Palatino Developments Limited κ.α. ν. Hellenic Bank Public Company Limited κ.α., Αγωγή Αρ. 2622/2018, 26/9/2019

(2), αίτημα που θα γίνει πιο κατανοητό με την σκιαγράφηση του ιστορικού της υπόθεσης. Στις 4.12.2018, οι Αιτητές καταχώρισαν Αίτηση δια κλήσεως με την οποία αιτούνται την έκδοση Προσωρινού Διατάγματος. Στις 11.2.2019 ο Εναγόμενος 2 (στο εξής ο Καθ' ου η Αίτηση) καταχώρισε ένσταση. Στις 6.5.2019 οι Αιτητές προχώρησαν με την καταχώριση της παρούσας Αίτησης, η οποία συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του XXXX Αποστόλου, Αιτητή 2, ημερ. 6.5.2019. Ο Ενόρκως δηλών για τεκμηρίωση του «καλού λόγου» της Δ.48 Θ4

(2), επικαλείται ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση στην ένσταση του ημερ. 11.2.2019, οι οποίοι, όπως εισηγείται, είναι αναληθείς, ψευδείς, παρουσιάζονται με τρόπο παραπλανητικό και λανθασμένο και τείνουν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο. Ισχυρίζεται ότι αν οι εν λόγω ισχυρισμοί δεν απαντηθούν και συνεπώς δεν καταρριφθούν ή διευκρινιστούν, θα δημιουργηθεί σημαντική αδικία σε βάρος των Αιτητών διότι θα παρουσιάζονται ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα που δεν θα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ή δεν θα έχουν το νόημα που τους αποδίδει ο Καθ' ου η Αίτηση. Πρόσθεσε ότι η συμπληρωματική/απαντητική ένορκη δήλωση θα απαντήσει στους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση, οι οποίοι δε μπορούσαν να προβλεφθούν και χρήζουν απάντησης. Ειδικότερα, στην παρ.5.1 - 5.16, αναφέρεται με λεπτομέρεια στη μαρτυρία που οι Αιτητές προτίθενται να προσκομίσουν με την αιτούμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση και ισχυρίζεται ότι με αυτήν θα τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα, ζητήματα και συμπεράσματα, μέρος των οποίων προέκυψε εκ των υστέρων. Η δε έγκριση του αιτήματος, δεν πρόκειται να επηρεάσει με οποιοδήποτε τρόπο δυσμενώς τα συμφέροντα του Καθ' ου η Αίτηση. Η αιτούμενη άδεια, όπως προβάλλεται μέσα από τους λόγους ένστασης του Καθ' ου η αίτηση, δε θα πρέπει να δοθεί διότι:

1. Η Αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και/ή καταχρηστική και/ή δεν αποκαλύπτεται καλός λόγος για την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης.
2. Οι Αιτητές παραλείπουν και δεν επισυνάπτουν και/ή δεν παραθέτουν προσχέδιο της σκοπούμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης.
3. Οι ισχυρισμοί των Αιτητών δεν διαφοροποιούν την εκδοχή τους η οποία προβάλλεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση ημερ. 4.12.2018 και/ή είναι άσχετοι με τα επίδικα ζητήματα και/ή αποτελούν επανάληψη των ήδη προβληθέντων ισχυρισμών και/ή επιχειρηματολογία και/ή ανεπίτρεπτη μαρτυρία και/ή σχολιασμό μαρτυρίας. Η ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του ιδίου ημερ. 29.5.
4. Ισχυρίζεται ότι η παρούσα Αίτηση είναι καταχρηστική, με μόνο στόχο να περιπλέξει τη διαδικασία. Οι Αιτητές επιχειρούν να εισάξουν άσχετους ισχυρισμούς με τα επίδικα ζητήματα και αποσκοπούν στη δημιουργία εντυπώσεων. Τονίζει ότι κανένας ισχυρισμός του δεν είναι ψευδής ή λανθασμένος ή παραπλανητικός, ούτε και τείνει να προκαλέσει αδικία. Οι δικοί του ισχυρισμοί στην Ένορκη Δήλωση του που υποστηρίζει την Ένσταση στην Αίτηση ημερ. 4.12.2018, απαντούν στα όσα ανυπόστατα και αναληθώς προβάλλει ο Αιτητής 2 στην Ένορκη Δήλωση του που υποστηρίζει την Αίτηση ημερ. 4.12.
5. Σ' ότι αφορά τους ισχυρισμούς των Αιτητών στις παρ.5.1 - 5.15 ισχυρίζεται ότι αποτελούν επανάληψη των όσων περιλαμβάνονται σε συγκεκριμένες παραγράφους της Ένορκης Δήλωσης του Αιτητή 2 ημερ. 4.12.2018 που υποστηρίζει την Αίτηση ημερ. 4.12.2018, τις οποίες και κατονομάζει. Τέλος, ισχυρίζεται ότι η παρ.5.16 είναι άσχετη με τα επίδικα θέματα. Σημειώνει ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε ζήτημα ή γεγονός το οποίο δεν θα μπορούσε να προβληθεί ή να προβλεφθεί κατά την καταχώριση της Αίτησης και Ένορκης Δήλωσης ημερ. 4.12.2018 και συνιστούν - όπως οι Αιτητές παραδέχονται - συμπεράσματα τα οποία δεν είναι επιτρεπτό να παραθέσουν μέσω συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Οι Αιτητές επιδιώκουν να δημιουργήσουν εντυπώσεις μέσω ατεκμηρίωτων εικασιών, ανεπίτρεπτης μαρτυρίας, επαναλήψεων και επιχειρηματολογίας στα πλαίσια της Αίτησης ημερ. 4.12.2018, η οποία δεν αποτελεί το κατάλληλο στάδιο για να καταλήξει το Δικαστήριο σε ευρήματα αξιοπιστίας και γεγονότων. Τέλος, τονίζει ότι οι Αιτητές δεν επεσύναψαν στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την παρούσα Αίτηση, προσχέδιο της σκοπούμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητών και του Καθ' ου η Αίτηση, προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Διεξήλθα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις. Είναι φανερό ότι από το λεκτικό της Δ.48 θ.4

(2), η χορήγηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται με τρόπο που να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η αναμόρφωση της Δ.48 θ.4

(2)- τέλος του 1999 - απέβλεπε στην εξάλειψη των προβλημάτων που είχαν συσσωρευθεί λόγω της ερμηνείας που δόθηκε στον προηγούμενο Κανονισμό από τη Νομολογία, ώστε γεγονότα σε αιτήσεις να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκες δηλώσεις και όχι με προφορική μαρτυρία. Είναι στο πλαίσιο εξυπηρέτησης αυτού του στόχου που έγινε πρόβλεψη για συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, ώστε να δίδεται η δυνατότητα στους διάδικους να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους, αλλά υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Ο όρος «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται στον υπό αναφορά Κανονισμό, και αυτό, κατά την άποψη μου, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης. Επομένως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν σε δεδομένη περίπτωση ο αιτητής έχει τεκμηριώσει «καλό λόγο» και, αν ναι, κατά πόσο ως αποτέλεσμα της τεκμηρίωσης θα ικανοποιήσει αίτημα - γραπτό ή προφορικό - για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Φιλόκυπρου ν. Ματθαίου

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 αποφασίστηκε ότι: «το κατά πόσον θα πρέπει να επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης ανάλογα με την περίπτωση» (βλέπε επίσης Messios & Sons v. Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ.195). Υπό τα περιστατικά της υπόθεσης και όπως προκύπτει από την Ένορκη Δήλωση του Αιτητή 2 που υποστηρίζει την παρούσα Αίτηση, ό,τι επιδιώκουν οι Αιτητές με την καταχώριση της προτεινόμενης συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, είναι η παρουσίαση μαρτυρίας με σκοπό να αντικρουσθούν και διαψευσθούν αναληθείς, ψευδείς, παραπλανητικοί και λανθασμένοι ισχυρισμοί του Καθ' ου η αίτηση, οι οποίοι περιλαμβάνονται στην Ένορκη Δήλωση του ημερ. 11.2.2019, που υποστηρίζει την ένσταση του στην Αίτηση ημερ. 4.12.2018. Είναι η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Αιτητών στην γραπτή του αγόρευση ότι εάν δεν επιτραπεί στους Αιτητές να προσκομίσουν μαρτυρία για να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση, οι εν λόγω ισχυρισμοί του Καθ' ου η Αίτηση, θα θεωρηθούν ότι ανταποκρίνονται στα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. Οι ισχυρισμοί των δύο πλευρών αναφορικά με αμφισβητούμενα γεγονότα, όπως εισηγείται, θα πρέπει να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου ώστε το Δικαστήριο να μπορέσει να αποφασίσει, αφού λάβει υπόψη του όλα τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. Είναι νομολογημένο ότι σε αιτήσεις για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης, ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων (βλ. Bacardi v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788), αλλά ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια με βάση τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του, χωρίς να προβαίνει σε αξιολόγηση και καταλήξει σε ευρήματα ώστε συγκεκριμένος ισχυρισμός να κριθεί ότι έχει αποδειχθεί ή όχι. Όπως προκύπτει με σαφήνεια από την Δ.48 Θ.4

(2), καμία πρόνοια γίνεται για καταχώρηση απαντητικής ένορκης δήλωσης, παρά μόνο για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι όπου αμφισβητούνται γεγονότα, αυτό δεν τεκμηριώνει από μόνο του «καλό λόγο» που να επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε μέσω αυτής να απαντούνται ισχυρισμοί της άλλης πλευράς ή να προσάγεται πρόσθετη μαρτυρία που σε διαδικασίες Προσωρινών Διαταγμάτων δεν είναι επιθυμητή (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση τόμος 24, σελ. 519, παρ. 972 υπό τον τίτλο «No fresh evidence after motion opened»). Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Χαράλαμπου Ανδρέα Κούπα ν. Πούλλας Τσαδιώτης Λτδ κ.α, ΠΕ 312/10, ημερ. 17 Ιουλίου 2014, λέχθηκε "Εξάλλου στις υπό συζήτηση διαδικασίες, άδεια για αντεξέταση σπάνια δίδεται (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του Rana Wahed Ali (αρ.1)

(2004)1 Α.Α.Δ. 1660 και σύγγραμμα Injunctions του David Bean, 8η έκδοση, σελ. 70-71) εφόσον στις διαδικασίες αυτές το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Σε ότι δε αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης καλού λόγου και δεν βλέπουμε πως η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς, θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο»". Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μαρίας Κόκκινου ν. Κυριάκου Κόκκινου, Έφεση Αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3.11.16: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος Δικαστηρίου, η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας, σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά υπογράμμισε ότι η αίτηση του εφεσίβλητου για προσωρινό διάταγμα θα κρινόταν επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση του, εγκρίνοντας όμως το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης λησμόνησε αυτό που υπογράμμισε και, ουσιαστικά, κατέστησε την απάντηση των ισχυρισμών της εφεσείουσας αυτοσκοπό». Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν είναι επιτρεπτή η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης η οποία αντικρούει, απορρίπτει, διαψεύδει και απαντά στην εκδοχή της άλλης πλευράς, εφόσον δεν είναι δυνατό στα πλαίσια της διαδικασίας Προσωρινού Διατάγματος να εξεταστεί και διαπιστωθεί από το Δικαστήριο η αποδεικτική της αξία και το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι ο λόγος για τον οποίο η Αιτήτρια ζητά την άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρίσει την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση (τεκμήριο Α), με κανένα τρόπο τεκμηριώνει «καλό λόγο», αλλά αντίθετα αντιστρατεύεται τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές. Η κατάληξη αυτή κρίνει και την τύχη της Αίτησης που δεν είναι άλλη παρά η απόρριψη της. Για όλα τα πιο πάνω η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος του Καθ' ου η Αίτηση και σε βάρος των Αιτητών, τα οποία, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Αίτησης ημερ. 4.12.2018 για έκδοση Προσωρινού Διαταγμάτος. (Υπ.) ............. Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil Jurisdiction / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για καταχώριση συμπληρωματικής Ένορκης δήλωσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο