LOUKASON LIMITED ν. STELIOS SPANTIOS IMPORT & DISTRIBUTORS LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 832/2019, 8/10/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A483 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 832/2019 ΜΕΤΑΞΥ: LOUKASON LIMITED Εναγόντων και 1. STELIOS SPANTIOS IMPORT & DISTRIBUTORS LTD 2. XXX ΣΠΑΝΤΙΟΥ 3. XXX ΣΠΑΝΤΙΟΥ 4.ΜΙΚΑΕLLA FITNESS CENTER LTD Εναγομένων Ημερομηνία: 8 Οκτωβρίου, 2019 Εμφανίσεις: Για τους εναγόμενους/αιτητές: Ο κ. Σ. Τσαγκάρης για P. TSANGARIS & ASSOCIATES LLC (εμφανίζεται υπό διαμαρτυρία) Για τους ενάγοντες/καθ' ων η αίτηση: Ο κ. Γαβριηλίδης για Γαβριηλίδης & Τιμοθέου ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (αίτηση για έκδοση διατάγματος με το οποίο να ακυρώνεται και/ή παραμερίζεται και/ ή απορρίπτεται η αγωγή) Οι αιτητές με αίτηση τους αιτούνται την έκδοση διατάγματος από το Δικαστήριο με το οποίο να ακυρώνεται και/ή παραμερίζεται (set aside) και/ή απορρίπτεται η αγωγή ως ενοχλητική και/ή παράτυπη και/ή άκυρη συνεπεία κατάχρησης της διαδικασίας (abuse of process) και/ή συνεπεία προώθησης παράλληλων διαδικασιών προς επιδίωξη όμοιων σκοπών και/ή άλλως πως. Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά με τα ανωτέρω, διάταγμα του Δικαστηρίου που να ακυρώνει και/ή παραμερίζει (set aside) και/ή απορρίπτει την υπό τον ανωτέρω αριθμό και τίτλο αγωγή λόγω αναρμοδιότητας και/ή έλλειψης δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου να επιληφθεί της παρούσης αγωγής και/ή καθότι η επίδικη διαφορά εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Η νομική βάση της αίτησης στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.19, Δ.27 Θ.3, Δ.39, Δ.48 Θ.1-3, 7 και 9 (
- i)(ο) και Δ.64, στους Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983 (όπως έχουν τροποποιηθεί) Καν. 2, 3 και 12, στον Περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1983 (Ν. 23/83όπως έχει τροποποιηθεί) άρθρα 2, 4, 11 και 34, στο Σύνταγμα, στην Νομολογία, στις Συμφυείς Εξουσίες και Πρακτική του Δικαστηρίου. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης το θέτει με ένορκη δήλωση της η κα XXX Φραντζή η οποία δηλώνει ότι είναι δικηγόρος στη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί στην παρούσα τους αιτητές και αναφέρεται στα γεγονότα που οδήγησαν στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Παραθέτω αυτολεξεί όσα αναφέρει στην ένορκη δήλωση της: « 1. Είμαι δικηγόρος στην δικηγορική εταιρεία P. Tsangaris & Associates LLC, δικηγόρων των Εναγομένων, γνωρίζω τα γεγονότα της παρούσας μου τα οποία ευρίσκονται σε προσωπική μου γνώση εκτός από αυτά που αναφέρονται με την πηγή γνώσης τους. Είμαι δε πλήρως εξουσιοδοτημένη από τους Εναγόμενους 1 και 2 ως και από τους διευθυντές των Εναγομένων 1 και 4, οι οποίοι απουσιάζουν πρόσκαιρα στο εξωτερικό, να προβώ στην παρούσα Ένορκη Δήλωση δια λογαριασμό όλων των Εναγομένων. Τα θέματα δε της επίδικης αίτησης είναι νομικής φύσεως. 2. Τα γεγονότα που εκτίθενται στην παρούσα μου προκύπτουν επίσης τόσο από μελέτη του φακέλου της παρούσης αγωγής όσο και της αίτησης Ε40/2017 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου Τμήμα Δικαστηρίου Λεμεσού, όσο και από πληροφορίες που έλαβα από τον δικηγόρο που χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση των Εναγομένων, δηλαδή τον κ. XXX Τσαγκάρη, εκτός όπου ρητά αναφέρομαι σε διαφορετική πηγή γνώσης. 3. Ως προκύπτει από τον φάκελο του Δικαστηρίου, οι Ενάγοντες με την αγωγή τους αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων ενοίκια σε σχέση με την ενοικίαση ενός υποστατικού στην οδό XXXXX XXX στην ενορία Τσιφλικούδια στην Λεμεσό για την περίοδο Αυγούστου 2015 - Ιανουαρίου 2016 και για την περίοδο Ιουνίου 2016 μέχρι Απρίλιο 2019, ως και άλλες συναφείς αποζημιώσεις και τόκους. Παράλληλα αιτούνται την έξωση των Εναγόμενων και άρση ισχυριζόμενης επέμβασης στο ρηθέν υποστατικό. 4. Από μελέτη του φακέλου της αίτησης Ε40/2017 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου Τμήμα Δικαστηρίου Λεμεσού, προκύπτει ότι οι Ενάγοντες με αίτηση τους ημερ. 13/04/2017 αξιώνουν εναντίον της Εναγόμενης 4 ενοίκια σε σχέση με την ενοικίαση του ίδιου υποστατικού στην οδό XXXXX ΧΧΧ στην ενορία Τσιφλικούδια στην Λεμεσό για την περίοδο Ιούνιο 2016 και εντεύθεν, ως και άλλες συναφείς αποζημιώσεις, τόκους και έξωση της Εναγόμενης 4 από το ρηθέν υποστατικό. Πιστά αντίγραφα της εν λόγω αίτησης Ε40/2017 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και της καταχωρηθείσας Απάντησης και Ανταπαίτησης επισυνάπτονται στην παρούσα μου σημειούμενα ως «Τεκμήριο 1». 5. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι μεταξύ των 2 διαδικασιών, ήτοι της παρούσης αγωγής και της αίτησης Ε40/2017 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, υπάρχει σύμπτωση αξιώσεων και αξιώνονται παρεμφερείς θεραπείες που αφορούν την ίδια ενοικίαση και υποστατικό. Οι 2 διαδικασίες ευρίσκονται σε εκκρεμότητα, κινούνται παράλληλα και επιδιώκουν την επίτευξη στόχων που μπορεί και έπρεπε να επιδιωχθούν σε μία διαδικασία. 6. Απ' όσο με πληροφορεί ο δικηγόρος του γραφείου μας που χειρίζεται την παρούσα υπόθεση, οι Εναγόμενοι έχουν εμφανισθεί στην διαδικασία υπό διαμαρτυρία καθότι ελλείπει η δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου να επιληφθεί της παρούσης αγωγής και η επίδικη διαφορά υπάγεται στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων αφού κατ' ισχυρισμόν των ιδίων των Εναγόντων αφορά ακίνητο το οποίο ανεγέρθηκε κατά ή περί το 1957 και/ή συμπληρώθηκε πριν την 31/12/1999 (ισχυρισμός Εναγόντων στην παραγ. 2 υπό των τίτλο Γ. Λεπτομέρειες Ενοικίασης, Περιγραφή Ακινήτου και Συναφή Θέματα στο Τεκμήριο 1) και η επίδικη ενοικίαση αφορά θέσμιο ενοικιαστή (ισχυρισμός Εναγόντων στην παραγ. 20 της Έκθεσης Απαίτησης). 7. Την θέση ότι η επίδικη διαφορά υπάγεται στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων ενισχύει και το γεγονός ότι οι ίδιοι οι Ενάγοντες κινούνται παράλληλα με έτερο διάβημα (αίτηση Ε40/2017) στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. 8. Απ' όσο με πληροφορεί ο δικηγόρος του γραφείου μας που χειρίζεται την παρούσα υπόθεση η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου αφού τούτο συνιστά κατάχρηση των διαδικασιών. 9. Στην παρούσα περίπτωση, 2 διαφορετικά Δικαστήρια, σε 2 ξεχωριστές δικαστικές διαδικασίες καλούνται να ερμηνεύσουν τους όρους της ίδιας επίδικης ενοικίασης και να προβούν στη βάση ουσιωδώς των ίδιων γεγονότων ή, έστω, σε μεγάλο βαθμό, ίδιων γεγονότων, σε ευρήματα κατά πόσο υπήρξε από μέρους των Εναγομένων παράβαση όρων της ενοικίασης και/ή αν οφείλονται ενοίκια στην βάση της ίδιας ενοικίασης και/ή αξιώνονται ίδιες ή παρεμφερείς θεραπείες. Αν αφεθούν μάλιστα οι Ενάγοντες να προωθούν και τις δύο διαδικασίες, υπάρχει κίνδυνος να εκδοθούν και εγκριθούν υπέρ τους ίδιες ή παρεμφερείς θεραπείες σε 2 ξεχωριστές αποφάσεις σε 2 ξεχωριστές διαδικασίες. 10. Επιπρόσθετα, απ' όσο με πληροφορεί ο δικηγόρος του γραφείου μας που χειρίζεται την παρούσα υπόθεση, η αναρμοδιότητα του Επαρχιακού Δικαστηρίου και η συνύπαρξη της παρούσης αγωγής με την αίτηση Ε40/2017 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου Τμήμα Δικαστηρίου Λεμεσού το οποίο συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, θα πρέπει να αποτραπεί και ότι ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται στην παρούσα περίπτωση με την απόρριψη της υπό τον ανωτέρω αριθμό και τίτλο αγωγής η οποία είναι μεταγενέστερη της αίτησης του Ενοικιοστασίου. 11. Να σημειωθεί δε ότι με την απόρριψη της υπό τον ανωτέρω αριθμό και τίτλο αγωγής ουδεμία ταλαιπωρία και ζημιά θα προκληθεί στους Ενάγοντες οι οποίοι θα μπορούν εφόσον επιθυμούν να αιτηθούν την συνένωση και των λοιπών Εναγομένων στην διαδικασία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Εξάλλου είναι οι ίδιοι οι Ενάγοντες που ισχυρίζονται ότι η κατ' ισχυρισμόν τους ενοικιάστρια Εναγόμενη 1 εταιρεία κατέστη θέσμιος ενοικιαστής (παράγ. 6, 9, 11, 13, 14, 15, 19, 20 και 21 της Έκθεσης Απαίτησης). 12. Συνοψίζοντας τα πιο πάνω είναι φανερό ότι οι Εναγόμενοι νομιμοποιούνται και έχουν ισχυρό συμφέρον να αιτούνται την έγκριση των αιτούμενων διαταγμάτων. 13. Έντιμα και ειλικρινά, απ' όσο πιστεύω και ως συμβουλεύομαι από τον δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση των Εναγομένων, για όλους τους πιο πάνω λόγους είναι δίκαιο και εύλογο και προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης όπως το Σεβαστό Δικαστήριο ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και εγκρίνει τα αιτούμενα διατάγματα με έξοδα υπέρ των Εναγομένων». Η ενάγουσα/ καθ' ης η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί της πρόθεσης της να ενστεί. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5,Δ.5(Α),Δ.27 Θ.1-3,Δ.48,Θ. 1-9,Δ.29,Θ.1-3, στο άρθρο 68 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου (Κεφ. 148) στα άρθρα 3,6 και 29 του Ν. 66(Ι)/2012, άρθρο 8Α και 11 του Κεφ. 15, στον περί Δικαστηρίων Νόμο , Ν. 14/60, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στο Δίκαιο της Επιείκειας και στη νομολογία. Προβλήθηκαν οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης εκ μέρους της καθ' ης η αίτηση: « 1. Η αίτηση είναι ουσιαστικά και πραγματικά αβάσιμη. 2. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος ακύρωσης λόγω κατάχρησης διαδικασίας. 3. Το Επαρχιακό Δικαστήριο είναι καθ' όλα αρμόδιο να επιληφθεί της παρούσας αγωγής καθότι εμπίπτει στην καθ' ύλην δικαιοδοσία του και δεν τίθεται θέμα δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων σε καμιά περίπτωση. 4. Υπάρχει απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων και υπεκφυγή της αλήθειας. 5. Με την υποβαλλόμενη αίτηση οι αιτητές δεν παρουσιάζουν επαρκείς ή/και ουσιαστικούς ή/και ικανοποιητικούς λόγους για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων». Τα γεγονότα της ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση την οποία υπογράφει η δικηγορική υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την καθ' ης η αίτηση κα XXX Τοντόροβα, η οποία δηλώνει ότι γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη δήλωση όπως την πληροφορούν και τη συμβουλεύουν και οι δικηγόροι του γραφείου της (παρατίθενται αυτολεξεί): « 1. Η πιο πάνω αγωγή καταχωρήθηκε στις 23.04.2019. Είχε δε προηγηθεί με επιστολή της ίδιας της ενάγουσας προς τον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου, η απόσυρση της αγωγής 199/17 στην οποία τα διάδικα μέρη είναι τα ίδια εκτός από την εναγόμενη 4, και παραμένει προς εκδίκαση η ανταπαίτηση σε εκείνη την αγωγή. 2. Σημειώνω δε ότι προηγουμένως η ενάγουσα εκπροσωπείτο από άλλο δικηγόρο και οι υποθέσεις της έτυχαν διαφορετικού χειρισμού με τον οποίο οι τωρινοί δικηγόροι που την εκπροσωπούν δεν συμφωνούν. Συγκεκριμένα είχε καταχωρηθεί προηγουμένως η αγωγή υπ' αριθμό 199/17 εναντίον των τωρινών εναγομένων 1 έως 3 για οφειλόμενα ενοίκια. Παράλληλα είχε καταχωρηθεί η αίτηση υπ' αριθμό Ε40/17 στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων για την ανάκτηση κατοχής του επίδικου ακινήτου με διάδικα μέρη την ενάγουσα ως αιτήτρια και καθ' ης η αίτηση την εναγόμενη 4 καθότι υπήρχε λανθασμένος ισχυρισμός ότι η εναγόμενη 4/ καθ' ης η αίτηση είναι ενοικιάστρια της ενάγουσας. 3. Όταν αναλάβαμε την εκπροσώπηση της ενάγουσας, οι δικηγόροι μας συμβούλεψαν την ενάγουσα να προχωρήσει σε απόσυρση της αγωγής υπ' αριθμό 199/17 και να καταχωρήσουν νέα αγωγή εναντίον των ορθών εναγομένων όπως και έγινε με την παρούσα. 4. Ομοίως, να αποσυρθεί η Ε40/17 η αιτούμενη θεραπεία για να παραμένει προς εκδίκαση όπως και στην αγωγή υπ' αριθμό 199/17 η ανταπαίτηση. 5. Τόσο στην αγωγή υπ' αριθμό 199/17 όσο και στην Ε40/17 εκκρεμούν προς εκδίκαση η ανταπαίτηση η οποία θεωρείται αυθύπαρκτη αγωγή. 6. Η παρούσα αίτηση όσον αφορά τους εναγόμενους 1-3 είναι νόμω και ουσία αβάσιμη καθότι η αγωγή υπ' αριθμό 199/17 έχει αποσυρθεί άνευ βλάβης με δικαίωμα επανακαταχώρησης νέας αγωγής. Τονίζεται δε ότι η παρούσα αγωγή έχει καταχωρηθεί πριν την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. 7. Είμαστε της άποψης ότι ουδεμία κατάχρηση διαδικασίας δεν υπάρχει και ούτε προώθηση παράλληλων διαδικασιών. Με την παρούσα αγωγή η ενάγουσα αιτείται διατάγματος ανάκτησης κατοχής και/ή έξωσης εναντίον της εναγόμενης 1 λόγω παράλειψης καταβολής οφειλόμενων ενοικίων, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα με τους εναγόμενους 1 και 2 οι οποίοι εγγυήθηκαν προσωπικά την εναγόμενη 1 κατά τη σύναψη της συμφωνίας ενοικίου. Εναντίον της εναγόμενης 4 η ενάγουσα αιτείται την άρση της παράνομης επέμβασης και κατοχής του ακινήτου το οποίο βάσει πληροφορίας η ενάγουσα γνωρίζει ότι κατέχει χωρίς να νομιμοποιείται προς τούτο αφού ουδεμία συμβατική σχέση δεν υπάρχει μεταξύ ενάγουσας και εναγόμενης 4 ούτε και έχει διαδεχθεί την εναγόμενη 1 καθ' οιονδήποτε τρόπο και χρόνο στην ενοικιαστική σχέση. 8. Ως εκ των ανωτέρω θεωρούμε ότι η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθότι ουδεμία κατάχρηση δεν υπάρχει, αφού παρά την ύπαρξη των ως άνω αγωγών, η απαίτηση δεν είναι κοινή. Τα γεγονότα σίγουρα είναι τα ίδια όμως για να στοιχειοθετείται κατάχρηση θα πρέπει να υπάρξει σύμπτωση απαιτήσεων και αξιώσεων». ΟΙ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών προχώρησαν με τις αγορεύσεις τους και έτσι η ακροαματική διαδικασία της αίτησης έχει ως βάση τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς που προβλήθηκαν στις ένορκες δηλώσεις και στο επισυναπτόμενο στην ΕΔ Φραντζή Τεκμ. 1. Τις έχω μελετήσει με προσοχή όπως και τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς, τη νομολογία και αυθεντίες στις οποίες με έχουν παραπέμψει από τις οποίες αναδύονται οι αρχές που εφαρμόζονται όταν το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί επί τέτοιου αιτήματος και τις λαμβάνω υπόψη, όπου κριθεί αναγκαίο στη συνέχεια θα γίνει ειδική αναφορά σε αυτές. Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης όπως εκτίθενται στις ένορκες δηλώσεις και από μελέτη του φακέλου της δικογραφίας, η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού την 23.04.2019 και το Κλητήριο Ένταλμα επιδόθηκε στους εναγόμενους/ αιτητές την 02.05.2019. Σημείωμα εμφάνισης υπό Διαμαρτυρία καθώς και η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκαν στις 13.05.2019. Σύμφωνα περαιτέρω από τα γεγονότα της υπόθεσης όπως αυτά εκτίθενται στην ΕΔ Φραντζή, με την παρούσα αγωγή της η ενάγουσα / καθ' ης η αίτηση αξιώνει ενοίκια σε σχέση με την ενοικίαση ενός υποστατικού στην οδό XXXXX XXX στην ενορία Τσιφλικούδια στην Λεμεσό (στη συνέχεια το «Ενοικιαζόμενο Υποστατικό»), για την περίοδο Αυγούστου 2015 - Ιανουαρίου 2016 και για την περίοδο Ιουνίου 2016 μέχρι Απρίλιο 2019, ως και άλλες συναφείς αποζημιώσεις και τόκους καθώς και ανάκτηση κατοχής του εν λόγω υποστατικού. Παράλληλα, δια μέσου άλλης δικαστικής διαδικασίας, ήτοι της αίτησης Ε40/2017 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού - Πάφου (Τμήμα Δικαστηρίου Λεμεσού) (στη συνέχεια η «Αίτηση Ενοικιοστασίου»), η ενάγουσα αξιώνει εναντίον της MIKAELLA FITNESS CENTER LTD, η οποία είναι η εναγόμενη 4 στην παρούσα αγωγή, ενοίκια σε σχέση με την ενοικίαση του ίδιου ενοικιαζόμενου υποστατικού για την περίοδο Ιουνίου 2016 και εντεύθεν, ως και ανάκτηση κατοχής. Πιστό αντίγραφο της Αίτησης Ενοικιοστασίου έχει επισυναφθεί ως Τεκμ. 1 στην ΕΔ Φραντζή. Η ίδια η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι το Ενοικιαζόμενο Υποστατικό ανεγέρθηκε κατά ή περί το 1957 και/ή συμπληρώθηκε πριν την 31.12.1999 (ισχυρισμός ενάγουσας στην παρ. 2 υπό τον τίτλο Γ. Λεπτομέρειες Ενοικίασης, Περιγραφή Ακινήτου και Συναφή Θέματα στο Τεκμ. 1) και ότι η επίδικη ενοικίαση αφορά θέσμιο ενοικιαστή (ισχυρισμός ενάγουσας στην παρ. 20 της Έκθεσης Απαίτησης της). Στη βάση επομένως αυτών των στοιχείων που διέπουν το Ενοικιαζόμενο Ακίνητο είναι ο ισχυρισμός των αιτητών ότι ελλείπει η δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου να επιληφθεί της παρούσης αγωγής και ότι η επίδικη διαφορά υπάγεται στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Είναι φανερόν από τα πιο πάνω ότι μέσω της διαδικασίας του Ενοικιοστασίου και της παρούσης αγωγής, αξιώνονται ίδιες ή/ και παρεμφερείς θεραπείες που αφορούν την ίδια ενοικίαση σε σχέση με το ίδιο υποστατικό και ότι υπάρχει σύμπτωση αξιώσεων. Πρόκειται για δύο διαδικασίες οι οποίες ευρίσκονται σε εκκρεμότητα, κινούνται παράλληλα και επιδιώκουν την επίτευξη στόχων που μπορεί και έπρεπε να επιδιωχθούν σε μία διαδικασία. Από την άλλη, η ενάγουσα/ καθ' ης η αίτηση στην ένσταση της προβάλλει ότι η αίτηση είναι αβάσιμη, ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος ακύρωσης λόγω κατάχρησης διαδικασίας, ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο είναι καθ΄ όλα αρμόδιο να επιληφθεί της παρούσας αγωγής και ότι υπάρχει απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων και υπεκφυγή της αλήθειας. Ανατρέχοντας λοιπόν στα καταχωρημένα από την ενάγουσα / καθ' ης η αίτηση δικόγραφα, ήτοι την Έκθεση Απαίτησης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και την Αίτηση Ενοικιοστασίου (Τεκμ. 1 επί της ΕΔ Φραντζή) η ύπαρξη της οποίας αίτησης δεν έχει αμφισβητηθεί από την ενάγουσα, προκύπτουν τα κάτωθι αναμφισβήτητα γεγονότα: Η Αίτηση Ενοικιοστασίου καταχωρήθηκε την 13.04.2017 ενώ η παρούσα αγωγή την 23.04.2019, 2 χρόνια δηλαδή μεταγενέστερα είναι σε εκκρεμοδικία και έτσι η ενάγουσα στην παρούσα αγωγή είναι επίσης και η Αιτήτρια στην Αίτηση Ενοικιοστασίου. Τόσο στην Αίτηση Ενοικιοστασίου όσο και στην παρούσα αγωγή η ενάγουσα αξιώνει ανάκτηση κατοχής στην βάση της ίδιας ενοικίασης σε σχέση με το ίδιο Ενοικιαζόμενο Υποστατικό. Τόσο στην Αίτηση Ενοικιοστασίου όσο και στην παρούσα αγωγή η ενάγουσα αξιώνει ενοίκια και τόκους για την χρονική περίοδο Ιουνίου 2016 και εντεύθεν στην βάση της ίδιας ενοικίασης σε σχέση με το ίδιο Ενοικιαζόμενο Υποστατικό (παρ. 1, 2 & 5 κάτω από την ΑΙΤΟΥΜΕΝΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ στην Αίτηση Ενοικιοστασίου και αιτητικά Γ' & Δ' στην παρούσα αγωγή). Η ενοικίαση έχει τερματισθεί και αφορά θέσμιο ενοικιαστή (παρ. 20 της Έκθεσης Απαίτησης). Το Ενοικιαζόμενο Υποστατικό ανεγέρθηκε κατά ή περί το 1957 και/ή συμπληρώθηκε πριν την 31.12.1999 (ισχυρισμός παρ. 6 επί της ΕΔ Φραντζή ο οποίος δεν έχει αμφισβητηθεί και ισχυρισμός της ενάγουσας στην παρ. 2 υπό τον τίτλο Γ. Λεπτομέρειες Ενοικίασης, Περιγραφή Ακινήτου και Συναφή Θέματα στο Τεκμ. 1 επί της ΕΔ Φραντζή). Το Ενοικιαζόμενο Υποστατικό βρίσκεται στην οδό XXXXX XXX στην ενορία Τσιφλικούδια η οποία είναι εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού και κατατάσσεται στις ελεγχόμενες περιοχές του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Η εναγόμενη 4 είναι επίσης η Καθ' ης η Αίτηση στην Αίτηση Ενοικιοστασίου. Οι 2 προαναφερθείσες διαδικασίες ευρίσκονται σε εκκρεμότητα, κινούνται παράλληλα και επιδιώκουν την επίτευξη όμοιων στόχων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ & ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ / ΝΟΜΟΛΟΓΙΑΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ: Η αίτηση βασίζεται μεταξύ άλλων στις πρόνοιες της Δ.27 Θ.3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών (Αγγλική Δ.25 Θ.4) η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleading to be frivolous or vexatious or judgment to be entered accordingly as may be just». Όπως αναφέρθηκε στην πρόσφατη υπόθεση Κώστας Δημητρίου ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Κώστα Δημητρίου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (Αρ.2), 1(Β) ΑΑΔ σελ. 1125: «Η Δ.27 θ.3 θεσμοθετεί μια συνοπτική διαδικασία η οποία παρέχει στο δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οιονδήποτε δικόγραφο. Παρέχεται δηλαδή εξουσία στο δικαστήριο να απορρίψει μια αγωγή, χωρίς να προβεί στην εκδίκαση της, όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική. Η εξουσία αυτή ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο (Δέστε: Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 A.A.Δ. 1338, 1344)». Στα πλαίσια της υπό κρίση αίτησης θα πρέπει να αποφασιστούν τα ακόλουθα δύο ουσιαστικά ζητήματα, ήτοι: - για το κατά πόσο στοιχειοθετείται κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of process) συνεπεία προώθησης παράλληλων διαδικασιών προς επιδίωξη όμοιων σκοπών, και - για το κατά πόσο το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται αρμοδιότητας να επιληφθεί της παρούσης αγωγής λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας καθότι η επίδικη διαφορά εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ - ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ: Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή πως η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο καθώς έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η χρήση διαφορετικών ένδικων μέσων για επιδίωξη παρόμοιου σκοπού αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Στην υπόθεση Beogradska BP
(1996)1 ΑΑΔ 211, σελ. 917 διατυπώθηκαν τα κάτωθι: «Η κλασική διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας για την αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών του δικαστηρίου έχει γίνει στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο
(1995)1 Α.Α.Δ. 217. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα: "Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου». Στην Περέλλα (πιο πάνω) έγινε αναφορά στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, στην οποία αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου υιοθέτησε την ίδια προσέγγιση στην Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
(1993)1 C.L.R.
- Αποφάσισε ότι: «Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου». Η υπόθεση Wright v. Bennett and Another [1948] 1 All E.R. 227 αποτελεί παράδειγμα επιδίωξης όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων. Ο ενάγων είχε καταχωρήσει αγωγή στην οποία αξίωνε αποζημιώσεις για δόλια-ψευδή παράσταση εναντίον δύο εναγόμενων και αποζημιώσεις για αμέλεια εναντίον ενός από αυτούς. Στη συνέχεια καταχώρησε νέα αγωγή εναντίον τους η οποία κάλυπτε ουσιαστικά το ίδιο έδαφος όπως η πρώτη αλλά βασιζόταν πάνω σε ισχυρισμό για δόλια συνωμοσία. Το πρωτόδικο δικαστήριο ενέκρινε την αίτηση των εναγόμενων για διαγραφή της έκθεσης απαιτήσεως για το λόγο ότι η αγωγή ήταν επιπόλαια και ενοχλητική. Το Αγγλικό Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε διαταχθεί αναστολή της διαδικασίας. Έκρινε ότι: «The proceedings were an abuse of the process of the court, which should exercise its inherent jurisdiction to prevent the defendants being called on to meet what in substance and reality was the same charge as that in the earlier action». Μετάφραση στα ελληνικά: «Η διαδικασία αποτελούσε κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου το οποίο πρέπει να ασκήσει την σύμφυτη εξουσία του για να αποτρέψει τους εναγομένους από το να κληθούν να υπερασπίσουν αυτό που στην ουσία και στην πραγματικότητα ήταν η ίδια κατηγορία στην προηγούμενη αγωγή». Παράδειγμα επιδίωξης όμοιων στόχων με παράλληλα ένδικα μέσα αποτελεί και η υπόθεση Thames Launches v. Trinity Hours [ 1961] 1 All E.R.
- Ο Δικαστής Buckley προσέγγισε το ζήτημα ως πιο κάτω στις σελ. 32, 33: «If there are two courts which are faced with substantially the same question, it is desirable to be sure that that question is debated in only one of those two courts, if by that means justice can be done. It does not appear to me, that it would make any difference whether the problems which confronted one court were of a wider and more general nature than the problems which confronted the other court. ................................. Counsel for the defendants says that the principle is that a man should not pursue a remedy in respect of the same matter in more than one court. In my judgment, the principle is rather wider than that. It is that no man should be allowed to institute proceedings in any court if the circumstances are such that to do so would really be vexatious». Μετάφραση στα ελληνικά: «Εάν υπάρχουν δυο δικαστήρια τα οποία αντιμετωπίζουν ουσιαστικά το ίδιο ζήτημα είναι επιθυμητό να είμαστε βέβαιοι ότι εκείνο το ζήτημα συζητείται σε μόνο ένα από εκείνα τα δικαστήρια εάν με αυτό τον τρόπο μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δεν μου φαίνεται ότι θα έκαμνε οποιαδήποτε διαφορά αν τα [*920] προβλήματα που αντιμετώπιζε το ένα δικαστήριο ήταν πιο πλατιάς, και πιο γενικής φύσης από τα προβλήματα τα οποία αντιμετώπιζε το άλλο δικαστήριο. ................................. Ο συνήγορος των εναγομένων λέγει ότι ένας δεν πρέπει να προωθεί μια θεραπεία σε σχέση με το ίδιο ζήτημα σε περισσότερο από ένα δικαστήριο. Κατά την κρίση μου η αρχή είναι μάλλον πιο πλατειά. Είναι ότι σε κανένα δεν πρέπει να επιτρέπεται να εγείρει διαδικασία σε οποιοδήποτε δικαστήριο εάν οι περιστάσεις είναι τέτοιες που αν του επιτρέπετο να το πράξει στην πραγματικότητα αυτό θα ήταν ενοχλητικό». Στην υπόθεση Σοφία Κοζάκη ν. Γεωργίου Κοζάκη
(2002)ΙΓ Α.Α.Δ. σελ. 1710 του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, ημερ. 8 Νοεμβρίου, 2002, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω επί του θέματος: «Αναφορικά με την πολλαπλότητα των διαδικασιών το πρωτόδικο Δικαστήριο αφού αναφέρθηκε στη σχετική νομολογία επί του θέματος (βλ. μεταξύ άλλων Αναφορικά με την αίτηση του Τζεννάρο Περέλλα για Habeas Corpus
(1995)1 A.A.Δ. 217, Thames Lauches v. Trinity House [1961] 1 ALL ER 26, Δημοκρατία ν. Υψαρίδη
(1993)3 Α. Α. Δ. 280 και Re Beogradska D.D.
(1996)1 A.A.Δ 911) αποφάνθηκε ότι η ύπαρξη δύο ταυτόχρονων διαδικασιών δεν επέτρεπε τη συνέχιση της τελευταίας αίτησης που καταχωρήθηκε στο Οικογενειακό Δικαστήριο. Η διαδικασία διακοπής της αγωγής είναι απλή και διέπεται από τη Δ.15 των θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας (Δες Hbo S.P.R. Therapy Centre Ltd v. Pauline Verbe κ.α.
(2001)1 Α.Α.Δ. 552). Η πρόθεση της να πράξει κάτι τέτοιο δεν αρκεί, εφόσον δεν γνωρίζει κανείς αν και πότε θα πράξει κάτι τέτοιο. Οι δύο εκκρεμούσες διαδικασίες είναι πανομοιότυπες και δεν διαφέρουν στην ουσία τους. Προωθεί δηλαδή η Αιτήτρια δύο παράλληλες διαδικασίες σε δύο διαφορετικά Δικαστήρια με όμοιο αντικείμενο. Συνακόλουθα η συνύπαρξη των δύο διαδικασιών συνιστά κατάχρηση δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και πρέπει να αποτραπεί και να εμποδιστεί. Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται με την απόρριψη της παρούσας αίτησης εφόσον είναι και μεταγενέστερη». Ως έχει καθιερωθεί νομολογιακά, η προώθηση πέραν της μιας διαδικασίας για την επίτευξη στόχων που θα μπορούσαν να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Στην υπόθεση Beogradska (ανωτέρω), το Ανώτατο Δικαστήριο με ομόφωνη απόφαση του τόνισε: «Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε τη διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας». Στην υπόθεση Βασιλειάδης ν. Νικολάου
(1995)1 Α. Α. Δ. 328 λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με το θέμα ύπαρξης δύο παράλληλων διαδικασιών: «Στις υποθέσεις Ελληνική Τράπεζα Λτδ., τονίστηκε ότι είναι νομολογιακά θεμελιωμένο ότι αγωγή εξ΄ υπαρχής άκυρη δεν ενεργοποιεί τη διαδικασία του δικαστηρίου αλλά, αντίθετα, είναι θνησιγενής και δεν μπορεί να διασωθεί βάσει της Δ.64 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας». Στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής διαδικασίας. Η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές˙ ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της. Κατάχρηση Διαδικασίας μπορεί να εγερθεί σε οποιαδήποτε πρόσφορη περίπτωση. Από την υπόθεση Παπόρη v. Μaskinfabriken "SIO" A/S,
(1996)1 B A. A. Δ.1037, προκύπτει μεταξύ άλλων ότι τα θέματα κατάχρησης μπορούν να εγερθούν σε οποιοδήποτε στάδιο και σε οποιαδήποτε πρόσφορη περίπτωση με σκοπό την περιφρούρηση της αποτελεσματικής λειτουργίας των Δικαστικών διαδικασιών. Το γεγονός ότι η ενάγουσα / καθ' ης η αίτηση εξέφρασε πρόθεση να αποσύρει την Αίτηση Ενοικιοστασίου, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως σωστική λέμβος της παρούσας αγωγής με δεδομένο ότι η ρηθείσα Αίτηση Ενοικιοστασίου ακόμα εκκρεμεί και κατά την καταχώρηση της παρούσης αγωγής η φύση της παρατυπίας την έχει καταστήσει εξ΄ υπαρχής άκυρη. Στην βάση της σχετικής νομολογίας επί του θέματος (βλ. Βασιλειάδης ν. Νικολάου
(1995)1 Α. Α. Δ. 328 πιο πάνω), αγωγή εξ΄ υπαρχής άκυρη δεν ενεργοποιεί τη διαδικασία του δικαστηρίου, αλλά είναι θνησιγενής και δεν μπορεί να διασωθεί βάσει των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας Δ.64 θ.
- Σχετική είναι και η πρωτόδικη απόφαση στην υπόθεση Ναταλία Τσαγγαρίδου ν. Λάμπρος Κολατσής, Αρ. Αιτ. 271/10, 10 Δεκεμβρίου,
- Συνακόλουθα, με βάση την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία, καταχώρηση της δεύτερης αγωγής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού με δεδομένη την ταυτόχρονη ύπαρξη και της Αίτησης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεως, καθιστά την παρούσα αγωγή αυτόματα και εξ΄ υπαρχής καταχρηστική και παράτυπη. Αν αφεθεί μάλιστα η ενάγουσα να προωθήσει και τις δύο διαδικασίες, υπάρχει κίνδυνος να εκδοθούν και εγκριθούν υπέρ της ίδιες ή παρεμφερείς θεραπείες σε δύο ξεχωριστές αποφάσεις σε δύο ξεχωριστές διαδικασίες. Να σημειωθεί δε ότι με την απόρριψη της υπό τον ανωτέρω αριθμό και τίτλο αγωγής ουδεμία ταλαιπωρία και ζημιά θα προκληθεί στην ενάγουσα η οποία θα μπορεί εφόσον επιθυμεί να αιτηθεί την συνένωση και των λοιπών εναγόμενων στην διαδικασία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Εξάλλου είναι η ίδια η Ενάγουσα που ισχυρίζεται ότι η αφορά θέσμια ενοικίαση (παράγ. 6, 9, 11, 13, 14, 15, 19, 20 και 21 της Έκθεσης Απαίτησης). Στην υπό κρίση υπόθεση κρίνω ότι υπάρχει πασιφανής κατάχρηση της διαδικασίας από πλευράς ενάγουσας καθότι η συνύπαρξη της παρούσης αγωγής με την Αίτηση Ενοικιοστασίου συνιστά κλασικό παράδειγμα κατάχρησης της διαδικασίας η οποία θα πρέπει να αποτραπεί και ότι ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται στην παρούσα περίπτωση με την απόρριψη της υπό τον ανωτέρω αριθμό και τίτλο αγωγής η οποία είναι μεταγενέστερη της Αίτησης Ενοικιοστασίου. Είναι αντιληπτό ότι η υπό κρίση αίτηση δεν αποσκοπεί στην κατάχρηση της διαδικασίας ως η ενάγουσα αβάσιμα ισχυρίζεται, αλλά αντιθέτως αποσκοπεί με την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων να βοηθήσει ως προς στην ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Ανατρέχοντας στα δικόγραφα των 2 διαδικασιών διαπιστώνεται ότι υπάρχει σύμπτωση αξιώσεων και ότι αξιώνονται παρεμφερείς θεραπείες που αφορούν την ίδια ενοικίαση και ίδιο υποστατικό. Οι 2 διαδικασίες ευρίσκονται σε εκκρεμότητα, κινούνται παράλληλα και επιδιώκουν την επίτευξη στόχων που μπορεί και έπρεπε να επιδιωχθούν σε μία διαδικασία. ΑΝΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ: Σύμφωνα με το άρθρο 4
(1)του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου 23/83: «4.
(1)Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερομένων διαφορών των αναφυομένων επί οιουδήποτε θέματος εγειρομένου κατά την εφαρμογήν του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» Σύμφωνα με το ερμηνευτικό Άρθρο 2 του ίδιου Νόμου, οι ακόλουθοι όροι ερμηνεύονται ως εξής: "ακίνητο" σημαίνει κτίριο υπό ή της ενοικίαση για κατοικία ή κατάστημα που βρίσκεται μέσα στα όρια ελεγχόμενης περιοχής και συμπληρώθηκε μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1999· "ελεγχόμενη περιοχή" σημαίνει οποιαδήποτε περιοχή της Κύπρου ήθελε κηρυχθεί ως τέτοια με διάταγμα του Υπουργικού Συμβουλίου, σύμφωνα με τις διατάξεις των εδαφίων
(1)και
(3)του άρθρου 3 του παρόντος Νόμου. "ενοικίασις" σημαίνει ενοικίασιν, είτε έγγραφον ή άλλως, ή κατοχήν ακινήτου, δυνάμει της οποίας δημιουργείται η σχέσις ιδιοκτήτου και ενοικιαστού αλλά δεν περιλαμβάνει ενοικίασιν γης χρησιμοποιουμένην διά γεωργικούς σκοπούς ή ενοικίασιν σταθμών διά την πώλησιν πετρελαιοειδών ή ενοικίασιν χώρου σταθμεύσεως μηχανοκινήτων οχημάτων, ή ενοικίασιν επιπλωμένων κατοικιών ή διαμερισμάτων βραχυτέραν των εξ μηνών ή ενοικίασιν ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων. "ενοικιαστής" σημαίνει παν φυσικόν ή νομικόν πρόσωπον το οποίον συνήθως διαμένει ή έχει την έδραν αυτού εν Κύπρω και το οποίον είναι ενοικιαστής ακινήτου, εν σχέσει της το οποίον υφίσταται ενοικίασις και περιλαμβάνει- (α) θέσμιον ενοικιαστήν (β) .... (γ) ........ "θέσμιος ενοικιαστής" σημαίνει ενοικιαστήν ακινήτου ο οποίος κατά την λήξιν ή τον τερματισμόν της πρώτης ενοικιάσεως, εξακολουθεί να κατέχη το ακίνητον και περιλαμβάνει πάντα θέσμιον ενοικιαστήν προ της ημερομηνίας ενάρξεως της ισχύος του παρόντος Νόμου». Συνοψίζοντας τα ανωτέρω, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι λανθασμένα και παράτυπα η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχωρίστηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού καθ' ότι αρμόδιο Δικαστήριο είναι αυτό του Ελέγχου Ενοικιάσεων αφού καλύπτονται σωρευτικά οι προϋποθέσεις που θέτει ο Περί Ενοικιοστασίου Νόμος 23/83 για υπαγωγή της παρούσας υπόθεσης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, ήτοι: - το υποστατικό ανεγέρθηκε πριν την 31.12.1999. - το επίδικο υποστατικό βρίσκεται στην οδό XXXXX ΧΧΧ στην ενορία Τσιφλικούδια η οποία είναι εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Λεμεσού και κατατάσσεται στις ελεγχόμενες περιοχές σύμφωνα με το σχετικό διάταγμα του Υπουργικού Συμβουλίου (άρθρο 3 του Ν23/83 και βάση της ΚΔΠ 519/2007 και 525/2007). - Σύμφωνα με την ενάγουσα ο ενοικιαστής κατά τo χρόvo της εγέρσεως της παρούσης αγωγής κατείχε ως θέσμιος ενοικιαστής το Ενοικιαζόμενο Υποστατικό, ήτοι μετά τον τερματισμό της ενοικίασης (παρ. 20 στην Έκθεση Απαίτησης). Σύμφωνα με απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ελληνική Τράπεζα Λτδ,
(1994)1 Α.Α.Δ. 87 μόνο σε περιπτώσεις συντρέχουσας δικαιοδοσίας παρέχεται η δυνατότητα αναστολής διαδικασίας ενώπιον ενός δικαστηρίου και παραπομπή του θέματος για εκδίκαση από άλλο δικαστήριο. Ο όρος "δικαστήριο", στο πλαίσιο των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, περιορίζεται σε αρμόδιο δικαστήριο. Εφόσον δικαστήριο είναι αναρμόδιο να επιληφθεί διαφοράς, στερείται δικαιοδοσίας να προβεί στην έκδοση οποιασδήποτε διαταγής σε σχέση με αυτή. Τονίστηκε επίσης ότι είναι νομολογιακά θεμελιωμένο ότι αγωγή που είναι εξ' υπαρχής άκυρη δεν ενεργοποιεί τη διαδικασία του δικαστηρίου αλλά, αντίθετα, είναι θνησιγενής και δεν μπορεί να διασωθεί βάσει της Δ.64 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στη βάση της πιο πάνω νομολογικής προσέγγισης (βλ. Ελληνική Τράπεζα Λτδ
(1994)1 Α.Α.Δ. 87 ανωτέρω) και εφόσον το Δικαστήριο προβεί σε εύρημα αναρμοδιότητας του, τότε η κατάλληλη διαταγή υπό τις περιστάσεις είναι η απόρριψη ή παραμερισμός ή ακύρωση της αγωγής. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Έχοντας λοιπόν υπόψιν τις πιο πάνω νομικές αρχές και θεσμούς κρίνω ότι όλοι οι λόγοι της ένστασης της ενάγουσας / καθ' ης η αίτηση οι οποίοι επικεντρώθηκαν όπως φαίνεται και στην εισήγηση των ευπαιδεύτων συνηγόρων της στο ζήτημα της κατάχρησης των διαδικασιών του Δικαστηρίου στη βάση ακριβώς των αναμφισβήτητων γεγονότων της υπόθεσης, είναι έκθετοι σε απόρριψη ως ανεδαφικοί και άνευ νομικού ή πραγματικού υποβάθρου. Το Δικαστήριο οφείλει να προστατεύσει την ενώπιον του διαδικασία από καταχρηστικές συμπεριφορές. Επομένως η διακριτική μου ευχέρεια ασκείται υπέρ της έγκρισης της αίτησης και εκδίδονται τα αιτούμενα διατάγματα ως το αιτητικό 1 και 2 αυτής. ΤΑ ΕΞΟΔΑ: Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και είναι υπέρ των αιτητών/ εναγομένων και εναντίον των καθ' ων η αίτηση/ εναγόντων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για έκδοση διατάγματος με το οποίο να ακυρώνεται και/ή παραμερίζεται και/ ή απορρίπτεται η αγωγή. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο