς επίσης και ότι οι διάδικοι και στις δύο Αγωγές εκπροσωπούνται από τον ίδιο δικηγόρο. Και οι δύο Αγωγές έχουν κοινό αντικείμενο, και συγκεκριμένα τις ίδιες συμφωνίες, ήτοι συμφωνία παραχώρησης δανείου ημ. 30.6.10 και τροποποιητικές συμφωνίες δανείου ημ. 30.6.10 και 12.6.12 προς τους Εναγόμενους 1 και 2, και τρεις συμφωνίες υποθήκης Υ./10, Υ./12 και Υ./12 ακινήτων του Εναγομένου 1 στην Αγωγή 148/14 οι οποίες παραχωρήθηκαν ως εξασφάλιση των συμφωνιών δανείων. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης στην Αγωγή 148/14, αυτή αφορά και σε συμφωνία εκχώρησης ημ. 30.6.10 από τους Εναγόμενους 1 και 2 προς όφελος των Εναγόντων δυνάμει διαφόρων συμβολαίων ενοικίασης, η οποία επίσης δόθηκε ως εξασφάλιση των συμφωνιών δανείων. Οι Ενάγοντες αναφέρονται στη σύναψη και στους όρους των υπό κρίση συμφωνιών, στην παράλειψη συμμόρφωσης των Εναγομένων με τους όρους των συμφωνιών δανείου, στον τερματισμό αυτών και στη μη καταβολή οποιουδήποτε ποσού, εξ ου και οι αξιώσεις στην Αγωγή 148/14 αφορούν: · απόφαση για τα ισχυριζόμενα οφειλόμενα ποσά δυνάμει των συμφωνιών δανείου, · διάταγμα για πώληση των ενυπόθηκων ακινήτων με δημόσιο πλειστηριασμό · διάταγμα για την εκχώρηση προς όφελος των Εναγόντων όλων των δικαιωμάτων που απορρέουν από τη συμφωνία εκχώρησης. Με την Αγωγή 3027/17 οι εκεί Ενάγοντες αξιώνουν: § απόφαση και ή διάταγμα ακύρωσης των ως άνω υποθηκών και των εγγράφων υποθήκης καθώς επίσης και απόσυρσης αυτών § διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους Εναγόμενους να προχωρήσουν με τη διαδικασία εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων δυνάμει του Μέρους VIA του Ν.9/65 § απόφαση με την οποία να κηρύσσονται άκυρες τόσο οι συμφωνίες υποθήκης όσο και οι συμφωνίες δανείου λόγω δόλου και ή ψευδών παραστάσεων και ή οικονομικού εξαναγκασμού και ή πίεσης και ή αμελούς συμπεριφοράς, λόγω του ότι αντίκεινται στα χρηστά ήθη και στη δημόσια πολιτική, λόγω παράβασης του Ν.144(Ι)/07, του Ν.93(Ι)/96 και της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 93/13/ΕΟΚ § απόφαση ότι οι όροι των συμφωνιών δανείου υπό μορφή τόκων υπερημερίας είναι καταχρηστικοί και ή παράνομοι και ή συνιστούν ποινική ρήτρα § διάταγμα με το οποίο να κηρύσσονται οι ειδοποιήσεις Θ και Ι άκυρες § αναγνωριστική απόφαση ότι οι Ενάγοντες δεν οφείλουν τα ποσά που αναφέρονται στην ειδοποίηση Θ § γενικές και ή ειδικές αποζημιώσεις για δόλο και ή εξαπάτηση των Εναγόντων. Στην έκθεση απαίτησης στην Αγωγή 3027/17, οι εκεί Ενάγοντες αναφέρονται επίσης στη σύναψη και στους όρους των υπό κρίση συμφωνιών (ήτοι δανείου και υποθήκης) και ισχυρίζονται τα εξής: (
- i)Η συμφωνία δανείου ημ. 30.6.10 είναι άκυρη και ή ακυρώσιμη λόγω ασάφειας των όρων αυτής και ή ασάφειας της χρέωσης του επιτοκίου. (
- ii)Το ποσοστό του επιτοκίου χρεωνόταν αυθαίρετα και ή αντισυμβατικά. (iii) Οι όροι της συμφωνίας είναι άκυροι και ή ακυρώσιμοι λόγω του ότι η υπογραφή της είναι αποτέλεσμα ψυχικής πίεσης και ή απειλών και ή εκμετάλλευσης της δεσπόζουσας θέσης. (
- iv)Η συμφωνία είναι άκυρη και ή ακυρώσιμη λόγω του ότι αντίκεται στη νομοθεσία και τους κανονισμούς της Κεντρικής Τράπεζας αναφορικά με την παραχώρηση δανείων σε νόμισμα άλλο από ευρώ. (
- v)Οι Εναγόμενοι δεν εξήγησαν επαρκώς τους κινδύνους ως προς την παραχώρηση δανείου σε Ελβετικά Φράγκα. (
- vi)Η συμφωνία είναι άκυρη και ή ακυρώσιμη συνεπεία δόλου και ή απάτης και ή ψευδών παραστάσεων και ή παράβασης νομίμου καθήκοντος, παραθέτοντας λεπτομέρειες. (vii) Οι Ενάγοντες εξαπατήθηκαν ως προς την υπογραφή της συμφωνίας η οποία συνήφθη χωρίς την ελεύθερη τους βούληση. (viii) Η τροποποιητική συμφωνία ημ. 30.6.10 και η Υ./10 είναι άκυρες καθότι η πρώτη αποτελεί αναπόσπαστο μέρος και ή συνδέεται με την αρχική συμφωνία ημ. 30.6.10. (
- ix)Οι Εναγόμενοι παρέβησαν τις υποχρεώσεις τους ως προς τα διεθνώς αναγνωρισμένα πρότυπα πρακτικής στην εξέταση αιτήσεων για δάνειο και επέδειξαν αμέλεια αναφορικά με τη συμφωνία ημ. 30.6.10. (
- x)Η συμφωνία ημ. 12.6.12 είναι άκυρη και ή ακυρώσιμη λόγω του ότι αποτελεί αναπόσπαστο μέρος και ή συνδέεται με τις δύο συμφωνίες ημ. 30.6.10. (
- xi)Υπήρχε παράνομη και ή αντισυμβατική χρέωση τόκου. (xii) Οι όροι ως προς τον τόκο είναι άκυροι και ή ακυρώσιμοι καθότι η συμφωνία ημ. 12.6.12 είναι αποτέλεσμα ψυχικής πίεσης και ή απειλών και ή εκμετάλλευσης της δεσπόζουσας θέσης και ή εξαναγκασμού. (xiii) Οι Εναγόμενοι ανάγκασαν τους Ενάγοντες να δεχθούν επαχθείς και ή άδικους όρους, όπως η χρέωση και κεφαλαιοποίηση τόκου, με αποτέλεσμα η συμφωνία ημ. 12.6.12 και οι υποθήκες να είναι άκυρες και ή ακυρώσιμες. (xiv) Ο Ενάγων 1 ουδέποτε υπέγραψε πληρεξούσιο για τις υποθήκες και αυτό είναι άκυρο και ή ακυρώσιμο. (
- xv)Οι Ενάγοντες δεν οφείλουν οποιοδήποτε ποσό. (xvi) Οι Εναγόμενοι επέδειξαν αμέλεια και παρέβησαν τα διεθνώς αναγνωρισμένα πρότυπα πρακτικής στη σύναψη των συμφωνιών. Όλοι οι πιο πάνω ισχυρισμοί είναι ταυτόσημοι και συνιστούν την υπεράσπιση των Εναγομένων στην Αγωγή 148/14. Επιπλέον στην έκθεση απαίτησης στην Αγωγή 3027/17 περιλαμβάνονται και οι επιπρόσθετοι ακόλουθοι ισχυρισμοί: (α) Οι όροι στη συμφωνία ημ. 30.6.10 για μονομερή τροποποίηση του επιτοκίου και για τον καθορισμό του επιτοκίου είναι άκυροι και ή ακυρώσιμοι και συμπαρασύρουν ολόκληρη τη συμφωνία. (β) Ο δανεισμός σε ξένο συνάλλαγμα συνιστά επενδυτική δραστηριότητα κατά παράβαση της νομοθεσίας και έτσι η συμφωνία ημ. 30.6.10 είναι εξ υπαρχής άκυρη καθότι o οι αντιπρόσωποι των Εναγομένων δεν ήταν εγγεγραμμένοι στο δημόσιο μητρώο των ατόμων που ασχολούνται με την παροχή επενδυτικών υπηρεσιών o δεν είχαν τις απαιτούμενες γνώσεις και ή εμπειρογνωμοσύνη να προσφέρουν την εν λόγω επενδυτική υπηρεσία (γ) Οι όροι της συμφωνίας δανείου ημ. 30.6.10 είναι παράνομοι και ή άκυροι λόγω του ότι οι όροι της είναι καταχρηστικοί και ή καταπιεστικοί. (δ) Ο όρος για την ισοτιμία είναι καταχρηστικός και αντιβαίνει τον Ν.93(Ι)/96 και την Ευρωπαϊκή Οδηγία 93/13/ΕΟΚ. (ε) Η συμφωνία ημ. 12.6.12 είναι άκυρη λόγω ασάφειας των όρων της και ειδικότερα του τρόπου χρέωσης του επιτοκίου. (στ) Ο όρος για μονομερή αύξηση του επιτοκίου και ο τρόπος χρέωσης αυτού στη συμφωνία ημ. 12.6.12 είναι άκυρος και ή ακυρώσιμος και έτσι συμπαρασύρεται και η συμφωνία ημ. 30.6.10. (ζ) Οι επανειλημμένες και μονομερείς τροποποιήσεις του επιτοκίου στις συμφωνίες ημ. 30.6.10 και 12.6.12 είναι παράνομες και ή άκυρες. (η) Οι υποθήκες είναι άκυρες λόγω ακυρότητας των συμφωνιών δανείου, λόγω του ύψους του επιτοκίου και ή λόγω παράνομων και ή καταχρηστικών όρων. (θ) Η Υ./10 δόθηκε ως εξασφάλιση για τη συμφωνία ημ. 30.6.10 και με τη σύναψη της συμφωνίας ημ. 12.6.12 η συμφωνία ημ. 30.6.10 ακυρώθηκε και η υποθήκη εξαλείφθηκε. (ι) Οι ειδοποιήσεις Ι και Θ αναφορικά με την Υ./10 είναι άκυρες και ή ακυρώσιμες λόγω ακυρότητας των συμφωνιών δανείου ημ. 30.6.10 και 12.6.12. (ια) Οι Ενάγοντες δεν οφείλουν οποιαδήποτε ποσά δυνάμει της Υ./10. Είναι σαφές από την ως άνω σύνοψη των δικογράφων των δύο Αγωγών πως αυτές παρουσιάζουν στο μεγαλύτερο μέρος τους, τους ίδιους ισχυρισμούς εκ μέρους των Εναγόντων στην Αγωγή 3027/17 και Εναγομένων στην Αγωγή 148/14. Οι επιπρόσθετοι ισχυρισμοί στην Αγωγή 3027/17 εκ μέρους τους είτε αποτελούν βασικά επανάληψη των ήδη υφιστάμενων ισχυρισμών είτε αφορούν ένα πολύ περιορισμένο αριθμό ισχυρισμών. Αυτά τα δεδομένα οδηγούν το Δικαστήριο στη διαπίστωση πως και οι δύο Αγωγές αφορούν κατ΄ ουσία τους ίδιους ισχυρισμούς αναφορικά τόσο με τις συνθήκες σύναψης των υπό κρίση συμφωνιών όσο και με τους όρους αυτών, καθιστώντας τις κατ΄ ισχυρισμόν άκυρες και ή ακυρώσιμες. Με άλλα λόγια, είναι προφανές πως με την υπεράσπιση τους στην Αγωγή 148/14 οι Εναγόμενοι εγείρουν βασικά τους ίδιους ισχυρισμούς όπως στην έκθεση απαίτησης τους στην Αγωγή 3027/17, με αποτέλεσμα η δική τους υπόθεση και στις δύο Αγωγές να εστιάζεται στην ίδια βάση και στα ίδια γεγονότα. Σαφώς και οι δύο Αγωγές αφορούν στα ίδια πραγματικά και νομικά γεγονότα, ήτοι τις συνθήκες σύναψης και τους όρους των συμφωνιών, καθώς επίσης και την εγκυρότητα και νομιμότητα αυτών. Είναι καθόλα βάσιμη η θέση των Εναγομένων πως η ακροαματική διαδικασία σε καθεμιά των Αγωγών θα είναι σχεδόν ταυτόσημη, όσον αφορά τα πραγματικά και νομικά ζητήματα, και η μαρτυρία θα περιστρέφεται γύρω από τα ίδια γεγονότα. Επομένως τυχόν εκδίκαση της κάθε Αγωγής ξεχωριστά αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε διπλή ακρόαση της ίδιας μαρτυρίας επί των ίδιων ισχυρισμών, σε ενδεχόμενη έκδοση δύο αντιφατικών αποφάσεων επί των ίδιων γεγονότων καθώς και σε πρόκληση περαιτέρω και αχρείαστων εξόδων και σπατάλη δικαστικού χρόνου. Δεν διαφεύγει την προσοχή του Δικαστηρίου πως με την Αγωγή 3027/17 οι Ενάγοντες εγείρουν επιπρόσθετες αξιώσεις βασιζόμενες στον Ν.9/65, οι οποίες δεν αφορούν την Αγωγή 148/14. Αυτό από μόνο του δεν διαφοροποιεί τις πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου εφόσον αυτές οι συναφείς αξιώσεις βασίζονται στα ίδια ακριβώς γεγονότα και ισχυρισμούς, ούτως ώστε αυτές θα κριθούν στη βάση των ίδιων γεγονότων. Η ίδια ακριβώς θέση ισχύει και για την αξίωση στην Αγωγή 148/14 αναφορικά με τη συμφωνία εκχώρησης, καθότι η τύχη αυτής της αξίωσης συναρτάται από και συνδέεται με τη νομιμότητα της συμφωνίας για την οποία δόθηκε ως εξασφάλιση. Με βάση όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι οι δύο Αγωγές περιέχουν θέματα (όπως τις συνθήκες σύναψης των συμφωνιών) τα οποία έχουν τέτοια σχέση μεταξύ τους που καθιστούν επιθυμητή την κοινή εκδίκαση τους. Επίσης προβάλλονται κοινοί νομικοί ισχυρισμοί οι οποίοι άπτονται της εγκυρότητας όλων των υπό κρίση συμφωνιών έτσι ώστε να κρίνεται ορθόν και δίκαιον όπως αυτά εκδικαστούν μαζί και εκδοθεί μια απόφαση επί τούτων. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Μακρίδης v. Μιχαηλίδου (ανωτέρω), η συνένωση αγωγών δεν συνεπάγεται τη συγχώνευση ή εξομοίωση των επιδίκων θεμάτων που εγείρονται σε καθεμία εξ αυτών, τα οποία διατηρούν την αυτοτέλεια τους. Θεωρώ πως η παράλειψη καταχώρισης ανταπαίτησης στην Αγωγή 148/14 από πλευράς των Εναγομένων δεν τους στερεί δίχως άλλο τη δυνατότητα έγερσης της Αγωγής 3027/17 και της προβολής και προώθησης των εκεί ισχυρισμών τους, ειδικότερα εφόσον στην υπεράσπιση τους στην τελευταία οι εκεί Εναγόμενοι δεν δικογραφούν οποιοδήποτε ισχυρισμό περί δεδικασμένου ή κατάχρησης παρά μόνο αρνούνται τους ισχυρισμούς των Εναγόντων και προβάλλουν τις δικές τους θέσεις. Υπό το φως αυτών των δεδομένων, δεν έχει καταδειχθεί πως η Αγωγή 3027/17 έχει καταχωριστεί καταχρηστικά συμπαρασύροντας και την υπό κρίση Αίτηση. Μάλιστα, λόγω ακριβώς των κοινών ισχυρισμών στις δύο Αγωγές θεωρώ πως παρόλο που πρόκειται για διασταυρούμενες αγωγές, εντούτοις η Αγωγή 3027/17, λόγω ακριβώς της φύσης των ισχυρισμών και των αιτούμενων θεραπειών, δύναται να θεωρηθεί ως ανταπαίτηση στην Αγωγή 148/14. Επί τούτου χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 37, παρ. 69: «On the other hand, there may be circumstances which may make it undesirable or even impossible, or at least, impracticable, to make on order for consolidation. Thus, two actions cannot be consolidated where the plaintiff in one action is the same as the defendant in another action unless one action can be ordered to stand as a counterclaim in the consolidated action.» Με βάση όσα αναφέρονται ανωτέρω, θεωρώ πως η συνένωση δεν δημιουργεί οποιοδήποτε ζήτημα ως προς τη ακολουθητέα διαδικασία κατά την εκδίκαση των Αγωγών, καθότι αυτό δύναται να ρυθμιστεί από το Δικαστήριο πριν την έναρξη της ακρόασης, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. ν. Apak Agro Industries κ.ά. (ανωτέρω), και συγκεκριμένα: «Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι και στις δύο αγωγές οι εφεσείοντες έχουν το νομικό βάρος απόδειξης της εγκυρότητας των συμφωνιών των δανείων που επικαλούνται όπως και των συμφωνιών των υποθηκών που επιζητούν την εκποίηση. Το ζήτημα του προσδιορισμού του διαδίκου του έχοντος το δικαίωμα να αρχίσει πρώτος θα έπρεπε να είχε θεωρηθεί ως δευτερεύον ενόψει της βασικής διαπίστωσης περί υπάρξεως κοινού θέματος μεταξύ των δύο αγωγών και δεν θα έπρεπε να αποτελέσει λόγο απόρριψης του αιτήματος για συνένωση των αγωγών. Το εν λόγω ζήτημα, ως καθαρά διαδικαστικό, μπορεί χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να ρυθμιστεί πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας.» Με γνώμονα τις πιο πάνω νομικές αρχές και όσα αναλύονται ανωτέρω, το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις οι οποίες δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του προς έγκριση του αιτήματος για συνένωση. Αυτή θα είναι προς το συμφέρον των διαδίκων αφού θα εξοικονομηθεί χρόνος και έξοδα, ενώ με τη συνένωση αποφεύγεται η πολλαπλότητα των διαδικασιών. Ως εκ τούτου, η Αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται διάταγμα συνένωσης των Αγωγών 148/14 και 3027/17. Η Αγωγή 3027/17 και η σχετική έκθεση απαίτησης των εκεί Εναγόντων θα επέχει από τώρα και στο εξής θέση ανταπαίτησης τους προς την αντίδικη πλευρά εφαρμοζομένων κατ΄ αναλογίαν των σχετικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Με βάση τις πρόνοιες της Δ.14 θ.4, ο ενάγων που ήγειρε πρώτος την Αγωγή, θα έχει τη διεύθυνση των συνενωμένων αγωγών, εκτός αν συντρέχουν ειδικοί λόγοι περί του αντιθέτου. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των M.T.P. Trading Ltd κ.ά. (ανωτέρω) «η συγκεκριμένη διάταξη κωδικοποιεί ένα χρήσιμο κανόνα πρακτικής, ο οποίος στηρίζεται στη λογική των πραγμάτων». Ως εκ τούτου οδηγός θα είναι η Αγωγή 148/14. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της παρούσας Αγωγής. (Υπ.) ......... Έ. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο