← Κύπρος

TSOULOFTAS CONSTRUCTIONS LTD ν. ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4823/11, 8/11/2019

TSOULOFTAS CONSTRUCTIONS LTD ν. ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4823/11, 8/11/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A521 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4823/11 Μεταξύ: TSOULOFTAS CONSTRUCTIONS LTD Ενάγοντες και

  1. XXXXX ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ
  2. XXXXX ΒΑΝΕΖΗΣ Εναγόμενοι ----------------- Ημερομηνία: 8 Νοεμβρίου 2019 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντες: κα Λ. Χατζηλοΐζου Για Εναγόμενο 1: κ. Χ. Πογιατζής ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή οι ενάγοντες, εταιρεία που κατά τον ουσιώδη χρόνο ασχολείτο με εργασίες κατασκευής αποχετευτικού συστήματος και άλλες συναφείς εργασίες, αξιώνει από αμφότερους τους εναγόμενους ποσό €44.775, ως το εν λόγω ποσό περιορίστηκε κατά την ακρόαση. Η δικογραφημένη εκδοχή των εναγόντων είναι ότι η επίδικη οφειλή προέκυψε όταν περί το καλοκαίρι του 2008, οι εναγόμενοι 1 και 2, ως «.ιδιοκτήτες και/ή κάτοχοι και/ή δικαιούχοι εις εγγραφή και/ή άλλως πως και/ή δικαιούμενοι εις εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας ευρισκόμενης εις οδούς XXXXX και XXXXX Γερμασόγειας και γενικά εις περιοχή Δήμου Γερμασόγειας Λεμεσού.έδωσαν οδηγίες και/ή εντολή στην Ενάγουσα και/ή τον αντιπρόσωπο και/ή υπηρέτη αυτής όπως εκτελέσει διάφορες εργασίες κατασκευής, επιδιόρθωσης του αποχετευτικού δικτύου όμβριων και λυμάτων και/ή άλλας συναφείς εργασίας στα ως άνω αναφερόμενα κτήματα.». Είναι η θέση των εναγόντων ότι αν και εκτέλεσαν πλήρως τις ζητηθείσες εργασίες, οι εναγόμενοι δεν τους κατέβαλαν την αμοιβή τους εξ' ου και αναγκάστηκαν να καταχωρήσουν την παρούσα αγωγή. Η δικογραφημένη υπεράσπιση του εναγόμενου 1 ως αυτή τροποποιήθηκε κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου στις 23/10/17, είναι ότι ο ίδιος καμία σχέση είχε με τη συμφωνία που επικαλούνται οι ενάγοντες για την εκτέλεση των επίδικων εργασιών. Ισχυρίζεται ο εναγόμενος 1 ότι η συμφωνία εκτέλεσης των επίδικων εργασιών έγινε αποκλειστικά μεταξύ των εναγόντων και του εναγομένου 2, ο οποίος εναγόμενος είχε αγοράσει από τον πατέρα του εναγόμενου 1 τη γη στην οποία αργότερα έγιναν οι επίδικες εργασίες, η οποία αποτελείτο από ένα μεγάλο αριθμό τμημάτων/οικοπέδων (περί τα 27) και είχε αναλάβει, ως πολιτικός μηχανικός και/ή εργολάβος, την ανάπτυξη της. Ισχυρίζεται επίσης ο εναγόμενος 1 ότι ο ίδιος ήταν μόνο ιδιοκτήτης και/ή διαχειριστής δύο τεμαχίων, επί των οποίων ήταν κτισμένες 11 μεζονέτες. Κατά το στάδιο της ανάπτυξης όλων των τεμαχίων από τον εναγόμενο 2, ισχυρίζεται ο εναγόμενος 1, ο πρώτος δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του ως αγοραστής - πωλητής της γης όσο και ως εργολάβος και ειδικότερα, σε σχέση με τις αποχετευτικές εργασίες, «.επειδή απέτυχε να ολοκληρώσει επιτυχώς τις εν λόγω εργασίες και/ή επειδή αυτές εκτελέστηκαν λανθασμένα και/ή πλημμελώς, κατέληξε από την ιδιότητα του ως εργολάβος του έργου προσωπικά σε προφορική συμφωνία με την Ενάγουσα και/ή τον ιδιοκτήτη της κο Ανδρέα Τσουλόφτα για την εκτέλεση και/ή ολοκλήρωση συγκεκριμένων εργασιών κατασκευής και επιδιόρθωσης του αποχετευτικού δικτύου και/ή άλλων συναφών εργασιών έναντι συμφωνημένου τιμήματος για ολόκληρο το εν λόγω ακίνητο.το μόνο πρόσωπο που παράγγειλε και/ή αποκλειστικά έδωσε οδηγίες για την εκτέλεση των εργασιών των οποίων απαιτεί την πληρωμή η Ενάγουσα είναι ο Εναγόμενος 2, ο οποίος υπό την ιδιότητα του ως εργολάβος του έργου είχε αναλάβει την ανέγερση των εν λόγω κατοικιών στο σύνολο του ακινήτου και ήταν και ο υπεύθυνος πληρωμής τους στην Ενάγουσα, η οποία ανέλαβε την σχετική υπεργολαβία.». Σημειώνω εδώ ότι εναντίον του εναγόμενου 2 εκδόθηκε απόφαση για ποσό €47,270 στις 21/06/13 λόγω παράλειψης του να καταχωρήσει εμφάνιση στην αγωγή οπόταν και η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση μόνο σε σχέση με τον εναγόμενο
  3. Κατά την ακρόαση μαρτυρία εκ μέρους των εναγόντων έδωσε μόνο ο διευθυντής τους, Α. Τσουλόφτας (ΜΕ1) ενώ εκ μέρους του εναγόμενου 1 κατέθεσε ο ίδιος ως ΜΕ1, ο Πολιτικός Μηχανικός του Δήμου Γερμασόγειας, Γ. Αθάνατος (ΜΥ2) και ο παραλήπτης - διαχειριστής Κ. Φραντζής (ΜΥ3). Στα πλαίσια της μαρτυρίας των εν λόγω προσώπων, κατατέθηκαν στο σύνολο τους είκοσι έγγραφα ως Τεκμήρια. Επειδή η προσκομισθείσα μαρτυρία σε κάποιο βαθμό περιπλέχτηκε με θέματα άσχετα με τα επίδικα, δεν κρίνω σκόπιμο να την παραθέσω όλη ανεξαιρέτως και θα περιοριστώ να αναφερθώ μόνο στις πτυχές της μαρτυρίας που αφορούν στα επίδικα θέματα, αρχής γενομένης των όσων συνιστούν κοινό ή μη αμφισβητούμενο έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών (βλ. Οδυσσέα ν. Αστυνοµίας

(1999)2 ΑΑΔ 490 και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Βοηθού Γενικού Εισαγγελέως της Δημοκρατίας, ΑΙΤΗΣΗ ΑΡ. 1/2015, 24/9/2015). Οι επίδικες εργασίες κατασκευής αποχετευτικού συστήματος και συστήματος ομβρίων υδάτων εκτελέστηκαν από τους ενάγοντες στα πλαίσια ενός έργου ανάπτυξης και πώλησης γης το οποίο είχε αρχίσει περί το 2002 - 2003 στις οδούς XXXXX και XXXXX στη Γερμασόγεια και το οποίο αφορούσε ένα μεγάλο αριθμό αδιαίρετων τότε τεμαχίων (εφ' εξής το έργο). Ένας από τους άμεσα εμπλεκόμενους στο έργο, υπό την ιδιότητα τουλάχιστο του εργολάβου, ήταν ο εναγόμενος 2 (εφ' εξής Βανέζης). Ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης ολόκληρης της υπό ανάπτυξη γης, από τον οποίο μεταβιβάζονταν τα μερίδια που πωλούνταν στους διάφορους τρίτους, ήταν ο πατέρας του εναγόμενου 1 ο οποίος είχε διορίσει τον τελευταίο ως πληρεξούσιο αντιπρόσωπο του. Περί τον Ιούλιο και Αύγουστο του 2008 και ενόσω το αναπτυξιακό έργο βρισκόταν σε εξέλιξη, ο εναγόμενος 1 κατέστη ο ίδιος προσωπικά εγγεγραμμένος συνιδιοκτήτης σε σχέση με δύο τεμάχια στα οποία βρίσκονταν υπό ανέγερση 11 μεζονέτες. Περί τα τέλη Αυγούστου του 2008 και προτού ολοκληρωθεί το έργο και εκδοθούν ξεχωριστοί τίτλοι ιδιοκτησίας επ' ονόματι του κάθε συνιδιοκτήτη, διαπιστώθηκε ότι το αποχετευτικό σύστημα που είχε κατασκευαστεί, δεν ικανοποιούσε τις απαιτήσεις του αρμόδιου Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντας (ΣΑΛΑ) και λόγω τούτου, δεν μπορούσε να εξασφαλιστεί ούτε η έγκριση του ΣΑΛΑ αλλά ούτε και η σχετική άδεια της αρμόδιας δημοτικής αρχής, ήτοι του Δήμου Γερμασόγειας, η οποία απαιτείτο για την έκδοση των τίτλων. Ακολούθως, κάτω από συνθήκες οι οποίες αμφισβητούνται και συνιστούν μέρος των επίδικων θεμάτων της παρούσας αγωγής, ανατέθηκε στους ενάγοντες να διορθώσουν και όπου χρειαζόταν να κατασκευάσουν εκ νέου το αποχετευτικό σύστημα και σε κατοπινό στάδιο, κάτω από συνθήκες που επίσης αμφισβητούνται και συνιστούν επίδικα θέματα, τους ανατέθηκε επιπρόσθετα η κατασκευή αποχετευτικού συστήματος ομβρίων υδάτων. Για όλες αυτές τις εργασίες, οι οποίες εκτελέστηκαν μεταξύ Αυγ/Σεπ. 2008 και Μαρτίου 2010, η αμοιβή των εναγόντων ανήλθε στο ποσό των €55.798 (συμπ. ΦΠΑ 15%). Σε κάποιο στάδιο πριν τον Ιούλη 2010, οι ενάγοντες έλαβαν από κάποιον Σ. Μεταξά, ο οποίος ήταν ένας εκ των εγγεγραμμένων συνιδιοκτητών, το ποσό των €11.000 έναντι κάποιων εκ των επίδικων εργασιών με αποτέλεσμα το ποσό που παρέμεινε να τους οφείλεται, ως αυτό περιορίστηκε κατά την ακρόαση από το ΜΕ1, ανέρχετο στις €44.
  1. Μετά τις επίδικες εργασίες και συγκεκριμένα περί τον Μάρτιο 2010, οι ενάγοντες εκτέλεσαν και κάποιες άλλες εργασίες σε σχέση με το αποχετευτικό σύστημα των 11 μεζονέτων του εναγόμενου 1, συνολικού κόστους €2.472,
  2. Γι' αυτές τις εργασίες, οι ενάγοντες καταχώρησαν στις 25/10/11 την αγωγή XXXX/11 του Ε.Δ. Λεμεσού εναντίον του εναγόμενου 1 και στα πλαίσια εκείνης της αγωγής, ο τελευταίος δέχτηκε απόφαση και κατέβαλε προσωπικά στους ενάγοντες το ποσό των €2.472,50 με επιταγές. Ήταν επίσης κοινώς αποδεκτό ότι σε κάποιο στάδιο, το πότε ακριβώς είναι αμφισβητούμενο, ο εναγόμενος 1, υπογράφοντας ως «XXXXX», έστειλε στο ΜΕ1 αντίγραφο του τοπογραφικού σχεδίου των υπό ανάπτυξη τεμαχίων (Τεκ.6), αναγράφοντας χειρόγραφα επί αυτού τη σημείωση «ΑΓΑΠΗΤΕ XXXXX ΘΕΛΩ ΓΙΑ ΤΗ ΦΑΣΗ 3 ΤΗΣ 11 ΜΕΖΟΝΕΤΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΠΙΤΙΑ». Στο εν λόγω σχέδιο, ο εναγόμενος 1, με χειρόγραφες σημειώσεις του παρουσίασε τα υπό ανάπτυξη τεμάχια «ομαδοποιημένα» σε τρεις «φάσεις» και στα τεμάχια που υπέδειξε ως τρίτη φάση ανέγραψε επί τριών εξ' αυτών τους αριθμούς «1», «2» και «3» και στα άλλα τη φράση «11 ΜΕΖΟΝΕΤΤΕΣ», ενώ σε δύο άλλα τεμάχια που φαίνονταν στο σχέδιο, ο εναγόμενος 1 ανέγραψε δίπλα τους το όνομα «ΜΕΤΑΞΑΣ» Για όλα τα πιο πάνω κάνω ανάλογα ευρήματα Προχωρώ να συνοψίσω την μαρτυρία που παρουσιάστηκε εκατέρωθεν ως προς τα θέματα που παρέμειναν αμφισβητούμενα. ΜΕ1 - Διευθυντής εναγόντων Η ουσία της κυρίως εξέτασης του μάρτυρα έλαβε τη μορφή γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Α). Σύμφωνα πάντα με τον ΜΕ1 και ειδικότερα την παρ.3 της δήλωσης του, περί το καλοκαίρι του 2008, οι εναγόμενοι 1 και 2, αφού του «.παρουσιάστηκαν ως ιδιοκτήτες και/ή κάτοχοι και/ή δικαιούμενοι σε εγγραφή και/ή δικαιούμενοι σε εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας.», τον κάλεσαν να συναντηθούν για να συζητήσουν τα προβλήματα που είχαν παρουσιαστεί με το ΣΑΛΑ και το αποχετευτικό σύστημα του υπό ανάπτυξη έργου. Αντεξεταζόμενος επί αυτού του ισχυρισμού του, ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι ήταν ο εναγόμενος 1 που του είχε τηλεφωνήσει περί τον Αύγουστο/Σεπτέμβριο 2008 και του ζήτησε να συναντηθούν στο φροντιστήριο ενός εκ των συνιδιοκτητών της υπό ανάπτυξη γης, ήτοι κάποιου Μεταξά, ο οποίος ήταν και το πρόσωπο που μεσολάβησε για να γίνει η εν λόγω συνάντηση. Στη συνάντηση, αυτή με τον εναγόμενο 1, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, στην παρουσία και του Μεταξά, του δόθηκαν, του ΜΕ1 δηλαδή, τα σχέδια του έργου και του εξηγήθηκε το πρόβλημα που υπήρχε με το ΣΑΛΑ και την έκδοση των τίτλων. Ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι αν και δεν υπήρξε ποτέ οποιαδήποτε προηγούμενη επαγγελματική συνεργασία με τον εναγόμενο 1, εντούτοις, λόγω και της φιλικής σχέσης που είχε αναπτύξει με τον εναγόμενο 1 πολύ πιο πριν τα επίδικα γεγονότα όταν επισκεπτόταν το εστιατόριο που διατηρούσε ο τελευταίος στη Λεμεσό, δέχτηκε όπως οι ενάγοντες εμπλακούν στο έργο αν τελικά θα τους καλούσαν. Είναι δε στα πλαίσια αυτών των φιλικών σχέσεων, ισχυρίστηκε, που ο εναγόμενος 1 γνώριζε για τον τομέα στον οποίο δραστηριοποιούνταν οι ενάγοντες. Η επόμενη επαφή, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, ήταν όταν επικοινώνησε εκ νέου μαζί του ο εναγόμενος 1 για να του αναφέρει ότι είχε διευθετήσει συνάντηση στον Δήμο Γερμασόγειας ώστε να ξεκαθαρίσει το τι ακριβώς έπρεπε να γίνει σε σχέση με το αποχετευτικό σύστημα και να εξασφαλιστούν οι απαιτούμενες εγκρίσεις και άδειες. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από τη δήλωση του μάρτυρα ως προς τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά και μετά την εν λόγω συνάντηση στο Δημαρχείο: «Μετά από λίγο καιρό διευθετήθηκε ραντεβού στο Δημαρχείο Γερμασόγειας μεταξύ εμού ως αντιπρόσωπο και/ή υπηρέτη της ενάγουσας και των δύο εναγόμενων παρουσία όμως και του XXXXX Μεταξά που ήταν ένας από τους αγοραστές των επαύλεων και/ή κατοικιών που ανέφερα. Στο Δημαρχείο αφού είδαμε πρώτα τον Δημοτικό Μηχανικό κ. XXXXX Αθάνατο όλοι μαζί συναντηθήκαμε με το Δήμαρχο Γερμασόγειας. Ο Δημοτικός Μηχανικός είπε ότι (αν) προχωρούσαν και γίνονταν οι εργασίες όπως τις θέλει το ΣΑΛΑ από εγκεκριμένο Εργολάβο του ΣΑΛΑ, τότε όταν τελείωναν οι εργασίες θα δινόταν η έγκριση. Εγώ ως αντιπρόσωπος και/ή υπηρέτης της ενάγουσας τους εξήγησα ότι η Ενάγουσα και/ή οι υπηρέτες της ήταν εγκεκριμένοι από το ΣΑΛΑ και, μπορούσε να αναλάβει και να εκτελέσει όλες τις εργασίες που απαίτησε το ΣΑΛΑ κατά τη συνάντηση. Όταν τελείωσε το ραντεβού στο Δημαρχείο Γερμασόγειας οι δύο Εναγόμενοι μου ζήτησαν να τους κάνει η Ενάγουσα προσφορά. Ακολούθως τους ρώτησα όταν κάνω την προσφορά που να την στείλω και ο Εναγόμενος 1 μου είπε να την στείλω στον Εναγόμενο 2 και γενικά ότι χαρτιά είχα μου είπε να τα στέλνω στον Εναγόμενο 2 αφού εκείνος είναι εργολάβος στα επάγγελμα και καταλαβαίνει. Αφού η Ενάγουσα ετοίμασε την προσφορά και την έστειλε στους Εναγόμενους, τηλεφώνησα εγώ προσωπικά ως αντιπρόσωπος και/ή υπηρέτης της ενάγουσα και στους δύο εναγόμενους και τους ρώτησα αν παρέλαβαν την προσφορά και μου απάντησαν ότι την παρέλαβαν.» Ισχυρίστηκε κατά την αντεξέταση του ο μάρτυρας ότι ήταν κατά την πιο πάνω συνάντηση στο Δημαρχείο που γνώρισε για πρώτη φορά τον εναγόμενο 2, τον οποίο αν και τον αντιλήφθηκε να ήταν ο εργολάβος του έργου, εντούτοις ουδέποτε τον ενημέρωσε κανείς ότι πέραν από εργολάβος ήταν και ιδιοκτήτης της υπό ανάπτυξη γης. Ήταν δε η θέση του μάρτυρα ότι ο εναγόμενος 1 τον είχε πληροφορήσει ότι εκείνος προσωπικά ήταν που ουσιαστικά επωφελείτο από την ανάπτυξη και την πώληση των ακινήτων εξ' ου και ήταν αυτός που προέβαινε σε όλες τις ενέργειες για να επιλυθεί το πρόβλημα με το αποχετευτικό και να εκδοθούν οι τίτλοι ιδιοκτησίας. Ενεργώντας λοιπόν στη βάση των οδηγιών που ισχυρίστηκε ότι έλαβε από τους εναγόμενους και ειδικότερα από τον εναγόμενο 1, ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι ετοίμασε σχετική προσφορά με ημερομηνία 09/09/08, την οποία απηύθυνε προς τον Βανέζη και στην οποία ανέγραψε ότι επρόκειτο για προσφορά κατασκευής «.αποχετευτικού λυμάτων στο συγκρότημα Επαύλεων του Κου Βανέζη και XXXXX Τσαγγάρη στην Γερμασόγεια.» (Τεκ.5). Την εν λόγω προσφορά, ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι την παρέδωσε διά χειρός στον Βανέζη και ακολούθως, συνομιλώντας με τον εναγόμενο 1 στο τηλέφωνο, επιβεβαίωσε ότι και ο εν λόγω εναγόμενος την είχε παραλάβει και ότι συμφωνούσε με τα όσα εκεί αναφέρονται. Το εν λόγω έγγραφο ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι εκ παραδρομής δεν το είχε παραδώσει στους δικηγόρους του από την αρχή της υπόθεσης και είναι γι' αυτό το λόγο που δεν είχε ποτέ προηγουμένως αποκαλυφθεί με τις σχετικές Ε/Δ που καταχωρήθηκαν. Του υπεβλήθη ότι δεν έλεγε την αλήθεια και ότι το εν λόγω έγγραφο συνιστούσε εκ των υστέρων κατασκεύασμα του, υποβολή την οποία ο μάρτυρας απέρριψε κατηγορηματικά. Έχοντας πλέον εξασφαλίσει την αποδοχή και συμφωνία των εναγομένων με την προσφορά της 09/09/08, οι ενάγοντες, ανέφερε ο μάρτυρας, προχώρησαν και εκτέλεσαν τις σχετικές εργασίες οπόταν με νέες οδηγίες από του εναγόμενου 1 καθώς επίσης και με την υπόσχεση του τελευταίου ότι αυτός ήταν που «.θα αναλάμβανε να πληρωθεί η ενάγουσα», ετοίμασαν στις 05/12/18 σχετική αναλυτική κατάσταση την οποία απέστειλαν στον Βανέζη αναφέροντας ότι επρόκειτο για «.αναλυτική κατάσταση για έλεγχο υφιστάμενου αποχετευτικού συστήματος οικοπέδων / κατοικιών Κου Βανέζη στην Περιοχή Γερμασόγειας.». Η εν λόγω αναλυτική κατάσταση της 05/12/08, η οποία κατατέθηκε ως Τεκ.1, αναφέρει ότι αφορά σε εργασίες συνολικού κόστους €42.400,
  3. Παρά το ότι μέχρι τα τέλη του 2008 η προαναφερόμενη αμοιβή των εναγόντων δεν είχε ακόμη καταβληθεί, ο εναγόμενος 1, σύμφωνα πάντα με τον ΜΕ1, επικοινώνησε εκ νέου μαζί του για να του ζητήσει να προβεί σε κατασκευή αποχετευτικού συστήματος για τα όμβρια ύδατα ως ήταν και η νέα απαίτηση του ΣΑΛΑ. Αν και εξέφρασε, ισχυρίστηκε ο ΜΕ1, την απροθυμία των εναγόντων να προβούν σε οποιεσδήποτε περαιτέρω εργασίες χωρίς να ξοφληθεί πρώτα η προηγούμενη αμοιβή τους, τελικά δέχτηκε να υποβάλει σχετική προσφορά στους εναγόμενους λόγω του ότι «.ένας εκ των αγοραστών των επαύλεων που κτίστικαν ο κ.XXXXX Μεταξάς μου (είπε) ότι επειδή χρωστούσε χρήματα στους Εναγόμενους θα αναλάμβανε να πληρώσει στην Ενάγουσα ο ίδιος προσωπικά το ποσό των €11000= έναντι του κόστους των εργασιών κατασκευής αποχετευτικού συστήματος όμβριων υδάτων εάν οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν πλήρωναν την Ενάγουσα.». Ως εκ τούτου και ενεργώντας και πάλι, ως ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, στη βάση των οδηγιών του εναγόμενου 1, ετοίμασε σχετική προσφορά ημερομηνίας 15/12/08 την οποία έστειλε στον Βανέζη (Τεκ.2). Η εν λόγω προσφορά, η οποία απευθύνεται στον Βανέζη, αναφέρει ότι πρόκειται για προσφορά κατασκευής «.αποχετευτικού όμβριων υδάτων στο συγκρότημα Επαύλεων του Κου Βανέζη στην Γερμασόγεια.» και σύμφωνα με τον ΜΕ1, και αυτή η προσφορά έτυχε της αποδοχής και της συμφωνίας αμφότερων των εναγομένων. Το κόστος για αυτές τις επιπρόσθετες εργασίες ανήλθε, σύμφωνα με τον ΜΕ1, στο ποσό των €11.650 πλέον ΦΠΑ και επειδή τελικά ούτε γι' αυτές τις εργασίες πληρώθηκε από τους εναγομένους οποιοδήποτε ποσό, ο Μεταξάς κατέβαλε στους ενάγοντες, ως είχε υποσχεθεί, το ποσό των €11.000 έναντι. Όσον αφορά τις ανεξάρτητες, κατά τον ΜΕ1, εργασίες που εκτελέστηκαν περί τον Μάρτιο 2010 σε σχέση με το αποχετευτικό σύστημα μπροστά από τις 11 μεζονέτες του εναγόμενου 1 για το συνολικό ποσό των €2.150 πλέον ΦΠΑ (€2472.50 σύνολο), ο μάρτυρας ανέφερε ότι αν και οι ενάγοντες είχαν εκδώσει σχετικό τιμολόγιο στις 15/04/10 το οποίο ο ίδιος έστειλε στον εναγόμενο 1 (Τεκ.3), ο τελευταίος δεν το εξόφλησε. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι αν και αμφότεροι οι εναγόμενοι και ειδικότερα ο εναγόμενος 1, τόσο κατά τις επισκέψεις τους στο εργοτάξιο όσο και μετά την ολοκλήρωση των εργασιών, του υπόσχονταν επανειλημμένα ότι η αμοιβή των εναγόντων θα διευθετείτο, εντούτοις ουδέποτε έγινε κάτι τέτοιο παρά και τις επίμονες προσπάθειες που ο ίδιος κατέβαλε προς το σκοπό αυτό. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του αυτού, ο μάρτυρας κατέθεσε σχετική αναλυτική κατάσταση που ισχυρίστηκε ότι ετοίμασε και έστειλε στον εναγόμενο 1 στις 12/7/10 κατόπιν παράκλησης του τελευταίου, η οποία κατάσταση αναφέρει ως θέμα την «Κατασκευή και Επιδιόρθωση του Αποχετευτικού Συστήματος Λυμάτων και Όμβριων του Συγκροτήματος Επαύλεων, κατοικιών και οικοπέδων Κου Βανέζη / Τσαγγάρη στην περιοχή Γερμασόγειας». Ως συνολικό κόστος των εργασιών που εκεί αναφέρονται, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι εργασίες που έγιναν μπροστά από τις 11 μεζονέτες του εναγόμενου 1 για το ποσό των €2.150 πλέον ΦΠΑ, αναγράφεται το ποσό των €58.270,50 ενώ ως τελικό οφειλόμενο ποσό, αναγράφεται το ποσό των €47.250,70 (συμπ. ΦΠΑ) λόγω της αφαίρεσης ποσού €11.000 υπό την αιτιολογία ότι το εν λόγω ποσό είχε πληρωθεί από τον Μεταξά σε προηγούμενη ημερομηνία. Ρωτήθηκε ο μάρτυρας κατά την αντεξέταση του ως προς το γιατί μέχρι και το 2010 όλες οι καταστάσεις και προσφορές που ισχυρίστηκε ότι έστειλαν οι ενάγοντες (Τεκ. 1, 2 και 5), αυτές παρουσιάζονται να απευθύνονταν μόνο προς το Βανέζη και ξαφνικά, δύο χρόνια μετά τις επίδικες εργασίες, αποφασίστηκε να εκδοθεί αναλυτική κατάσταση στο όνομα του εναγόμενου
  4. Θέση του ΜΕ1 ήταν ότι περί το καλοκαίρι του 2010 και συγκεκριμένα στις 30/06/10, όταν επικοινώνησε με τον εναγόμενο 1 για να ξαναζητήσει τη διευθέτηση της αμοιβής των εναγόντων, ο τελευταίος του ανέφερε ότι προσπαθούσε να εισπράξει ποσά που του οφείλονταν από τα διάφορα πρόσωπα στα οποία είχε πωλήσει τα διάφορα ακίνητα και ότι για το σκοπό αυτό είχε διορίσει κάποιο Κ. Φραντζή (ΜΥ3), ο οποίος ήταν και το πρόσωπο που θα αναλάμβανε να κάμει αυτές τις εισπράξεις. Για το λόγο αυτό, ισχυρίστηκε ο ΜΕ1, ο εναγόμενος 1 του ζήτησε όπως του ετοιμάσει και του αποστείλει μία αναλυτική κατάσταση όλων των εργασιών που είχαν γίνει και που δεν είχαν πληρωθεί ώστε να προχωρήσει να διευθετήσει την πληρωμή των εναγόντων και να εισπράξει και εκείνος από τους συνιδιοκτήτες. Είναι στα πλαίσια αυτής της συζήτησης, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, που ο εναγόμενος 1 του έστειλε το τοπογραφικό σχέδιο με τις «τρεις φάσεις» (Τεκ.6), ώστε να του εξηγήσει πώς ήθελε να γίνει η αναλυτική κατάσταση της 12/07/10 την οποία προχώρησε και ετοίμασε ως του ζητήθηκε. Τότε ήταν, ισχυρίστηκε ο ΜΕ1, που αντιλήφθηκε ότι ενώ οι αρχικές οδηγίες του εναγόμενου 1 ήταν όπως ενημερώνει το Βανέζη για όλα τα σχετικά, στην πραγματικότητα αυτός ήταν που έπρεπε να πληρώσει όλες τις εργασίες που είχαν γίνει εφόσον αυτός ήταν που πουλούσε τα σπίτια που έκτιζε ο Βανέζης και οι επίδικες εργασίες είχαν γίνει για δικό του όφελος - «.μου είχε πει ξεκάθαρα ότι «βγάζε τα χαρτιά στον κύριο Βανέζη, ο οποίος εγώ τον πληρώνω και θα σε πληρώσει. Είναι δικά μου τα έργα, τον πληρώνω και θα σε πληρώσει». Και ήταν με οδηγίες του (εναγόμενου 1) που εκτελούσα τη δουλειά. Το 2010 αντιλήφθηκα ότι ήταν και ο κύριος Τσαγγάρης που πλήρωνε και έπρεπε να με είχε πληρώσει και είχα βγάλει και τα τιμολόγια και τις καταστάσεις επ' ονόματι του, διότι αυτός είσπραττε και πλήρωνε. Στην αρχή μου είπε ότι «θα σε πληρώσει, θα του δώσω λεφτά και θα σε πληρώσει ο κύριος Βανέζης». Εγώ τη σχέση τους, δεν ήξερα ποια ήταν η σχέση τους..όπως έκλαβα αλλά μου είχε ειπωθεί επίσης, ο ιδιοκτήτης ήταν ο Τσαγγάρης και είπε του κυρίου Βανέζη να χτίσει τα σπίτια. Όμως τα σπίτια τα πωλούσε ο Τσαγγάρης. Άρα ο κύριος Τσαγγάρης είναι που μου έδωσε τις οδηγίες. Ήταν προς όφελος του Τσαγγάρη που έκαμα τη δουλειά.». Ο κεντρικός άξονας της υπεράσπισης προωθήθηκε μέσω του ίδιου του εναγόμενου 1, η ουσία της κυρίως εξέτασης του οποίου έλαβε τη μορφή γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Β). Εν συντομία, ο εναγόμενος 1 επανέλαβε τις δικογραφημένες θέσεις του αναφορικά με το ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, αποκλειστικά υπεύθυνος για ό,τι εργασία γινόταν ή έπρεπε να γίνει στο έργο, ήταν ο Βανέζης, τόσο ως εργολάβος του αναπτυξιακού έργου όσο και ως ιδιοκτήτης δυνάμει συμφωνίας που είχε συνάψει με τον πατέρα του, Α.Τσαγγάρη. Επειδή σε κάποιο μεταγενέστερο στάδιο η συμφωνία του πατέρα του με το Βανέζη προνοούσε ότι ο πρώτος θα λάμβανε απ' ευθείας τα χρήματα από τους αγοραστές που θα έβρισκε ο τελευταίος και θα τους μεταβίβαζε απ' ευθείας τα ακίνητα στο όνομα τους, η μόνη εμπλοκή του ιδίου ήταν να ενεργεί ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του πατέρα του για σκοπούς μεταβιβάσεων στο Κτηματολόγιο και είσπραξης των ποσών που θα καταβάλλονταν. Όπως όμως και ο πατέρας του, έτσι και ο ίδιος, καμία σχέση ή εμπλοκή είχαν με το έργο που ανάλαβε να εκτελέσει ο Βανέζης, ο οποίος ήταν και ο μόνος που θα επωφελείτο ουσιαστικά από την όλη ανάπτυξη. Πλην των 11 μεζονέτων που είχε αγοράσει τον Ιούλιο και Αύγουστο 2008 από το Βανέζη, ο εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε ότι κανένα άλλο προσωπικό συμφέρον είχε στο έργο ή στην υπό ανάπτυξη γη. Προς επίρρωση των ισχυρισμών του αυτών, ο εναγόμενος 1 κατέθεσε τον αρχικό τίτλο ιδιοκτησίας του πατέρα του, τη συμφωνία του τελευταίου με το Βανέζη, το πληρεξούσιο έγγραφο που του χορήγησε ο πατέρας του, την απόδειξη είσπραξης μέρους του τιμήματος πώλησης που κατέβαλε ο Βανέζης, διάφορες γραπτές οδηγίες του Βανέζη για μεταβίβαση μεριδίων προς τρίτους αγοραστές και συμφωνίες που σύναψε ο πατέρας του με τέτοιους αγοραστές, αποδείξεις των πληρωμών που έκαμε προς το Βανέζη σε σχέση με τις 11 μεζονέτες και κατάσταση του Κτηματολογίου από το 2003-2008 αναφορικά με τους τριάντα τρεις συνιδιοκτήτες της υπό ανάπτυξη γης (Τεκ.7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 και 17). Ως προς τα επίδικα γεγονότα και την εμπλοκή των εναγόντων στο έργο, για τους οποίους ισχυρίστηκε ουσιαστικά ότι επρόκειτο για υπεργολάβους του Βανέζη, ο εναγόμενος 1 ανέφερε τα εξής: «Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι ο δεύτερος Εναγόμενος ο κος Βανέζης υπό την ιδιότητα του ως εργολάβος του όλου έργου, όπως ανέφερα και προηγουμένως, ανέλαβε να εκτελέσει τις απαιτούμενες αποχετευτικές εργασίες για όλη την ανάπτυξη του ακίνητου.όμως εν τέλει τις ολοκλήρωσε μερικώς. Όμως, όπως που ανέφερε σε κάποια φάση ο ίδιος ο κος Βανέζης αλλά και άλλα πρόσωπα, το.ΣΑΛΑ και κατ' επέκταση ο δημοτικός μηχανικός του Δήμου Γερμασόγειας, δεν ενέκριναν το αποχετευτικό σύστημα και δεν εξέδιδαν την σχετική άδεια και έγκριση με αποτέλεσμα να απαιτεί την διόρθωση του υφιστάμενου αλλά και την κατασκευή νέου αποχετευτικού συστήματος σε ολόκληρο το τεμάχιο γης.έτσι, ο κος Βανέζης απευθύνθηκε όπως ενημερώθηκα αργότερα, στον (ΜΕ1) στον οποίο ζήτησε και συμφώνησε μαζί του την εκτέλεση συγκεκριμένων αποχετευτικών εργασιών έναντι συμφωνημένου τιμήματος για ολόκληρο το ακίνητο. Τον κο Τσουλόφτα από ότι ενημερώθηκα αργότερα τον σύστησε στον κο Βανέζη, ο κος XXXXX Μεταξάς.» Και ο εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε ότι περί το φθινόπωρο του 2008 έλαβε χώρα συνάντηση στον Δήμο Γερμασόγειας στην παρουσία του ιδίου, του Βανέζη, του δημοτικού μηχανικού κου Γ. Αθάνατου, του Μεταξά και του ΜΕ
  5. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσια την επί του προκειμένου εκδοχή του: «Το φθινόπωρου του 2008 μου τηλεφώνησε ο φίλος μου κος XXXXX Γαβριηλίδης, ο οποίος εκείνη τη χρονική περίοδο τελούσε καθήκοντα Δημάρχου Γερμασόγειας και μου ζήτησε να παρευρεθώ σε μια συνάντηση στο γραφείο του μεταξύ του κου Βανέζη, του δημοτικού μηχανικού του Δήμου Γερμασόγειας του κου Αθάνατου, του κου XXXXX Μεταξά και του κου XXXXX Τσουλόφτα. Ο Δήμαρχος που γνώριζε ότι οι προηγούμενες αποχετευτικές εργασίες έγιναν εν μέρη στο ακίνητο που πώλησε ο πατέρας μου στον Βανέζη και ότι εγώ έγινα και ιδιοκτήτης 11 μεζονετών ενός μεριδίου του όλου ακίνητου, με παρακάλεσε να παρευρεθώ ως συνιδιοκτήτης στη συνάντηση που ουσιαστικά ζήτησε ο ίδιος ο κος Βανέζης και ο κος Μεταξάς. Σκοπός της συνάντησης ήταν να βάλω και εγώ πίεση στον εργολάβο κο Βανέζη μαζί με τους υπόλοιπους συνιδιοκτήτες τον κατοικιών του όλου ακινήτου, ώστε να βρεθεί κάποια λύση με το πρόβλημα που προέκυψε στο εν λόγω ακίνητο.πράγματι παρευρέθηκα στο ραντεβού όπου ανταλλάγηκαν διάφορες απόψεις και ακολούθως αποχώρησα από την συνάντηση». Θέση του εναγόμενου 1 ήταν ότι ουδέποτε ζήτησε ο ίδιος από τον ΜΕ1 να εκτελέσει οποιεσδήποτε εργασίες ή να ετοιμάσει οποιαδήποτε σχετική προσφορά ως ο τελευταίος ισχυρίστηκε και ουδέποτε πριν την καταχώρηση της παρούσας αγωγής περιήλθε σε γνώση του οποιαδήποτε προσφορά, ή κατάσταση εργασιών ή τιμολόγιο από τους ενάγοντες. Όσον αφορά τις προσφορές και καταστάσεις που παρουσίασε ο ΜΕ1 και οι οποίες, πρόσθετα του ονόματος του Βανέζη, αναφέρουν και το δικό του όνομα, ο μάρτυρας, υποδεικνύοντας διάφορα σημεία στη σύνταξη των εν λόγω εγγράφων, ισχυρίστηκε ότι πρόκειται για εκ των υστέρων κατασκευάσματα του ΜΕ1 για να «στήσει» υπόθεση εναντίον του. Ήταν δε κατηγορηματικός ως προς το ότι για πρώτη φορά ενημερώθηκε ότι οι ενάγοντες των θεωρούσαν προσωπικά υπεύθυνο για την πληρωμή της αμοιβής τους όταν παρέλαβε την παρούσα αγωγή καθώς και την αγωγή 5069/11 που αφορούσε στις ανεξάρτητες εργασίες που έγιναν μπροστά από τις μεζονέτες του περί το Μάρτιο
  6. Παραπέμποντας στο τοπογραφικό (Τεκ.6) που παρουσίασε ο ΜΕ1, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι όντως έστειλε το εν λόγω τοπογραφικό με τις χειρόγραφες σημειώσεις που εκεί παρουσιάζονται, όχι όμως κάτω από τις συνθήκες που ισχυρίστηκε ο ΜΕ1, ήτοι μετά την ολοκλήρωση των επίδικων εργασιών και για το σκοπό ετοιμασίας αναλυτικής κατάστασης ώστε να πληρώσει αλλά πριν από τις εργασίες για το αποχετευτικό των 11 μεζονέτων και μόνο διότι του τηλεφώνησε τότε ο ΜΕ1 για να τον ενημερώσει ότι ο Βανέζης του είχε δώσει οδηγίες να προβεί στις εν λόγω εργασίες και ήθελε να ξέρει σε ποιο ακριβώς σημείο θα τις εκτελούσε. Ισχυρίστηκε συναφώς ότι αν και τις εν λόγω εργασίες, στις οποίες αφορούσε η αγωγή 5069/11, δεν ήταν ο ίδιος που έπρεπε να τις πληρώσει εφόσον και αυτές συνιστούσαν ευθύνη του Βανέζη, επειδή είχε υποσχεθεί τότε στον ΜΕ1 ότι θα τον πλήρωνε ο ίδιος για τις συγκεκριμένες εργασίες που αφορούσαν στις μεζονέτες του αν δεν τον πλήρωνε ο Βανέζης ως όφειλε, όταν καταχωρήθηκε η αγωγή 5069/11, δέχτηκε απόφαση για το αντίστοιχο ποσό, το οποίο εξόφλησε με επιταγές που εξέδωσε προς όφελος των εναγόντων μέχρι και την 05/07/12 (Τεκ. 20) και το οποίο προχώρησε να ανακτήσει μερικώς από το Βανέζη. Όσον αφορά του διορισμό του Κ. Φραντζή, ο εναγόμενος αρνήθηκε ότι τον τελευταίο τον διόρισε ο ίδιος για να «του εισπράξει» ποσά από τους αγοραστές των ακινήτων και ισχυρίστηκε, παραπέμποντας σε πληρεξούσιο που δόθηκε στο Φραντζή από τους 32 συνιδιοκτήτες στις 16/07/10, ότι ο τελευταίος είχε εξουσιοδοτηθεί από όλους του συνιδιοκτήτες να προβεί σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες για έκδοση ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας (Τεκ.18). Στα πλαίσια αυτής της εξουσιοδότησης, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, όλοι οι συνιδιοκτήτες υπέγραψαν σχετική συμφωνία διανομής (Τεκ.19), την οποία παρέδωσαν στο Φραντζή και είναι αποκλειστικά υπό αυτή την ιδιότητα που ενεπλάκηκε ο τελευταίος και σύμφωνα με την ενημέρωση που έδωσε σε όλους τους συνιδιοκτήτες, φάνηκε ότι ούτε οι εργασίες των εναγόντων τελικά ικανοποίησαν το ΣΑΛΑ. Θέση τέλος του εναγόμενου 1 είναι ότι ο μόνος λόγος που καταχωρήθηκε εναντίον του η παρούσα αγωγή είναι διότι οι ενάγοντες αντιλήφθηκαν ότι λόγω χρεοκοπίας του Βανέζη, ο οποίος είναι και ο μόνος που οφείλει να τους πληρώσει την αμοιβή τους, δεν μπορούν να εισπράξουν οποιοδήποτε ποσό και γι' αυτό είναι που στράφηκαν εναντίον του και επιμένουν να προωθούν αδικαιολόγητα και εκβιαστικά την παρούσα αγωγή. Όπως ανέφερα πιο πάνω, ο εναγόμενος 1 καλεσε προς υποστήριξη της υπεράσπισης του δύο μάρτυρες, το Δημοτικό Μηχανικό Γ. Αθάνατο (ΜΥ2) και τον Κ. Φραντζή (ΜΥ3). Ο ΜΥ2 ανέφερε ότι γνωρίζει όλους τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση, το μεν ΜΕ1 από τη συνεργασία που οι εταιρείες του έχουν με το Δήμο, το δε εναγόμενο 1 ως δημότη αλλά και ως εκλεγμένο δημοτικό σύμβουλο για τα τελευταία δύο χρόνια. Όσον αφορά το Βανέζη, ο μάρτυρας ανέφερε ότι τον γνωρίζει και εκείνον ως τον εργολάβο του επίδικου έργου, το οποίο έργο ο ίδιος επέβλεπε και επισκεπτόταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ως ο αρμόδιος πολιτικός μηχανικός του Δήμου. Η ουσία της μαρτυρίας του ΜΥ2 περιστράφηκε γύρω από την κατ' ισχυρισμό συνάντηση που έγινε στο γραφείο του το φθινόπωρο του
  7. Εξ' όσων θυμάται και από τα όσα βρίσκονται στο σχετικό φάκελο που διατηρεί στο γραφείο του, τον τότε καιρό είχαν προκύψει προβλήματα με την έγκριση του αποχετευτικού συστήματος που είχε κατασκευαστεί στο έργο και η επιδιόρθωση των προβλημάτων ανατέθηκε τελικά στους ενάγοντες αν και δεν γνωρίζει ποιος ακριβώς είναι που τους διόρισε. Θυμάται, ισχυρίστηκε, ότι όντως έγινε κάποια συνάντηση στο γραφείο του για τα προβλήματα που είχαν προκύψει, ήταν όμως κατηγορηματικός τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση του ότι στην εν λόγω συνάντηση ουδέποτε παρέστη ο εναγόμενος 1 και ότι παρόντες ήταν μόνο ο ΜΕ1, ο Βανέζης και ο Μεταξάς. Δεν θυμάται να είχε οποιαδήποτε άλλη συνάντηση για το θέμα του αποχετευτικού του έργου ενώ ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος ουδέποτε παρέστη σε οποιαδήποτε συνάντηση για το θέμα αυτό στο γραφείο του Δημάρχου. Ο ΜΥ3, ο οποίος κατέχει διάφορες ειδικότητες όπως πολιτικός μηχανικός, αρχιτέκτονας, εκκαθαριστής-παραλήπτης, δημοπράτης και πιστοποιών υπάλληλος, κλήθηκε να καταθέσει αναφορικά με τη δική του εμπλοκή στο όλο έργο η οποία να σημειωθεί έλαβε χώρα μετά τα επίδικα γεγονότα, ήτοι το
  8. Ο μάρτυρας παρέπεμψε στο πληρεξούσιο που του χορήγησαν οι 32 συνιδιοκτήτες για να προβεί στις δέουσες ενέργειες για να εξασφαλίσει την έκδοση ξεχωριστών τίτλων καθώς επίσης και στη σχετική συμφωνία διανομής που υπέγραψαν (Τεκ.18 και 19) και αναφέρθηκε στις ενέργειες που αυτός έκαμε από τις 15/07/10 και εντεύθεν. Το κύριο πρόσωπο με το οποίο είχε επαφή καθ' όλη την εμπλοκή του ήταν ο Βανέζης, τον οποίο αντιλήφθηκε να ήταν ο υπεύθυνος εργολάβος που είχε αναλάβει να αναπτύξει τα ακίνητα περιλαμβανομένης και της κατασκευής του αποχετευτικού συστήματος. Ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι ουδέποτε συναντήθηκε με το ΜΕ1 ή τους ενάγοντες και ότι μετά το διορισμό του προέβη ο ίδιος σε αρκετές ενέργειες για να επιδιορθώσει τα συνεχιζόμενα προβλήματα με το αποχετευτικό σύστημα και να εξασφαλίσει τις απαιτούμενες άδειες, ενέργειες οι οποίες περιλάμβαναν και συναντήσεις στο Δήμο στην παρουσία του Μεταξά και του εναγόμενου
  9. Μέχρι και σήμερα συνεχίζει να προσπαθεί για να εκδοθούν όλοι οι σχετικοί τίτλοι. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους μέσω εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων στις οποίες έκαμαν αναφορά τόσο στη μαρτυρία όσο στις σχετικές νομικές αρχές. Εν συντομία αναφέρω ότι από πλευράς εναγόντων υποστηρίχθηκε το αξιόπιστο της μαρτυρίας του ΜΕ1 σε αντίθεση με το αναξιόπιστο των θέσεων που προωθήθηκαν από πλευράς εναγόμενου 1 ενώ εκτενής αναφορά γίνεται στην αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου των εναγόντων στις αρχές που αφορούν την προσωπική ευθύνη αντιπροσώπου, προφανώς λόγω του ισχυρισμού ότι ο εναγόμενος 1 ήταν πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του πατέρα του καθώς επίσης και στις αρχές του αδικαιολόγητου πλουτισμού λόγω του κατ' ισχυρισμό οφέλους που έλαβε ο εναγόμενος 1 από τις επίδικες εργασίες. Τελική δε εισήγηση της κας Χατζηλοΐζου είναι ότι οι ενάγοντες πέτυχαν να αποδείξουν στον απαιτούμενο βαθμό ότι ο εναγόμενος ευθύνεται προσωπικά να τους πληρώσει την αξιούμενη αμοιβή τους. Στην αντίπερα όχθη, στη δική του αγόρευση ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγόμενου 1, υποστηρίζοντας το αξιόπιστο της μαρτυρίας του πελάτη του και των μαρτύρων που κατέθεσαν εκ μέρους του, εισηγήθηκε ότι «.δεν έχει τεκμηριωθεί με απόλυτη ή και καθόλου βεβαιότητα ότι η Ενάγουσα και ο Εναγόμενος αρ. 1 προτίθεντο να συμβληθούν και ότι τελικώς κατέληξαν σε συμφωνία και μάλιστα με τη μορφή αντιπαροχής. Ούτε έχει καταδειχθεί ή συναχθεί από την συμπεριφορά των φερόμενων ως συμβαλλόμενων μερών, ότι πράγματι έχει συναφθεί κάποιου είδους σύμβαση ή συνεννόηση ή συναντίληψη μεταξύ του Εναγόμενου 1 και της Ενάγουσας.» Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another
(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou
(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Παρατηρώ τα εξής. Όπως μπορεί να διαφανεί από τη μαρτυρία που έχω παραθέσει ανωτέρω, το ουσιαστικό θέμα της υπόθεσης για το οποίο κατέθεσαν οι πιο πάνω μάρτυρες, είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι ενάγοντες ανέλαβαν να εκτελέσουν τις επίδικες εργασίες. Λαμβανομένου δε υπόψη ότι οι εν λόγω εργασίες δεν αφορούν αποκλειστικά στις 11 μεζονέτες του εναγόμενου για τις οποίες άλλωστε κινήθηκε η ξεχωριστή αγωγή XXXX/11, αλλά τις υπόλοιπες εργασίες που έγιναν σε όλο το υπό ανάπτυξη έργο και ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ο εναγόμενος 1, ως διεφάνη κατά την ακρόαση και δεν αμφισβητήθηκε, ήταν εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης μόνο για τεμάχια με τις 11 μεζονέτες, το ερώτημα που τίθεται είναι αν ο τελευταίος, ενεργώντας ως «.ιδιοκτήτης και/ή κάτοχος και/ή δικαιούμενος σε εγγραφή και/ή δικαιούμενος σε εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας.» ή έστω ως πρόσωπο που θα απεκόμιζε άμεσα όφελος από τις επίδικες εργασίες, έδωσε οδηγίες και συμφώνησε προσωπικά με τους ενάγοντες να εκτελέσουν τις επίδικες εργασίες ως αυτοί ισχυρίζονται και εκείνος απορρίπτει. Τα επίδικα γεγονότα συνεπώς, στη βάση των οποίων θα προχωρήσω να αξιολογήσω τη μαρτυρία των μαρτύρων που κατέθεσαν, δύναται να συνοψιστούν σε τρεις κατηγορίες, ήτοι στα γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν την έναρξη των εργασιών και συγκεκριμένα οι κατ' ισχυρισμό συναντήσεις του ΜΕ1 και του εναγόμενου 1 στο φροντιστήριο του Μεταξά και στο Δημαρχείο όταν και δόθηκαν οι πρώτες κατ' ισχυρισμό οδηγίες του εναγόμενου 1 και συνήφθη η κατ' ισχυρισμό συμφωνία με τους ενάγοντες, στα γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν την εκτέλεση του δεύτερου σκέλους των επίδικων εργασιών, ήτοι των εργασιών για το αποχετευτικό σύστημα όμβριων υδάτων και στα γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την ολοκλήρωση των επίδικων εργασιών και ειδικότερα τα γεγονότα που περιβάλλουν την αναλυτική κατάσταση που απευθύνεται προς τον εναγόμενο 1 ημερ. 12/07/
  1. Των πιο πάνω λεχθέντων και ξεκινώντας από το ΜΥ3, ο εν λόγω μάρτυρας, όπως ανέφερα και ανωτέρω, τίποτα ουσιαστικό προσέφερε στην όλη υπόθεση αφού πέραν του ότι η δική του εμπλοκή ήταν άσχετη με αλλά και μεταγενέστερη των επίδικων γεγονότων, καθ' όλη τη μαρτυρία του φαίνεται να τελούσε υπό την εντύπωση ότι η παρούσα αγωγή αφορούσε τον ίδιο και τις δικές του ενέργειες παρά οτιδήποτε άλλο. Αρκεί ένας να διεξέλθει της μαρτυρίας του για να αντιληφθεί ότι ο ΜΥ3 επέμενε συνεχώς να δίνει έμφαση στις κατ' εκείνον υπεράνθρωπες ουσιαστικά προσπάθειες που καταβάλλει από τις 15/07/10 που διορίστηκε για να εκπληρώσει τους όρους εντολής του χωρίς όμως να μπορεί να διαφωτίσει ως προς το τι είχε προηγηθεί του διορισμού του που είναι και ο επίδικος χρόνος. Μάλιστα δε, ακόμη και το ποιοι είναι οι διάδικοι στην παρούσα υπόθεση και ποιο το επίδικο θέμα, ο μάρτυρας δεν το είχε αντιληφθεί παρά μόνο προς το τέλος της μαρτυρίας του οπόταν και ανέφερε ότι δεν γνωρίζει οτιδήποτε το σχετικό. Στο βαθμό συνεπώς που η μαρτυρία του ΜΥ3 επεκτάθηκε σε θέματα άλλα από αυτά που κατέστησαν κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα, ήτοι ότι διορίστηκε στις 15/07/10 και ότι καμία εμπλοκή ή σχέση είχε με τα επίδικα γεγονότα που προηγήθηκαν, αυτή θα αγνοηθεί. Στρέφομαι τώρα στη μαρτυρία του ΜΥ2 και των άμεσα εμπλεκομένων προσώπων, ήτοι του ΜΕ1 και του εναγόμενου
  2. Για τους λόγους που εξηγώ πιο κάτω, κρίνω ότι ουδενός εκ των ΜΕ1, εναγόμενου 1 και ΜΥ2 η μαρτυρία, δύναται να αποτελέσει ασφαλές υπόβαθρο για την εξαγωγή οποιοδήποτε συμπερασμάτων και ευρημάτων αναφορικά με οποιαδήποτε αμφισβητούμενη πτυχή της υπόθεσης ενώ για τους ΜΕ1 και εναγόμενο 1 ειδικότερα, κρίνω ότι αμφότεροι επέλεξαν, για τους δικούς τους λόγους, να μην αποκαλύψουν όλη την αλήθεια ως προς το τι πραγματικά έλαβε χώρα κατά τον επίδικο χρόνο. Όσον αφορά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Δημαρχείο Γερμασόγειας, ένα αμφισβητούμενο άλλα και άκρως σημαντικό επίδικο γεγονός αφού κατά το ΜΕ1, εκεί και τότε ήταν που «ξεκαθάρισε» μεταξύ όλων τι έπρεπε να γίνει με το αποχετευτικό και που στη συνέχεια ο εναγόμενος 1 του έδωσε τις επίδικες οδηγίες, πέραν της επί του προκειμένου μαρτυρίας των άμεσα εμπλεκομένων προσώπων, ήτοι του ΜΕ1 και του εναγόμενου 1, οι οποίοι βέβαια είναι πρόσωπα με άμεσο συμφέρον από την έκβαση της υπόθεσης, προσκομίστηκε η μαρτυρία του ΜΥ2, ήτοι του ανεξάρτητου δημοτικού μηχανικού που τόσο ο ΜΕ1 όσο και ο εναγόμενος 1 ισχυρίστηκαν ότι συνάντησαν στο Δημαρχείο. Ενώ όμως αμφότεροι οι τελευταίοι ισχυρίστηκαν και δέχτηκαν ότι όντως είχαν αυτή τη συνάντηση με το ΜΥ2 και ότι μαζί του είναι που «ξεκαθάρισαν» τα προβλήματα του αποχετευτικού, ο ΜΥ2 διέψευσε ρητά και τους δύο, επιμένοντας κατηγορηματικά ότι ουδέποτε παρευρέθη στην εν λόγω συνάντηση ο εναγόμενος
  3. Η επί του προκειμένου θέση του ΜΥ2, του οποίου η αμεροληψία και ανεξαρτησία δεν αμφισβητήθηκε ούτε και επιχειρήθηκε να αμφισβητηθεί από οποιαδήποτε πλευρά, σαφώς πλήττει και την εκδοχή του εναγόμενου 1 που τον κάλεσε ως μάρτυρα αλλά και την εκδοχή του ΜΕ1 ο οποίος επικαλέστηκε την παρουσία του εναγόμενου 1 στην συνάντηση με το ΜΥ2 για να υποστηρίξει τη θέση ότι είναι ο εναγόμενος 1 που τον κάλεσε στην εν λόγω συνάντηση και ότι εκεί και τότε ήταν που του λέχθηκε τι ακριβώς έπρεπε να γίνει με το αποχετευτικό και που στη συνέχεια του δόθηκαν οι σχετικές οδηγίες από τον εναγόμενο
  4. Την ίδια στιγμή όμως δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι η μαρτυρία του ΜΥ2 έρχεται σε πλήρη αντίθεση με κάτι που ουσιαστικά προέκυπτε να συνιστά παραδεκτό γεγονός μεταξύ των δύο πλευρών. Μια πιθανή εξήγηση βεβαίως για τη στάση του ΜΥ2 θα μπορούσε να ήταν ότι για κάποιο λόγο ο μάρτυρας επέλεξε να μην πει την αλήθεια. Για ποιο λόγο όμως ένας ανεξάρτητος δημοτικός λειτουργός όπως ο ΜΥ2, ο οποίος ενεπλάκη στο όλο θέμα καθαρά στα πλαίσια των καθηκόντων του και ο οποίος, πέραν από αυτή την απλή και συνηθισμένη συνάντηση, καμία άλλη σχέση είχε με τα εμπλεκόμενα μέρη, να θέλει να αποκρύψει την αλήθεια και αφ' ενός να διαψεύσει αμφότερες τις πλευρές που τον επικαλέστηκαν και αφ' ετέρου να επιχειρήσει να «απαλλάξει» τον εναγόμενο 1 από μία συνάντηση στην οποία ο τελευταίος δέχεται ότι παρευρέθηκε; Το μόνο άλλωστε που αμφισβητούσε ο εναγόμενος 1, η πλευρά του οποίου κάλεσε το ΜΥ2 ως μάρτυρα, ήταν τον ισχυρισμό του ΜΕ1 ότι μετά τη συνάντηση με το ΜΥ2 έδωσε ο ίδιος οδηγίες στους ενάγοντες. Τίποτα όμως δεν παρουσιάστηκε που να δίνει πραγματικό έρεισμα στο ότι ο ΜΥ2 δεν έλεγε την αλήθεια εκτός βέβαια αν στην πραγματικότητα, κάτι άλλο είναι που έλαβε χώρα ή που λέχθηκε εκείνη τη μέρα στο Δημαρχείο και το οποίο ούτε ο ΜΕ1 ούτε και ο εναγόμενος 1 το αποκάλυψαν και ο ΜΥ2 είτε δεν το γνωρίζει είτε το γνωρίζει αλλά για τους δικούς του λογούς ούτε αυτός ήθελε να το αποκαλύψει. Όποια όμως και να είναι η εξήγηση, η ουσία παραμένει ότι η εκδοχή αμφότερων των ΜΕ1 και εναγόμενου 1 ως προς αυτή τη σημαντική πτυχή της υπόθεσης έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ανεξάρτητο πρόσωπο που οι ίδιοι επικαλέστηκαν. Το όλο θέμα βεβαίως θα μπορούσε εύκολα να ξεκαθαρίσει αν οποιαδήποτε πλευρά καλούσε ως μάρτυρα της τα άλλα δύο φαινομενικά ανεξάρτητα πρόσωπα που ο ΜΕ1 και ο εναγόμενος 1 ισχυρίστηκαν ότι συνάντησαν στο Δήμο, ήτοι τον ίδιο τον τότε Δήμαρχο Γερμασόγειας και τον Μεταξά. Όσον αφορά το Δήμαρχο, τόσο ο ΜΕ1 όσο και ο εναγόμενος 1 ισχυρίστηκαν ότι αυτός είχε εμπλακεί προσωπικά στο όλο θέμα συναντώντας στο γραφείο του όλους τους εμπλεκόμενους. Μάλιστα δε, σύμφωνα με την εκδοχή του εναγόμενου 1, ο Δήμαρχος φαίνεται να έλαβε και πρωτοβουλία για τη διενέργεια αυτής της συνάντησης. Γιατί όμως ένας Δήμαρχος να επιδείξει τέτοιο προσωπικό ενδιαφέρον ως προς το αν και πώς θα ικανοποιούνταν κάποιες ιδιωτικές συμφωνίες και συμφέροντα; Το μόνο που κανονικά θα έπρεπε να ενδιαφέρει τότε το Δήμο ήταν το αν θα ενέκρινε το αποχετευτικό σύστημα του έργου, αρμόδιος για το οποίο εκ της θέσης του ήταν ο ΜΥ2, και όχι αν ικανοποιούνταν τα προσωπικά συμφέροντα των εμπλεκομένων. Το εν λόγω ερώτημα προβάλλει εντονότερο υπό το φως της θέσης του εναγόμενου 1 ότι ήταν ο ίδιος ο Δήμαρχος που τον κάλεσε στη συνάντηση με το ΜΥ2 ώστε να τον βοηθήσει να ασκήσει πίεση στο Βανέζη. Γιατί όμως ένας Δήμαρχος να θέλει να εμπλακεί σε τέτοιο προσωπικό βαθμό σε ένα ιδιωτικό έργο και πόσο «αδύναμος» μπορεί να ένιωθε ένας τέτοιος Δήμαρχος ώστε να χρειαστεί να ζητήσει την υποστήριξη ενός απλού δημότη για να ασκήσει πίεση σε ένα ιδιώτη εργολάβο για να εκπληρώσει τις ιδιωτικές συμβατικές του υποχρεώσεις; Τα εν λόγω ερωτήματα, τα οποία άπτονται άμεσα της αξιοπιστίας και των δύο αντίπαλων εκδοχών, παρέμειναν αναπάντητα καθ' όλη τη διάρκεια της δίκης εφόσον για ανεξήγητο λόγο καμία πλευρά δεν κάλεσε τον εν λόγω Δήμαρχο να καταθέσει αναφορικά με το τι πραγματικά έγινε και λέχθηκε στην παρουσία του εκείνη τη μέρα στο Δημαρχείο. Λαμβανομένης δε υπόψη και της «περίεργης», ως εξήγησα ανωτέρω, στάσης του εκπρόσωπου του Δήμου, ήτοι του ΜΥ2, η όλη εικόνα των αντίδικων εκδοχών καθίσταται ακόμη πιο θολή. Τα ίδια όμως ισχύουν και σε σχέση με το Μεταξά, το πρόσωπο δηλαδή που όλοι δέχονται, περιλαμβανομένου και του ΜΥ2, ότι ήταν παρών στην επίμαχη συνάντηση στο Δήμο αλλά και άμεσα εμπλεκόμενος σε όλα σχεδόν τα επίδικα γεγονότα. Μάλιστα δε, όλοι φαίνεται να συμφωνούν ως προς το ότι ο Μεταξάς είχε μεταβεί στη συνάντηση στο Δημαρχείο υπό την ιδιότητα του ανεξάρτητου και προσωπικά ενδιαφερόμενου προσώπου. Θα αναμένετο συνεπώς ότι ως τέτοιο ανεξάρτητο πρόσωπο που όλοι ισχυρίζονται ότι ήταν ο Μεταξάς, ο οποίος μάλιστα έφτασε να καταβάλλει και προσωπικά χρήματα για σημαντικό μέρος των επίδικων εργασιών, μια εκ των δύο πλευρών θα τον καλούσε στο Δικαστήριο, αν όχι για να επιβεβαιώσει τους δικούς της ισχυρισμούς ως προς το τι έγινε εκείνη τη μέρα, τουλάχιστο για να αντικρούσει τους αντίθετους ισχυρισμούς της άλλης πλευράς. Είναι άλλωστε εύλογα αναμενόμενο ότι ο Μεταξάς, ως πρόσωπο που αμφότερες οι πλευρές παρουσιάζουν να μεσολάβησε για να γίνει η «πρώτη επαφή» με τους ενάγοντες και να επέδειξε τόσο έντονο ενδιαφέρον για να γίνουν οι επίδικες εργασίες, δεν θα έφευγε από το Δημαρχείο χωρίς να γνωρίζει αν τελικά όντως κάποιος συμφώνησε με τους ενάγοντες για το σκοπό αυτό. Για ανεξήγητο και πάλι όμως λόγο και παρά το ότι ο Μεταξάς παρουσιάστηκε από αμφότερους τους διαδίκους ουσιαστικά να γνωρίζει ποια εκ των δύο αντικρουόμενων εκδοχών είναι που ευσταθεί, ούτε η μια ούτε η άλλη πλευρά τον κάλεσαν να καταθέσει, καθιστώντας έτσι ακόμη πιο αμφίβολη την όλη εικόνα ως προς το τι πραγματικά συνέβη στο Δημαρχείο εκείνη τη μέρα. Περαιτέρω ειδική αναφορά ως προς τις συνέπειες της μη παρουσίασης του Μεταξά ως μάρτυρα κάνω σε κατοπινό στάδιο της απόφασης μου. Κοντολογίς, ως προς το ουσιαστικό θέμα του τι πραγματικά έγινε και λέχθηκε στη συνάντηση στο Δημαρχείο μεταξύ των όσων παρευρέθηκαν εκεί, ενώπιον του Δικαστηρίου τέθηκαν δύο αντικρουόμενες εκδοχές από τα πρόσωπα που επηρεάζονται άμεσα από την κατάληξη της παρούσας αγωγής, ήτοι οι ΜΕ1 και ο εναγόμενος 1, οι οποίες εκδοχές όμως από μόνες τους εγείρουν διάφορα σοβαρά ερωτηματικά. Τα εν λόγω ερωτηματικά όμως ουδέποτε απαντήθηκαν εφόσον και η μία και η άλλη πλευρά, για τους δικούς τους λόγους επέλεξαν όπως μην προσκομίσουν την κοινώς αποδεκτή ανεξάρτητη μαρτυρία που θα διαφώτιζε το όλο θέμα. Αντιθέτως, η μόνη ανεξάρτητη μαρτυρία που προσκομίστηκε για το θέμα αυτό, ήτοι του ΜΥ2, οι θέσεις του οποίου όμως όχι μόνο δεν συνάδουν με καμία από τις δύο βασικές εκδοχές αλλά μάλιστα τις εκθεμελιώνουν. Το ίδιο όμως θολή είναι και η εικόνα που περιβάλλει την κατ' ισχυρισμό πρώτη συνάντηση που έγινε στο φροντιστήριο του Μεταξά περί το καλοκαίρι 2008 και πριν την συνάντηση στο Δημαρχείο. Εξηγώ. Στην παρ. 3 της δήλωσης του, ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι ήταν το τότε καιρό που «οι εναγόμενοι 1 και 2.μου παρουσιάστηκαν ως ιδιοκτήτες και/ή κάτοχοι και/ή δικαιούμενοι σε εγγραφή και/ή δικαιούμενοι σε εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας.και μου ζήτησαν να συναντηθούμε». Κατά την αντεξέταση του όμως ισχυρίστηκε ότι το Βανέζη τον γνώρισε για πρώτη φορά στη συνάντηση που έγινε σε κατοπινό στάδιο στο Δημαρχείο και ότι ακόμη και τότε δεν είχε αντιληφθεί και ουδέποτε τον ενημέρωσε κανείς ότι αυτός, πέραν από εργολάβος, ήταν και ιδιοκτήτης στο έργο. Σε κατοπινό στάδιο της αντεξέτασης του δε, όταν ρωτήθηκε γιατί χρειάστηκε 2 χρόνια για να απευθύνει κάποιο έγγραφο προς τον ίδιο τον εναγόμενο 1, ισχυρίστηκε ρητά ότι το 2010 ήταν που αντιλήφθηκε ότι ο εναγόμενος 1 ήταν ουσιαστικά ο ιθύνων νους του όλου έργου και το πρόσωπο που έπρεπε να τον πληρώσει. Μέχρι τότε, ισχυρίστηκε, θεωρούσε ότι ήταν ο Βανέζης που έπρεπε να τον πληρώσει από τα χρήματα που θα λάμβανε από τον εναγόμενο 1 - «Το 2010 αντιλήφθηκα ότι ήταν και ο κύριος Τσαγγάρης που πλήρωνε και έπρεπε να με είχε πληρώσει . Στην αρχή μου είπε ότι «θα σε πληρώσει, θα του δώσω λεφτά και θα σε πληρώσει ο κύριος Βανέζης». Εγώ τη σχέση τους, δεν ήξερα ποια ήταν η σχέση τους..όπως έκλαβα αλλά μου είχε ειπωθεί επίσης, ο ιδιοκτήτης ήταν ο Τσαγγάρης και είπε του κυρίου Βανέζη να χτίσει τα σπίτια. Όμως τα σπίτια τα πωλούσε ο Τσαγγάρης. Άρα ο κύριος Τσαγγάρης είναι που μου έδωσε τις οδηγίες...». Πότε όμως τελικά είναι που ξεχώρισε την ιδιότητα των δύο εναγομένων και που σχημάτισε την εντύπωση ότι είναι ο εναγόμενος 1 το πρόσωπο που έδινε οδηγίες ως ιδιοκτήτης ή ως δικαιούχος σε ιδιοκτησία και συνεπώς το πρόσωπο που θα τον πλήρωνε; Το καλοκαίρι του 2008 στο φροντιστήριο του Μεταξά, το φθινόπωρο του 2008 στο Δημαρχείο ή το καλοκαίρι του 2010 κατά την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον εναγόμενο 1 ως ισχυρίστηκε κατά την αντεξέταση του; Τα εν λόγω ερωτήματα προβάλλουν εντονότερα αν αναλογιστεί κανείς ότι σε όλα αυτά τα κρίσιμα χρονικά στάδια εμπλέκετο ενεργά και άμεσα και ο Μεταξάς, ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο το ΜΕ1, ουσιαστικά έκαμνε ότι ισχυρίζονται οι ενάγοντες ότι έκαμνε και ο εναγόμενος 1, ήτοι ζητούσε να γίνουν οι επίδικες εργασίες και μεσολαβούσε για να γίνει ότι έπρεπε να γίνει στο έργο. Ουδέποτε όμως οι ενάγοντες θεώρησαν ότι ο Μεταξάς είχε την υπεύθυνη ιδιότητα που επιχειρούν με την παρούσα αγωγή να αποδώσουν στον εναγόμενο 1 και αυτό παρά το ότι ο Μεταξάς ήταν και το πρόσωπο που όλοι δέχονται ότι μεσολάβησε για να εμπλακούν οι ενάγοντες στο έργο αλλά και που προσωπικά εγγυήθηκε να πληρώσει και τελικά πλήρωσε σημαντικό μέρος των επίδικων εργασιών. Υπενθυμίζω εδώ ότι σύμφωνα με την εκδοχή του ίδιου του ΜΕ1, ο λόγος που δέχτηκαν οι ενάγοντες να προβούν στις εργασίες του αποχετευτικού συστήματος για τα όμβρια ύδατα παρά τη μη εξόφληση της προηγούμενης τους αμοιβής, ήταν η εγγύηση που τους έδωσε ο Μεταξάς ότι θα τους πλήρωνε ο ίδιος προσωπικά την αμοιβή τους αν δεν τους πλήρωναν οι εναγόμενοι. Αν όντως λοιπόν έγινε η κατ' ισχυρισμό πρώτη συνάντηση στο φροντιστήριο του Μεταξά στην παρουσία και του εναγόμενου 1, τι ήταν αυτό που για τους ενάγοντες διαχώρισε από τότε τον τελευταίο από το Μεταξά; Μια πιθανή εξήγηση θα ήταν ότι ο ΜΕ1 επέλεξε να μην αποκαλύψει πλήρως το τι πραγματικά λέχθηκε κατά την εν λόγω συνάντηση. Μια εξ' ίσου όμως πιθανή εξήγηση είναι και το ότι στην πραγματικότητα η εν λόγω συνάντηση έγινε μόνο με το Μεταξά οπόταν και η πληροφόρηση του ΜΕ1 ως προς το ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης του έργου προήλθε αποκλειστικά από τον τελευταίο, ο οποίος, ως αγοραστής γης, προφανώς γνώριζε μόνο τα πρόσωπα που ενεπλάκηκαν στη πώληση, ήτοι το Βανέζη και τον εναγόμενο 1, οι οποίοι ενεργούσαν ως εργολάβος και πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη αντίστοιχα. Όποια όμως και να είναι η αλήθεια, η ουσία είναι ότι και αυτά τα ερωτήματα που δημιουργούνται από την προσκομισθείσα μαρτυρία παρέμειναν αναπάντητα και σίγουρα ο Μεταξάς, ο οποίος ως κοινώς αποδεκτό ανεξάρτητο πρόσωπο θα μπορούσε να τα απαντήσει, ουδέποτε κλήθηκε να το πράξει. Η πιο πάνω φτωχή και αμφίβολη εικόνα της εκατέρωθεν μαρτυρίας επεκτάθηκε και στα όσα προβλήθηκαν να περιβάλλουν την εκτέλεση των εργασιών για τα όμβρια ύδατα αλλά και την αποστολή της τελικής αναλυτικής κατάστασης των εναγόντων στις 12/07/
  5. Εξηγώ. Ξεκινώντας κατ' αρχή από το Τεκ.6, ήτοι το τοπογραφικό σχέδιο με τις χειρόγραφες σημειώσεις του εναγόμενου 1, υπενθυμίζω ότι τελικά κατέστη κοινώς αποδεκτό ότι όντως ο τελευταίος το έστειλε σε κάποιο στάδιο στο ΜΕ
  6. Καμίας όμως πλευράς η επί του προκειμένου εκδοχή δεν ήταν ξεκάθαρη. Ο μεν ΜΕ1 ισχυρίστηκε από την αρχή της αντεξέτασης του ότι το εν λόγω έγγραφο του είχε δοθεί από τα αρχικά στάδια της εμπλοκής των εναγόντων ήτοι κατά την περίοδο Αυγούστου/Σεπτεμβρίου 2008 και συνιστούσε, ως ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, το σχέδιο στη βάση του οποίου του υποδείχτηκαν τα ακίνητα για τα οποία θα έπρεπε να εκτελεστούν οι επίδικες εργασίες. Κατά την επανεξέταση του όμως, όταν και το εν λόγω έγγραφο κατατέθηκε οπόταν και επετράπη περαιτέρω αντεξέταση επί αυτού, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ήταν άλλο σχέδιο που του είχε δοθεί τότε και ότι το συγκεκριμένο έγγραφο του δόθηκε μετά την ολοκλήρωση των εργασιών, ήτοι στις 30/06/10, ώστε να ετοιμάσει αναλυτική κατάσταση για όλες τις εργασίες που εκτέλεσαν οι ενάγοντες. Πέραν της προφανούς αντίφασης στις δύο αυτές εκδοχές του μάρτυρα, ακόμη και η τελική θέση που προώθησε, ήτοι ότι το έγγραφο του στάληκε για να ετοιμάσει, κατόπιν παραγγελίας του εναγόμενου 1, αναλυτική κατάσταση όλων των εργασιών που είχαν γίνει μέχρι τότε, δεν συνάδει με το περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου, αφού εκεί ο εναγόμενος 1 αναφέρει μόνο ότι θέλει κάτι «.ΓΙΑ ΤΗ ΦΑΣΗ 3 ΤΗΣ 11 ΜΕΖΟΝΕΤΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΠΙΤΙΑ». Η πλευρά του εναγόμενου 1 από την άλλη, όταν ο ΜΕ1 επικαλέστηκε το εν λόγω έγγραφο κατά την αντεξέταση του υποδεικνύοντας την υπογραφή του εναγόμενου 1, του υπέβαλε τη θέση ότι δεν επρόκειτο για την υπογραφή του τελευταίου και ότι το εν λόγω έγγραφο του το είχε δώσει ο Βανέζης. Αυτές όμως οι θέσεις αναιρέθηκαν κάθετα με τη μαρτυρία του ίδιου του εναγόμενου 1, ο οποίος παραδέχτηκε ότι αυτός ήταν που υπέγραψε και που έστειλε το εν λόγω έγγραφο στο ΜΕ
  7. Η εκδοχή βέβαια του εναγόμενου 1 σε σχέση με αυτό το έγγραφο ήταν ότι το έστειλε στο ΜΕ1 περί το Μάρτιο 2010 για να του υποδείξει που θα γίνονταν οι εργασίες που ζήτησε ο Βανέζης να γίνουν σε σχέση με τις 11 μεζονέτες. Το περιεχόμενο όμως του εγγράφου δεν συνάδει ούτε και με αυτή την εκδοχή αφού σε αυτό, ο ίδιος ο εναγόμενος 1 παρουσιάζεται να ζητά να γίνει κάτι όχι μόνο σε σχέση με τις 11 μεζονέτες αλλά και σε σχέση με «ΤΡΙΑ ΣΠΙΤΙΑ», τα οποία προφανώς δεν ήταν δικά του. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι μπορεί μεν να είναι κοινώς αποδεκτό ότι το εν λόγω έγγραφο υπογράφτηκε και στάληκε από τον εναγόμενο 1 στο ΜΕ1 σε κάποια στιγμή όμως ο λόγο και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτό εστάλη παρέμεινα άγνωστα αφού αμφότεροι οι ΜΕ1 και εναγόμενος 1 φαίνεται να μην ήθελαν, για τους δικούς τους λόγους, να αποκαλύψουν την πλήρη αλήθεια. Την ίδια στιγμή όμως φαίνεται ότι και σε αυτή τη πτυχή της υπόθεσης ενεπλάκη και πάλι ο Μεταξάς αφού το όνομα του παρουσιάζεται ρητά στο εν λόγω σχέδιο και μάλιστα φέρεται να κατέβαλε και προσωπικά, πριν τις 12/07/10 που ετοιμάστηκε η αναλυτική κατάσταση Τεκ.4, ολόκληρη σχεδόν την αμοιβή των εναγόντων σε σχέση με το αποχετευτικό σύστημα των όμβριων υδάτων και αυτό παρά το ότι η σχετική προσφορά των εναγόντων αναφέρετο στο «συγκρότημα επαύλεων του κου Βανέζη» (βλ. Τεκ.2) και η αναλυτική τους κατάσταση στο «συγκρότημα επαύλεων, κατοικιών και οικοπέδων Κου Βανέζη / Τσαγγάρη» (βλ. Τεκ.4). Στα πιο πάνω θα πρέπει να προστεθεί και το όντως περίεργο των αναφορών που γίνονται στις διάφορες προσφορές και καταστάσεις που ισχυρίστηκε ο ΜΕ1 ότι έστελλε στους εναγόμενους και επί των οποίων βασίζεται η παρούσα αξίωση. Βασική θέση του ΜΕ1 ήταν ότι από το φθινόπωρο του 2008 τουλάχιστο, έλαβε οδηγίες από τον εναγόμενο 1 να εκτελέσει τις επίδικες εργασίες και σχημάτισε την εντύπωση ότι οι υπό ανάπτυξη κατοικίες ανήκαν και στους δύο εναγόμενους. Για το λόγο αυτό ισχυρίστηκε, ετοίμασε τότε την προσφορά ημερ. 09/09/08 στην οποία ανέγραψε ότι επρόκειτο για προσφορά που αφορούσε το «συγκρότημα Επαύλεων, του Κου Βανέζη και XXXXX Τσαγγάρη.» (Τεκ.5). Γι ανεξήγητο όμως λόγο, στην αναλυτική κατάσταση εκτελεσθέντων εργασιών που ετοίμασε τρεις μήνες αργότερα, ήτοι στις 05/12/08, έγραψε ότι επρόκειτο για έλεγχο που έγινε στο αποχετευτικό σύστημα των «οικοπέδων/κατοικιών Κου Βανέζη.» (Τεκ.1). Παρόμοια ήταν και η αναφορά του στην προσφορά που υπέβαλε 10 μέρες αργότερα για τα όμβρια ύδατα, ήτοι στις 15/12/08 όπου αναφέρθηκε σε «συγκρότημα επαύλεων του κου Βανέζη» (βλ. Τεκ.2). Ξαφνικά όμως, δύο χρόνια αργότερα, ο μάρτυρας παρουσιάζεται με την αναλυτική κατάσταση της 12/07/10, να «επανέρχεται» στην αρχική του αναφορά, ήτοι ότι πρόκειται για εργασίες που εκτελέστηκαν στο «συγκρότημα επαύλεων, κατοικιών και οικοπέδων Κου Βανέζη / Τσαγγάρη» (βλ. Τεκ.4). Ισχυρίστηκε βέβαια ο μάρτυρας ότι αυτές ήταν οι οδηγίες που είχε λάβει από τον εναγόμενο 1 από το φθινόπωρο του 2008 στο Δημαρχείο. Αυτή όμως η θέση δεν συνάδει με το ότι στο πρώτο μόλις έγγραφο που ισχυρίστηκε ότι έστειλε μετά τη συνάντηση στο Δημαρχείο, ήτοι την προσφορά της 09/09/08, αναφέρθηκε σε κατοικίες και των δύο εναγομένων και όχι σε κατοικίες του Βανέζη. Δεν θα μπορούσε βέβαια εδώ να αγνοηθεί η μη πειστική εξήγηση που έδωσε ο μάρτυρας ότι ο λόγος που για 7 τουλάχιστο χρόνια από τότε που καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή, το εν λόγω έγγραφο ούτε δικογραφήθηκε αλλά ούτε και αποκαλύφτηκε ποτέ, ήταν διότι ξέχασε να το δείξει στους δικηγόρους του. Το εν λόγω έγγραφο, αν μη τι άλλο, συνιστούσε θεμέλιο λίθο στην όλη αξίωση των εναγόντων εναντίον αμφότερων των εναγομένων αφού εξηγούσε το πώς και γιατί είναι που εκτέλεσαν τις επίδικες εργασίες οι ενάγοντες. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, είναι θεωρώ προφανές ότι κατ' επιλογή των βασικών μαρτύρων και των δύο πλευρών, ήτοι του ΜΕ1 και του εναγόμενου 1, δεν αποκαλύφθηκε η πλήρης αλήθεια στο Δικαστήριο αναφορικά με τα επίδικα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Λαμβανομένου δε υπόψη και του ότι αμφότεροι οι μάρτυρες επικαλέστηκαν το Μεταξά για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους, τον οποίο και οι δύο παρουσίασαν ουσιαστικά ως πρόσωπο «κλειδί» στην υπόθεση, η αδικαιολόγητη αλλά συνειδητή παράλειψη να παρουσιαστεί ο τελευταίος ως μάρτυρας στο Δικαστήριο δεν μπορεί παρά να εντείνει τις αμφιβολίες που δημιουργούνται γύρω από το αξιόπιστο των εκατέρωθεν εκδοχών. Το ότι ο εναγόμενος 1 ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του πατέρα του και συνιδιοκτήτης στην υπό ανάπτυξη γη δεν είναι από μόνο του αρκετό για να οδηγήσει την αγωγή των εναγόντων σε επιτυχία. Άλλωστε, για την όποια ευθύνη του εναγόμενου 1 ως συνιδιοκτήτης στη γη σε σχέση με τις εργασίες που εκτέλεσαν οι ενάγοντες, έχει καταχωρηθεί άλλη αγωγή, ήτοι η XXXX/11, ενώ το θέμα της αντιπροσωπείας ουδέποτε αποτέλεσε μέρος της δικογραφίας των εναγόντων. Ακόμη όμως και να μπορούσε να εξεταστεί ένα τέτοιο θέμα, η εκδοχή του ΜΕ1 ως προς τι ακριβώς είναι λέχθηκε μεταξύ του και του εναγόμενου 1, για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, δεν μπορεί να γίνει πιστευτή. Σίγουρα οι ενάγοντες έλαβαν οδηγίες από κάποιο από τους άμεσα εμπλεκόμενους στο έργο για να εκτελέσουν τις επίδικες εργασίες. Σίγουρα επίσης ο εναγόμενος 1 δεν περιορίστηκε στο ρόλο του παθητικού παρατηρητή ως αυτός επεχείρησε να ισχυριστεί. Το τι όμως πραγματικά έλαβε χώρα και λέχθηκε μεταξύ εναγόντων και εναγόμενου 1 καθώς επίσης και το ποια η πραγματική φύση της σχέσης των δύο μερών, τα οποία ήταν και τα ουσιώδη θέματα της υπόθεσης, αυτά παρέμειναν άγνωστα διότι αμφότερες οι πλευρές επέλεξαν, για τους δικούς τους λόγους, να αποκρύψουν από το Δικαστήριο βασικές πτυχές της υπόθεσης. Η πιο πάνω κατάληξη μου, δεδομένου και του βάρους που είχαν οι ενάγοντες να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους εναντίον του εναγόμενου 1, αναπόφευκτα σφραγίζει την τύχη της αγωγής, υπό τις περιστάσεις όμως και για το λόγο ότι αμφότερες οι εκδοχές κρίθηκαν αναξιόπιστες κρίνω ορθό και δίκαιο όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα έξοδα της. Η αγωγή συνεπώς απορρίπτεται και η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της. Τέλος και προτού εγκαταλείψω την απόφαση μου θα πρέπει να αναφέρω ότι κατά τη μαρτυρία του ΜΕ1 δηλώθηκε από πλευράς εναγόντων ότι λόγω λανθασμένου υπολογισμού, το ποσό που θα έπρεπε να αξιώνεται με την αγωγή ως πραγματικά οφειλόμενο είναι αυτό των €44.775 και όχι το αρχικά αναγραφόμενο στο κλητήριο, ποσό των €55.
  8. Στα πλαίσια όμως της έκδοσης απόφασης εναντίον του εναγόμενου 2 λόγω παράλειψης καταχώρησης εμφάνισης, ζητήθηκε και δόθηκε από το Δικαστήριο μεγαλύτερο ποσό, ήτοι το ποσό των €47.
  9. Αυτό προφανώς διότι στην Ε/Δ που παρουσιάστηκε τότε προς απόδειξη φαίνεται να περιλήφθηκε στα αξιούμενα ποσά το ποσό των €2.472,50 το οποίο ποσό ήταν μεν στην επισυναπτόμενη αναλυτική κατάσταση των εναγόντων ημερ. 12/07/10 αλλά δεν αποτελούσε μέρος της δικογραφημένης αξίωσης (βλ. παρ. 5 Ε/Α) ενδεχομένως γιατί συνιστούσε το αντικείμενο της ξεχωριστής αγωγής 5069/
  10. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο Annual Practice 1959 στις σελ.219 («Any sum not exceeding» και «Judgment entered for too much») και σελ. 616 («Judgment entered for too much»), απόφαση που εκδίδεται για μεγαλύτερο ποσό από αυτό που πραγματικά οφείλεται είναι «κακή» (bad) και συμπαρασύρει ως «κακές» και τις όποιες πτωχευτικές διαδικασίες ακολούθησαν στη βάση της. Δύναται όμως η εν λόγω απόφαση να παραμεριστεί ή να τροποποιηθεί κατόπιν αίτησης οπόταν επί αυτού του θέματος δεν θα επεκταθώ περαιτέρω εφόσον μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μελλοντικής διαδικασίας. (Υπ.) .......... Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.