Λαζαρή και ή άλλως Λαζάρου κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αίτηση - Έφεση Αρ. : 146/2019, 26/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A419 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αίτηση - Έφεση Αρ. : 146/2019 Επί τοις αφορώσι τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Ν.9/65και επί τοις αφορώσι τον περί Ακινήτου Περιουσίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224, ως και τις σχετικές τροποποιήσεις τους Μεταξύ: 1. . Λαζαρή και ή άλλως . Λαζάρου 2. . Λαζάρου το γένος . Χριστοφή Αιτητών - Εφεσειόντων v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Καθ΄ ης η Αίτηση - Εφεσιβλήτης Ημερομηνία: 26 Ιουλίου 2019 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές - Εφεσείοντες: κ. Π. Κονταξής για κ. Σωφρόνιο Σωφρονίου Για την Καθ΄ ης η Αίτηση - Εφεσίβλητη: κα Α. Παρπαρίνου για Χρυσαφίνης και Πολυβίου ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση οι Αιτητές - Εφεσείοντες ζητούν διατάγματα με τα οποία: (
- i)να παραμερίζονται και ή να ακυρώνονται οι ειδοποιήσεις Ι και ΙΑ για την σκοπούμενη πώληση του ακινήτου των Αιτητών, με αρ. εγγραφής .524, τεμάχιο .064, το οποίο βαρύνεται με την υποθήκη υπ΄ αρ. Υ./02 Επαρχιακού Κτηματολογίου Λεμεσού. (
- ii)να ακυρώνεται η προώθηση, με βάση τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου του 1965, της διαδικασίας εκποίησης του εν λόγω ακινήτου από την Καθ΄ ης. (iii) να κηρύσσονται οι ως άνω ειδοποιήσεις Ι και ΙΑ αντισυνταγματικές, άκυρες και χωρίς νομική ισχύ και ή νομικά και πραγματικά εσφαλμένες. (
- iv)να κηρύσσονται οι τροποποιήσεις των άρθρων 44Α-44Γ του Ν.9/65 με βάση τον τροποποιητικό Ν.87(Ι)/18ως αντισυνταγματικές και άκυρες καθότι παραβιάζουν τα άρθρα 23, 28, 30, 35, 83 και 144 του Συντάγματος. Οι λόγοι στους οποίους στηρίζεται η Αίτηση βασικά αφορούν στην ύπαρξη και στη διαδικασία στα πλαίσια της Αγωγής υπ΄ αρ. 1686/18 ΕΔ Λεμεσού, στο περιεχόμενο και στον τύπο των υπό κρίση ειδοποιήσεων και στην αντισυνταγματικότητα του Μέρους VIA του Ν.9/65, όπως τροποποιήθηκε. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή 1, στην οποία αναφέρεται στο ιστορικό της διαδικασίας και ειδικότερα στην καταχώριση της Αγωγής 1686/18 μέχρι και την παραλαβή των ειδοποιήσεων ΙΑ, αναλύοντας τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η Αίτηση. Οι λόγοι ένστασης εστιάζονται κυρίως στο ότι η υπό κρίση Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας, ότι υπόκειται σε απόρριψη συνεπεία κωλύματος λόγω δεδικασμένου και ή issue estoppel, ότι δεν συντρέχουν λόγοι για την έγκριση της Αίτησης και ότι το Μέρος VIA του Ν.9/65, όπως τροποποιήθηκε, είναι καθόλα συνταγματικό. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. ΓΓ (εφεξής «ο ΓΓ»), υπάλληλου της Καθ΄ ης. Και ο ΓΓ αναφέρεται λεπτομερώς στα γεγονότα αναφορικά με την υπό κρίση υποθήκη και επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων τις οποίες υιοθέτησαν οι δικηγόροι των δύο πλευρών. Ι. Κοινό Υπόβαθρο Γεγονότων Στα πλαίσια εξέτασης της παρούσας Αίτησης θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αρχικά το υπόβαθρο των γεγονότων, το οποίο είτε αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών είτε παρέμεινε αναντίλεκτο από την αντίθετη πλευρά. Επομένως, για σκοπούς εξέτασης της παρούσας Αίτησης, προκύπτουν τα ακόλουθα: 1) Η Καθ΄ ης παραχώρησε στην εταιρεία D. Lazarou & Sons Ltd αριθμό πιστωτικών διευκολύνσεων, προς εξασφάλιση των οποίων ενεγράφη από τους Αιτητές η υποθήκη Υ./02. Η υποθήκη αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου Α στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 1. 2) Λόγω καθυστερήσεων στην αποπληρωμή των εν λόγω διευκολύνσεων, η Καθ΄ ης τερμάτισε τις συμφωνίες δανείων με την εταιρεία Lazarou και απέστειλε και στους Αιτητές επιστολές τερματισμού με ειδοποιήσεις Θ. 3) Ακολούθως, κατά τον Ιούλιο και Αύγουστο του 2018, η Καθ΄ ης καταχώρισε συνολικά τέσσερις Αγωγές με τις οποίες αξιώνει τα κατ΄ ισχυρισμόν οφειλόμενα ποσά δυνάμει των επίδικων συμφωνιών πιστωτικών διευκολύνσεων και διάταγμα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Στις εν λόγω Αγωγές, εντός Σεπτεμβρίου του 2018, οι εκεί εναγόμενοι καταχώρισαν υπεράσπιση και ανταπαίτηση ζητώντας ακύρωση των συμφωνιών δανείων και υποθήκης. Πρόκειται για τις Αγωγές 1685/18, 1686/18, 1742/18 και 1744/18. Τα δικόγραφα των τριών Αγωγών επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση του ΓΓ πλην αυτά της Αγωγής 1686/18 τα οποία αποτελούν τα Τεκμήρια Β και Γ στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 1. 4) Λόγω μη εξόφλησης των οφειλόμενων υπολοίπων, στις 31.12.18 η Καθ΄ ης απέστειλε ειδοποιήσεις Ι στους Αιτητές μέσω συστημένου ταχυδρομείου, τις οποίες οι τελευταίοι έχουν παραλάβει στις 11.1.19, Τεκμήρια 2 και 2Α στην ένορκη δήλωση του ΓΓ. Στις εν λόγω ειδοποιήσεις αναγράφεται ως οφειλόμενο το ποσό των €1.147.595,68 πλέον τόκο, το οποίο αντιπροσωπεύει το συνολικό οφειλόμενο δυνάμει συνολικά πέντε λογαριασμών για τους οποίους δόθηκε ως εξασφάλιση η υπό κρίση υποθήκη. 5) Στις 22.4.19 η Καθ΄ ης απέστειλε μέσω συστημένου ταχυδρομείου ειδοποιήσεις ΙΑ (και ΙΒ στους Αιτητές), οι οποίες παραλήφθηκαν από τους Αιτητές στις 3.5.19 και στις 6.5.19, Τεκμήρια 3 και 3Α στην ένορκη δήλωση του ΓΓ. 6) Στις 24.5.19, στα πλαίσια της Αγωγής 1686/18, οι Αιτητές (εκεί εναγόμενοι) καταχώρισαν μονομερή αίτηση για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με τα οποία να απαγορεύεται στην Καθ΄ ης (εκεί ενάγουσα) να προχωρήσει με την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου και ή να αναστέλλεται η πώληση αυτού μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής και ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Αυτή η αίτηση εκκρεμεί για ακρόαση. 7) Στις 31.5.19 οι Αιτητές καταχώρισαν την υπό κρίση Αίτηση, καθώς επίσης και άλλες τρεις Αιτήσεις-Εφέσεις υπ΄ αρ. 143/19, 144/19 και 145/19, με τις οποίες προβάλλονται τα ίδια αιτητικά ως στην παρούσα, Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση του ΓΓ. 8) Την 1.7.19, κατόπιν αιτήματος των Αιτητών στην Αίτηση-Έφεση 145/19, αυτή αποσύρθηκε και απορρίφθηκε ανεπιφύλακτα. Το πρακτικό του Δικαστηρίου ημ. 1.7.19 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση του ΓΓ. Οι Αιτήσεις-Εφέσεις 143/19 και 144/19 εξακολουθούν να προωθούνται από τους Αιτητές. ΙΙ. Δεδικασμένο Το πρώτιστο ζήτημα το οποίο χρήζει ενασχόλησης αφορά τον λόγο ένστασης πως η παρούσα Αίτηση δεν δύναται να προωθηθεί λόγω δεδικασμένου. Αξίζει να σημειωθεί πως ενώ εγείρονται ως πρώτοι λόγοι ένστασης η κατάχρηση διαδικασίας και το δεδικασμένο και συνακόλουθα αυτά αποτελούν αντικείμενο ενασχόλησης στην αγόρευση της δικηγόρου της Καθ΄ ης, ο δικηγόρος των Αιτητών δεν ασχολείται καθόλου με αυτά τα ζητήματα στη δική του αγόρευση. Όπως προκύπτει από την πλούσια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, για να τύχει εφαρμογής η αρχή του δεδικασμένου, θα πρέπει να ικανοποιηθούν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) Το επίδικο θέμα να είναι το ίδιο και στις δύο διαδικασίες. Στο εν λόγω πεδίο εμπίπτουν και διαφορές οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποτελέσει μέρος προηγούμενης αντιδικίας. (β) Το επίδικο θέμα να έχει εγερθεί και αποφασιστεί στην πρώτη διαδικασία από Δικαστήριο το οποίο είχε δικαιοδοσία να το εκδικάσει. (γ) Το επίδικο θέμα να έχει αποφασιστεί στην πρώτη διαδικασία τελειωτικά έτσι ώστε να δεσμεύει τα άλλα Δικαστήρια. (δ) Οι διάδικοι να είναι οι ίδιοι. Η εν λόγω γενική αρχή έχει διευρυνθεί ώστε να επηρεάζει με τον ίδιο τρόπο και όσους τρίτους είτε έλκουν δικαιώματα από τους διαδίκους, είτε παραλείπουν να παρέμβουν στην αντιδικία για να λάβουν μέρος σ΄ αυτή, τη στιγμή που και οι ίδιοι διεκδικούν ταυτόσημα με τα υπό κρίση συμφέροντα. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Theori v. Djoni
(1984)1 C.L.R. 296, Nicolaides v. Yerolemi
(1984)1 C.L.R. 742, Χάσικος κ.ά. ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, Παμπορίδης v. Κτηματικής Τράπεζας
(1995)1 Α.Α.Δ. 670, Level Tachexcaus Ltd. (Αρ.2)
(1995)1 A.A.Δ. 1105 και Πανεράς v. Πανερά
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ.
- Στην προκειμένη περίπτωση κρίνω σκόπιμο να λεχθεί εξαρχής πως μέσα από το σύνολο της ως άνω αδιαμφισβήτητης ή κοινώς αποδεκτής μαρτυρίας, προκύπτει πως η Καθ΄ ης παραχώρησε, δυνάμει πέντε σχετικών συμφωνιών, πέντε ξεχωριστά δάνεια σε αντίστοιχους πέντε ξεχωριστούς λογαριασμούς, σε διάφορους πρωτοφειλέτες, ήτοι την εταιρεία D. Lazarou & Sons Ltd, τους Αιτητές και άλλο τρίτο πρόσωπο, με εξασφάλιση για όλους αυτούς τους λογαριασμούς, μεταξύ άλλων, την υπό κρίση υποθήκη Υ./02 του ακινήτου των Αιτητών. Γι΄ αυτούς τους πέντε λογαριασμούς, η Καθ΄ ης, ως Ενάγουσα, ήγειρε τις τέσσερις προαναφερόμενες Αγωγές (η κάθε Αγωγή αφορά σε μια συμφωνία και λογαριασμό, πλην της 1685/18 η οποία αφορά σε δύο συμφωνίες και λογαριασμούς) εναντίον των πρωτοφειλετών, εγγυητών και ενυπόθηκων δανειστών ως Εναγομένων. Σε όλες τις Αγωγές οι Αιτητές είναι Εναγόμενοι, υπό την ιδιότητα τους ως πρωτοφειλέτες και ή ως ενυπόθηκοι δανειστές. Η Καθ΄ ης απέστειλε μια ειδοποίηση Ι και κατ΄ αντιστοιχία μια ειδοποίηση ΙΑ αναφορικά με την υπό κρίση υποθήκη για την σκοπούμενη πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου και για το συνολικό οφειλόμενο υπόλοιπο δυνάμει και των πέντε λογαριασμών. Θεωρώ αυτή την πρακτική της Καθ΄ ης καθόλα ορθή, ούτως ώστε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, ήτοι οι ενυπόθηκοι οφειλέτες, οι πρωτοφειλέτες και άλλοι εγγυητές, να λάμβαναν μια ειδοποίηση για την υπό κρίση υποθήκη εφόσον αυτή αποτελούσε εξασφάλιση και για τους πέντε λογαριασμούς, αντί να αποστέλλετο μια ειδοποίηση για κάθε λογαριασμό ξεχωριστά, κάτι το οποίο θα προκαλούσε σύγχυση και περιπλοκή στην όλη διαδικασία. Αυτό βεβαίως ανεξαρτήτως της έγερσης των Αγωγών οι οποίες αφορούν σε διάφορους και ξεχωριστούς λογαριασμούς και στις όποιες διαδικασίες στα πλαίσια αυτών. Η ουσία είναι πως η διαδικασία αφορούσε την εκποίηση μιας συγκεκριμένης υποθήκης. Ενώ η διαδικασία πώλησης ξεκίνησε και προωθείται με την αποστολή μιας μόνο ειδοποίησης ΙΑ (αναφορικά και με τους πέντε λογαριασμούς και το συνολικό οφειλόμενο ενυπόθηκο υπόλοιπο), οι Αιτητές στην παρούσα μαζί με άλλα πρόσωπα αναλόγως του υπό αναφορά λογαριασμού (πρωτοφειλέτες και λοιπούς εγγυητές) καταχώρισαν τέσσερις Αιτήσεις-Εφέσεις, ως αναγράφονται ανωτέρω, συμπεριλαμβανομένης και τελευταίας (λόγω αριθμού) της παρούσας, οι οποίες έχουν πανομοιότυπα αιτητικά. Είναι δε αξιοσημείωτο πως όλες στηρίζονται στους ίδιους ακριβώς λόγους, με τη μοναδική διαφορά πως η καθεμιά Αίτηση-Έφεση αφορά σε καθεμιά των Αγωγών ξεχωριστά, ως εξής: · Αίτηση-Έφεση 143/19 - Αγωγή 1685/18 · Αίτηση-Έφεση 144/19 - Αγωγή 1742/18 · Αίτηση-Έφεση 143/19 - Αγωγή 1744/18 · Αίτηση-Έφεση 143/19 - Αγωγή 1686/18 Επισημαίνεται πως σε όλες τις εν λόγω Αιτήσεις-Εφέσεις γίνεται αναφορά στην καταχώριση στις αντίστοιχες Αγωγές από τους εκεί Εναγόμενους (Αιτητές) υπεράσπισης και ανταπαίτησης καθώς επίσης και μονομερούς αίτησης για έκδοση απαγορευτικού διατάγματος η οποία (αίτηση) στην κάθε Αγωγή εκκρεμεί για ακρόαση. Υπενθυμίζεται πως οι δύο πρώτες Αιτήσεις-Εφέσεις εκκρεμούν και εξακολουθούν να προωθούνται από τους εκεί Αιτητές, ενώ η Αίτηση-Έφεση 145/19 αποσύρθηκε και απορρίφθηκε ανεπιφύλακτα την 1.7.
- Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα, και χωρίς να υπεισέρχομαι στην εξέταση της ουσίας, είναι εμφανές πως όλες οι Αιτήσεις-Εφέσεις αφορούν ακριβώς στο ίδιο αιτητικό και θέμα που δεν είναι άλλο από τον παραμερισμό της ειδοποίησης ΙΑ, την αναστολή της διαδικασίας εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει των διατάξεων του Ν.9/65, ως τροποποιήθηκε από τον Ν.87(Ι)/18, και την αντισυνταγματικότητα των ειδοποιήσεων Ι και ΙΑ και των άρθρων 44Α-44Γ του Ν.87(Ι0/
- Το γεγονός πως η κάθε Αίτηση-Έφεση αναφέρεται σε ξεχωριστή Αγωγή και συνακόλουθα σε ξεχωριστή πιστωτική διευκόλυνση και λογαριασμό δεν ενέχει οποιαδήποτε σημασία ούτε διαφοροποιεί τη φύση των αιτητικών και του αντικειμένου της καθεμιάς εξ αυτών, εφόσον αφορά στην ίδια και αυτή ειδοποίηση για την σκοπούμενη πώληση του ίδιου και μοναδικού ενυπόθηκου ακινήτου στα πλαίσια της μιας και μοναδικής διαδικασίας σκοπούμενης πώλησης. Εκ του περισσού, αναφέρω ότι στην προκειμένη περίπτωση θα έπρεπε να είχε καταχωριστεί μια Αίτηση-Έφεση από όλους τους εμπλεκόμενους ως Αιτητές, εφόσον πρόκειται για μια ειδοποίηση, η οποία Αίτηση-Έφεση βεβαίως να αφορά και αναφέρεται σε όλες τις Αγωγές και λογαριασμούς, ως η επιθυμία των Αιτητών. Από τη στιγμή που υπήρχε κάθε δυνατότητα στους Αιτητές να καταχωρίσουν εξαρχής μια Αίτηση-Έφεση αναφορικά με την υπό κρίση διαδικασία πώλησης και με τη σχετική ειδοποίηση και στην οποία να συμπεριλάβουν στους λόγους στους οποίους αυτή στηρίζεται όλες τις Αγωγές και τους λογαριασμούς και τους συναφείς ισχυρισμούς τους, θεωρώ πως η αποσπασματική καταχώριση τεσσάρων Αιτήσεων-Εφέσεων αντιστρατεύεται την αρχή του δεδικασμένου η οποία καλύπτει όχι μόνο θέματα τα οποία ηγέρθησαν στην προγενέστερη διαδικασία αλλά και θέματα τα οποία θα μπορούσαν να εγερθούν σε αυτή. Στην προκειμένη περίπτωση, καταχωρίστηκαν τέσσερις Αιτήσεις-Εφέσεις, με την παρούσα να είναι η τελευταία. Υπάρχει επίσης και ταυτοσημία διαδίκων, εφόσον οι Αιτητές στην παρούσα περιλαμβάνονται ως Αιτητές και σε όλες τις υπόλοιπες Αιτήσεις-Εφέσεις. Αναφορικά με το κατά πόσο τα επίδικα θέματα που εγείρονται στην παρούσα έχουν αποφασιστεί τελεσίδικα με την προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου, χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει η υπόθεση Level Tachexcaus Ltd. (Αρ.2)
(1995)1 A.A.Δ. 1105. Σε αυτή αναφέρθηκε ότι αποτελεί κλασσική περίπτωση ύπαρξης κωλύματος σε σχέση με επίδικο θέμα όταν ήδη εκδόθηκε απόφαση η οποία εμπεριέχει ως στοιχείο της αιτιολογικής της βάσης δικαστική κρίση αναφορικά με όσα επιχειρείται να επανασυζητηθούν σε νέα διαδικασία μεταξύ των ίδιων διαδίκων. Διαφωτιστική ανάλυση των αρχών που διέπουν το ζήτημα προσφέρουν επίσης οι υποθέσεις Georghiou v. Voniati
(1978)2 J.S.C. 239 και Carl-Zeiss-Stiftung v. Rayner
(1969)3 All E.R.
- Η παρούσα διαφέρει από τις προαναφερόμενες υποθέσεις καθότι η αμέσως προηγηθείσα της παρούσας, Αίτηση-Έφεση 145/19, αποσύρθηκε και απορρίφθηκε, χωρίς επιφύλαξη δικαιωμάτων. H Αίτηση-Έφεση αποτελεί πρωτογενή διαδικασία και αίτηση και εξισώνεται με Αγωγή, με τη μόνη διαφορά πως η μαρτυρία προς υποστήριξη της πρωτογενούς αίτησης δίδεται με τη μορφή ένορκης δήλωσης. Σχετικά παραπέμπω στη Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Χατζιηωσήφ, Ζαπίτης & Ασπρίδης Λτδ, Πολ. Αίτηση αρ. 15/19, ημ. 6.2.
- Το ζήτημα δεν παρουσιάζει δυσκολία εφόσον υπάρχει σαφής καθοδήγηση από τη νομολογία. Ειδικότερα, στην υπόθεση Παμπορίδης v. Κτηματικής Τράπεζας (ανωτέρω), αποφασίστηκε ότι η απόσυρση Αγωγής είναι επιλογή του ενάγοντος και συνεπάγεται το οριστικό τέλος στην αντιδικία μεταξύ των μερών, ούτως ώστε αυτή (η απόσυρση) να δημιουργεί δεδικασμένο. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι διαφωτιστικό: «Ο Ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο. Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια. Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς. Ο Ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρισης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα (με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση). Από εκεί και πέρα ο ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο. Η απόσυρση της αγωγής και η επακόλουθη απόρριψη της χωρίς τέτοια άδεια που εξ΄ ορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον ενάγοντα δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο. Βλ. Spencer Bower and Turner - The Doctrine of Res Judicata 2η έκδοση σελ. 36, παράγραφος 39).» Το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε στην υπόθεση Θεοδώρου v. Μάντη
(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 1036, στην οποία έγινε επίσης παραπομπή στην υπόθεση Πατσαλίδη ν. Δίσπυρου
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 17 ως εξής: «Η ίδια αρχή επιβεβαιώθηκε στην μεταγενέστερη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Πατσαλίδη ν. Δίσπυρου
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 17, στην οποία, αφού τονίστηκε ότι ο μόνος τρόπος να επανέλθει διάδικος και να θέσει προς εκδίκαση τα ίδια επίδικα θέματα μετά από την απόσυρση της αγωγής του, προσφέρεται με την τήρηση της διαδικασίας που προνοείται για διακοπή (discontinuance) στη Δ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Περαιτέρω, ένα πρακτικό Δικαστηρίου, σύμφωνα με το οποίο η αγωγή ή αίτηση αποσύρεται και απορρίπτεται, με κανένα τρόπο δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως να είχε υποβληθεί ρητή αίτηση για διακοπή της διαδικασίας με βάση τις πρόνοιες της Δ.15.2 και ότι παρασχέθηκε άδεια από το Δικαστήριο για την απόσυρση ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια.» Στην υπόθεση Θεοδώρου v. Μάντη (ανωτέρω) ο εφεσίβλητος-εναγόμενος ζήτησε άδεια και απέσυρε την απαίτηση του εναντίον του εφεσείοντος-τριτοδιάδικου χωρίς επιφύλαξη. Το Εφετείο αποφάσισε πως υπήρχε δεδικασμένο όσον αφορά την απαίτηση του εφεσίβλητου εναντίον του εφεσείοντος στη δεύτερη αγωγή η οποία είχε ήδη καταχωριστεί και εκκρεμούσε, ενόσω η πρώτη αποσύρθηκε, για το ίδιο δυστύχημα και το θέμα των αποζημιώσεων. Όπως ανέφερε το Εφετείο: «.Το γεγονός ότι η δεύτερη αγωγή ήταν ήδη καταχωρημένη όταν αποσυρόταν η διαδικασία τριτοδιαδίκου στην πρώτη αγωγή, καθόλου δεν διαφοροποιεί τα πράγματα σε σχέση με την έγερση του εμποδίου του δεδικασμένου. Η δεύτερη αγωγή, θα μπορούσε μόνο να είχε προχωρήσει όχι παράλληλα, αλλά με συνένωση και συνεκδίκαση της με την πρώτη, πράγμα που δεν έγινε. Ή μάλλον που ενώ έγινε με την έκδοση διατάγματος συνένωσης των δύο αγωγών εν τούτοις στις 7.6.2002, κατόπιν συμφωνίας όλων των διαδίκων και στις δύο αγωγές διατάχθηκε η αποσυνένωση και χωριστή εκδίκασή τους.» Με βάση τις πιο πάνω νομικές αρχές, δεν χωρεί αμφιβολία πως από τη στιγμή που οι Αιτητές επέλεξαν να αποσύρουν την ακριβώς προγενέστερη πανομοιότυπη Αίτηση-Έφεση 145/19 χωρίς επιφύλαξη, τότε σαφώς δημιουργείται δεδικασμένο και αυτοί δεν δύνανται να επανέρχονται με νέα Αίτηση-Έφεση για το ίδιο ακριβώς ζήτημα. Αντίθετη διαπίστωση θα οδηγούσε στην παροχή δεύτερης ευκαιρίας στους Αιτητές να προωθούν το ίδιο αίτημα αναφορικά με το ίδιο ακριβώς αντικείμενο. Ως εκ τούτου θεωρώ πως η ανεπιφύλακτη απόσυρση της προγενέστερης Αίτησης-Έφεσης 145/19, ανεξαρτήτως του ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο της απόσυρσης εκκρεμούσε η παρούσα, δημιουργεί δεδικασμένο και επομένως η παρούσα θα πρέπει να απορριφθεί. ΙΙΙ. Κατάχρηση Διαδικασίας Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης του Δικαστηρίου, θεωρώ πως τα υπό κρίση δεδομένα και ειδικότερα η ταυτόχρονη εκκρεμότητα και προώθηση συνολικά τριών Αιτήσεων-Εφέσεων, η 143/19, η 144/19 και η παρούσα, με τις οποίες επιδιώκεται ακριβώς η ίδια θεραπεία, η οποία αποσκοπεί στον παραμερισμό της ειδοποίησης ΙΑ για την σκοπούμενη πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου ή στην αντισυνταγματικότητα του Νόμου στον οποίο η διαδικασία πώλησης βασίζεται, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών v. Περρέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217: «Η διαδικασία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα· μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου. . Στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής διαδικασίας. Η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές· ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Από τα πολύ παλιά χρόνια έγινε δεκτό ότι η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μιας διαδικασιών για την επίτευξη στόχων που μπορεί και έπρεπε να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας [βλ. Williams v. Hunt [1905] 1 K.B. 512]. Στην Πολιτική Έφεση 8894 (αποφασίστηκε στις 28.4.93), η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου διαπίστωσε ότι: "... Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου. ...". . Διαπιστώνουμε ότι η συνύπαρξη των δύο διαδικασιών συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου.» Η ίδια αρχή υιοθετήθηκε στην υπόθεση Beogradska DD
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911, στην οποία λέχθηκαν τα εξής ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης της μεταγενέστερης διαδικασίας: «Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε την διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας.» Στην υπόθεση Δημητρίου v. Γαβριήλ
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 16, η οποία αφορούσε την καταχώριση δύο Αγωγών με όμοια αξίωση αναφορικά με τροχαίο δυστύχημα, το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση για απόρριψη της δεύτερης Αγωγής λόγω κατάχρησης της διαδικασίας ως το ενδεδειγμένο μέτρο για την καταστολή της κατάχρησης. Η απόρριψη κρίθηκε επίσης το κατάλληλο μέτρο για την αποφυγή της πολλαπλότητας της διαδικασίας, στην υπόθεση Κοζάκη v. Κοζάκη
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1710. Η ίδια αρχή υιοθετήθηκε πιο πρόσφατα στην υπόθεση Wayplay Technologies Ltd, Πολ. Εφέσεις 43/14 και 44/14, 11.5.15 και μόλις αυτόν τον μήνα στην υπόθεση N7D Entertainment Ltd v. Του σκάφους "Nikolaos" κ.ά., Αγωγή Ναυτοδικείου 4/19, ημ. 17.7.19, στην οποία, αφού γίνεται παραπομπή στις υποθέσεις Περρέλλα και Beogradska (ανωτέρω) λέχθηκαν τα εξής: «Στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης παρατηρείται κατάχρηση διαδικασίας εκ μέρους της Ενάγουσας/Αιτήτριας εταιρείας. Χρησιμοποιεί τις δύο παράλληλες διαδικασίες προκειμένου να επιτύχει στο τέλος τον ίδιο σκοπό που είναι η έκδοση εντάλματος σύλληψης του σκάφους "NIKOLAOS", καταχράται συναφώς τις δικαστικές διαδικασίες τον πολύτιμο χρόνο του Δικαστηρίου και καταστρατηγεί την καλή πίστη. Η αίτηση, ως αποτέλεσμα, απορρίπτεται χωρίς την εξέταση της ουσίας της.» Υπό το φως των δεδομένων της υπό κρίση περίπτωσης, θεωρώ πως η παρούσα αποτελεί κλασική περίπτωση κατάχρησης της διαδικασίας με την καταχώριση και προώθηση αρχικά τεσσάρων και τώρα τριών παράλληλων διαδικασιών οι οποίες επιδιώκουν τον ίδιο ακριβώς σκοπό. Σε τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να απορρίψει την παρούσα, ως η τελευταία καταχωρισθείσα, χωρίς να προβεί σε εξέταση αυτής. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου είναι καθοριστικές ως προς την πορεία της Αίτησης, χωρίς να καθίσταται αναγκαία η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης ή των υπόλοιπων θεμάτων που εγείρονται στα πλαίσια αυτής. ΙV. Κατάληξη Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, καταλήγω πως η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Ως εκ τούτου η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Καθ΄ ης η Αίτηση - Εφεσίβλητης και εναντίον των Αιτητών - Εφεσειόντων αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........ ΄Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο