HERMES AIRPORTS LIMITED κ.α. ν. ANDREAS GEORGIOU PROPERTY DEVELOPERS LTD, Αρ. Αγωγής: 3057/2012, 10/10/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A487 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3057/2012 Μεταξύ: 1. HERMES AIRPORTS LIMITED 2. AD AIRPORT MEDIA LTD Εναγόντων -και- ANDREAS GEORGIOU PROPERTY DEVELOPERS LTD Εναγόμενων Αίτηση ημερομηνίας 15.02.2019 Ημερομηνία: 10.10.2019 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες-Αιτητές: κ. Σ. Γιορδαμλής για Ιωαννίδης, Δημητρίου ΔΕΠΕ Για Εναγόμενους-Καθ' ων η Αίτηση: κα Π. Χριστοφίδου για Λ. Λουκαϊδου-Θεοφάνους ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Απαίτηση των Εναγόντων 1, δυνάμει του Ειδικά Οπισθογραφημένου Κλητήριου Εντάλματος, αφορά σε αξίωση για έκδοση απόφασης για €61.879,14 ως υπόλοιπο συμφωνημένου μηνιαίου δικαιώματος άδειας για χρήση χώρων διαφημίσεων στο Αεροδρόμιο Πάφου δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 12.09.2008 και/ή δυνάμει τιμολογίων και/ή υπόλοιπο αναγνωρισμένου λογαριασμού και απόφαση για €86.214,02 ως αποζημιώσεις και/ή συμφωνημένες και/ή εκκαθαρισμένες αποζημιώσεις, πλέον απόφαση για ποσό ίσο με το ενάμιση μηνιαίως επί εκάστου των προαναφερόμενων ποσών από 20.09.2011 μέχρι εξόφλησης. Οι Ενάγοντες 2 αξιώνουν εναντίον των Εναγόμενων απόφαση για €74.245,15 καθώς και απόφαση για €101.115,38 στη βάση των ίδιων ισχυρισμών που οι Ενάγοντες 1 απαιτούν τα προαναφερόμενα ποσά εναντίον των Εναγόμενων. Στην Υπεράσπιση τους οι Εναγόμενοι αρνούνται τη δικογραφημένη εκδοχή των Εναγόντων και εγείρουν κατ' αρχήν προδικαστικές ενστάσεις στη βάση του ότι (α) το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού δεν έχει κατά τόπο αρμοδιότητα εκδίκασης της υπόθεσης και (β) οι Ενάγοντες δεν νομιμοποιούνται στην προώθηση της Αγωγής, καθότι δεν έχουν άδεια για εξάσκηση του επαγγέλματος των διαφημιστών και/ή δεν νομιμοποιούνται να διαφημίσουν σε εγκαταστάσεις των Αεροδρομίων Λάρνακας και Πάφου. Περαιτέρω οι Εναγόμενοι αρνούνται ότι σύναψαν με τους Ενάγοντες οποιαδήποτε συμφωνία διαφήμισης και/ή άλλη συμφωνία καθώς επίσης αρνούνται ότι οι Ενάγοντες παρείχαν στους Εναγόμενους οποιεσδήποτε υπηρεσίες διαφήμισης και/ή άλλως πως. Στην Απάντηση τους οι Ενάγοντες απορρίπτουν τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των Εναγόμενων καθώς και τις δύο προδικαστικές ενστάσεις. Η ακροαματική διαδικασία για την ουσία της αγωγής δεν έχει ακόμη αρχίσει. Είχε προγραμματιστεί για ακρόαση τελευταία φορά στις 15.02.2019. Με αίτησή τους ημερομηνίας 15.02.2019 - στο εξής η Αίτηση - οι Ενάγοντες - στο εξής οι Αιτητές - αιτούνται την έκδοση διατάγματος το οποίο να τους επιτρέπει την τροποποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος και όλων των μεταγενέστερων δικογράφων, διά της προσθήκης του ΦΧΧΧΧ ΓΧΧΧΧ (Α.Δ.Τ. ΧΧΧΧ) εκ ΧΧΧΧ ΧΧ, Κάτω Πάφος, ΧΧΧΧ Πάφος, Κύπρος» ως Εναγόμενος 2 στην παρούσα αγωγή, με την υφιστάμενη Εναγόμενη να περιγράφεται ως Εναγόμενη 1. Περαιτέρω ζητείται τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης ως ακολούθως: "(
- i)διά της διαγραφής της λέξης «Εναγόμενης» (σε οποιαδήποτε κλίση) και την αντικατάστασή της με τη φράση «Εναγόμενοι και/ή οιοσδήποτε εξ αυτών» (σε οποιαδήποτε κλίση είναι απαραίτητη) με τις ανάλογες αναγκαίες και συνεπακόλουθες τροποποιήσεις της Έκθεσης Απαίτησης έτσι ώστε να συνάδει με την πιο πάνω τροποποίηση, δηλαδή να αντικαθίσταται ο ενικός αριθμός με πληθυντικό αριθμό όπου είναι αναγκαίο. (
- ii)διά της προσθήκης της ακόλουθης παραγράφου 2.3 μετά την παράγραφο 2.2 της Έκθεσης Απαίτησης: "Ο Εναγόμενος 2, κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο ήταν διευθυντής της Εναγόμενης 1 και άλλων εταιρικών οχημάτων, συμπεριλαμβανομένων των εταιρειών Andreas Georgiou Property Developers & Contractors Ltd και Εργοληπτική Εταιρεία Ανδρέα Γεωργίου Λίμιτεδ και/ή συναλλάσσετο με τις Ενάγουσες και/ή ασκούσε εμπορική δραστηριότητα προσωπικά και/ή μέσω των πιο πάνω αναφερόμενων εταιρικών οχημάτων και/ή χρησιμοποιώντας διάφορες εμπορικές και/ή άλλες επωνυμίες και/ή ονομασίες, υπαρκτές και μη, και/ή τίτλους επιχειρήσεων, υπαρκτών και μη, και/ή υπό την κάλυψη των πιο πάνω επωνυμιών, ονομασιών και τίτλων επιχειρήσεων, έδιδε την εντύπωση στις Ενάγουσες ότι ενεργούσε ως διευθυντής της Εναγόμενης 1 και/ή άλλων εταιρικών οχημάτων ενώ στην πραγματικότητα ενεργούσε υπό την προσωπική του ιδιότητα και προς όφελος της προσωπικής του εμπορικής δραστηριότητας.» (iii) διά της προσθήκης στην πρώτη γραμμή της παραγράφου 3 της Έκθεσης Απαίτησης μετά τη φράση «προέλθει σε γραπτή» της ακόλουθης φράσης: «και/ή προφορική και/ή άλλη». (
- iv)διά της προσθήκης στην τρίτη γραμμή της παραγράφου 5 της Έκθεσης Απαίτησης μετά τη φράση «με βάση τη Συμφωνία» της ακόλουθης φράσης: «και παρείχε υπηρεσίες διαφήμισης βάσει των συμφωνηθέντων». (
- v)διά της προσθήκης στο τέλος της παραγράφου 5 της Έκθεσης Απαίτησης, μετά τη φράση «έναντι αυτών» της ακόλουθης φράσης: «αναγνωρίζοντας πλήρως την ισχύ της Συμφωνίας και τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν εξ αυτής». (
- vi)διά της προσθήκης στην τρίτη γραμμή της παραγράφου 8.2 της Έκθεσης Απαίτησης, μετά την φράση «προνοιών της Συμφωνίας» της ακόλουθης φράσης: «ή/και ως μηνιαία δικαιώματα άδειας και εξυπηρέτησης για παρασχεθείσες υπηρεσίες διαφήμισης». H Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της ΕΧΧΧΧ ΧΧΧΧΧΧ, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο Ιωαννίδης, Δημητρίου ΔΕΠΕ, η οποία αναφέρει ότι, λόγω συμπεριφοράς και ενεργειών του προτιθέμενου πρόσθετου Εναγόμενου, δόθηκε η εντύπωση στους Αιτητές και στους δικηγόρους τους ότι αυτός συναλλασσόταν και προέβαινε στη σύναψη της επίδικης συμφωνίας αποκλειστικά με τους Εναγόμενους, ενώ στην πραγματικότητα αυτός συναλλασσόταν και για τους Εναγόμενους αλλά και προσωπικά. Ο προτιθέμενος Εναγόμενος όντας και διευθυντής των Εναγόμενων αποδεχόταν τιμολόγια και προέβη σε πληρωμές αποστέλλοντας επιστολές, χρησιμοποιώντας διάφορες εμπορικές και άλλες επωνυμίες και τίτλους επιχειρήσεων, παρεμφερείς με το όνομα των Εναγόμενων δίδοντας έτσι τη λανθασμένη εντύπωση ότι ενεργούσε αποκλειστικά υπό την ιδιότητα του ως διευθυντής των τελευταίων. Κατά το στάδιο προετοιμασίας για την ακρόαση ήρθαν σε γνώση των δικηγόρων των Αιτητών και άλλα έγγραφα, όπως τραπεζικές επιταγές που αφορούσαν πληρωμές έναντι τιμολογίων, έγινε δε αντιληπτό ότι οι πλείστες εκ των εμπορικών και άλλων επωνυμιών που χρησιμοποιούσε ο προτιθέμενος Εναγόμενος αφορούσαν ανύπαρκτες εταιρικές οντότητες, και πως το πρόσωπο προς το οποίο παρασχέθηκαν υπηρεσίες διαφήμισης από τους Ενάγοντες δεν ήταν μόνο οι Εναγόμενοι αλλά και ο προτιθέμενος Εναγόμενος υπό την προσωπική του ιδιότητα. Κατ' επέκταση οι αιτηθείσες τροποποιήσεις είναι αναγκαίες και συνάδουν με το μαρτυρικό υλικό και τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, αποτελούν δε γνήσια προσπάθεια διόρθωσης των δικογράφων και σωστής βάσης της αγωγής, η οποία δεν αλλοιώνεται. Οι Εναγόμενοι - στο εξής Καθ΄ ων η Αίτηση - καταχώρησαν στις 23.07.2019 Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης, προβάλλοντας λόγους οι οποίοι συνίστανται στις θέσεις ότι, η Αίτηση είναι ανεπαρκής, γενική και αόριστη, κακόπιστη, καταχρηστική, νομικά και πραγματικά αβάσιμη, στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση, επιχειρείται με αυτήν η αλλαγή του χαρακτήρα της αγωγής και/ή εισάγεται νέα βάση αγωγής με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό της πορείας της υπόθεσης, και ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που ορίζει η νομολογία. Ακόμη, εγείρονται ως λόγοι ένστασης, πως η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι ελαττωματική και/ή αντικανονική και/ή ανεπαρκής. Σε κάθε περίπτωση ότι η Αίτηση υποβλήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση, και το αγώγιμο δικαίωμα των Αιτητών έχει παραγραφεί. Σε περίπτωση δε που εγκριθεί η Αίτηση τα δικαιώματα των Καθ' ων η Αίτηση θα επηρεαστούν δυσμενώς και θα προκληθεί περαιτέρω καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής, επιφέροντας βλάβη στους Καθ' ων η Αίτηση. Oι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση της ΧΧΧΧΧΧ ΕΧΧΧΧ, δικηγορικής υπάλληλου στο δικηγορικό γραφείο των Καθ' ων η Αίτηση, η οποία δηλώνει πως είναι εξουσιοδοτημένη για να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Περαιτέρω αναφέρει πως σύμφωνα με πληροφόρηση που έχει, από τη δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση, δεν αποκαλύπτεται βάσιμη αξίωση ή αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του προτιθέμενου Εναγόμενου. Καμία βάση γεγονότων καθιστά το προαναφερόμενο πρόσωπο αναγκαίο διάδικο και ούτε έχει επισυναφθεί οποιοδήποτε έγγραφο, το οποίο να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς των Αιτητών. Σύμφωνα δε με το Ν.66(Ι)/2012καμία αγωγή που αφορά σύμβαση, δεν εγείρεται μετά την πάροδο 6 ετών από την ημέρα συμπλήρωσης της βάσης της αγωγής. Εφ' όσον οι Αιτητές ισχυρίζονται, στην Έκθεση Απαίτησης τους, ότι αφαίρεσαν τις επίδικες διαφημίσεις την 20.09.2011, τότε έχουν παρέλθει πέραν των οκτώ ετών. Στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση αναπτύσσονται επιχειρήματα και θέσεις προς υποστήριξη των λόγων ένστασης. Η ακροαματική διαδικασία της Αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των προαναφερόμενων ένορκων δηλώσεων οι οποίες υποστηρίζουν την Αίτηση και τους λόγους ένστασης. Ουδείς εκ των ενόρκων δηλούντων αντεξετάστηκε. Με τις γραπτές αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των τελευταίων, στην προσπάθεια τους να πείσουν το Δικαστήριο για την επιτυχία των εκατέρωθεν εκδοχών. Επανάληψη των προωθημένων θέσεων των διαδίκων στη λεπτομέρεια τους δε θα ωφελούσε σ΄ αυτό το στάδιο, το Δικαστήριο τις διατηρεί κατά νου και θα τις αξιολογήσει αργότερα, σε συνδυασμό με τα επίδικα ζητήματα της Αίτησης, στο βαθμό που αυτό κριθεί αναγκαίο για την αιτιολόγηση της απόφασής του. Νομική Πτυχή Κύρια νομική βάση της επίδικης Αίτησης αποτελούν η Δ.9 Κ.10, καθώς και η Δ.25 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Η σημασία αλλά και η χρησιμότητα της Δ.9 Κ.10 επισημάνθηκε μέσα από τη σχετική νομολογία (βλέπε μεταξύ άλλων, Αλεξάνδρου v. Edward
(2013)1 Α.Α.Δ. 2387, Οδυσσέως ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 1372 και Αντωνίου ν. Minas Makris Developers Ltd κ.α.
(2011)1 Α.Α.Δ. 1668), τονίζοντας την υποχρέωση των Δικαστηρίων για αυτεπάγγελτη προσθήκη των αναγκαίων διαδίκων. Η Δ.25, προβλέπουσα την τροποποίηση των δικογράφων ως ισχύει για τις αγωγές που έχουν καταχωρηθεί πριν το 2015 (βλέπε Περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2014), έχει τύχει ερμηνείας από σωρεία αποφάσεων των Κυπριακών Δικαστηρίων, σε βαθμό που θα μπορούσε κανείς να διατυπώσει τη θέση ότι υπάρχει εξαντλητική νομολογία για κάθε περίπτωση τροποποίησης δικογράφου. Στην υπόθεση Δόμνα Ν. Χριστοδούλου ν. Αθηναΐδος Ι. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, αναφέρθηκε ότι: "Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από την σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμα και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα." Στην υπόθεση Astor Manufacturing & Exporting Ltd κ. ά. ν. Α. & G. Leventis κ. ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 726, λέχθηκε ότι ο παράγοντας χρόνος είναι σχετικός και το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας συνυπολογίζει όλους τους παράγοντες που η νομολογία καθιέρωσε ως διαδραματίζοντες ρόλο. Στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Ανδρέα Παύλου,
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, το Εφετείο επισήμανε πως όσο φιλελεύθερη και αν δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση, το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία δεν ασκείται μόνο με αναφορά στο επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης και ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, αλλά με γνώμονα το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης. Στην υπόθεση Anna Latouf v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.,
(1999)1 Α.Α.Δ. αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, ότι η τροποποίηση είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που αυτό κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς ή για την αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Συνοψίζοντας τις αρχές που καθιερώθηκαν μέσα από τη σχετική νομολογία (Βλ. επιπλέον, ενδεικτικά
(1)Saba & Co. (T.M.P) v. T.M.P Agents,
(1994)1 Α.Α.Δ. 426,
(2)Gaber Alian Ali Al Somrani v. The Cyprus Ship "Poseidonia"
(1990)1 A.A.Δ. 990,
(3)Περικτιόνη Χρίστου ν. Ανδρέα Στυλιανού Αζά
(1992)1 Α.Α.Δ. 704,
(4)Alexandra Rent a Car v. Δήμητρας Α. Νεάρχου
(1992)1 Α.Α.Δ., 11) προκύπτουν οι ακόλουθες κατευθυντήριες γραμμές:
- Η τροποποίηση δικογράφου εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Επιβάλλεται, ως θεμελιακή αρχή, ο προσδιορισμός της ουσίας της διαφοράς και η αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών.
- Το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας λαμβάνει υπόψη και τον παράγοντα καθυστέρηση. Ο παράγοντας όμως αυτός δεν είναι καθοριστικός, αλλά συνυπολογίζεται με όλους τους υπόλοιπους παράγοντες που η νομολογία καθιέρωσε ως καθοριστικούς στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.
- Το Δικαστήριο δεν θα δώσει άδεια για τροποποίηση μόνο με τη διαπίστωση για το επανορθώσιμο της ζημιάς που επιφέρει στον αντίδικο, αλλά θα πρέπει να συνεκτιμήσει όλους τους παράγοντες της υπόθεσης όπως καθιερώθηκαν από τη νομολογία.
- Δεν δίδεται άδεια για τροποποίηση στις περιπτώσεις που αυτή επιφέρει βλάβη στον αντίδικο, η οποία δεν μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα, ή όπου η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών και συμπέρασμα: Έχοντας μελετήσει τους λόγους ένστασης, χωρίς να υποβαθμίζεται οποιοσδήποτε από αυτούς, προκύπτει, από τα νομολογηθέντα, πως τα καίρια ερωτήματα που πρέπει να απασχολήσουν το Δικαστήριο, είναι κατά πόσο υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση η οποία προκαλεί ανεπανόρθωτη βλάβη στους Καθ΄ων η Αίτηση και αν η παρούσα Αίτηση διαπνέεται εμφανώς από κακή πίστη ή αν η όποια βλάβη στους Καθ΄ ων η Αίτηση μπορεί ή όχι να αποζημιωθεί χρηματικά. Σ' αυτά τα ζητήματα άλλωστε φαίνεται να επικεντρώνεται η ένσταση, πρόσθετα με τη θέση για κατάχρηση της διαδικασίας καθώς και για λανθασμένη νομική βάση της Αίτησης και ελαττωματικότητα στην Ένορκη Δήλωση που τη συνοδεύει, καθώς και πως το αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του προτιθέμενου, νέου διάδικου, έχει παραγραφεί. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, προκύπτει άλλωστε από το φάκελο της υπόθεσης, πως η παρούσα αγωγή, παρ' ότι έχουν παρέλθει επτά χρόνια περίπου από την καταχώρηση της ακόμη δεν έχει αρχίσει η ακροαματική διαδικασία. Αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους, όπως αναβολές για συμβιβασμό κατόπιν αιτημάτων των συνηγόρων των διαδίκων αλλά και σε έλλειψη χρόνου του Δικαστηρίου. Η ύπαρξη καθυστέρησης στην καταχώρηση της Αίτησης, υπό την έννοια ότι θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή η ανάγκη τροποποίησης νωρίτερα, αλλά και η Αίτηση να καταχωρούνταν νωρίτερα, αφού η αγωγή είχε ορισθεί και προγενέστερα για ακρόαση, είναι δεδομένη. Το καίριο όμως ερώτημα που τίθεται είναι αν σκόπιμα υπήρξε αυτή η καθυστέρηση ή ο μη εντοπισμός της ανάγκης τροποποίησης νωρίτερα. Πέραν από τις δύο αντίθετες θέσεις των διαδίκων επί του θέματος αυτού, δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία η οποία να συνηγορεί με βεβαιότητα σε συμπέρασμα πως, παρ' ότι η ανάγκη για τροποποίηση έγινε αντιληπτή, πολύ πριν την καταχώρηση της Αίτησης, ο χρόνος αφέθηκε σκόπιμα να παρέλθει χωρίς να επιχειρηθεί η αιτούμενη τροποποίηση προγενέστερα. Τέτοια στοιχεία δεν προκύπτουν από τη μαρτυρία ώστε να δικαιολογείται εύρημα ότι υπήρξε εσκεμμένη καθυστέρηση και κατ' επέκταση κακή πίστη, συναρτημένη με την επιδίωξη περαιτέρω καθυστέρησης στην εκδίκαση της υπόθεσης. Άλλωστε οι Αιτητές είναι Ενάγοντες και έχουν κάθε λόγο να προχωρήσει η υπόθεση τους. Εν πάση περιπτώσει στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση δηλώνεται ότι η αναγκαιότητα τροποποίησης προέκυψε κατά την προετοιμασία της υπόθεσης όταν αυτή ήταν ορισμένη για ακρόαση και προφανώς γίνεται αντιληπτό ότι αφορά στην τελευταία προετοιμασία. Οι Καθ' ων η Αίτηση βέβαια αρνούνται τη σχετική μαρτυρία και απορρίπτουν τον εν λόγω ισχυρισμό πλην όμως δεν προσέφεραν μαρτυρία που να θέτει υπό αμφισβήτηση ή να κλονίζει αυτόν, ως εκ τούτου το Δικαστήριο οφείλει αλλά και νομιμοποιείται να τον αποδεχθεί. Προβάλλει κατ΄ επέκταση πως παρ΄ ότι καταχωρήθηκε με καθυστέρηση ωστόσο ήταν χωρίς πρόθεση εκ μέρους των Αιτητών. Στην υπόθεση Νικολάου ν. Μιλτιάδους κ.α.
(2007)1 Α.Α.Δ. 1005, το Εφετείο απεφάνθη πως, όπου δεν προκαλείται ζημιά, ακόμη και η μη πλήρως αιτιολογημένη καθυστέρηση δεν μπορεί να στερήσει το δικαίωμα διαδίκου να αποφασίζονται όλα τα επίδικα θέματα που εγείρει. Το ουσιωδέστερο είναι, ως αναφέρθηκε, να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους ώστε να κριθούν όλες οι πραγματικές διαφορές μεταξύ τους. Ακόμη, αναφέρθηκε πως το γεγονός ότι το αίτημα υποβλήθηκε σε στάδιο πριν την έναρξη της ακρόασης της υπόθεσης, και ότι δεν θα προκαλούνταν μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής, καθώς επίσης και η δυνατότητα αποζημίωσης των αντίδικων του Εφεσείοντα με σχετική διαταγή για έξοδα, θα έπρεπε να είχαν επιμετρήσει υπέρ της παροχής άδειας για τροποποίηση. Προχωρώντας, το παρόν Δικαστήριο, στην εξέταση του λόγου ένστασης αρ.2, στον οποίο προωθείται η θέση περί κατάχρησης της διαδικασίας του Δικαστηρίου, κρίνεται ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός και απορρίπτεται. Η ενάσκηση δικονομικού δικαιώματος από μόνη της, όπως συμβαίνει στην παρούσα υπόθεση, χωρίς να συνοδεύεται από άλλες ενέργειες ή παράλληλα διαβήματα προς την επίτευξη αλλότριων, προς τη δικαστική διαδικασία, σκοπών, δεν δύναται να στοιχειοθετήσει κατάχρηση διαδικασίας, ούτε μπορεί να θεωρηθεί, από τα δεδομένα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι επιχειρείται παράκαμψη προβλεπόμενης διαδικασίας. Όσον αφορά στους λόγους ένστασης σχετιζόμενους με (α) λανθασμένη νομική βάση της αίτησης και (β) με ελαττωματικότητα στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, το Δικαστήριο απορρίπτει τις σχετικές θέσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση, καθ΄ ότι κανένα στοιχείο δικαιολογεί ανάλογο συμπέρασμα. Οι υπόλοιποι λόγοι ένστασης αφορούν στην ουσία της Αίτησης και θα ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας ως προς την έγκριση ή την απόρριψη της. Το Δικαστήριο εξετάζοντας την ουσία της Αίτησης συνυπολογίζει και τα ακόλουθα στοιχεία:
- Η ακρόαση της αγωγής δεν άρχισε.
- Η καθυστέρηση στην καταχώρηση της Αίτησης, υπό την έννοια που έχει εξηγηθεί προηγουμένως παρ΄ ότι είναι μη επιθυμητή, δεν είναι ικανή να δημιουργήσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Καθ' ων η Αίτηση. Η θέση των τελευταίων για πρόκληση ζημιάς που δεν αποζημιώνεται χρηματικά παρέμεινε χωρίς πρόταξη συγκεκριμένων καθοριστικά αρνητικών συνεπειών στα ουσιαστικά ή δικονομικά δικαιώματα τους.
- Από τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου ή τη μαρτυρία που τέθηκε εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση, δεν δικαιολογείται, με ασφάλεια, συμπέρασμα για ύπαρξη κακής πίστης και μάλιστα εμφανούς, στην καταχώρηση της Αίτησης, εκ μέρους των Αιτητών. Το εγχείρημα για τροποποίηση του Κλητηρίου, με την προσθήκη Εναγόμενου, και της Έκθεσης Απαίτησης ως αναγκαίο επακόλουθο έστω και μετά που η αγωγή είχε προγραμματιστεί για ακρόαση αρκετές φορές, δεν κρίνεται, από μόνο του, ικανοποιητικό στοιχείο για στοιχειοθέτηση εμφανούς κακής πίστης.
- Η προσθήκη Εναγόμενου, που όντως επιχειρούν οι Αιτητές να προσθέσουν, ως μέρος της διαφοράς κατά τη δίκη, δεν είναι δίκαιο να αποτελέσει από μόνη της ικανό στοιχείο για απόρριψη της παρούσας Αίτησης τροποποίησης.
- Δεν μεταβάλλεται ο χαρακτήρας της αγωγής. Το Δικαστήριο οφείλει να ξεκαθαρίσει ότι ουδόλως παραγνωρίζει την καθυστέρηση που υπήρξε αλλά και την περαιτέρω αναμενόμενη καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης, εξαιτίας της τροποποίησης, η οποία όμως κρίνεται πως μπορεί να αντιμετωπιστεί και δη με την επιδίκαση εξόδων. Περαιτέρω, ενόψει της μη στοιχειοθέτησης συμπεράσματος, ότι η Αίτηση διαπνέεται από κακή πίστη, το Δικαστήριο κρίνει πως νομιμοποιείται να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της παραχώρησης άδειας για τροποποίηση, ώστε να βρίσκονται ενώπιον του, κατά την ακρόαση, όλα τα επίδικα θέματα που προσδιορίζουν τη διαφορά των διαδίκων, αφού προς αυτή την κατεύθυνση αποσκοπεί η προσθήκη της προτεινόμενης τροποποίησης, κάτι που οι Αιτητές επιθυμούν να αποτελέσει τον πυρήνα της εκδοχής τους και η οποία, ως δηλώνουν υποστηρίζεται από το μαρτυρικό υλικό το οποίο έχουν στη διάθεση τους, καθιστώντας αναγκαία την προσθήκη νέου διάδικου ως Εναγόμενου
- Τέλος, σημειώνεται ότι ουδόλως έχουν παραγνωριστεί τα νομολογηθέντα στην υπόθεση IKOS CIF LTD v. MARTIN COWARD κ. ά., ECLI:CY:AD:2014:A205, Πολιτικές Εφέσεις 137/2013 και 138/2013, ημερομηνίας 20.03.
- Παρατηρείται πως στην εν λόγω υπόθεση, πέραν των άλλων παραγόντων, οι οποίοι λήφθηκαν υπόψη, τόσο πρωτόδικα όσο και κατ΄ έφεση, ώστε να απορριφθεί το αίτημα τροποποίησης, προσμέτρησε καθοριστικά η αντίληψη ότι η καθυστέρηση που δημιουργήθηκε αλλά και που θα επερχόταν, θα επηρέαζε καταλυτικά τα δικαιώματα των Εφεσιβλήτων ενόψει της ύπαρξης προσωρινού διατάγματος το οποίο επιδρούσε επί των δικαιωμάτων του Εφεσίβλητου 1 - Εναγόμενου 1 ο οποίος είχε ένσταση - μέχρι την εκδίκαση της αγωγής, καθώς επίσης, παρά την προσθήκη διαδίκων - ως Εναγόμενων 2 - 13 σε μεγάλο αριθμό από αυτούς δεν είχε επιδοθεί ακόμη η αγωγή με αποτέλεσμα, αν εγκρινόταν η τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης, θα επερχόταν αργοπορία και εκτροχιασμός της δικαστικής διαδικασίας. Κρίθηκε, συνεπώς, πως ήταν προσφορότερο «τα νέα αγώγιμα θέματα να εκδικαστούν στα πλαίσια άλλων αγωγών». Διαπιστώνεται εύκολα πως τέτοιες συνθήκες και περιστατικά δεν συντρέχουν στην παρούσα υπόθεση. Αντίθετα, επιχειρείται τροποποίηση του Κλητηρίου με προσθήκη Εναγόμενου και αφ' ενός δεν εκδόθηκε οποιοδήποτε προσωρινό διάταγμα το οποίο να επιδρά στα δικαιώματα των Καθ΄ ων η Αίτηση, αφ' ετέρου αν δεν επιτραπεί η προτεινόμενη τροποποίηση ενδεχομένως οι Αιτητές να μην έχουν άλλη ευκαιρία να προωθήσουν τις θέσεις τους, με σοβαρό ενδεχόμενο να προκληθεί σ΄ αυτούς ανεπανόρθωτη βλάβη και αδικία, υπό την έννοια ότι είναι πιθανόν να εγερθεί ζήτημα δεδικασμένου σε μία νέα διαδικασία, το οποίο αν επιτύχει αυτοί θα στερηθούν της δυνατότητας να προωθήσουν κατά τη δίκη την εκδοχή τους εναντίον και των δύο προσώπων ως έχουν προσδιορίσει τη διαφορά. Τέλος, όσον αφορά στον ισχυρισμό των Καθ' ων η Αίτηση περί παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος των Αιτητών εναντίον του προτιθέμενου Εναγόμενου, το Δικαστήριο φρονεί πως σε αυτό το στάδιο δεν είναι επιτρεπτό να προβεί σε οποιοδήποτε εύρημα ή συμπέρασμα, αφού ως διαφαίνεται το υπόβαθρο των γεγονότων είναι υπό αμφισβήτηση. Υπενθυμίζεται δε πως οι Καθ' ων η Αίτηση με την Υπεράσπιση τους αρνούνται όλους τους ουσιώδεις ισχυρισμούς των Αιτητών. Περαιτέρω, ως προς το θέμα της παραγραφής, αυτό αναμένεται ότι θα εγερθεί από τον προτιθέμενο Εναγόμενο, ως φορέα τέτοιου δικαιώματος και το οποίο τον αφορά άμεσα. Επιπλέον όσον αφορά στη θέση ότι έχουν παρέλθει 6 χρόνια από τη συμπλήρωση της βάσης της αγωγής ήτοι τις 20.09.2011 το Δικαστήριο παρατηρεί πως αφενός η απαίτηση των Εναγόντων στηρίζεται και σε άλλη βάση, πλην της σύμβασης αφ΄ ετέρου, το Δικαστήριο έχει υπόψη του και την πρόνοια του άρθρου 3 του Ν.66(I)/2012 όπως τροποποιήθηκε από το Ν.207(I)/2015, το οποίο προνοεί ότι ο χρόνος παραγραφής αρχίζει να προσμετρά από 01.01.2016 αλλά και την πρόνοια του άρθρου 22 του ίδιου νόμου το οποίο προβλέπει δυνατότητα επέκτασης του χρόνου παραγραφής. Συνεπώς το θέμα δεν θα πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο περαιτέρω σε αυτό το στάδιο, αφού ενδέχεται να μην εγερθεί ή να στοιχειοθετηθεί ποτέ. Συνακόλουθα όλων των πιο πάνω, κρίνεται πως ουδείς λόγος ένστασης δύναται να επιτύχει, ως εκ τούτου η Αίτηση εγκρίνεται ως το αιτητικό Α(i) και Β(i)-(vi). Περαιτέρω κρίνεται ότι είναι δίκαιο όπως όλα τα έξοδα που θα απωλεσθούν, εξαιτίας της τροποποίησης που θα ακολουθήσει, καθώς και τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, να επιβαρύνουν τους Αιτητές - Ενάγοντες συνεπώς, αυτά επιδικάζονται εναντίον τους και προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση. Να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο πληρωτέα στο τέλος της δίκης. Τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα με τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από σήμερα, Υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από την καταχώρηση τροποποιημένου Κλητηρίου, τυχόν Απάντηση να καταχωρηθεί εντός 7 ημερών από την καταχώρηση της Υπεράσπισης. Αναφορικά με τον Εναγόμενο 2 - νέο διάδικο - να εφαρμοστούν οι πρόνοιες των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Λόγω του ότι πρόκειται για πολύ παλαιά υπόθεση, η αγωγή ορίζεται για Οδηγίες την 27.11.2019 ώρα 9.00 ώστε να δοθούν περαιτέρω οδηγίες αναλόγως και της εξέλιξης της διαδικασίας ως προς τον Εναγόμενο
- (Υπ.) Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΙΜ Subject : Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Τροποποίηση Κλητηρίου Εντάλματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο