Ιωάννου (Σιαρματτά) κ.α. ν. Alpha Bank Cyprus Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 5275/2015, 20/11/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A538 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5275/2015 Μεταξύ: 1. . Ιωάννου (Σιαρματτά) 2. . Ιωάννου (Σιαρματτά) Εναγόντων v. 1. Emporiki Bank - Cyprus Ltd 2. . Ποταμίτη (υπό την ιδιότητα του ως Ειδικού Διαχειριστή της Sharmattas Bros Co Ltd) 3. . Χ΄΄Χάννα (υπό την ιδιότητα του ως Ειδικού Διαχειριστή της Sharmattas Bros Co Ltd) Εναγομένων Ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημ. 20.4.16 Μεταξύ: 1. . Ιωάννου (Σιαρματτά) 2. . Ιωάννου (Σιαρματτά) Εναγόντων v. 1. Alpha Bank Cyprus Ltd 2. . Ποταμίτη (υπό την ιδιότητα του ως Ειδικού Διαχειριστή της Sharmattas Bros Co Ltd) 3. . Χ΄΄Χάννα (υπό την ιδιότητα του ως Ειδικού Διαχειριστή της Sharmattas Bros Co Ltd) Εναγομένων Ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημ. 14.12.17 Μεταξύ: 1. . Ιωάννου (Σιαρματτά) 2. . Ιωάννου (Σιαρματτά) Εναγόντων v. 1. Alpha Bank Cyprus Ltd 2. . Ποταμίτη (υπό την ιδιότητα του ως Διαχειριστή και Παραλήπτη της Sharmattas Bros Co Ltd) 3. . Χ΄΄Χάννα (υπό την ιδιότητα του ως Διαχειριστή και Παραλήπτη της Sharmattas Bros Co Ltd) Εναγομένων Αίτηση Εναγομένου 3 ημ. 21.6.18 για παραμερισμό επίδοσης και ή του κλητηρίου εντάλματος Ημερομηνία: 20 Νοεμβρίου 2019 Εμφανίσεις: Για τον Εναγόμενο 3 - Αιτητή: κ. Μ. Χατζηνέστωρος για Δ. Χατζηνέστωρος & Σια ΔΕΠΕ Για τους Ενάγοντες - Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Ν. Καλλής Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση ο Εναγόμενος 3 - Αιτητής ζητά διάταγμα: (
- i)Παραμερισμού και ή ακύρωσης της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος και της έκθεσης απαίτησης ημ. 18.1.18 καθώς επίσης και του διατάγματος ημ. 14.12.17, η οποία επίδοση έγινε στις 11.6.18 (
- ii)Παραμερισμού και ή ακύρωσης και ή απόρριψης του κλητηρίου εντάλματος στην παρούσα Αγωγή ως ανυπόστατη, παράτυπη και ή παράνομη και ή ως καταχωρισθείσα εναντίον προσώπου που τελεί υπό ανύπαρκτη ιδιότητα και ή που έπαυσε να τελεί υπό την ιδιότητα με την οποία ενάγεται και ή που ενεργεί ως διαχειριστής ανύπαρκτου νομικού προσώπου. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή ο οποίος ισχυρίζεται πως κατά το έτος 1997 διορίστηκε ως Διαχειριστής Παραλήπτης της εταιρείας Sharmattas Bros Co Ltd, και έπαυσε να ενεργεί υπό την εν λόγω ιδιότητα του στις 6.12.00. Ισχυρίζεται επίσης πως η εταιρεία έχει διαγραφεί από το μητρώο του Εφόρου Εταιρειών στις 6.6.14. Ακολούθως προβαίνει σε παράθεση του ιστορικού της παρούσας Αγωγής και αναφέρει ότι η ιδιότητα υπό την οποία ενάγεται είναι εντελώς ανυπόστατη και ανύπαρκτη και επομένως η Αγωγή δεν μπορεί να υφίσταται και συνεχίζει εναντίον του. Επιπλέον αναφέρει ότι στις 27.10.17 εκδόθηκε διάταγμα παραμερισμού της επίδοσης του κλητηρίου που είχε γίνει σε αυτόν στις 27.1.17 και ότι το κλητήριο το οποίο καταχωρίστηκε στις 29.12.15 ουδέποτε ανανεώθηκε πριν του επιδοθεί το τροποποιημένο κλητήριο στις 11.6.18. Τέλος, ισχυρίζεται ότι η έκθεση απαίτησης δεν περιέχει βάσιμη αιτία αγωγής εναντίον του και στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος και είναι ανυπόστατη σε σχέση με τον ίδιο. Οι λόγοι ένστασης είναι βασικά οι ακόλουθοι: 1) Η Αίτηση είναι λανθασμένη και ή αντικανονική και ή δεν συνάδει με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. 2) Η Αίτηση καταχωρίστηκε κακόπιστα, καταχρηστικά και εκδικητικά με σκοπό την αποκόμιση οφέλους. 3) Ο Αιτητής δεν έχει προσέλθει με καθαρά χέρια και δεν έχει προβεί σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. 4) Δεν υπάρχει παραβίαση των Θεσμών και ή οποιαδήποτε παρατυπία ή αντικανονικότητα είναι θεραπεύσιμη με τη Δ.64. 5) Υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Αιτητή το οποίο θα επηρεαστεί δυσμενώς σε περίπτωση έγκρισης της Αίτησης. 6) Υπάρχει ευθύνη του Αιτητή έναντι της εταιρείας ενεργώντας υπό την ιδιότητα του ως Διαχειριστής Παραλήπτης. 7) Η Αίτηση παραβιάζει το δικαίωμα των Εναγόντων σε δίκαιη δίκη. 8) Τυχόν έγκριση της Αίτησης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Ενάγοντες οι οποίοι θα απωλέσουν το δικαίωμα τους να διεκδικήσουν όσα νόμιμα δικαιούνται από τον Αιτητή. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντος 1 - Καθ΄ ου. Σε αυτή βασικά ο Καθ΄ ου επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης και αναφέρεται εκτενώς στο ιστορικό της διαδικασίας της παρούσας Αγωγής. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων τις οποίες υιοθέτησαν και οι δύο πλευρές. Ο ισχυρισμός του Αιτητή πως οι Εναγόμενοι 1 τον διόρισαν ως Διαχειριστή Παραλήπτη της εταιρείας Sharmattas Bros Co Ltd στις 16.5.97 και έπαυσε να ενεργεί υπό αυτή την ιδιότητα στις 6.12.00 (βλ. Τεκμήρια 1 και 2 στην ένορκη του δήλωση) δεν αμφισβητείται από τους Ενάγοντες οι οποίοι στην έκθεση απαίτησης δέχονται ότι ο Εναγόμενος 3 αντικατέστησε τον Εναγόμενο 2 ως Διαχειριστή Παραλήπτη της εταιρείας. Αναντίλεκτος παρέμεινε επίσης και ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι η εταιρεία έχει διαγραφεί από το μητρώο του Εφόρου Εταιρειών στις 6.6.14, Τεκμήριο 3 στην ένορκη του δήλωση. Η παρούσα Αγωγή, η οποία καταχωρίστηκε στις 29.12.15, αποδίδει δόλο, απάτη, ψευδείς παραστάσεις και συνωμοσία μεταξύ των Εναγομένων. Βασικός άξονας της έκθεσης απαίτησης είναι η παροχή από τους Εναγόμενους 1 προς την εταιρεία Sharmattas Bros Co Ltd, της οποίας οι Ενάγοντες είναι διευθυντές και μέτοχοι, πιστωτικών διευκολύνσεων με εξασφαλίσεις εγγυήσεις και υποθήκες από τους Ενάγοντες, και η επίδειξη από τους Εναγόμενους 1 καμίας πρόθεσης καλής συνεργασίας με αποτέλεσμα τον τερματισμό των διευκολύνσεων, την απαίτηση των οφειλόμενων ποσών και τον διορισμό Διαχειριστή Παραλήπη. Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι οι ενέργειες των Εναγομένων 1 ήταν αχρείαστες, αδικαιολόγητες, παράνομες και αυθαίρετες και ακολούθως αποδίδει διάφορες ενέργειες στους Εναγόμενους παραθέτοντας λεπτομέρειες δόλου και ή απάτης και ή ψευδών παραστάσεων και ή παράνομης και αυθαίρετης συμπεριφοράς καθώς επίσης και λεπτομέρειες ζημιών για τις οποίες απαιτούν αποζημιώσεις. Κατ΄ αρχάς θεωρώ αβάσιμη τη θέση του Αιτητή πως αυτός δεν δύναται να ενάγεται υπό την ιδιότητα ως Διαχειριστή Παραλήπτη της εταιρείας από τη στιγμή που δεν έχει πλέον αυτή την ιδιότητα. Σαφώς ο Αιτητής δύναται να εναχθεί, όχι υπό την προσωπική του ιδιότητα, αλλά υπό την ιδιότητα του ως Διαχειριστής Παραλήπτης της εταιρείας, υπό την έννοια ότι ενάγεται για τις πράξεις και ή παραλείψεις του ενόσω ενεργούσε υπό αυτή την ιδιότητα, ανεξαρτήτως του κατά πόσο κατά τον χρόνο έγερσης ή προώθησης της Αγωγής εξακολουθούσε να έχει αυτή την ιδιότητα. Από τη στιγμή που η Αγωγή βασίζεται στη συμπεριφορά του ενόσω ήταν Διαχειριστής τότε ορθώς ενάγεται υπό αυτή την ιδιότητα η οποία και θα πρέπει να προσδιορίζεται στην Αγωγή. Η πιο πάνω διαπίστωση του Δικαστηρίου βρίσκει έρεισμα στη Δ.9 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στην ακόλουθη περικοπή από το The Annual Practice 1958,σελ. 301, αναφορικά με την αντίστοιχη Αγγλική O.16 r.1: «The name of a person who is a party in more than one capacity, e.g. in a personal and a representative capacity, must be inserted only once in the record. A note will be added that he sues or is sued both personally and "as trustee of the will of' or as the case may be (per Sargant L. J., in Hardie and Lane, Ltd.v. Chiltern, [1928] K. B. p. 669).» Το γεγονός της διαγραφής της εταιρείας από το μητρώο του Εφόρου Εταιρειών κατά τον χρόνο έγερσης της Αγωγής και πάλι δεν ενέχει σημασία. Και τούτο καθότι αφενός η εταιρεία δεν είναι διάδικο μέρος και αφετέρου η Αγωγή περιορίζεται στον χρόνο κατά τον οποίο ο Αιτητής ενεργούσε ως Διαχειριστής της εταιρείας, καθ΄ ον χρόνο σαφώς αυτή υπήρχε. Η υπόθεση Γεώργιος Κάρμιος και άλλοι v. British East Mediterranean Relay Station of Foreign and Commonwealth Office
(1996)1B Α.Α.Δ. 1123 στην οποία παρέπεμψε ο δικηγόρος του Αιτητή διαφέρει ως προς τα γεγονότα της, καθότι εκείνη αφορούσε αγωγή εναντίον ανύπαρκτου, μη συγκροτημένου, προσώπου. Ειδικότερα λέχθηκε πως «Αποτελεί σταθερή θέση της νομολογίας ότι μη συγκροτημένα σώματα ("unicorporated") δεν μπορούν να ενάξουν ή να εναχθούν (Βλ. The Club "Limassol Patriotic Union" ν. Demetrios Couvas, 18 C.L.R. 1061, Evans v. Hooper [1875] 45 L.J. Q.B. 206,
- Βλ. και 18 Halsbury's Laws of England, Τρίτη Έκδοση, παραγ. 242 σύμφωνα την οποία: ένας μη εγγεγραμμένος όμιλος δεν μπορεί να ενάγει ή να εναχθεί με το δικό του όνομα...").». Στην υπό κρίση περίπτωση η εταιρεία ήταν δεόντως εγγεγραμμένο νομικό πρόσωπο και ο Αιτητής ενεργούσε ως Διαχειριστής της ενόσω αυτή ακόμα υφίστατο και επομένως ο Αιτητής δύναται να εναχθεί υπό τη συγκεκριμένη ιδιότητα του για τον χρόνο που την κατείχε, ασχέτως του ότι μεταγενέστερα έπαυσε να έχει αυτή την ιδιότητα και η εταιρεία διεγράφη από το μητρώο. Ως εκ τούτου, θεωρώ πως ο Αιτητής δεν κατάφερε να καταδείξει ότι συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος για τον παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος εναντίον του είτε λόγω της ιδιότητας υπό την οποία ενάγεται είτε λόγω της διαγραφής της εταιρείας. Αναφορικά με το θέμα της επίδοσης, σύμφωνα με τον φάκελο της Αγωγής και όπως αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών, για σκοπούς της παρούσας Αίτησης το ιστορικό της διαδικασίας έχει ως εξής: α. Στις 29.12.15 καταχωρίστηκε η παρούσα Αγωγή με γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο. β. Στις 3.2.16 ο Αιτητής καταχώρισε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία και αίτηση για τον παραμερισμό της επίδοσης του κλητηρίου και του κλητηρίου. γ. Στις 3.2.16 οι Ενάγοντες καταχώρισαν αίτηση τροποποίησης του τίτλου της Αγωγής με την αντικατάσταση των Εναγομένων 1 και στις 20.4.16 το Δικαστήριο με τη σύμφωνη γνώμη όλων των πλευρών εξέδωσε το σχετικό διάταγμα. δ. Στις 9.5.16 καταχωρίστηκε τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα το οποίο επιδόθηκε στους δικηγόρους του Αιτητή. ε. Ακολούθησε δεύτερη αίτηση τροποποίησης του τίτλου ημ. 24.11.16 η οποία είχε οριστεί στις 27.1.
- στ. Στις 27.1.17 η εν λόγω αίτηση αποσύρθηκε άνευ βλάβης και εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα παραμερισμού της επίδοσης στον Αιτητή του κλητηρίου εντάλματος. ζ. Στις 20.10.17 καταχωρίστηκε έκθεση απαίτησης. η. Στις 27.10.17 καταχωρίστηκε αίτηση τροποποίησης του τίτλου με την αλλαγή στις ιδιότητες των Εναγομένων 2 και
- θ. Η εν λόγω αίτηση επιδόθηκε στους δικηγόρους και των τριών Εναγομένων. ι. Στις 14.12.17 που ήταν ορισμένη η αίτηση, εμφανίστηκαν οι δικηγόροι των Εναγομένων 1 και 2 οι οποίοι δήλωσαν ότι δεν είχαν ένσταση στην αίτηση. Έτσι εκδόθηκε το σχετικό διάταγμα τροποποίησης. ια. Στις 18.1.18 καταχωρίστηκε τροποποιημένο κλητήριο και έκθεση απαίτησης. ιβ. Στις 11.6.18 τροποποιημένο κλητήριο, έκθεση απαίτησης και το διάταγμα τροποποίησης ημ. 14.12.17 επιδόθηκαν στον Αιτητή. ιγ. Στις 21.6.18 καταχωρίστηκε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία για τον Αιτητή ο οποίος την ίδια μέρα καταχώρισε την παρούσα Αίτηση. ιδ. Ενόσω εκκρεμούσε η παρούσα Αίτηση και είχε οριστεί για οδηγίες στις 10.1.19 με οδηγίες για καταχώριση ένστασης, στις 20.11.18 οι Ενάγοντες καταχώρισαν αίτηση για απόφαση εναντίον των Εναγομένων 1 και 3 λόγω μη καταχώρισης υπεράσπισης η οποία ορίστηκε στις 10.1.
- ιε. Στις 10.1.19 η παρούσα Αίτηση ορίστηκε στις 3.4.19 για ακρόαση και η αίτηση για απόφαση ορίστηκε την ίδια ημερομηνία για οδηγίες με οδηγίες για καταχώριση υπεράσπισης ως το αίτημα των Εναγομένων 1 και
- ιστ. Στις 29.3.19 το Δικαστήριο επιλήφθηκε των δύο αιτήσεων και κατόπιν αιτήματος των Εναγόντων, η παρούσα Αίτηση ορίστηκε εκ νέου για ακρόαση στις 20.5.19 και η αίτηση για απόφαση για οδηγίες την ίδια ημερομηνία με τις ίδιες οδηγίες ως προς τη καταχώριση υπεράσπισης. ιζ. Το ίδιο ακριβώς έγινε και στις 20.5.19 όταν ορίστηκαν στις 22.10.19 οπότε και διεξήχθη η ακρόαση της παρούσας. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.4 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία περιλαμβάνεται στη νομική βάση της Αίτησης, κανένα κλητήριο ένταλμα δεν παραμένει σε ισχύ πέραν των 12 μηνών από την ημερομηνία καταχώρισης του και, αν δεν έχει επιδοθεί στον εναγόμενο, τότε ο ενάγων δύναται να αιτηθεί την ανανέωση του για ακόμα έξι μήνες. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Niki Christoforou Cosmetics Ltd v. Στυλιανού κ.ά.
(2005)1Α Α.Α.Δ. 273: «Οι πρόνοιες της Διαταγής 4, θ.1 αφορούν στο θέμα της ισχύος του κλητηρίου εντάλματος. Σε συμφωνία με το πρωτόδικο δικαστήριο θεωρούμε ότι οι λέξεις "shall be in force" δεν σημαίνουν ότι μετά την πάροδο των 12 μηνών το κλητήριο ένταλμα παύει να ισχύει. Η αντίστοιχη αγγλική διάταξη είναι το O.8 r.1 και σύμφωνα με το Annual Practice Book 1954, στη σελίδα 59 οι λέξεις "shall be in force" αναφέρονται στην περίοδο ισχύος του κλητηρίου για σκοπούς επίδοσης του στους εναγόμενους. Στην Potato Marketing Board v. Thetis Shipping
(1988)1 C.L.R. 401 προσδιορίζεται η υπόσταση του κλητηρίου εντάλματος μετά την πάροδο των 12 μηνών αν δεν έχει στο μεταξύ ανανεωθεί με αίτηση: «I do not regard it as strictly accurate to describe a writ which has not been served within twelve months as a nullity. It is not as though it had not been issued. It is something which can be renewed. A nullity cannot be renewed. The Court can grant an application which results in making it just as effective as it was before the twelve months period has elapsed.»» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Η Αίτηση βασίζεται επίσης στη Δ.16 θ.9 των Θεσμών, η οποία προνοεί ως ακολούθως: «
- A defendant before appearing shall be at liberty, without obtaining an order to enter or entering a conditional appearance, to take out a summons to set aside the service upon him of the writ or of notice of the writ, or to discharge the order authorizing such service.» Στη σελ. 92 του The White Book 1958 αναφέρονται τα εξής: «If the writ is not renewed but is served after the twelve months, the defendant should apply to set it aside, O. 12, r. 30: D. C. P. 267; cf. Ηamp v. Warren, 12 L. J. Ex. 215.»15.» Ο ισχυρισμός του Αιτητή πως το κλητήριο ένταλμα δεν ανανεώθηκε από την ημερομηνία καταχώρισης του ουδόλως αποτέλεσε αντικείμενο αμφισβήτησης ή αντίκρουσης από τους Ενάγοντες. Άλλωστε ούτε από τον φάκελο του Δικαστηρίου προκύπτει ανανέωση του. Από τη στιγμή που η επίδοση του αρχικώς καταχωρισθέντος κλητηρίου παραμερίστηκε, και αυτό δεν ανανεώθηκε με τη λήξη των 12 μηνών από τις 29.12.15, τότε σαφώς η επίδοση οποιουδήποτε κλητηρίου και δη του τροποποιημένου κλητηρίου και της έκθεσης απαίτησης στις 11.6.18 είναι άκυρη. Οι Ενάγοντες επικαλούνται την επίδοση της αίτησης για τροποποίηση ημ. 27.10.17 στους δικηγόρους του Αιτητή και τη μη εμφάνιση εκ μέρους του στις 14.12.
- Θεωρώ πως η επίδοση της αίτησης δεν μπορούσε ούτε και έπρεπε να είχε γίνει καθότι είχε ήδη παραμεριστεί η επίδοση του κλητηρίου στον Αιτητή και επομένως έπρεπε πρώτα να είχε προηγηθεί η επίδοση της Αγωγής και ακολούθως της υπό κρίση αίτησης. Η παράλειψη εμφάνισης εκ μέρους του Αιτητή στις 14.12.17, στα πλαίσια της αίτησης τροποποίησης, οφείλετο προφανώς στο ότι η εν λόγω αίτηση δεν έπρεπε να του είχε επιδοθεί εξ ου και στο πρακτικό του Δικαστηρίου δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά είτε στην επίδοση της αίτησης προς αυτόν είτε στην παράλειψη εμφάνισης του. Με άλλα λόγια η επίδοση κάποιας αίτησης σε αγωγή δεν θα μπορούσε ποτέ να υποκαταστήσει την αναγκαιότητα επίδοσης του κλητηρίου σε κάποιο διάδικο και πολύ περισσότερο όταν αυτή έγινε χωρίς να βρίσκεται σε ισχύ το εν λόγω κλητήριο. Εδώ είναι χρήσιμο να λεχθεί πως ο ισχυρισμός του Καθ΄ ου πως στις 25.1.18 επιδόθηκε το τροποποιημένο κλητήριο και η έκθεση απαίτησης στον δικηγόρο του Αιτητή παρέμεινε μεν αναντίλεκτος, όμως ουδόλως διαφοροποιεί τις πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου. Και τούτο, καθότι από τη στιγμή που η επίδοση του αρχικώς καταχωρισθέντος κλητηρίου είχε παραμεριστεί, η επίδοση του νέου κλητηρίου έπρεπε να γίνει στον ίδιο τον Αιτητή προσωπικά, με ένα εκ των τρόπων που προβλέπονται από τους Θεσμούς και όχι στον δικηγόρο του απ΄ ευθείας για τον ίδιο εκτός αν εξασφαλίζετο διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση ως προς τούτο. Ο δε ισχυρισμός του Καθ΄ ου πως η επίδοση του τροποποιημένου κλητηρίου και της έκθεσης απαίτησης στον Αιτητή έγιναν κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου ημ. 2.5.18 δεν βρίσκει έρεισμα στο ίδιο το πρακτικό και επομένως δεν γίνεται δεκτός. Σύμφωνα με την υπόθεση Nigerian Produce v. Sonora Shipping
(1979)1 C.L.R. 409, η επίδοση της αγωγής μετά τη λήξη της προθεσμίας των 12 μηνών συνιστά απλή παρατυπία η οποία θεραπεύεται αν ο εναγόμενος, μετά την επίδοση, καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης στην αγωγή. Στην προκειμένη περίπτωση το επόμενο διάβημα του Αιτητή μετά την επίδοση ήταν η καταχώριση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία και αίτησης για παραμερισμό της επίδοσης. Βεβαίως ακολούθησε η καταχώριση της αίτησης για απόφαση στην οποία ο δικηγόρος του Αιτητή εμφανίστηκε και ζήτησε χρόνο για καταχώριση υπεράσπισης. Αυτή η στάση εκ μέρους του Αιτητή εγείρει το ερώτημα κατά πόσο αυτός εγκατέλειψε την ένσταση του αναφορικά με την επίδοση. Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει η υπόθεση Hani Mousa El - Sayegh v. Credit Suisse
(1996)1Β Α.Α.Δ. 836, στην οποία απασχόλησε το κατά πόσο η καταχώριση αίτησης για ασφάλεια εξόδων ισοδυναμεί με εγκατάλειψη της ένστασης ως προς τη δικαιοδοσία. Το Εφετείο ανέφερε τα ακόλουθα: «Προχωρούμε σε εξέταση του προταχθέντος ζητήματος ασφάλειας εξόδων. Στην υπόθεση Stella v. Sayias
(1983)1(Α) C.L.R. 186 τέτοιο διάβημα δεν θεωρήθηκε έκφραση πρόθεσης για εγκατάλειψη ένστασης σε σχέση με τη δικαιοδοσία. Επισημάνθηκε ότι, όπως κατέδειχνε η Αγγλική πρακτική, η συνύπαρξη των δύο δεν ήταν ούτε άγνωστη ούτε ασυμβίβαστη. Και έγινε αναφορά στο ορθολογικό έρεισμα όπως αυτό τέθηκε από τον δικαστή Cave, J., στη Rein v. Stein [1892] Law Times, Vol. LXVI Ν.S. 469, στη σελ. 471: "It seems to me that, in order to establish a waiver, you must show that the party alleged to have waived his objection has taken some step which is only necessary or only useful if the objection has been actually waived, or if the objection has never been entertained at all. If, for instance, after leave to issue a writ an ordinary appearance is entered, that is a matter which indicates that the defendant either never has entertained the notion, or, if he did entertain it, he abandoned it. Such a step would be unnecessary and useless if the intention of insisting on his objection still held good." Στη Stella v. Sayias (ανωτέρω) διακρίθηκαν δύο άλλες Αγγλικές υποθέσεις στις οποίες αίτηση για παραμερισμό σχετιζόταν με απλές παρατυπίες και όχι με ζήτημα δικαιοδοσίας. Δεν συμμεριζόμαστε την άποψή ότι η διακρίβωση της πρόθεσης εγκατάλειψης που αποτελεί σε τέτοιες περιπτώσεις το ζητούμενο, συναρτάται με τη φύση του προβλήματος προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση για παραμερισμό. Στην προκείμενη περίπτωση το διάβημα για ασφάλεια εξόδων περιοριζόταν ρητώς σε ό,τι θα προέκυπτε από την αίτηση διά κλήσεως για ακύρωση, παραμερισμό ή αναστολή. Προϋπέθετε την προώθηση της και αποκτούσε νόημα μόνο εξ αιτίας της. Δεν επρόκειτο για διάβημα σε σχέση με διαδικασίες που θα ακολουθούσαν. Οπότε θα μπορούσε να εκληφθεί ότι οι αιτητές, με την προσοχή εστιασμένη στα περαιτέρω, εκδήλωναν πρόθεση να μην προσβάλουν ο,τιδήποτε προκαταρκτικά. Έτσι, το διάβημα στο οποίο προέβη η τράπεζα για ασφάλεια εξόδων σε σχέση με την αίτηση δια κλήσεως δεν αποτελούσε εμπόδιο στην προώθησή της.» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στην υπόθεση Stella v. Sayias
(1983)1A C.L.R. 186 γίνεται μια χρήσιμη παραπομπή σε διάφορες υποθέσεις ως προς το τι θεωρείται εγκατάλειψη ένστασης ως προς τη δικαιοδοσία. Θεωρώ ότι τα γεγονότα της παρούσας προσομοιάζουν ιδιαίτερα με τα γεγονότα της υπόθεσης Rein v. Stein [1892] Law Times, Vol. LXVI Ν.S. 469 στην οποία γίνεται εκτενής ανάλυση στην εν λόγω υπόθεση. Σε εκείνη την υπόθεση ο εναγόμενος, κατόπιν επίδοσης του κλητηρίου αιτήθηκε και έλαβε διάταγμα για επιθεώρηση εγγράφων τα οποία ήταν συνημμένα στην ένορκη δήλωση με την οποία εκδόθηκε το διάταγμα για επίδοση. Ο εναγόμενος καταχώρισε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία και κατόπιν επιτυχίας του στον παραμερισμό του διατάγματος, αιτήθηκε και έλαβε δύο φορές παράταση του χρόνου καταχώρισης της υπεράσπισης του στη βάση του ότι επιθυμούσε να αμφισβητήσει τη δικαιοδοσία. Τελικώς αυτό έγινε με δια κλήσεως αίτηση και έλαβε άδεια για παραμερισμό της μονομερούς διαταγής για άδεια στον ενάγοντα επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας και όλων των μετέπειτα διαβημάτων λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. Κατ΄ έφεση οι εφεσείοντας ενάγοντες ισχυρίστηκαν ότι με την αίτηση για επιθεώρηση και το αίτημα για παράταση χρόνου καταχώρισης υπεράσπισης ο εναγόμενος απεμπόλησε το δικαίωμα του να αμφισβητεί τη δικαιοδοσία. Αφού το Εφετείο ανέφερε τα όσα περιέχονται στο ανωτέρω απόσπασμα, προχώρησε λέγοντας τα εξής: «"But here it is obvious that the defendant was still insisting on and intending to proceed with his notice of motion. He did no more, it seems to me, than he had a right to do; that is to say, take steps to procure a sight of the affidavit which he had got to answer, and upon which the leave to issue the writ had been obtained. With regard to the conditional appearance and with regard to obtaining time to put in a statement of defence, whatever that might amount to under ordinary circumstances, and where no notice of motion has been given, I think there is this: looking at what had been done, even assuming that those steps were not strictly necessary, yet looking at the position in which matters were, that a conditional appearance had been entered, that an application to strike out that conditional appearance had been resisted, and that on Dec. 5 this summons was taken out to discharge the order for issuing the writ, it seems to me it would be quite an unfair inference to draw from what had been done that the defendant had abandoned his intention to object to the jurisdiction by applying to set aside this writ. On those grounds it seems to me that that objection cannot be supported". (See also Guendjian's case (supra) on the question as to whether an application for security for costs amounts to a waiver to an objection as to jurisdiction.» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Τα δεδομένα της υπό κρίση περίπτωσης αναφορικά με την όλη συμπεριφορά του Αιτητή στη διαδικασία της παρούσας Αγωγής δεν απολήγουν στο ότι αυτός αποδέχθηκε με οποιονδήποτε τρόπο την επίδοση και εγκατέλειψε την αμφισβήτηση της. Αυτά τα δεδομένα συνίστανται στο ότι ο Αιτητής καταχώρισε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία, καταχώρισε την υπό κρίση Αίτηση, την οποία εξακολουθούσε να προωθεί μέχρι και την εκδίκαση της, ανεξαρτήτως της καταχώρισης της αίτησης για απόφαση. Παρόλο που δεν ήταν αναγκαίο το αίτημα για παραχώρηση χρόνου για καταχώριση υπεράσπισης εκ μέρους του, εφόσον ταυτόχρονα προωθούσε και την υπό κρίση Αίτηση, με αυτό δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί πως εγκατέλειψε και δεν επέμενε πλέον στην αμφισβήτηση της επίδοσης μέσω της Αίτησης του την οποία προώθησε μέχρι τέλους. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, καταλήγω πως η επίδοση στις 11.6.18 στον Αιτητή του τροποποιημένου κλητηρίου και της έκθεσης απαίτησης ημ. 18.1.18 και του διατάγματος ημ. 14.12.17, δεν έγινε νομότυπα και θα πρέπει να παραμεριστεί. Ω εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται η επίδοση στις 11.6.18 στον Εναγόμενο 3 - Αιτητή του τροποποιημένου κλητηρίου και της έκθεσης απαίτησης ημ. 18.1.18 και του διατάγματος ημ. 14.12.17. Ενόψει της μερικής επιτυχίας της Αίτησης, το ½ των εξόδων αυτής επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου 3 - Αιτητή και εναντίον των Εναγόντων - Καθ΄ ων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... ΄Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο