← Κύπρος

Chaston Trading Limited κ.α. ν. Lifeberry Limited κ.α., Αγωγή Αρ. 226/2019, 4/12/2019

Chaston Trading Limited κ.α. ν. Lifeberry Limited κ.α., Αγωγή Αρ. 226/2019, 4/12/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A557 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 226/2019 Μεταξύ:

  1. Chaston Trading Limited, εκ Λεμεσού
  2. Antey Trans Co Ltd, από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους Εναγόντων -και-
  3. Lifeberry Limited, εκ Λεμεσού
  4. ΧΧΧΧ Dobrobobova, από την Ουκρανία και νυν κάτοικος Λεμεσού
  5. ΧΧΧΧ Μέσκοβ, εκ Λεμεσού
  6. Lillo Ltd, εκ Λεμεσού Εναγομένων ----------------------------------------- Αίτηση Εναγομένων 1, 2 και 4 ημερ. 22.3.2019 για αναστολή και/ή παραμερισμό της Αγωγής Ημερ.: 4.12.2019 Για τους Εναγόμενους 1, 2 & 4 - Αιτητές 1, 2 & 4: κα Κ. Φιλιππίδου με κα Αθάνατου για Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για τους Ενάγοντες 1 & 2 - Καθ' ων η Αίτηση 1 & 2: κ. Θ. Τριγγής για Theodoros S. Tringis & Partners LLC Για τον Εναγόμενο 3 - Καθ' ου η Αίτηση 3: κα Μ. Χαραλάμπους για Γ. Γεωργιάδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 4.2.2019 οι Ενάγοντες καταχώρισαν την παρούσα αγωγή με την οποία αξιώνουν αριθμό Αναγνωριστικών Αποφάσεων, προστακτικό Διάταγμα ως και Ειδικές, Γενικές και Τιμωρητικές αποζημιώσεις. Στις 22.3.2019, οι Εναγόμενοι 1, 2 και 4 (στο εξής οι Αιτητές) καταχώρισαν την παρούσα Αίτηση με την οποία αξιώνουν την έκδοση των ακόλουθων Διαταγμάτων: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η αναστολή (stay) και/ή ο παραμερισμός (set aside) της Αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (η «Αγωγή») καθ' ότι η αιτία Αγωγής και/ή η απαίτηση των Εναγόντων - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 βασίζεται εν όλω ή εν μέρει, σε συμφωνίες και/ή συμβάσεις μεταξύ της Ενάγουσας 1 - Καθ' ης η Αίτηση και της Εναγόμενης 1 - Αιτήτριας, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν ρήτρα διαιτησίας και ως εκ τούτου ή επίδικη διαφορά και/ή τα επίδικα θέματα και/ή τα δικαιώματα των μερών καλύπτονται από ρήτρα διαιτησίας και/ή είναι δίκαιο και/ή ορθό να διαγνωστούν στα πλαίσια διαιτησίας. Β. Συνακόλουθο και/ή συμπληρωματικό Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η παραπομπή της παρούσας διαφοράς μεταξύ των Αιτητριών - Εναγόμενων 1, 2 και 4 και των Καθ' ων η Αίτηση - Εναγουσών στην Αγωγή προς επίλυση και/ή εξέταση και/ή διευθέτηση σε Διαιτησία δυνάμει της ενεργοποίησης των ρητρών διαιτησίας και/ή των όρων των επίδικων συμφωνιών που υπογράφτηκαν μεταξύ των μερών. Γ. Συνακόλουθο και/ή συμπληρωματικό Διάταγμα και/ή Οδηγίες του Δικαστηρίου με το οποίο να δίνονται οδηγίες για διορισμό από κοινού Διαιτητή εντός 30 ημερών από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ως η παράγραφος Β πιο πάνω για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Δ. Συνακόλουθα και/ή συμπληρωματικά, και εφόσον η πιο πάνω προθεσμία διορισμού διαιτητή παρέλθει χωρίς τα μέρη να έχουν συμφωνήσει σε κοινό διαιτητή, διάταγμα του Δικαστηρίου για διορισμό ενός διαιτητή από την κάθε πλευρά μέσα σε τριάντα μέρες από το διάταγμα του Δικαστηρίου και περαιτέρω διορισμό τρίτου διαιτητή από τους δύο διαιτητές εντός τριάντα ημερών από των διορισμό τους.» Η Αίτηση - η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1-θ9 και θ.12, Δ.49, Δ.64, στον Περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ.4 άρθρα 2, 3, 6, 8 και 30, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στη νομολογία, στις αρχές που αφορούν τη διεξαγωγή διαιτησίας, στο κοινοδίκαιο και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της ΧΧΧΧ Αθάνατου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών, ημερ. 22.3.2019 - προσέκρουσε σε ένσταση των Εναγόντων 1 και 2 (στο εξής οι Καθ' ων η Αίτηση), η οποία υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της ΧΧΧΧ Λουιζάκη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 16.5.
  7. Σημειώνεται ότι η ευπαίδευτη συνήγορος του Εναγόμενου 3 δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι συμφωνεί με την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων και γι' αυτό δεν καταχώρισε ένσταση. Η ΧΧΧΧ Αθάνατου αναφέρθηκε στην Ενδιάμεση Αίτηση ημερ. 4.2.2019 την οποία καταχώρησαν οι Καθ' ων η Αίτηση για έκδοση διαταγμάτων τύπου «Anton Piller» και απαγορευτικών διαταγμάτων εναντίον των Αιτητών και Εναγόμενου
  8. Οι Αιτητές εμφανίστηκαν υπό διαμαρτυρία και δήλωσαν την πρόθεση τους να καταχωρήσουν την παρούσα Αίτηση για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Επεξήγησε ότι αιτούνται την αναστολή της παρούσας διαδικασίας διότι τα επίδικα θέματα αφορούν συμφωνίες οι οποίες συμπεριλαμβάνουν ρήτρα για παραπομπή διαφορών προς επίλυση σε διαιτησία, ως και την έκδοση Διατάγματος που να διατάσσει την παραπομπή της παρούσας διαφοράς σε διαιτησία. Αναφέρει ότι οι Αιτητές συμβλήθηκαν το 2017 με την Καθ' ης η Αίτηση 1 και συνήψαν μια Κύρια Συμφωνία και στη βάση αυτής άλλες 25 συμπληρωματικές - επιπρόσθετες συμφωνίες για παροχή υπηρεσιών από τους Αιτητές 1 στους Καθ' ων η Αίτηση 1, σχετικά με τη διοργάνωση του γάμου που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο «Anassa Hotel» στην Πάφο τον Σεπτέμβριο 2017 και οι οποίες (συμφωνίες) αποτελούν το κύριο επίδικο ζήτημα. Συγκεκριμένα, από τον Μάρτιο του 2017 μέχρι τον Αύγουστο του 2017 οι Αιτητές 1 και οι Καθ' ων η Αίτηση 1 υπέγραψαν αριθμό συμφωνιών που αφορούσαν τη διοργάνωση του γάμου και ειδικότερα τη Γραπτή Συμφωνία με αρ. 1-2017-LΒ/CT ημερ. 6.3.2017 (Κύρια Συμφωνία) ως και 25 επιπρόσθετες Συμφωνίες (Τεκμ.1) οι οποίες ρυθμίζουν απόλυτα και εξαντλητικά τις σχέσεις των Αιτητών 1 και Καθ' ων η Αίτηση
  9. Αναφέρθηκε στον όρο 8.1 και 8.2 της Κύριας Συμφωνίας που ενσωματώνει ρήτρα διαιτησίας για σκοπούς επίλυσης τυχόν διαφοράς μεταξύ των μερών, ως και στον όρο 10.5 που ορίζει ρητά ως εφαρμοστέο δίκαιο το Κυπριακό και ισχυρίστηκε ότι οι επίδικες συμφωνίες καλύπτονται από τις πρόνοιες του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ.
  10. Η πρόθεση των Αιτητών 1 και Καθ' ων η Αίτηση 1 ήταν όπως οποιαδήποτε διαφορά σχετίζεται και προκύπτει από την Κύρια Συμφωνία ως και τις επιπρόσθετες Συμφωνίες, επιλυθεί μέσω διαιτησίας και οι Αιτητές ουδέποτε αποποιήθηκαν ή παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους σε παραπομπή οποιασδήποτε διαφοράς σε διαιτησία. Όπως προκύπτει από την Απαίτηση των Καθ' ων η αίτηση και την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση τους ημερ. 4.2.2019, η παρούσα αγωγή αφορά θέματα και απαιτήσεις που βασίζονται και σχετίζονται με τις επίδικες Συμφωνίες. Συνεπώς, τα επίδικα θέματα καλύπτονται από την ρήτρα διαιτησίας και οι Καθ' ων η Αίτηση λανθασμένα και κατά παράβαση της ρήτρας διαιτησίας ήγειραν την παρούσα Αγωγή, την οποία εμποδίζονται να προωθούν. Το παρόν Δικαστήριο δεν θα πρέπει να προχωρήσει σε διάγνωση της ενώπιον του διαφοράς, ένεκα της ύπαρξης ρήτρας Διαιτησίας, η οποία ρυθμίζει ρητά τον τρόπο επίλυσης των διαφορών των διαδίκων και ορίζει ως αρμόδιο τρόπο επίλυσης της διαφοράς, την διεξαγωγή διαιτησίας. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η παρούσα Αγωγή προωθείται κατά παράβαση της ρήτρας Διαιτησίας, καταχρηστικά και εκδικητικά εναντίον των Αιτητών και οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν αλλότριους σκοπούς. Τούτο γιατί οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν στις 26.11.2018 και προωθούν παράλληλα ενώπιον του Ε.Δ. Λεμεσού την Αγωγή με αρ. 2559/18, στα πλαίσια της οποίας εξασφάλισαν μονομερώς απαγορευτικά διατάγματα και διατάγματα αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων εναντίον των Αιτητών 2, 3 και 4 και της Εταιρείας Belmen Ltd, της οποίας τελικός δικαιούχος είναι η Αιτήτρια
  11. H βάση της εν λόγω Αγωγής 2559/18 είναι δόλος και συνωμοσία στη βάση της διοργάνωσης του γάμου (Τεκμ.2, 3, 4 και 5). Σημειώνει περαιτέρω ότι οι Καθ' ων η Αίτηση, στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση τους ημερ. 4.2.2019 δεν αρνούνται ούτε αμφισβητούν την Κύρια Συμφωνία, την υπογραφή, εγκυρότητα και δεσμευτικότητα των όρων της. Η παρούσα Αίτηση προωθήθηκε χωρίς καθυστέρηση και προτού οι Αιτητές λάβουν οποιοδήποτε νέο διάβημα στην Αγωγή και οι Καθ' ων η Αίτηση προωθούν την παρούσα διαδικασία κακόπιστα, εφόσον γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν ότι δεσμεύονται από τη ρήτρα διαιτησίας. Η ΧΧΧΧ Λουιζάκη αναφέρει ότι στο φάκελο του Δικαστηρίου κατά την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης στις 22.3.2019, δεν υπήρχε καταχωρημένο σημείωμα εμφάνισης και/ή εξουσιοδότηση ή σημείωμα εμφάνισης υπό αίρεση, από τους Αιτητές. Τέτοιο σημείωμα εμφάνισης υπό διαμαρτυρία, καταχωρίστηκε από τους Αιτητές στις 10.4.2019, δηλαδή σε χρόνο μεταγενέστερο της καταχώρισης της παρούσας Αίτησης, η οποία θα πρέπει γι' αυτό το λόγο να απορριφθεί ipso facto. Αναφέρθηκε στην οπισθογράφηση του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος ημερ. 4.2.2019 και στις αιτούμενες θεραπείες και ισχυρίστηκε ότι η παρούσα αγωγή δεν αφορά παράβαση όρων των σχετικών συμφωνιών που επικαλούνται οι Αιτητές για να βασίσουν τα αιτήματα τους, αλλά ένα πολύ πιο ευρύ φάσμα επίδικων θεμάτων και διαδίκων. Καμιά απαίτηση δεν έχει ακόμα καταχωριστεί από τους Καθ' ων η Αίτηση και οι Συμφωνίες και οι όροι που περιέχονται σ' αυτές (Τεκμ.1 στην Αίτηση), δεν αποτελούν το ουσιαστικό επίδικο θέμα της παρούσας αγωγής. Τα επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής θα αποκρυσταλλωθούν και/ή διασαφηνιστούν με την καταχώριση της Έκθεσης Απαίτησης των Καθ' ων η Αίτηση. Ισχυρίζεται ότι καμιά κατάχρηση και/ή αλλότριος σκοπός δεν υπάρχει με την καταχώριση της παρούσας αγωγής. Η αγωγή 2559/18 αφορά κυρίως την υπεξαίρεση 2 μεγάλων ποσών από τους Εναγόμενους 2 και 3, ενώ η παρούσα αγωγή αφορά κυρίως ιδιοποίηση εξοπλισμού και/ή αθέμιτο πλουτισμό ως και καταστροφή και απώλεια εγγράφων και δεδομένων. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Το πρώτο ζήτημα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει, ως αυτό εγέρθηκε στην Ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση και στη γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου τους, είναι το κατά πόσο η καταχώριση εκ μέρους των Αιτητών Σημειώματος Εμφάνισης υπό διαμαρτυρία στις 10.4.2019 και μετά την καταχώριση της παρούσας Αίτησης στις 22.3.2019, θα πρέπει να οδηγήσει από μόνο του σε απόρριψη της Αίτησης. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η παρούσα Αίτηση βασίζεται μεταξύ άλλων και στη Δ.64 η οποία ρυθμίζει το ζήτημα της παρατυπίας σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τα προβλεπόμενα από τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Η Δ.64

(1)
(1)ορίζει ως ακολούθως: «1.
(1)H μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία και δε θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία, οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή.» Με βάση τις ρητές πρόνοιες της Δ.64
(1)
(1)ανωτέρω, έχω την άποψη ότι η παράλειψη των Αιτητών να καταχωρήσουν Σημείωμα Εμφάνισης υπό διαμαρτυρία κατά την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης στις 22.3.2019 δηλαδή κατά την έναρξη των παρούσας διαδικασίας, - παρά τη ρητή αναφορά τους στην προγενέστερη διαδικασία που αφορούσε την έκδοση προσωρινών Διαταγμάτων - αποτελεί απλή παρατυπία και συνεπώς δεν την καθιστά άκυρη. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι Αιτητές σε σύντομο χρόνο και συγκεκριμένα στις 10.4.2019 καταχώρισαν Σημείωμα Εμφάνισης υπό διαμαρτυρία και συνεπώς προέβηκαν σε άμεση διόρθωση και θεραπεία της εν λόγω παρατυπίας χωρίς καθυστέρηση, η οποία ουδόλως επηρέασε δυσμενώς τους Καθ' ων η Αίτηση. Για όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι ο σχετικός λόγος ένστασης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η Αίτηση εισηγήθηκε περαιτέρω ότι η παρούσα Αίτηση είναι πρόωρη αφού μέχρι σήμερα οι Καθ' ων η Αίτηση δεν καταχώρισαν Έκθεση Απαίτησης, ώστε να διαφανούν με σαφήνεια τα επίδικα και/ή ουσιαστικά ζητήματα, προκειμένου το Δικαστήριο να είναι σε θέση να αποφασίσει επί της ουσίας της παρούσας Αίτησης. Παρέπεμψε σχετικά στη νομολογία που αφορά το θέμα της δικαιοδοσίας, σύμφωνα με την οποία τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι εκείνα που συνθέτουν την απαίτηση, αποκλειστική πηγή αναζήτησης της οποίας είναι η Έκθεση Απαίτησης (βλ. Λανίτη Λτδ κ.ά ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1991)1 Α.Α.Δ. 225 και Safarino Shoes Industry and Trading Company Ltd v. Βιομηχανία Υποδημάτων Ε. Σταυρινού Λτδ
(1991)1 Α.Α.Δ. 1059). Η εισήγηση αυτή δε με βρίσκει σύμφωνη. Έχω την άποψη ότι η παράλειψη των Καθ' ων η Αίτηση να καταχωρίσουν μέχρι σήμερα την Έκθεση Απαίτησης τους και μετά πάροδο 9 μηνών από την καταχώρηση της αγωγής, ουδόλως εμποδίζει τους Αιτητές να καταχωρίσουν την παρούσα Αίτηση. Αντίθετα, διαπιστώνεται ότι ο μόνος περιορισμός που τίθεται από το άρθρο 8 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ.4 σε σχέση με το χρονικό σημείο κατά το οποίο μπορεί να προωθηθεί αίτημα ως το επίδικο, είναι «πριν (ο Αιτητής) παραδώσει oπoιεσδήπoτε γραπτές πρoτάσεις ή πρoβεί σε oπoιoδήπoτε άλλo στάδιo της διαδικασίας, vα απoταθεί στo Δικαστήριo για αvαστoλή της διαδικασίας». Το άρθρο 8 του Κεφ. 4 ορίζει ως ακολούθως: «Αv oπoιoσδήπoτε συμβαλλόμεvoς σε συvυπoσχετικό ή oπoιoδήπoτε πρόσωπo πoυ πρoβάλλει αξίωση μέσω τoυ ή βάσει oδηγιώv τoυ, αρχίζει oπoιαδήπoτε διαδικασία εvώπιov Δικαστηρίoυ κατά oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ πoυ είvαι συμβαλλόμεvoς στo συvυπoσχετικό ή κατά oπoιoυδήπoτε πρoσώπoυ πoυ πρoβάλλει αξίωση μέσω ή βάσει oδηγιώv τoυ, αvαφoρικά με oπoιoδήπoτε από τα θέματα πoυ συμφωvήθηκε vα παραπεμφθoύv σε διατησία, τότε oπoιoσδήπoτε από τoυς διαδίκoυς στηv εv λόγω διαδικασία δύvαται oπoτεδήπoτε μετά τηv εμφάvιση, και πριv παραδώσει oπoιεσδήπoτε γραπτές πρoτάσεις ή πρoβεί σε oπoιoδήπoτε άλλo στάδιo της διαδικασίας, vα απoταθεί στo Δικαστήριo για αvαστoλή της διαδικασίας και τo Δικαστήριo δύvαται vα εκδώσει διάταγμα για αvαστoλή της διαδικασίας αv ικαvoπoιηθεί ότι δεv υπάρχει λόγoς πoυ vα δικαιoλoγεί τη μη παραπoμπή τoυ θέματoς σε διαιτησία σύμφωvα με τo συvυπoσχετικό και ότι o αιτητής ήταv, όταv άρχισε η διαδικασία, και εξακoλoυθεί vα είvαι έτoιμoς και πρόθυμoς vα πράξει oτιδήπoτε τo αvαγκαίo για τηv καvovική διεξαγωγή της διατησίας.» Στην προκειμένη περίπτωση, οι Αιτητές, μετά την εμφάνιση τους στη διαδικασία του προσωρινού Διατάγματος, χωρίς καθυστέρηση και προτού λάβουν οποιοδήποτε νέο διάβημα ή καταχωρήσουν γραπτές προτάσεις καταχώρησαν την παρούσα Αίτηση. Εν πάση περιπτώσει, κρίνω ότι τα επίδικα ουσιαστικά γεγονότα και ζητήματα που συνθέτουν το αγώγιμο δικαίωμα του Καθ' ου η Αίτηση, μπορούν να διαπιστωθούν τόσο από την Οπισθογράφηση του Γενικού Κλητηρίου Εντάλματος, όσο και από την Ένορκη Δήλωση του ΧΧΧΧ Urzhumtsev που υποστηρίζει την Αίτηση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 4.2.2019 για προσωρινά Διατάγματα. Διευκρινίζεται τέλος, ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση με την παρούσα Αίτηση, δεν τίθεται θέμα καθ' ύλην ή κατά τόπο δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ώστε να τυγχάνει εφαρμογής η νομολογία στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η Αίτηση, αλλά τίθεται μόνο ζήτημα αναστολής της διαδικασίας και παραπομπής της επίδικης διαφοράς σε διαιτησία. Συνεπώς ούτε και ο πιο πάνω λόγος ένστασης γίνεται αποδεκτός και απορρίπτεται από το Δικαστήριο. Προχωρώ να εξετάσω την ουσία του επίδικου αιτήματος για παραπομπή της διαφοράς μεταξύ των Αιτητών και των Καθ' ων η Αίτηση, σε διαιτησία. Η παρούσα Αίτηση βασίζεται στο άρθρο 8 του περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ.4 (ανωτέρω), το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια για αναστολή της διαδικασίας και παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία, όταν υπάρχει συνυποσχετικό μεταξύ των μερών δηλαδή ρήτρα διαιτησίας. Στο άρθρο 2 του Κεφ.4 ο όρος «συνυποσχετικό» ερμηνεύεται ως: «η γραπτή συμφωvία για τηv υπoβoλή υφιστάμεvωv ή μελλovτικώv διαφoρώv σε διαιτησία, είτε o διαιτητής κατovoμάζεται σ' αυτή είτε όχι.» Περαιτέρω, το άρθρο 3 του Κεφ.4 προνοεί ότι: «Τo συvυπoσχετικό, εκτός αv εκφράζεται αvτίθετη πρόθεση σε αυτό, είvαι αvέκκλητo, εκτός αv επιτραπεί από τo Δικαστήριo, και έχει τηv ίδια ισχύ από κάθε άπoψη ωσάv vα ήταv διάταγμα Δικαστηρίoυ.» Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία επί του θέματος, η συμφωνία για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία εφαρμόζεται, εκτός αν καταδειχθούν ισχυροί λόγοι που δικαιολογούν τη μη εφαρμογή της (βλ. Balcancarimpex F.T.O v. Leasco Ltd
(1994)1 A.A.Δ. 815). Η στοιχειοθέτηση και η απόδειξη των λόγων περί μη εφαρμογής της ρήτρας διαιτησίας βαρύνει το διάδικο που επικαλείται τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου (βλ. Phasouri Plantationsv. Adriatica
(1985)1 C.L.R. 290 και Amathus Navigation Co. Ltd v. Concord Express Liners κ.ά
(1993)1 Α.Α.Δ. 1030). Tο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Balcancarimpex F.T.O (ανωτέρω), σε σχέση με την εξουσία που παρέχεται από το άρθρο 8 του Κεφ.4, είναι σχετικό: «Συμφωνία για την παραπομπή διαφοράς σε διαιτησία, εφαρμόζεται εκτός αν καταδειχθούν ισχυροί λόγοι που δικαιολογούν τη μη εφαρμογή της. Η στοιχειοθέτηση και η απόδειξη των λόγων αυτών βαρύνει το διάδικο που επικαλείται τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου [βλ. HALSBURY'S LAWS OF ENGLAND, Third Edition, Vol. 2, pp. 24 - 28. Phassouri Plantations v. Adriatica
(1985)1 C.L.R. 290. The Eleftheria [1969] 2 All E.R. 641 και Amathus Navigation Co. Ltd. v. Concord Express Liners και Άλλων
(1993)1 A.A.Δ. 1030]. Στην προκείμενη περίπτωση οι εφεσίβλητοι (ενάγοντες) δεν πρόβαλαν ούτε απέδειξαν οποιοδήποτε βάσιμο λόγο για τη μη παραπομπή των διαφορών που ανέκυψαν μεταξύ τους και των εφεσειόντων στο πλαίσιο εφαρμογής της συμφωνίας της 31.1.86 σε διαιτησία. Έτσι, δε θα επεκταθούμε σε εξέταση των λόγων που μπορεί να δικαιολογήσουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας υπέρ της ανάληψης δικαιοδοσίας, παρά την ύπαρξη ρήτρας διαιτησίας, εκτός από το να επισημαίνουμε ότι αυτοί συναρτώνται με τα συμφέροντα της δικαιοσύνης.» Από τα πιο πάνω, προκύπτει ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι βασικές προϋποθέσεις του Νόμου, προκειμένου να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για αναστολή της διαδικασίας, ως ακολούθως:
  1. Ύπαρξη έγκυρης συμφωνίας για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία,
  2. Έναρξη διαδικασίας ενώπιον του δικαστηρίου από πρόσωπο που προσδιορίζεται στην σχετική πρόνοια,
  3. Η αίτηση υποβάλλεται το ταχύτερο δυνατόν και προτού ληφθούν νέα διαβήματα από τον αιτητή,
  4. Η δικαστική διαδικασία αφορά ζητήματα που σχετίζονται με τη ρήτρα διαιτησίας,
  5. Ο αιτητής είναι έτοιμος και πρόθυμος να πράξει οτιδήποτε είναι αναγκαίο για την κανονική διεξαγωγή της διαιτησίας. (Βλ. Προοδευτική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Στέλιου Κουρουκλίδη
(2002)1Β Α.Α.Δ. 1374 και Bullfracht v. Third World Steel Co Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 148). Στην προκειμένη περίπτωση από μια απλή ανάγνωση του Γενικά Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος προκύπτει κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι η αξίωση των Καθ' ων η Αίτηση προκύπτει από ισχυρισμούς που αφορούν εξοπλισμό που πληρώθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση στα πλαίσια γάμου που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο «Αnassa Hotel» στην Πάφο τον Ιούλιο του 2017 και διοργανώθηκε από τους Αιτητές 1 δυνάμει των επίδικων Συμφωνιών που υπογράφθηκαν μεταξύ του Μαρτίου του 2017 και Αυγούστου του 2017 και μεταξύ των Καθ' ων η Αίτηση 1 και των Αιτητών 1, όπως ρητά αναφέρεται και στην παρ.30 της Ένορκης Δήλωσης του ΧΧΧΧ Urzhumtsev που υποστηρίζει την αίτηση ημερ. 4.2.2019 για προσωρινά Διατάγματα και είναι παραδεκτό από αυτούς. Επομένως, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το κύριο αντικείμενο της παρούσας αγωγής και η ουσιαστική διαφορά στην οποία οι Καθ' ων η αίτηση εδράζουν το αγώγιμο δικαίωμα τους, είναι η τύχη του εξοπλισμού που αγοράστηκε βάσει των επίδικων Συμφωνιών (Τεκμ.1 στην Αίτηση), στα πλαίσια διοργάνωσης του Γάμου. Στην Κύρια Συμφωνία ημερ. 6.3.2017 (Τεκμ.1 στην Αίτηση) συμπεριλαμβάνεται ρήτρα διαιτησίας, με βάση την οποία τα συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν να παραπέμψουν προς επίλυση σε διαιτησία οποιαδήποτε διαφορά σε σχέση με ζητήματα που συνδέονται και προκύπτουν από τις επίδικες Συμφωνίες. Συγκεκριμένα, ο όρος 8 κάτω από τον τίτλο Disputes της Κύριας Συμφωνίας, αναφέρει τα ακόλουθα: «
  1. Disputes 8.1 In case of a dispute and/or disagreement between the Customer and Contractor on matters connected with the present Agreement and/or leading out of it, the Parties will undertake all measures to resolve these disputes and/or disagreements through negotiations between each other. 8.
  2. In case it is not possible to reach an agreement through negotiations, the disputes and/or disagreements will be given for consideration and final arbitration decision in accordance with the rules of the Arbitration court of the Republic of Cyprus. The decision of this arbitration will be final and binding for both Parties.» Από τα πιο πάνω, προκύπτει ότι οι επίδικες Συμφωνίες (Τεκμ.1 στην Αίτηση) καλύπτονται από το άρθρο 8 του Κεφ.4, εφόσον προκύπτει από το λεκτικό της ρήτρας Διαιτησίας ότι η πρόθεση των Συμβαλλομένων μερών ήταν ότι σε περίπτωση οποιασδήποτε διαφοράς που σχετίζεται ή προκύπτει από τις επίδικες Συμφωνίες, αυτές επιλυθούν με την διαιτησία. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η Αίτηση επικαλέστηκε το άρθρο 9
(2)
(3)του Κεφ.4 και ισχυρίστηκε ότι το αίτημα θα πρέπει να απορριφθεί, εφόσον η παρούσα αγωγή αφορά θέματα που σχετίζονται αμιγώς με δόλο, συμπαιγνία και ιδιοποίηση του Εναγόμενου 3 και Αιτήτριας 2, σε συνάρτηση με τους Αιτητές 1 και 4. Το άρθρο 9
(2)
(3)του Κεφ.4 ορίζει ως ακολούθως: «
(2)Όταv συμφωvία μεταξύ συμβαλλόμεvωv πρoβλέπει ότι τυχόv διαφoρές πoυ δυvατόv vα πρoκύψoυv μεταξύ τoυς στo μέλλov παραπέμπovται σε διαιτησία και σε κάπoια διαφoρά πoυ αvαφύεται στη συvέχεια εγείρεται τo ζήτημα κατά πόσo oπoιoσδήπoτε από τoυς συμβαλλόμεvoυς έχει καταστεί έvoχoς δόλoυ, τo Δικαστήριo έχει εξoυσία, στηv έκταση πoυ είvαι αvαγκαίo όπως τo ζήτημα αυτό απoφασιστεί από τo Δικαστήριo, vα διατάξει όπως η συμφωvία παύσει vα ισχύει και vα παραχωρήσει άδεια για ακύρωση oπoιoυδήπoτε συvυπoσχετικoύ πoυ έγιvε βάσει της συμφωvίας αυτής.
(3)Σε oπoιαδήπoτε περίπτωση στηv oπoία τo Δικαστήριo δυvάμει τoυ άρθρoυ αυτoύ έχει εξoυσία vα διατάξει όπως συvυπoσχετικό παύσει vα ισχύει ή vα παραχωρήσει άδεια για ακύρωση συvυπoσχετικoύ, δύvαται vα αρvηθεί vα διατάξει τηv αvαστoλή oπoιασδήπoτε αγωγής πoυ ασκήθηκε για παράβαση της συμφωvίας.» Από μια ανάγνωση της Οπισθογράφησης Απαίτησης προκύπτει ότι οι Καθ' ων η αίτηση επικαλούνται δόλο και/ή απάτη εκ μέρους μόνο του Εναγόμενου 3, ο οποίος, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, μέσω του ευπαίδευτου συνηγόρου του δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι δεν φέρει ένσταση στην παρούσα Αίτηση και συνεπώς συγκατατίθεται στην παραπομπή της παρούσας διαφοράς σε διαιτησία. Εν πάση περιπτώσει, και αν ακόμα εγείρεται ζήτημα δόλου και/ή απάτης και/ή συμπαιγνίας και ιδιοποίησης εκ μέρους και των Αιτητών, εκείνο που είναι σημαντικό, είναι το γεγονός ότι τόσο οι Αιτητές, όσο και ο Εναγόμενος 3, στους οποίους καταλογίζεται ο δόλος και απάτη, επιθυμούν να εκδικαστεί η παρούσα υπόθεση σε διαιτησία. Σχετική επί του θέματος είναι η υπόθεση Ψηλογένη Γεωργία κ.ά ν. Νέας Συνεργατικής Εταιρείας Πάνω Πλατρών κ.ά
(2004)1 Α.Α.Δ. 243 και το ακόλουθο απόσπασμα: «Στην Russell v. Russell αποφασίστηκε ότι σε υπόθεση όπου διατυπώνεται κατηγορία για δόλο, το Δικαστήριο γενικώς θα αρνηθεί να παραπέμψει την υπόθεση σε διαιτησία αν ο διάδικος που κατηγορείται για δόλο επιθυμεί δημόσια έρευνα. Πλην όμως όπου η ένσταση στη διαιτησία εγείρεται από το διάδικο που διατυπώνει την κατηγορία για δόλο, το δικαστήριο δεν θα δεχθεί κατ' ανάγκη την ένσταση, και δεν θα το πράξει ποτέ, εκτός αν αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση δόλου.» Στην υπόθεση Russell v. Russell
(1880)14 Ch.D. 471 το Δικαστήριο κατέληξε ότι μια δήλωση με την οποία εκφράζεται υπόνοια ή πεποίθηση για ύπαρξη δόλου δεν ήταν ικανοποιητική και ανέφερε ότι: «I can find no evidence at all, but there is an affidavit by the Plaintiff stating the circumstances I have mentioned together with some others, and then winding up with that which is not evidence, but which is statement of belief, sufficient on a motion of this kind to call upon the party for a denial, but useless for any other purpose.» Το Αγγλικό Εφετείο στην υπόθεση Cunningham-Reid and Another v. Buchanan - Jardine
(1988)2 All E.R. 438 προβαίνει στη χαρακτηριστική αναφορά σε «strong prima facie evidence of fraud". Αποφασίστηκε περαιτέρω, ότι σε περιπτώσεις όπου ο διάδικος που κατηγορείται για δόλο, επιθυμεί δημόσια έρευνα, το Δικαστήριο γενικώς θα αρνηθεί να παραπέμψει τη διαφορά σε διαιτησία, ενώ όπου ο ίδιος ο διάδικος που κατηγορείται για δόλο επιθυμεί να εκδικαστεί η υπόθεση σε διαιτησία, τότε ο ισχυρισμός δόλου δεν είναι από μόνος του αρκετός και ικανοποιητικός λόγος για το Δικαστήριο να αρνηθεί να παραπέμψει τη διαφορά σε διαιτησία. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι σχετικό: «Held - Where a party accused of fraud opposed a stay of proceedings the Court would almost invariably refuse a stay, so that the matter could proceed to trial at which the party accused of fraud could have the opportunity to clear his name in open court. However, where the party alleging fraud opposed a stay and the party accused of fraud wished to proceed to arbitration, the allegation of fraud was not by itself sufficient reason for the court to refuse a stay. Instead, the court had a discretion dependent on all the circumstances of the case. Since the parties had agreed, without reservation, that disputes between them should be decided by arbitration and since the plaintiffs' wish to proceed with their action was not sufficient reason to justify refusing a stay, a stay of the plaintiffs' action would be granted so that the matter could be referred to arbitration.» Στην προκειμένη περίπτωση, παρατηρείται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση τους, προβαίνουν σε γενική και αόριστη αναφορά περί διάπραξης δόλου και απάτης εκ μέρους του Εναγόμενου 3, χωρίς να παραθέτουν επαρκή και λεπτομερή στοιχεία - ως ήταν η υποχρέωση τους- που να στοιχειοθετούν εκ πρώτης όψεως υπόθεση δόλου εκ μέρους του. Πέραν τούτου, όπως ήδη τονίστηκε ανωτέρω, είναι σημαντικό το γεγονός ότι στην προκειμένη περίπτωση οι Καθ' ων η Αίτηση ενίστανται στην παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία, ενώ αυτοί είναι που κατηγορούν τον Εναγόμενο 3 και/ή τους Αιτητές, για δόλο και απάτη. Αντίθετα, τόσο ο Εναγόμενος 3 όσο και οι Αιτητές οι οποίοι κατηγορούνται για δόλο, επιθυμούν την παραπομπή σε διαιτησία. Επομένως, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι, αφενός δεν έχουν καταδειχθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση εκ πρώτης όψεως στοιχεία δόλου εκ μέρους του Εναγόμενου 3 και/ή των Αιτητών και αφετέρου τόσο ο Εναγόμενος 3 όσο και οι Αιτητές - οι οποίοι κατηγορούνται για δόλο - επιθυμούν να εκδικαστεί η υπόθεση σε διαιτησία. Με αυτά τα δεδομένα, κρίνω ότι ο γενικός και αόριστος ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση περί δόλου, δεν είναι αρκετός και ικανοποιητικός λόγος για το Δικαστήριο για να αρνηθεί να παραπέμψει την παρούσα υπόθεση σε διαιτησία. Περαιτέρω, κρίνω ότι το γεγονός ότι η οι επίδικες Συμφωνίες (Τεκμ.1 στην Αίτηση) υπογράφθηκαν από τους Αιτητές 1 και Καθ' ων η Αίτηση 1, δεν εμποδίζει τους Αιτητές 2 και 4 να αιτούνται τα υπό κρίση Διατάγματα - ως είναι η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση - εφόσον οι ίδιοι οι Καθ' ων η Αίτηση τους ενέπλεξαν ως Εναγόμενους στην παρούσα αγωγή και τους καταλογίζουν έστω και με τρόπο γενικό και αόριστο, δόλο και/ή συμπαιγνία με τον Εναγόμενο 3. Συνακόλουθα, συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω και ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο, εκδίδεται Διάταγμα αναστολής της παρούσας Αγωγής και παραπομπής της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων προς επίλυση σε Διαιτησία, δυνάμει της ρήτρας Διαιτησίας των επίδικων Συμφωνιών, ως οι παρ.Α και Β της Αίτησης. Περαιτέρω εκδίδονται Διατάγματα ως η παρ.Γ και Δ της Αίτησης. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Αιτητών και σε βάρος των Καθ' ων η αίτηση - Εναγόντων 1 και 2, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Σ' ότι αφορά τα έξοδα σε σχέση με τον Εναγόμενο 3, με δεδομένη τη συγκατάθεση του στην παρούσα αίτηση, κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως κάθε πλευρά επωμισθεί τα έξοδα της και αυτή είναι η διαταγή του Δικαστηρίου. (Υπ.) ............. Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil Jurisdiction / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για αναστολή και ή παραμερισμό αγωγής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.