Ιωάννου ν. Google Ireland Ltd κ.α., Γενική Αίτηση Αρ. 220/2019, 13/12/2019

(4), Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 7

(2)του ΕΚ 1215/2012, στο άρθρο 3 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, Άρθρα 17 -25 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXX Χριστοφίδη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών ημερ. 10.10.2019. Όπως ανέφερε ο ενόρκως δηλών, στις 16.8.2019 ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα με το οποίο αιτείται την έκδοση διατάγματος αποκάλυψης, ως και δύο απαγορευτικά διατάγματα. Ισχυρίζεται ότι η άδεια για σφράγιση θα πρέπει να παραμερισθεί για τους ακόλουθους λόγους: 1. Από το περιεχόμενο της Αίτησης για σφράγιση και των Ενόρκων Δηλώσεων που την συνοδεύουν, δεν έχει καταδειχθεί ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έχει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής εναντίον των Αιτητών. 2. Δεν έχει καταδειχθεί από τον Καθ' ου η Αίτηση ότι το Κυπριακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την πιο πάνω Αγωγή. 3. Ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει καταδείξει ότι το Κυπριακό Δικαστήριο αποτελεί το καταλληλότερο forum (Forum Conveniens) για την εκδίκαση της αγωγής. 4. Από κανένα στοιχείο της Αίτησης για σφράγιση δεν προκύπτει ότι το Ε.Δ. Λεμεσού έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την Αγωγή. Ειδικότερα, σε σχέση με τον πρώτο λόγο ανωτέρω, ισχυρίζεται ότι δεν έχει παρουσιαστεί οποιαδήποτε μαρτυρία ότι οι Αιτητές δημοσίευσαν τα επίδικα άρθρα και συνεπώς δεν προκύπτει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής εναντίον των Αιτητών για το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης, με δεδομένο ότι η δημοσίευση αποτελεί αναπόσπαστο συστατικό στοιχείο του αστικού αδικήματος της δυσφήμισης. Όπως ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση αναφέρει στην παρ.13 της Ένορκης Δήλωσης του που υποστηρίζει την αίτηση για προσωρινά Διατάγματα ημερ. 16.8.2019 (Τεκμ.1), οι δικηγόροι του ενημέρωσαν για πρώτη φορά τους Αιτητές για την ύπαρξη του ιστολογίου στις 12.8.2019 (Τεκμ.2 - 5). Οι Αιτητές ουσιαστικά ενάγονται ως ιδιοκτήτες του σχετικού ιστολογίου στο οποίο αναρτήθηκαν τα κατ' ισχυρισμό δυσφημιστικά δημοσιεύματα. Ωστόσο, δεν διευκρινίζεται ποιος από τους δύο Αιτητές διαχειρίζεται και/ή ιδιοκτήτης του ιστολογίου. Ισχυρίζεται ότι από 22.1.2019 η υπηρεσία Blogger παρέχεται αποκλειστικά από τους Αιτητές 1 (Τεκμ.6). Επομένως το blog στο οποίο δημοσιεύθηκαν τα κατ' ισχυρισμό δυσφημιστικά δημοσιεύματα, δεν έχει καμιά σχέση με τους Αιτητές 2. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι το Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία να εκδώσει Διάταγμα που να αναστέλλει την λειτουργία ενός ιστολογίου, ούτε και τη λειτουργία λογαριασμού χρήστη με συγκεκριμένο σύνδεσμο, παρά μόνο την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει τη δημοσίευση δυσφημιστικών δηλώσεων. Σ' ότι αφορά το αιτούμενο Διάταγμα για αναστολή της λειτουργίας του προθέματος του διαδικτυακού ονόματος «XXXXX», αναφέρει ότι δεν υπάρχει κανένας ισχυρισμός στην Ένορκη Δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση, ότι οι λέξεις «XXXXX» συνιστούν δυσφήμιση. Αντίθετα, στην παρ.10 της Ένορκης Δήλωσης του Καθ' ου η Αίτηση, διευκρινίζεται ότι είναι οι πληροφορίες που περιέχονται στο ιστολόγιο «XXXXX.blogspot.com» που είναι δυσφημιστικές και όχι οι λέξεις «XXXXX». Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι το Κυπριακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την Αγωγή. Σε σχέση με το Διάταγμα αποκάλυψης, δεν έχει τεθεί το υπόβαθρο στη βάση του οποίου τα Κυπριακά Δικαστήρια μπορούν να αναλάβουν δικαιοδοσία εναντίον αλλοδαπών εναγομένων εκτός δικαιοδοσίας. Καμιά από τις προϋποθέσεις της Δ.6 θ.1 δεν εφαρμόζεται σε σχέση με το αιτούμενο διάταγμα αποκάλυψης ώστε να δικαιολογείται η ανάληψη δικαιοδοσίας από το Κυπριακό Δικαστήριο και η Δ.6 θ.1(

1. e)και Δ.6 θ.1(
2. f)που παρατίθενται στη νομική βάση της Αίτησης σφράγισης, δεν σχετίζονται με το αιτούμενο Διάταγμα αποκάλυψης. Σ' ότι αφορά τα δύο αιτούμενα απαγορευτικά διατάγματα, η αναφερόμενη Δ.6 θ.1(
3. e)στη νομική βάση της Αίτησης σφράγισης, αφορά παράβαση σύμβασης, που δεν είναι η παρούσα περίπτωση. Η Δ.6 θ.1(
4. f)αφορά αγωγές που εδράζονται σε αστικό αδίκημα που τελέστηκε στην Κύπρο. Στην Ένορκη Δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση και Ivanzsky δεν τέθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι τελέστηκε στην Κύπρο οποιοδήποτε αστικό αδίκημα και συγκεκριμένα το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης. Σε υποθέσεις δυσφήμισης, η δημοσίευση της δυσφημιστικής δήλωσης γίνεται στο μέρος που η δυσφημιστική δήλωση λαμβάνεται ή διαβάζεται από πρόσωπο άλλο από εκείνο που δυσφημείται. Δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας ότι τα άρθρα τα oπoία κατ' ισχυρισμό του Καθ' ου η Αίτηση συνιστούν δυσφημιστικές δηλώσεις, έχουν διαβαστεί στην Κύπρο από οποιοδήποτε πρόσωπο. Συνεπώς δεν έχει αποδειχθεί ότι έλαβε χώρα στην Κύπρο το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης. Επιπρόσθετα, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης να καταδείξει ότι το Κυπριακό Δικαστήριο είναι το κατάλληλο forum (forum conveniens) για την εκδίκαση της Αγωγής. Οι Αιτητές είναι εταιρείες εγγεγραμμένες στην Ιρλανδία και Η.Π.Α. και δεν έχουν κανένα απολύτως δεσμό με την Κύπρο. Το μοναδικό στοιχείο που συνδέει την παρούσα υπόθεση με την Κύπρο είναι το γεγονός ότι ο Καθ' ου η Αίτηση διαμένει και εργάζεται στην Κύπρο. Αυτό το γεγονός δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο που να δικαιολογεί την εκδίκαση της αγωγής από το Κυπριακό Δικαστήριο. Η ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση, υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του ιδίου ημερ. 12.11.2019. Αναφέρει ότι μετά την έκδοση του Διατάγματος σφράγισης ημερ. 14.8.2019, καταχωρίστηκε η αγωγή 1705/19, στο Ε.Δ. Λεμεσού (Τεκμ.2). Tαυτόχρονα αιτήθηκε και έλαβε μονομερώς Διάταγμα αποκάλυψης ημερ. 20.8.2019 εναντίον των Αιτητών (Τεκμ.1). Διευκρίνισε ότι από την ημερομηνία έκδοσης του Διατάγματος σφράγισης (14.8.2019), μέχρι την καταχώρηση της μονομερούς αίτησης ημερ. 16.8.2019, η ανάρτηση του περιεχομένου του ιστολογίου είχε ήδη καταργηθεί, κατόπιν αιτημάτων και μεσολάβησης των δικηγόρων του προς τους Αιτητές. Ισχυρίζεται ότι: Α. Έχει καταδείξει ότι συντελέστηκε το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης από τρίτα πρόσωπα τα οποία χρησιμοποίησαν τις υπηρεσίες των Αιτητών για τη δημοσίευση του επίδικου δυσφημιστικού περιεχομένου. Οι πληροφορίες που περιέχονται στο ιστολόγιο (blogspot) «XXXXX.blogspot.com» είναι δυσφημιστικές. Περιέχουν αναληθείς δηλώσεις και είναι άκρως προσβλητικές για το πρόσωπο του (Τεκμ.3 - 13 στην Ένορκη Δήλωση ημερ. 13.8.2019). Οι αναρτήσεις αυτές είχαν διαδοθεί σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Κύπρου και το θέμα έχει λάβει τεράστια έκταση με αποτέλεσμα να υποστεί μεγάλη ζημιά. Β. Έχει καταδείξει ότι τα τρίτα πρόσωπα που ανήρτησαν τα δυσφημιστικά άρθρα, το έπραξαν χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες της Google. Επομένως η Google παρείχε το βήμα για τη δημοσίευση των επίδικων άρθρων, δηλαδή αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η δημοσίευση έχει συντελεστεί μέσω των υπηρεσιών της Google. Γ. Έχει καταδείξει ότι οι Αιτητές είναι πολύ πιθανόν να έχουν τα απαιτούμενα στοιχεία για σκοπούς ταυτοποίησης των αδικοπραγούντων και έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος αποκάλυψης. Tο διαδικτυακό όνομα (domain) «blogspot.com» (Blogger) είναι ιδιοκτησία της εταιρείας Google και αποτελεί μια δωρεάν υπηρεσία - πλατφόρμα, για την ανάρτηση ιστολογίων από διάφορους χρήστες. Εκατομμύρια χρήστες ανά το παγκόσμιο μπορούν να χρησιμοποιήσουν την υπηρεσία αυτή για την ανάπτυξη ιστολογίων και την ανάρτηση σχετικών άρθρων (blogs). Πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος αποκάλυψης διότι έχει λάβει χώρα αδικοπραξία από ένα τελικό αδικοπραγούντα, και υπάρχει ανάγκη έκδοσης του, ώστε να είναι δυνατή η έγερση αγωγής εναντίον του τελικού αδικοπραγούντος. Έχει επίσης προσκομισθεί μαρτυρία ότι οι Αιτητές πιθανότατα να είναι σε θέση να παράσχουν τις αναγκαίες πληροφορίες που θα καταστήσουν την έγερση αγωγής εναντίον του τελικού αδικοπραγούντος. Δ. Έχει καταδείξει ότι οι Αιτητές είναι τα πρόσωπα εναντίον των οποίων είναι ορθό να εκδοθεί διάταγμα για κατάργηση και/ή αναστολή της λειτουργίας του επίδικου ιστολογίου. Η αναπαραγωγή των επίδικων άρθρων (blogs) γίνεται μέσω της δικής τους πλατφόρμας υπηρεσιών και μέσω των δικών τους διακομιστών (server), στις δικαιοδοσίες στις οποίες παρέχει τις υπηρεσίες της η Google. E. Υπάρχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες ο χρήστης του προφίλ (λογαριασμού) του προσώπου το οποίο διαχειρίζεται το συγκεκριμένο ιστολόγιο να βρίσκεται στην Κύπρο και να ενεργεί στην Κύπρο, ως προς τη διαχείριση του εν λόγω ιστολογίου και την ανάρτηση περιεχομένου σε αυτό. Στ. Οι θεραπείες που αξιώνονται εναντίον των Αιτητών με την αγωγή 1705/19, είναι περιορισμένες στην έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων προς υποβοήθηση της υπόθεσης του εναντίον των αδικοπραγούντων, χωρίς να αξιώνεται η επιδίκαση αποζημιώσεων εναντίον τους. Ως εκ τούτου η ανάληψη δικαιοδοσίας του Κυπριακού Δικαστηρίου εναντίον των Αιτητών είναι περιορισμένη, στο εύρος που οι Αιτητές εμπλέκονται και/ή μπορούν να συνδράμουν στις προσπάθειες του να εντοπίσει τους αδικοπραγήσαντες και να κινηθεί δικαστικά εναντίον τους για αποζημιώσεις για το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης. Συνεπώς οι Αιτητές είναι αναμφίβολα αναγκαίοι και κατάλληλοι διάδικοι. Ισχυρίζεται ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία και το Ε.Δ. Λεμεσού είναι κατά τόπον και καθ' ύλην αρμόδιο για να εκδικάσει την υπόθεση του διότι: i. η δημοσίευση έχει καταδειχθεί μέσω της προσκομισθείσας μαρτυρίας, ii. τα δημοσιεύματα είναι άκρως δυσφημιστικά, iii. τα δημοσιεύματα ξεκάθαρα αναφέρονται και γίνεται αντιληπτό από τρίτα πρόσωπα ότι αναφέρονται στο πρόσωπο του, iv. είναι εμφανές από το περιεχόμενο των δημοσιεύσεων ότι ο χρήστης του ιστολογίου που προέβη στις αναρτήσεις των εν λόγω άρθρων ενεργεί στην Κύπρο ως προς τη διαχείριση του εν λόγω ιστολογίου και την ανάρτηση περιεχομένου, v. οι δημοσιεύσεις των άρθρων (blogs) και αναρτήσεων έχουν γίνει και στην Κύπρο εφόσον προσωπικά ενημερώθηκε για την ύπαρξη τους από συνάδελφο του ο οποίος ζει και εργάζεται στην Κύπρο, vi. από το ίδιο το περιεχόμενο των δημοσιεύσεων γίνεται εύλογα αντιληπτό από οποιοδήποτε τρίτο ότι ο τόπος των ισχυριζόμενων γεγονότων είναι η Λεμεσός εφόσον γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στην Πολυκλινική Υγεία σχεδόν σε όλες τις αναρτήσεις, ενώ σε κάποιες υποδεικνύεται συγκεκριμένα η Λεμεσός. vii. Έχει προσκομιστεί μαρτυρία ότι η ζημιά που έχει υποστεί έλαβε χώρα κυρίως στην Κύπρο και αυτό το στοιχείο πληροί την προϋπόθεση της «επικείμενης σύνδεσης» (imminent connection) του αδικήματος με την Κύπρο, viii. Τα δημοσιεύματα έχουν προκαλέσει τεράστια βλάβη στην τιμή, την υπόληψη και τη φήμη του τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο στην Κύπρο όπου ζει και ασκεί το λειτούργημα του ιατρού για πολλά χρόνια στη Λεμεσό. Είναι πρόσωπο ευρέως γνωστό στους ιατρικούς κύκλους αλλά και στο ευρύτερο κοινό της Κύπρου, και ix. Έχει προσκομιστεί ικανοποιητική μαρτυρία ότι το αδίκημα της δυσφήμισης, δηλαδή το ζημιογόνο γεγονός, έχει λάβει χώρα στην Κύπρο και συνεπώς τα κυπριακά Δικαστήρια δύνανται να αναλάβουν ειδική δικαιοδοσία δυνάμει και υπό το φως και του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1215/2012. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια και συγκεκριμένα το Ε.Δ. Λεμεσού είναι το κατάλληλο Δικαστήριο να αποδώσει τις θεραπείες που αιτείται διότι είναι το Δικαστήριο με το οποίο η αγωγή του έχει το στενότερο και ρεαλιστικότερο σύνδεσμο. Οι Αιτητές δεν υπέδειξαν ποιο είναι το καταλληλότερο forum, ούτε και παρουσίασαν μαρτυρία ως προς την ενδεχόμενη βλάβη ή δυσμενή επηρεασμό που θα υποστούν αν η αγωγή εκδικαστεί στην Κύπρο. Αντίθετα, το δικαίωμα ακρόασης των Αιτητών διαφυλάσσεται πλήρως, και δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο ή δυσκολία να παρουσιάσουν ενώπιον κυπριακού Δικαστηρίου, μαρτυρία που είναι διαθέσιμη εκτός Κύπρου. Ούτε έχει καταδειχθεί ο κίνδυνος δημιουργίας υπερβολικά ψηλών εξόδων για να παρουσιαστεί η μαρτυρία των Αιτητών. Αντίθετα αν η αγωγή απορριφθεί τότε θα υποστεί τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας αλλά και έξοδα για να διορίσει δικηγόρους και να παρουσιάσει μαρτυρία στην αλλοδαπή. Ισχυρίζεται τέλος ότι η παρούσα Αίτηση θα έπρεπε να είχε υποβληθεί στο πλαίσιο της αγωγής και όχι της παρούσας Γενικής Αίτησης. Περαιτέρω, η Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3 επί των οποίων βασίζεται η Αίτηση δεν έχουν εφαρμογή στην παρούσα διαδικασία. Η παρούσα Αίτηση είναι κακόπιστη και αποσκοπεί στο να του στερήσει το δικαίωμα του να προωθήσει τα νόμιμα δικαιώματα του. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, προώθησαν στις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητών, διευκρίνισαν στα πλαίσια της γραπτής τους αγόρευσης ότι αποσύρουν το αιτητικό υπό παρ.Β της Αίτησης για παραμερισμό της Αγωγής που καταχωρίστηκε δυνάμει του Διατάγματος σφράγισης και περιόρισαν την Αίτηση τους στο Αιτητικό Α για παραμερισμό του Διατάγματος σφράγισης ημερ. 14.8.2019. Το πρώτο ζήτημα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει, ως αυτό εγέρθηκε στην Ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση και στη γραπτή αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου του, είναι κατά πόσο οι Αιτητές ορθά καταχώρησαν την παρούσα Αίτηση στα πλαίσια της παρούσας Γενικής Αίτησης ή κατά πόσο αυτή θα έπρεπε να είχε υποβληθεί στα πλαίσια της αγωγής με αρ. 1705/19 που καταχωρίστηκε δυνάμει του Διατάγματος σφράγισης ημερ. 14.8.2019. Με βάση νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου «Δεν αποκλείεται στην Κύπρο η καταχώρηση χωριστής αίτησης για παραμερισμό του διατάγματος σφράγισης του Κλητηρίου Εντάλματος κάτω από τη Δ.48» (βλ. Tlais Enterprises Ltd v. Her Majesty's Revenue & Customs (Ex Her Majesty's Customs And Excise), Πολ. Έφ. 109/09 ημερ. 18.3.2015). Η Δ.48 θ.8

(4)προνοεί ως ακολούθως: «Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι είναι επιτρεπτή, με βάση τη Δ.48 θ.8

(4)και τη σχετική νομολογία, η υποβολή ξεχωριστής αίτησης για παραμερισμό του διατάγματος σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος. Τούτο, παρόλο που με βάση την υπόθεση Tlais Enterprises (ανωτέρω), δεν απαγορεύεται η ταυτόχρονη επιδίωξη ακύρωσης του Διατάγματος σφράγισης του Κλητηρίου και του Διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας στα πλαίσια μιας αίτησης. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Αιτητές, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, περιόρισαν την Αίτηση τους στο αιτητικό Α, για παραμερισμό του Διατάγματος σφράγισης ημερ. 14.8.2019. Επομένως, με βάση την υπόθεση Tlais Enterprises (ανωτέρω) και τη Δ.48 θ.8

(4)που συμπεριλαμβάνεται στη νομική βάση της Αίτησης, κρίνω ότι οι Αιτητές ορθά την καταχώρησαν στα πλαίσια της παρούσας Γενικής Αίτησης, ως ξεχωριστή και αυτοτελή Αίτηση, εφόσον αιτούνται τον παραμερισμό του Διατάγματος σφράγισης που εκδόθηκε μονομερώς στα πλαίσια αυτής. Η αντίθετη εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση ότι η παρούσα Αίτηση θα έπρεπε να είχε καταχωριστεί στα πλαίσια της Αγωγής 1705/19, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Προς υποστήριξη της θέσης της επικαλέστηκε την υπόθεση Hani Mousa El-Sayegh v. Credit Suisse

(1996)1 A.A.Δ. 836 και το ακόλουθο απόσπασμα: «Δεν μας φαίνεται να είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο ζήτημα δικαιοδοσίας. Το πρώτο αφορά σε δικονομική ορθότητα δίχως αντίκτυπο στη δικαιοδοσία. Η δικαιοδοσία του δικαστηρίου να προχωρήσει σε εξέταση της αίτησης παρέμενε ανεξάρτητα από την όποια επιλογή του δικονομικού πλαισίου. Δεν εξετάζεται λοιπόν εφόσον δεν εγείρεται με την ειδοποίηση έφεσης. Προσθέτουμε ενόψει του πρακτικού ενδιαφέροντος που ενέχει το ζήτημα, αλλά χωρίς να αποφαινόμαστε, τις εξής παρατηρήσεις: Η αποσύνδεση της αγωγής από την προηγηθείσα αίτηση μας φαίνεται να μοιάζει τεχνητή δεδομένης της συνάρτησης της αγωγής με ό,τι προηγήθηκε. Θα λέγαμε ότι η σημασία της προηγηθείσας αίτησης συνάπτεται προς τη σημασία της ιδίας αγωγής και εκφράζεται μέσα από την ύπαρξη της αγωγής. Με την αίτηση για ακύρωση ή παραμερισμό είναι κατ' ουσίαν η τύχη της αγωγής που κρίνεται. Και νομίζουμε πως μέσα στο πλαίσιό της είναι που πρέπει να εντάσσεται μια τέτοια αίτηση.» Ωστόσο, όπως επισημάνθηκε και στην υπόθεση Tlais Enterprises (ανωτέρω) ό,τι λέχθηκε στην Hani Mousa El-Sayegh v. Credit Suisse (ανωτέρω), ήταν σαφώς obiter και η αίτηση αφορούσε τον παραμερισμό και ακύρωση της αγωγής, του κλητηρίου εντάλματος και του Διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας και όχι τον παραμερισμό του Διατάγματος σφράγισης του Κλητηρίου Εντάλματος. Η ίδια παρατήρηση, ότι δηλαδή η πιο πάνω αναφορά αποτελεί obiter, επισημάνθηκε και στην υπόθεση Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd v. Fiat Auto SPA

(2000)1 A.A.Δ.

1. Για όλα τα πιο πάνω ο σχετικός λόγος Ένστασης του Καθ' ου η Αίτηση δεν γίνεται αποδεκτός και απορρίπτεται. Προχωρώ να εξετάσω το αίτημα των Αιτητών για παραμερισμό του Διατάγματος σφράγισης ημερ. 14.8.
2. Όπως είναι νομολογημένο, θεματικά οι λόγοι της σφράγισης του Κλητηρίου Εντάλματος, είναι οι ίδιοι με τους λόγους που είναι αναγκαία η επίκληση της επέκτασης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου εκτός Κύπρου, ώστε να ενεργοποιηθούν οι διατάξεις της Δ.
3. Συνεπώς ο Ενάγοντας θα πρέπει να δείξει ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής και ότι η αξίωση του εμπίπτει σε μια από τις προϋποθέσεις της Δ.6 θ.1(α) - (h), οι οποίες δίδουν δικαιοδοσία στο Κυπριακό Δικαστήριο να επιτρέψει την επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος σε εναγόμενο εκτός δικαιοδοσίας. Η σφράγιση αποτελεί το θεμέλιο της μετέπειτα διαδικασίας και αποτελεί ουσιώδες στάδιο χωρίς το οποίο δεν μπορεί να καταχωριστεί η αγωγή (βλ. Πατσαλίδου κ.α

(2010)1 Α.Α.Δ. 587 και Tlais Enterprises Ltd (ανωτέρω). Το βάρος απόδειξης ότι ορθά σφραγίστηκε το Κλητήριο Ένταλμα βρίσκεται στους ώμους του Ενάγοντα - Αιτητή, ο οποίος δεν αρκεί να επικαλείται τις σχετικές δικονομικές διατάξεις ή να εισηγείται ότι η αξίωση του εμπίπτει σ' αυτές, αλλά πρέπει να παρουσιάζει και ικανή μαρτυρία με γεγονότα που να εντάσσει πράγματι την περίπτωση στις σχετικές διατάξεις, χωρίς ωστόσο να επιτρέπεται από το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό να προβαίνει σε αξιολόγηση των προβαλλόμενων θέσεων ή απόρριψη τους. Η εν λόγω μαρτυρία είναι αυτή που προσφέρεται κατά την αίτηση για σφράγιση και δεν επιτρέπεται η εκ των υστέρων προσθήκη μαρτυρίας (βλ. Amathus Navigation Co Ltd v. Concord Express Liners

(1993)1 A.A.Δ. 1030, Her Brittanic Majesty's Secretary of State for Defence v. A.P. Lanitis Investments Ltd

(1999)1 A.A.Δ. 995 και Tlais Enterprises Ltd (ανωτέρω). Στην προκειμένη περίπτωση, με βάση τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει την παρούσα Αίτηση, λαμβάνοντας υπόψη ως γεγονότα που είναι σχετικά με τη θεμελίωση ή όχι των προϋποθέσεων για την έκδοση του Διατάγματος σφράγισης, μόνο όσα έχουν τεθεί με την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση ημερ. 13.8.2019 και την Ένορκη Δήλωση του Mate Ivanszky ημερ. 14.8.2019, ως και τις δικονομικές διατάξεις που ο Καθ' ου η Αίτηση επικαλέστηκε στην Αίτηση του για σφράγιση του Kλητηρίου Eντάλματος. Οποιοιδήποτε νέοι ισχυρισμοί γεγονότων τέθηκαν για πρώτη φορά από τον Καθ' ου η Αίτηση με την Ένσταση του στην παρούσα Αίτηση, θα πρέπει να αγνοηθούν. Είναι περαιτέρω νομολογημένο ότι οι πρόνοιες της Δ.6 είναι ουσιαστικές και ύψιστης σημασίας και αποτελούν σοβαρές προϋποθέσεις εφόσον με την απόφαση του Δικαστηρίου να επιτρέψει την επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, επεκτείνεται και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου έναντι των αλλοδαπών Εναγομένων (βλ. ANS Secretaries Ltd v. Orianda Management FZ LLC κ.ά, Πολ. Έφ. 362/09 ημερ. 3.7.2014 και Τηλέπυτο Α.Ε. ν. Mega Channel Management Ltd

(2004)1 A.A.Δ. 1863). Όπως επισημάνθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Αιτητών, στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας (και κατ' επέκταση και την αίτηση για σφράγιση) θα πρέπει να δηλώνεται ξεκάθαρα η υποπαράγραφος της Δ.6 επί της οποίας βασίζεται το αίτημα. Στο σύγγραμμα Supreme Court Practice του 1988 αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με το Ο.11 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών, που είναι αντίστοιχο με τη Δ.6: «The affidavit must make clear which sub-rule of r.1

(1)is relied on» (βλ. Metall and Rohstoff A.G.v. Donaldson Lufkin & Jenvette Inc and Another

(1990)1 Q.B.311). Συνεπώς, δεν είναι αρκετό να παρατίθεται στη νομική βάση της αίτησης για σφράγιση οι υποπαράγραφοι της Δ.6 θ.1 αλλά θα πρέπει στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει να εξειδικεύεται ρητά η υποπαράγραφος της Δ.6 θ.1 επί της οποίας βασίζεται το αίτημα του Αιτητή. Στην προκειμένη περίπτωση, παρατηρείται ότι τόσο στην Ένορκη Δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση ημερ. 13.8.2019, όσο και στην Ένορκη Δήλωση του Ivanszky ημερ. 14.8.2019, καμιά ρητή αναφορά υπάρχει σε σχέση με τη συγκεκριμένη ή συγκεκριμένες υποπαραγράφους της Δ.6 θ.1 επί των οποίων βασίστηκε το αίτημα για σφράγιση και ακόμα περισσότερο κανένας ισχυρισμός προβάλλεται ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν τη δικαιοδοσία να εκδικάσουν την αγωγή της οποίας αιτείτο η σφράγιση. Η παράλειψη αυτή του Καθ' ου η Αίτηση, αποτελεί κατά την άποψη μου, αρκετό και ικανοποιητικό λόγο για παραμερισμό του Διατάγματος σφράγισης. Παρά την πιο πάνω κατάληξη, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο έχει θεμελιωθεί - στη βάση των δύο Ενόρκων Δηλώσεων ημερ. 13.8.2019 και 14.8.2019 που υποστηρίζουν την αίτηση για σφράγιση - η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, με βάση τη Δ.6 θ.1(

1. e)και (
2. f)που συμπεριλαμβάνεται στη νομική βάση της Αίτησης για σφράγιση και ορίζει ως ακολούθως: «Subject to section 15 of the Courts of Justice Law, Cap. 11, service out of the jurisdiction of a writ of summons or notice of a writ of summons may be allowed by the Court or a, Judge whenever- (
3. e)the action is one brought to enforce, rescind, dissolve, annul, or otherwise affect a contract or to recover damages or other relief for or in respect of the breach of a contract- (
4. i)made in Cyprus, or (
5. ii)made by or through an agent trading or residing in Cyprus on behalf of a principal trading or residing out of Cyprus, or is one brought in respect of a breach committed in Cyprus of a contract wherever made, even though such breach was preceded or accompanied by a breach out of Cyprus which rendered impossible the performance of the part of the contract which ought to have been performed in Cyprus; or (
6. f)the action is founded on a civil wrong committed in Cyprus;» H Δ.6 θ.1(
7. e)αφορά συμβατικές διαφορές και συνεπώς είναι άσχετη με τα επίδικα θέματα που αφορούν ισχυριζόμενη δημοσίευση και/ή ανάρτηση άρθρων (blogs) σε ιστολόγιο (blogspot) με συγκεκριμένο σύνδεσμο. Επομένως, ό,τι παρέμεινε προς εξέταση είναι η εφαρμογή της Δ.6 θ.1(f), σε συνάρτηση με τις θεραπείες που αναφέροντο στην Οπισθογράφηση Απαίτησης του προτεινομένου προς σφράγιση Κλητηρίου Εντάλματος (Παράρτημα Α στην Αίτηση σφράγισης). Με την παρ.1 της Οπισθογράφησης του Παραρτήματος Α, ο Καθ' ου η Αίτηση αιτείται την έκδοση Διατάγματος αποκάλυψης εναντίον των Αιτητών, τύπου Norwich Pharmacal. Αποτελεί κοινή συνισταμένη της νομολογίας ότι η νομική αρχή που καθιερώθηκε με την υπόθεση Norwich Pharmacal Co and Others v. Commissioners and Custom Excise

(1974)A.C. 133, αποτελεί αυτοτελή αιτία αγωγής. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bushell & Moore, Disclosure of Information, σελ. 223, «Norwich Pharmacal has traditionally been seen through the eyes of English jurisprudence as a self-standing cause of action». Συνεπώς η Δ.6 θ.1(f) ανωτέρω, αδιαμφισβήτητα δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση όπου αιτείται με την αγωγή Διάταγμα αποκάλυψης, εφόσον αυτό αποτελεί αυτοτελή αιτία αγωγής. Δεν υπάρχει δηλαδή η δυνατότητα επίδοσης αγωγής με αξίωση την έκδοση Διατάγματος τύπου Norwich Pharmacal, εκτός δικαιοδοσίας. Στο σύγγραμμα Hollander, Documentary Evidence 13th ed. Παρ.4.19, στο οποίο παρέπεμψε το Δικαστήριο ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών αναφέρονται τα ακόλουθα: «The last edition of this book contained a lenghthy debate on whether it was permissible to obtain leave to serve a Norwich Pharmacal application out of the jurisdiction and concluded that the court had no such power notwithstanding some authority where leave to serve out had been given. This view has now been endorsed by Teare J in AB Bank Ltd v Abu Dhabi Commercial Bank PJSC» Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να επιτρέπει την επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, αγωγής τύπου Norwich Pharmacal (βλ. ΑB Bank Ltd, Off-Shore Banking Unit (OBU) v. Abu Dhabi Commercial Bank PJSC

(2016)EWHC 2082 (Comm). Σχετική με τα επίδικα γεγονότα είναι και η προειδοποίηση που εκφράστηκε στο σύγγραμμα Documentary Evidence 13th Ed. Παρ. 4 - 19: «Norwich Pharmacal proceedings may often appear attractive against service providers such as Google or Twitter, to provide identification of those who defame or otherwise state untruths on the internet, so these issues are likely to be increasingly important. The decision [AB bank] seems clearly right.» Σημειώνεται περαιτέρω ότι η θέση του Καθ' ου η Αίτηση ότι οι Αιτητές είναι αναγκαίοι και κατάλληλοι διάδικοι δεν γίνεται αποδεκτή. Τούτο γιατί η Δ.6 θ.1(

1. h)(«any person out of Cyprus is a necessary or proper party to an action properly brought against some other person duly served in Cyprus») δεν τυγχάνει εφαρμογής στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον δεν υφίσταται αγωγή εναντίον προσώπου στο οποίο έγινε δεόντως επίδοση στην Κύπρο. Επιπρόσθετα, τονίζεται ότι η Δ.6 θ.1(
2. h)δεν συμπεριλήφθηκε στη νομική βάση της Αίτησης σφράγισης. Τέλος, σημειώνεται ότι ούτε και η Δ.6 θ.1(
3. g)συμπεριλήφθηκε στη νομική βάση της Αίτησης σφράγισης («any injuction is sought as to anything to be done in Cyprus») και συνεπώς αυτή δεν βασίστηκε στην εν λόγω Διαταγή, της οποίας δεν έγινε επίκληση. Για όλα τα πιο πάνω είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι το Διάταγμα σφράγισης σε σχέση με τη θεραπεία 1 του Κλητηρίου Εντάλματος (Παράρτημα Α) θα πρέπει να παραμερισθεί. Παρέμεινε προς εξέταση το κατά πόσο η Δ.6 θ.1(
4. f)εφαρμόζεται σε σχέση με τα αιτούμενα απαγορευτικά Διατάγματα υπό παρ. 2 και 3 του Κλητηρίου Εντάλματος (Παράρτημα Α στην Αίτηση σφράγισης) και ειδικότερα κατά πόσο από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου με την Αίτηση σφράγισης, προκύπτει η διάπραξη του αστικού αδικήματος της δυσφήμισης στην Κύπρο. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ο Καθ' ου η Αίτηση στις παρ. 3(
5. iv)της Ένστασης και 7(
6. vi)και 9 της ένορκης δήλωσης του ημερ. 12.11.2019 που υποστηρίζει την Ένσταση, διευκρινίζει ότι οι αξιώσεις του εναντίον των Αιτητών με την Αγωγή 1705/19 περιορίζονται στην έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων προς υποβοήθηση της υπόθεσης του για τον εντοπισμό των αδικοπραγούντων, χωρίς να αποδίδεται σ' αυτούς ευθύνη και/ή επιδίκαση αποζημιώσεων εναντίον τους. Επομένως, είναι φανερό ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν καταλογίζει στους Αιτητές τη διάπραξη εκ μέρους τους στην Κύπρο, του αστικού αδικήματος της δυσφήμισης. Κατ' επέκταση ο Καθ' ου η αίτηση δεν έχει καταδείξει ότι υφίσταται εκ πρώτης όψεως καλή βάση αγωγής -σύμφωνα με τη Δ.6 θ.4 - εναντίον των Αιτητών σε σχέση με το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης και συνεπώς η Δ.6 θ.1(
7. f)δεν τυγχάνει εφαρμογής εφόσον, αξίωση εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών για θεραπεία που σχετίζεται με το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης δεν υφίσταται. Παρά την πιο πάνω κατάληξη προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο ο Καθ' ου η Αίτηση κατέδειξε στα πλαίσια της Αίτησης του για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος, ότι διαπράχθηκε από οποιοδήποτε πρόσωπο στην Κύπρο, το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης. Εξέτασα με προσοχή το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Καθ' ου η Αίτηση ημερ. 13.8.2019, ως και την Ένορκη Δήλωση του XXXXX Ivanszky ημερ. 14.8.2019 που υποστηρίζουν την Αίτηση για σφράγιση. Κατέληξα ότι η εν λόγω μαρτυρία εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση δεν κρίνεται ως ικανοποιητική για το Δικαστήριο, ως καταδεικνύουσα εκ πρώτης όψεως καλή βάση αγωγής - σύμφωνα με τη Δ.6 θ.4 - σε σχέση με το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης. Σύμφωνα με το άρθρο 17

(1)του Κεφ.148, η δημοσίευση του δυσφημιστικού δημοσιεύματος αποτελεί συστατικό στοιχείο της δυσφήμισης. Η δημοσίευση συντελείται όταν το δυσφημιστικό κείμενο λαμβάνεται από άλλο πρόσωπο και η απλή δημοσίευση δεν είναι αρκετή. Το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Gatley on Libel and Slander 12th Ed. Παρ. 24.21 είναι σχετικό: «If there is damage, it is sustained and the act resulting in the damage is committed at the place or places of publication. Publication occurs at the place where the statement is seen or received by another person, a rule which has particular importance for internet publication. Thus, a defamatory internet page hosted by a foreign-based service provider is published in England if it is read here, and a foreign newspaper with an English circulation is (to that extent) published in this country: both cases, therefore, will come within the rule for the purposes of seeking leave to serve outside the jurisdiction.» Επομένως, ο Καθ' ου η Αίτηση όφειλε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο, στα πλαίσια της Αίτησης για σφράγιση, ότι τα κατ' ισχυρισμό δυσφημιστικά κείμενα, διαβάστηκαν από πρόσωπα εντός της δικαιοδοσίας, δηλαδή στην Κύπρο. Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του High Court της Αυστραλίας Dow Jones & Company Inc. v. Joseph Gutnick

(2002)HCQ 56 ημερ. 10.12.2002, παρ.26 και 44, στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών: «Harm to reputation is done when a defamatory publication is comprehended by the reader, the listener, or the observer. Until then, no harm is done by it. This being so it would be wrong to treat publication as if it were a unilateral act on the part of the publisher alone. It is not. It is a bilateral act - in which the publisher makes it available and a third party has it available for his or her comprehension. .............................. In the case of material on the World Wide Web, it is not available in comprehensible form until downloaded on to the computer of a person who has used a web browser to pull the material from the web server. It is where that person downloads the material that the damage to reputation may be done. Ordinarily then, that will be the place where the tort of defamation is committed.» Περαιτέρω σημειώνεται ότι δεν υφίσταται τεκμήριο δημοσίευσης στο διαδίκτυο επειδή απλώς και μόνο υπήρξε ανάρτηση του δυσφημιστικού δημοσιεύματος. Θα πρέπει να καταδειχθεί ως πραγματικό γεγονός ότι το δημοσίευμα διαβάστηκε από πρόσωπα εντός δικαιοδοσίας. Στην υποσημείωση 61 του Συγγράμματος Gatley (ανωτέρω) παρ.32.17 αναφέρεται ότι: «There is no rebuttable presumption of law that an article placed on an internet website open to general access has been published to a substantial number of people within jurisdiction. The claimant bears the burden of proving that the material in question has been accessed and downloaded.» Με βάση τις πιο πάνω νομικές αρχές, διεξήλθα με προσοχή τις δύο ένορκες δηλώσεις του Καθ' ου η Αίτηση και Ivanszky ημερ. 13.8.2019 και 14.8.2019 και διαπίστωσα ότι καμιά απολύτως μαρτυρία προσκομίστηκε που να τεκμηριώνει ισχυρισμό ότι τα κατ' ισχυρισμό επίδικα δυσφημιστικά κείμενα διαβάστηκαν από οποιοδήποτε πρόσωπο στην Κύπρο. Ούτε καν προβάλλεται τέτοιος γενικός ισχυρισμός ότι διαβάστηκαν στην Κύπρο. Η αναφορά του Καθ' ου η αίτηση στην παρ.3 της Ένορκης Δήλωσης του ημερ. 13.8.2019, ότι πολύ πρόσφατα πληροφορήθηκε από το συνάδελφο του Δρ. Δήμο Νεοφύτου ότι υπάρχει ιστότοπος στον οποίο αναφέρονται διάφορα αρνητικά για το πρόσωπο του, δεν αποτελεί κατά την άποψη μου επαρκή μαρτυρία ότι τα εν λόγω κατ' ισχυρισμό δυσφημιστικά κείμενα διαβάστηκαν στην Κύπρο. Τούτο γιατί ουδόλως διευκρινίζεται αν ο εν λόγω συνάδελφος του Καθ' ου η αίτηση διάβασε ο ίδιος τα δημοσιεύματα, αν αυτός διαμένει στην Κύπρο και κυρίως αν τα διάβασε στην Κύπρο. Περαιτέρω, όσα αναφέρει ο κ. Ivanszky α) στην παρ.6(xii) της ένορκης δήλωσης του ημερ. 14.8.2019, ότι οι δημοσιεύσεις των συγκεκριμένων άρθρων και αναρτήσεων στο ιστολόγιο με τον συγκεκριμένο σύνδεσμο γίνονται και στην Κύπρο, και β) στην παρ.6(xiv) ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες το πρόσωπο που διαχειρίζεται το ιστολόγιο να βρίσκεται στην Κύπρο και να ενεργεί στην Κύπρο, δεν μπορούν να θεμελιώσουν τη δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων. Τούτο γιατί πρόκειται για γενικές, αόριστες και ασαφείς αναφορές, αλλά κυρίως γιατί η άδεια για σφράγιση δεν αφορά το πρόσωπο που δημοσίευσε τα εν λόγω κείμενα αλλά τους Αιτητές, κατ' επίκληση της Δ.6 θ.1(f). Όπως ήδη αναφέρθηκε πιο πάνω, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν καταλογίζει στους Αιτητές τη διάπραξη του αστικού αδικήματος της δυσφήμισης. Περαιτέρω, επισημαίνεται ότι ακόμα και αν οι αναρτήσεις έγιναν στην Κύπρο, αυτό δεν οδηγεί αναπόφευκτα στο συμπέρασμα ότι διαπράχθηκε το αστικό αδίκημα στην Κύπρο. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Dicey, Morris & Collins on the Conflict of Laws, 15th Ed. Παρ.35-119: «The place where the defendant's server is located is thus not the relevant place for the purposes of a defamation claim.» Παρόμοια, στο σύγγραμμα Gatley (ανωτέρω) παρ.6.1 αναφέρεται: « Similarly, at common law, the tort is committed in the place where the publication is received by the hearer, reader or viewer, so that, e.g. where internet material is uploaded to a server by the originator in New York and accessed by a person in England, the tort is committed in England.» Σημειώνεται ότι ο Καθ' ου η Αίτηση με την παρ.7(i) και 10(v) της ένορκης δήλωσης ημερ. 12.11.2019 που υποστηρίζει την Ένσταση του, προσπάθησε να συμπληρώσει το πιο πάνω κενό στη μαρτυρία του, ισχυριζόμενος ότι οι συγκεκριμένες αναρτήσεις διαδόθηκαν σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Κύπρου, ως και ότι οι δημοσιεύσεις των συγκεκριμένων άρθρων και αναρτήσεων έγιναν και στην Κύπρο, όπως ενημερώθηκε από συνάδελφο του που ζει και εργάζεται στην Κύπρο. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η μόνη μαρτυρία που το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του για την έκδοση του Διατάγματος σφράγισης είναι αυτή που υποστήριζε την Aίτηση για σφράγιση. Επομένως οι πιο πάνω νέοι ισχυρισμοί του Καθ' ου η αίτηση, τους οποίους προέβαλε για πρώτη φορά με την Ένσταση του, δεν θα ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο εφόσον δεν είχαν προβληθεί στο στάδιο έκδοσης του Διατάγματος σφράγισης. Επιπρόσθετα, η επίκληση εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση στην Ένσταση του, των προνοιών του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1215/12, ως προσδίδουσες δικαιοδοσία στο Κυπριακό Δικαστήριο, δεν λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο, εφόσον ο Καθ' ου η αίτηση παρέλειψε να τις επικαλεστεί στη νομική βάση της Αίτησης του για σφράγιση. Στη βάση όλων των πιο πάνω, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι ο Καθ' ου η Αίτηση απέτυχε να καταδείξει μέσω της προσκομισθείσας μαρτυρίας στα πλαίσια της Αίτησης για σφράγιση, ότι έλαβε χώρα στην Κύπρο το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης, ώστε να τυγχάνει εφαρμογής η Δ.6 θ.1(f) και κατ' επέκταση την ύπαρξη δικαιοδοσίας του Κυπριακού Δικαστηρίου. Συνακόλουθα το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 14.8.2019, το οποίο επέτρεψε την σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος (Παράρτημα Α) θα πρέπει να παραμερισθεί. Εκδίδεται Διάταγμα ως η παρ.Α της Αίτησης. Το αιτητικό υπό παρ.Β τα Αίτησης απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............. Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil Jurisdiction / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για Παραμερισμό Διατάγματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο