Κωνσταντίνου κ.α. ν. Επίσημου Παραλήπτη ως παραλήπτη της περιουσίας της Κωνσταντίνου, Αίτηση - Έφεση Αρ. : 184/2019, 16/10/2019

(3)του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Ν.9/65, με την οποία δίδεται αναδρομική ισχύς σε αυτόν. Στο άρθρο αναφέρεται πως οι διατάξεις του τροποποιητικού Νόμου εφαρμόζονται σε όλες τις διαδικασίες που εκκρεμούσαν κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος του, ήτοι στις 13.7.18, και ανεξαρτήτως του αν στάληκαν ειδοποιήσεις πριν από την εν λόγω ημερομηνία. Το Μέρος VIA του Ν.9/65, όπως έχει τροποποιηθεί από τον Ν.87(Ι)/18, ρυθμίζει τη διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή. Ειδικότερα, το άρθρο 44Γ προνοεί για την αποστολή στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο της ειδοποίησης Ι με την οποία δίδεται προθεσμία όχι λιγότερη των 30 ημερών για εξόφληση του οφειλόμενου ποσού και ακολούθως της ειδοποίησης ΙΑ για τον καθορισμό ημερομηνίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου με πλειστηριασμό εντός περιόδου όχι μικρότερης των 30 ημερών. Ειδικότερα στο άρθρο 44Γ

(1)και

(2)αναφέρονται τα ακόλουθα: «44Γ.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους: .

(2)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου.» Με το άρθρο 44Γ

(3), παρέχεται δικαίωμα στον ενυπόθηκο οφειλέτη και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο να καταχωρίσει έφεση για παραμερισμό της ειδοποίησης ΙΑ μόνο, για τους εκεί προβλεπόμενους λόγους. Σε αυτούς τους περιοριστικά αναφερόμενους λόγους περιλαμβάνονται οι εξής: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις (β) Η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί (γ) Η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή (δ) Έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης, προβάλλεται ως λόγος η μη επίδοση της ειδοποίησης Ι στον Επίσημο Παραλήπτη ως ενδιαφερόμενο μέρος παρά μόνο μετά την καταχώρισης της παρούσας Αίτησης με αποτέλεσμα η προηγηθείσα στα υπόλοιπα πρόσωπα επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ να θεωρείται πρόωρη καθότι δεν είχε μέχρι τότε παρέλθει η προθεσμία των 30 ημερών για εξόφληση. Επιπλέον προωθείται και ο λόγος περί μη επίδοσης της ειδοποίησης ΙΑ στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, υπό την έννοια ότι αυτή δεν είχε επιδοθεί μέχρι τον χρόνο καταχώρισης της παρούσας Αίτησης. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Επίσημος Παραλήπτης, ως διαχειριστής της περιουσίας της Αιτήτριας, είναι ενδιαφερόμενο πρόσωπο εν τη εννοία του άρθρου 44Γ. Άλλωστε αυτός καλύπτεται από τον σχετικό όρο του άρθρου 44ΙΕ εφόσον πρόκειται για πρόσωπο το οποίο διαχειρίζεται την περιουσία της μιας εκ των ενυπόθηκων οφειλετών και επομένως έχει δικαίωμα σε οποιοδήποτε μέρος του εκπλειστηριάσματος της πώλησης. Είναι επίσης αδιαμφισβήτητο ότι τόσο η ειδοποίηση Ι όσο και η ειδοποίηση ΙΑ επιδόθηκαν στον Επίσημο Παραλήπτη μετά την καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης, ήτοι στις 8.8.19 και 10.9.19 αντίστοιχα. Με βάση τις ημερομηνίες επίδοσης αυτών, προκύπτει επίσης πως μετά την επίδοση της ειδοποίησης Ι παρήλθε η προθεσμία των 30 ημερών χωρίς ο Επίσημος Παραλήπτης να προβεί σε εξόφληση του οφειλόμενου ποσού και ακολούθησε η επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ με την οποία καθορίστηκε η ημερομηνία πλειστηριασμού σε περίοδο όχι λιγότερη των 30 ημερών. Υπάρχει διαφωνία μεταξύ των δύο πλευρών ως προς το κατά πόσο η μεταγενέστερη της καταχώρισης της Αίτησης επίδοση των ειδοποιήσεων Ι και ΙΑ θεωρείται νομότυπη. Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι η επίδοση δεν είναι ορθή ενώ οι Καθ΄ ων εισηγούνται πως, ανεξαρτήτως του χρόνου επίδοσης, από τη στιγμή που έχουν γίνει οι επιδόσεις και έχουν τηρηθεί οι προβλεπόμενες στον Νόμο προθεσμίες αναφορικά και με τις δύο, τότε αυτές έχουν δεόντως επιδοθεί. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Marios Nicolaou Developers Ltd κ.ά., Πολ. Aίτηση αρ. 101/18, ημ. 14.8.18, βασικό κριτήριο για την ερμηνεία ενός νομοθετήματος αποτελεί η συνήθης σημασία των λέξεων και όπου οι πρόνοιες της νομοθεσίας είναι σαφείς στις λέξεις θα πρέπει να δίδεται η γραμματική τους έννοια. Κεντρική επιδίωξη και στόχος του ερμηνευτικού έργου του Δικαστηρίου είναι η διακρίβωση της πρόθεσης του Νομοθέτη. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με την υπόθεση Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ κ.ά. v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας

(1998)3 Α.Α.Δ. 348, σκοπός της ερμηνείας του Νόμου είναι η ανεύρεση της πρόθεσης του Νομοθέτη. Οι λέξεις σε νομοθέτημα ερμηνεύονται κατ' αρχήν με βάση τη φυσική και συνήθη έννοια τους αλλά και με βάση τα συμφραζόμενα, έχοντας υπόψη το αντικείμενο και τον σκοπό του Νόμου. Σύμφωνα με την υπόθεση Τροκκούδης v. Πέτρου κ.ά.

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 683, όπου η γραμματική ερμηνεία νομοθετικής διάταξης, οδηγεί σε καταφανώς άτοπα αποτελέσματα και το λάθος στη διάρθρωση της νομοθεσίας είναι πασίδηλο, παρέχεται η δυνατότητα αποφυγής της ερμηνείας που θα οδηγούσε σε τέτοια αποτελέσματα. Τέλος, χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει η υπόθεση Νικολάου v. Total Properties Ltd κ.ά.

(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1358 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Συνιστά πάγια νομολογιακή αρχή ότι εκεί όπου το λεκτικό του Νόμου είναι σαφές, τότε για σκοπούς διακρίβωσης του πραγματικού σκοπού του νομοθέτη, το μόνο αυθεντικό οδηγό αποτελεί το κείμενο του νόμου. Στις λέξεις θα πρέπει να αποδίδεται η φυσική και συνήθης έννοια τους και τα δικαστήρια οφείλουν να καταστήσουν το νόμο αποτελεσματικό, οποιεσδήποτε και αν είναι οι συνέπειες. Όπως πολύ εύστοχα λέχθηκε στην υπόθεση Ghalanos Distributors Ltd. v. Δημοκρατίας

(2002)3 Α.Α.Δ. 528, στη σελ. 533, «Το Δικαστήριο δεν κρίνει την πολιτική του Νόμου ούτε επιχειρεί με ερμηνευτικά μέσα να δώσει σοφότερη ή δικαιότερη λύση ή ακόμα πιο επιθυμητή από αυτήν που προβλέπει η διάταξη». (Βλ. επίσης, Κ.Ο.Τ. v. Παπαδόπουλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 86, Μακεδόνας v. Δημοκρατίας

(1998)3 Α.Α.Δ. 162, Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ. κ.ά. v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας

(1998)3 Α.Α.Δ. 348).» Θεωρώ πως στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει οποιαδήποτε δυσκολία στην ερμηνεία του άρθρου 44Γ. Η διαδικασία πώλησης ξεκινά με την επίδοση της ειδοποίησης Ι και το άρθρο 44Γ επιβάλλει την υποχρέωση επίδοσης της ειδοποίησης Ι στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο και σε περίπτωση που οποιοσδήποτε εξ αυτών παραλείψει να εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό εντός 30 ημερών, τότε ο ενυπόθηκος οφειλέτης δύναται να επιδώσει τη δεύτερη ειδοποίηση ΙΑ καθορίζοντας ημερομηνία πλειστηριασμού. Τόσο ο ενυπόθηκος οφειλέτης όσο και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο έχει δικαίωμα να καταχωρίσει έφεση για τον παραμερισμό της ειδοποίησης ΙΑ στη βάση ενός ή περισσότερων λόγων του άρθρου 44Γ

(3), είτε αφορούν τον ίδιο τον αιτητή είτε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Αυτό το λεκτικό δεν αφήνει οποιαδήποτε αμφιβολία πως η προβλεπόμενη στο εν λόγω άρθρο διαδικασία πώλησης προνοεί για δύο στάδια, ήτοι την επίδοση της ειδοποίησης Ι και ακολούθως την επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ. Με άλλα λόγια, ο ενυπόθηκος δανειστής οφείλει να επιδώσει τον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο την ειδοποίηση Ι. Μόνο με την ολοκλήρωση αυτού του πρώτου σταδίου αναφορικά με όλα τα σχετικά πρόσωπα και τη λήξη των προθεσμιών χωρίς οποιαδήποτε συμμόρφωση ενεργοποιείται το δεύτερο στάδιο κατά το οποίο ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην επίδοση στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο της ειδοποίησης ΙΑ. Αυτή η ερμηνεία συνάδει και με την πρόθεση του Νομοθέτη ο οποίος έδωσε τη δυνατότητα τόσο στον ενυπόθηκο οφειλέτη όσο και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο να καταχωρίσει ακολούθως έφεση στη βάση οποιουδήποτε από τους προβλεπόμενους στο άρθρο 44Γ

(3)λόγους έφεσης είτε αφορούν στον ίδιο τον αιτητή είτε σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Με άλλα λόγια, ο Νόμος παρέχει τη δυνατότητα καταχώρισης έφεσης από ένα πρόσωπο, π.χ. τον ενυπόθηκο οφειλέτη, με λόγο έφεσης τη μη δέουσα επίδοση σε άλλο πρόσωπο, π.χ. ένα ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Τα πιο πάνω καταδεικνύουν χωρίς δυσκολία ότι η διαδικασία πώλησης είναι ενιαία για όλα τα σχετικά πρόσωπα και σε δύο ξεχωριστά στάδια, υπό την πιο πάνω έννοια δηλαδή ότι μόνο με την ολοκλήρωση της επίδοσης της ειδοποίησης Ι σε όλα τα πρόσωπα και τη λήξη της προθεσμίας πληρωμής αναφορικά με όλα, τότε και μόνο επέρχεται και ενεργοποιείται το δεύτερο στάδιο με την επιβαλλόμενη επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ σε όλα τα πρόσωπα. Άλλωστε, θα ήταν παράλογο να επιδίδεται ειδοποίηση ΙΑ σε ένα πρόσωπο πριν καν την αποστολή της ειδοποίησης Ι σε άλλο πρόσωπο, καθότι θα υπήρχε ήδη προγραμματισμένη ημερομηνία πλειστηριασμού πριν καν λάβουν όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ειδοποίηση Ι και την ευκαιρία να εξοφλήσουν, καθότι μόνο με την παράλειψη εξόφλησης θα μπορούσε να οριστεί πλειστηριασμός. Βεβαίως, ανεξαρτήτως των πιο πάνω διαπιστώσεων, θεωρώ ότι είναι δυνατό όπως η επίδοση της ειδοποίησης Ι (όπως και μετά της ΙΑ) γίνει σε διαφορετικά χρονικά στάδια στο κάθε υπό αναφορά πρόσωπο, λαμβανομένων υπόψιν κάποτε και των δυσκολιών που προκύπτουν στην επίδοση, πλην όμως η επίδοση της ΙΑ θα πρέπει να γίνει αφού έχει επιδοθεί η Ι σε όλα τα πρόσωπα, τους δόθηκε η ευκαιρία πληρωμής και αυτά παρέλειψαν να το πράξουν. Σαφώς, κάτι τέτοιο δεν έχει ακολουθηθεί στην προκειμένη περίπτωση. Υπό τις πιο πάνω περιστάσεις θεωρώ ότι η μη επίδοση της ειδοποίησης Ι στο ενδιαφερόμενο μέρος, παρά μόνο μετά την καταχώριση της παρούσας Αίτησης βασικά συνιστούσε κώλυμα στην περαιτέρω προώθηση της διαδικασίας εκποίησης (με έκδοση ειδοποίησης ΙΑ) και εν πάση περιπτώσει δεν ενεργοποίησε την έναρξη ισχύος της προθεσμίας των 30 ημερών για εξόφληση. Επομένως θεωρώ πως ήταν πρόωρη η έκδοση και επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ στους Αιτητές πριν την επίδοση σε όλους της ειδοποίησης Ι σύμφωνα με τον Νόμο. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης, θεωρώ ότι οποιοσδήποτε λόγος έφεσης θα πρέπει να υφίσταται κατά τον χρόνο καταχώρισης της έφεσης. Με άλλα λόγια το ορόσημο και καθοριστικό κριτήριο για τη δημιουργία λόγου έφεσης είναι κατά τη λήξη της προθεσμίας των 30 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ για την καταχώριση της έφεσης. Σαφώς οποιοσδήποτε λόγος θα πρέπει να υφίσταται κατά την καταχώριση της έφεσης, στον οποίο και αυτή θα στηρίζεται και προωθείται. Τέτοια ερμηνεία προκύπτει σαφώς από το ίδιο το λεκτικό του Νόμου αλλά και εξάγεται από την πρόθεση του Νομοθέτη. Ο Νομοθέτης καθόρισε τη διαδικασία και εξαντλητικά όλες τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να υφίστανται κατά τον χρόνο καταχώρισης της έφεσης, θέτοντας ταυτόχρονα και χρονική προθεσμία καταχώρισης αυτής ούτως ώστε αυτό το δικαίωμα να μην είναι αόριστο και διαρκές εφόσον η διαδικασία πώλησης συνεχίζεται και προχωρά σε διάφορα άλλα στάδια μέχρι και την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Έτσι, με την καταχώριση της έφεσης, ο αιτητής αποκτά το δικαίωμα εξέτασης της έφεσης στη βάση των τότε υφιστάμενων δεδομένων και των προβληθέντων λόγων. Οποιαδήποτε μεταγενέστερη μεταβολή της υφιστάμενης κατάστασης δεν είναι ικανή να διαφοροποιήσει τη βάση των λόγων της έφεσης, πόσω μάλλον να την αναιρέσει καθιστώντας την έφεση εκ των υστέρων άνευ αντικειμένου. Κάτι τέτοιο θα απέφερε άδικα, παράδοξα και παράλογα αποτελέσματα, καθότι θα παρατηρείτο το φαινόμενο ενδεχομένως η καταχώριση της έφεσης να οδηγούσε τον ενυπόθηκο δανειστή στη διαπίστωση τυχόν αδυναμιών και κενών στη διαδικασία και στη μεταγενέστερη διόρθωση τους, στερώντας έτσι το δικαίωμα που είχε ο αιτητής κατά τον χρόνο καταχώρισης της έφεσης του και το οποίο θα αποφασιστεί με βάση το τότε ισχύον καθεστώς. Για παράδειγμα δεν νοείται ούτε και είναι επιτρεπτό σε περίπτωση καταχώρισης έφεσης στη βάση του λόγου πως δεν έγινε η δέουσα επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ στον ενυπόθηκο οφειλέτη, ο ενυπόθηκος δανειστής μετά την καταχώριση της έφεσης να επιδώσει με τον ορθό τρόπο νέα ειδοποίηση ΙΑ στον πρώτο, τηρώντας βεβαίως τις προβλεπόμενες στον Νόμο προθεσμίες, και έτσι να καθιστά την έφεση άνευ αντικειμένου. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου διασφαλίζουν επίσης την αρχή της ισότητας των δύο πλευρών. Και τούτο καθότι κατ΄ αντιστοιχία εφαρμόζεται ανάλογη αρχή και στην περίπτωση του αιτητή ο οποίος θα πρέπει να στηρίξει την έφεση του σε συγκεκριμένο και υπάρχοντα λόγο και όχι να καταχωρίσει την έφεση με την ελπίδα και προοπτική δημιουργίας λόγου έφεσης. Αυτή ήταν και η απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου (στην Αίτηση-Έφεση 328/18 ΕΔ Λεμεσού, ημ. 6.3.19), αναφορικά με το ότι ο λόγος της έκδοσης παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα πρέπει να ισχύει κατά τον χρόνο καταχώρισης της έφεσης και πως τυχόν μεταγενέστερη έκδοση του ουδόλως διαφοροποιεί την πιο πάνω κατάσταση, υπό την έννοια ότι δεν δημιουργεί εκ των υστέρων λόγο έφεσης. Δεν είναι λογικό να καταχωρείται η έφεση βασιζόμενη σε λόγο μη υφιστάμενο αλλά με την προσδοκία και αναμονή πως αυτός θα δημιουργηθεί στο μεταξύ. Κάτι τέτοιο δημιουργεί αβεβαιότητα και οδηγεί σε παράλογα αποτελέσματα εφόσον με την καταχώριση της έφεσης ο αιτητής θα επιδιώξει την εξασφάλιση απαγορευτικού διατάγματος, για τον μοναδικό σκοπό απόκτησης λόγου για τον παραμερισμό της ειδοποίησης ΙΑ, κάτι το οποίο οδηγεί σε κατάχρηση της διαδικασίας αλλά κυρίως σε ένα σύμπλεγμα προθεσμιών ολοκλήρωσης και σε ένα «αγώνα ταχυτήτων» των δύο διαδικασιών, υπό την έννοια πως θα πρέπει η διαδικασία της αίτησης για έκδοση απαγορευτικού διατάγματος να έχει ολοκληρωθεί πριν τη διαδικασία εκδίκασης της έφεσης. Είναι ξεκάθαρο πως αυτή δεν ήταν η πρόθεση του Νομοθέτη. Με βάση όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, θεωρώ ότι η μη επίδοση της ειδοποίησης Ι στο ενδιαφερόμενο μέρος δεν ενεργοποίησε την έναρξη ισχύος της προθεσμίας των 30 ημερών για εξόφληση ούτως ώστε να ήταν δυνατή η συνέχιση της διαδικασίας με την έκδοση και επίδοση στους Αιτητές της ειδοποίησης ΙΑ. Επιπλέον, η μη επίδοση της ειδοποίησης Ι και συνακόλουθα της ΙΑ στο ενδιαφερόμενο μέρος μέχρι και τον χρόνο καταχώρισης της Αίτησης καθιστά την επίδοση ως μη δέουσα και νομότυπη. Ως εκ τούτου ικανοποιούμαι ότι έχει καταδειχθεί βάσιμος λόγος που να δικαιολογεί τον παραμερισμό της ειδοποίησης ΙΑ. Αυτή η κατάληξη του Δικαστηρίου καθορίζει και την πορεία της Αίτησης, χωρίς να καθίσταται αναγκαία η εξέταση των υπόλοιπων λόγων και θεμάτων που αφορούν την παρούσα Αίτηση. Ως εκ τούτου η Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται η ειδοποίηση ΙΑ ημ. 15.5.19 για την σκοπούμενη πώληση στις 16.10.19 του ενυπόθηκου ακινήτου των Αιτητών δυνάμει της υποθήκης Υ./97. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών - Εφεσειόντων και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση - Εφεσιβλήτων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........ ΄Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο