Αντωνιάδου ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, Αρ. Αγωγής: 450/16, 31/1/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A35 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 450/16 Μεταξύ: XXXXX XXXX Αντωνιάδου Ενάγουσας -και- Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 10.3.2017 για προδικαστική εκδίκαση νομικού σημείου Ημερομηνία: 31 Ιανουαρίου, 2019. Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κα Γεωργία Δημητρίου για ΑΝΔΡΕΑΣ Β. ΖΑΧΑΡΙΟΥ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ Για Καθ' ων η αίτηση: κα Κάλια Στιβαρού για ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΕΠΕ (για ν΄ακούσει απόφαση η κα Σορτίνι με κα Χρυσάφη) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Σύμφωνα με ό,τι η ενάγουσα διατείνεται στην αγωγή της, η εναγομένη επεμβαίνει παράνομα σε ακίνητο του οποίου είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια κατά ½ μερίδιο (βρίσκεται στη Βορόκλινη της επαρχίας Λάρνακος), με αποτέλεσμα να πλήττονται τα συμφέροντα της. Συγκεκριμένα, η εναγόμενη εγκατέστησε ηλεκτρικές γραμμές και/ή πυλώνες και/ή καλώδια υψηλής τάσης και/ή εναέριες γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος, σε μέρος του ακινήτου της. Τούτο επηρεάζει δυσμενώς την ανάπτυξη του, αφού το συγκεκριμένο μέρος του ακινήτου δεν μπορεί να αξιοποιηθεί (η ενάγουσα έχει εξασφαλίσει από τις 21.5.2013 Άδεια Διαχωρισμού) με αποτέλεσμα η έκταση, το σχήμα και η αξία των υπό διαχωρισμό οικοπέδων να επηρεάζονται. Η ενάγουσα, συνεπεία τούτου, υφίσταται ζημιά. Με την αγωγή της αξιώνει, μεταξύ άλλων, την έκδοση Διατάγματος με το οποίο να διατάσσεται η εναγόμενη όπως άρει την παράνομη επέμβαση και όπως μετακινήσει τους πυλώνες και/ή τα καλώδια υψηλής τάσης. Αξιώνει επίσης αποζημιώσεις. Η εναγόμενη στην Υπεράσπιση της, αρνείται τους ισχυρισμούς της ενάγουσας. Εγείρει στην παράγραφο 1, προδικαστική ένσταση πως η αγωγή είναι πρόωρη καθότι: (α) έπρεπε να προηγηθεί η εμπρόθεσμη καταχώριση προσφυγής, αφενός μεν κατά της απόφασης εγκατάστασης μέρους της εναέριας γραμμής μεταφοράς στο τεμάχιο και αφετέρου, σε σχέση με την επιβολή όρων στην Άδεια Διαχωρισμού του ακινήτου και (β) το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στερείται καθ' ύλην δικαιοδοσίας να αποφανθεί για την κατ' ισχυρισμόν παράνομη επέμβαση και/ή εγκατάσταση της εναέριας γραμμής μεταφοράς. Με την υπό κρίση Αίτηση, η εναγόμενη αιτείται όπως το νομικό σημείο που ήγειρε υπό μορφή προδικαστικής ένστασης στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης της, εκδικαστεί προδικαστικά. Η Αίτηση στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Διαταγή 27, θ.θ.1-2, Διαταγή 20, θ.θ.2-3, Διαταγή 30, θ.θ.3(α), 4 και 9 και Διαταγή 48, θ.θ.1-3 και 9, στο Άρθρο 146 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο Άρθρο 3 του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμου του 2015 (Ν.131(Ι)/15), στα Άρθρα 19, 22, 29
(1)και 31 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες, πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Την Αίτηση υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση της Άννας Κ. Χρίστου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την εναγόμενη, η οποία επιχειρηματολογεί υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Προς υποστήριξη της αίτησης αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής: «
- Στην παρούσα περίπτωση η έγερση της προδικαστικής ένστασης άπτεται καθαρά του θέματος της καθ'ύλη δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ν'αποφανθεί περί της νομιμότητας: - της απόφασης της Εναγόμενης για εγκατάσταση της επίδικης γραμμής στο επίδικο τεμάχιο και κατά πόσο η εν λόγω απόφαση συνεπάγεται παράνομη επέμβαση και στέρηση του δικαιώματος της ακίνητης ιδιοκτησίας, - της Άδειας Διαχωρισμού του επίδικου τεμαχίου και κατά πόσο αυτή επίσης συνεπάγεται στέρηση του δικαιώματος ακίνητης ιδιοκτησίας.
- Η φύση των νομικών σημείων καθιστούν την επίλυση τους επιβεβλημένη, ενόψει του ότι θίγεται η καθ' ύλη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου και ως εκ τούτου θέματα που άπτονται της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου πρέπει να επιλύονται το ενωρίτερο δυνατόν. Βασικό στοιχείο για τη προδικαστική επίλυση του θέματος της αρμοδιότητας, είναι η έρευνα της αρμοδιότητας, όπως στη παρούσα περίπτωση, να αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα και να μη χρειαστεί το Δικαστήριο να εξετάσει πραγματικά γεγονότα για να αποφασίσει το θέμα της αρμοδιότητας.
- Σε κάθε περίπτωση, είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι, θέματα δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου είναι πρωταρχικής και κύριας σημασίας και το Δικαστήριο κέκτηται εξουσίας να τα εξετάσει. Η δικαιοδοσία είναι θέμα δημόσιας τάξης και το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα δικαιούται και έχει καθήκον να εγείρει το θέμα και να αποφασίσει, διότι απόφαση Δικαστηρίου που στερείται δικαιοδοσίας, είναι άκυρη.» Η ενάγουσα καταχώρησε Ένσταση προβάλλοντας τους εξής λόγους: «
- Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη.
- Η αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη.
- Η αίτηση είναι παράτυπη.
- Η αίτηση αποσκοπεί στην καθυστέρηση της διαδικασίας.
- Δεν υπάρχουν τα απαραίτητα παραδεκτά γεγονότα για την αποτελεσματική εκδίκαση της προδικαστικής ένστασης.
- Οι ισχυρισμοί των αιτητών αμφισβητούνται από την καθ' ης η αίτηση.
- Το παρόν στάδιο δεν είναι το κατάλληλο για την εκδίκαση της προδικαστικής ένστασης.
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έγκριση της αίτησης.
- Τυχόν έγκριση της αίτησης θα επηρεάσει δυσμενώς την καθ' ης η αίτηση καθότι θα της αποστερηθεί το δικαίωμα της για παρουσίαση ενώπιον του Δικαστηρίου όλων των σχετικών γεγονότων για να απονεμηθεί δικαιοσύνη.
- Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι αντικανονική και/ή παράτυπη καθότι γίνεται από δικηγόρο.
- Η ένορκη δήλωση δεν είναι δυνατό να στηρίξει την αίτηση και ως εκ τούτου η αίτηση παρέμεινε αστήρικτη και/ή αόριστη.
- Δεν είναι ξεκάθαρο για το ποιας προδικαστικής ένστασης οι αιτητές επιθυμούν την εκδίκαση τους.
- Η αίτηση προκαλεί σύγχυση.» Η Ένσταση η οποία στηρίζεται στο ίδιο με την Αίτηση θεσμικό πλαίσιο, υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της ενάγουσας. Είναι η θέση της πως η Αίτηση υπεβλήθη καταχρηστικά και θα πρέπει να απορριφθεί γι΄ αυτό. Οι νομικές αρχές που διέπουν την εκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις είναι καλά θεμελιωμένες στη νομολογία. Εκτεταμένη ανάλυση της Δ.27, θ.θ.1 και 2, υπάρχει στην υπόθεση Malachtos v. Armefti
(1984)1 C.L.R. 548, όπου σημειώνεται ότι μόνο καθαρά νομικά σημεία πρέπει να εκδικάζονται κάτω από την Δ.27 θ.1, ενώ όπου υπάρχουν υποθέσεις μικτού νομικού και πραγματικού θέματος ή μόνο πραγματικού, αυτό θα πρέπει να εκδικάζεται βάσει της Δ.33 [βλ. The heirs of the late Theodora Panayi v. The Administrator of the Estate of the late Stylianos Mandriotis
(1963)2 C.L.R. 167, Maroulla Athanasi Michaelides v. Pinelopi XjiMichael Diakou
(1968)1 C.L.R. 392 και Papamichael v. Chacholiades
(1970)1 C.L.R. 305]. Καθοδηγητική είναι και η απόφαση Χ΄Οικονόμου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 949, στην οποία επιβεβαιώνεται η σχετική νομολογία. Επαναλαμβάνονται σ΄αυτή οι προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν για να εγκριθεί μια σχετική αίτηση. Αυτές συνοψίζονται στα ακόλουθα. Η σχετική αίτηση πρέπει να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κατά κανόνα η προκαταρκτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες κάτω από τη Δ.30 [βλ. επίσης την υπόθεση Hambou v. Thoma
(1987)1 C.L.R. 370]. Εάν το Δικαστήριο κρίνει ότι εγείρεται σοβαρό νομικό θέμα το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή αποφασίζεται όλη η υπόθεση ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής, και νοουμένου ότι η δομή των γεγονότων που περιβάλλουν την αγωγή ή τη διαφορά των διαδίκων είναι συμφωνημένη ή δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση, τότε η εκδίκαση του προδικαστικού ζητήματος είναι επιτρεπτή. Όπως αναφέρεται όμως στην υπόθεση Χ΄Οικονόμου (πιο πάνω) μία τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση, ή που εμπλέκονται αμφισβητούμενα γεγονότα. Πέραν των όσων έχω αναφέρει πιο πάνω στην υπόθεση Αγρόκτημα Λανίτη και άλλοι ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και άλλων
(1991)1 Α.Α.Δ. 225, στη σελίδα 229 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Στην πρωτόδικη απόφαση γίνεται εκτενής αναφορά στη νομολογία η οποία διέπει τον καθορισμό και την επίλυση θέματος βάσει της Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (Βλ. μεταξύ άλλων, Western S.S. Co. v. Amaral Sutherland & Co [1914] 3 K.B. 55, Windsor Refrigerator Co. Ltd v. Branch Nomiinees Ltd [1961] Ch. 375, Isaacs and Sons Ltd v. Cook [1925] 2 K.B. 886, Anderson v. Midland Railway [1902] 1 Ch. 374, Papamichael v. Haholiades
(1970)1 C.L.R. 306, Malachtou v. Armefti and another
(1984)1 C.L.R. 548). Ό,τι προκύπτει από τη νομολογία, είναι ότι η επίλυση θέματος προδικαστικά και, γενικότερα, η επίλυση θέματος έξω από το πλαίσιο της δίκης - το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση των γεγονότων και τον καθορισμό των δικαιϊκών τους συνεπειών - αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Δικαιολογείται, συνεπώς, η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσον το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Τα γεγονότα, άλλωστε, τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι, όπως υποδεικνύεται στην Sevegep Ltd n. United Sea Transport Ltd and others
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 729, εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση και αποκλειστική πηγή αναζήτησης τους είναι η έκθεση απαιτήσεως.» Κατά την κρίση μου, η υπό κρίση Αίτηση θα πρέπει να γίνει δεκτή για τους ακόλουθους λόγους: (α) η αίτηση καταχωρήθηκε κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου που εδόθη στις 21.2.2017 (το αίτημα της εναγομένης υπεβλήθη νομότυπα στο Παράρτημα, Τύπος 25, που καταχώρισε στα πλαίσια της Κλήσης Οδηγιών). (β) το πραγματικό υπόβαθρο (ότι η ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια του ακινήτου κατά ½ μερίδιο, ότι εξασφάλισε Άδεια Διαχωρισμού του ακινήτου, ότι η εναγόμενη εγκατέστησε στο τεμάχιο Εναέρια Γραμμή Μεταφοράς (είναι γνωστή ως «η Γραμμή Δεκέλεια-Λάρνακα») είναι αδιαμφισβήτητο και παραδεκτό. (γ) το σημείο που εγείρεται με την προδικαστική ένσταση είναι καθαρά νομικό και είναι διατυπωμένο με σαφήνεια. Θα πρέπει να λεχθεί, εκ του περισσού ίσως, πως η έγερση αμφισβήτησης της δικαιοδοσίας Δικαστηρίου, συνιστά νομικό θέμα, το οποίο σύμφωνα με την νομολογία μπορεί να εγερθεί και αποφασιστεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, ακόμη και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. Η κατάληξη του Δικαστηρίου επί του θέματος αυτού είναι ενδεχόμενο να έχει καταλυτικές επιπτώσεις στην συνέχιση της αγωγής. Διά ταύτα η Αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται Διάταγμα ως η παράγραφος 1 της Αίτησης. Τα έξοδα της Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής, οπόταν και θα είναι πληρωτέα, επιδικάζονται προς όφελος της εναγομένης και σε βάρος της ενάγουσας. (Υπ.) .............. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο