← Κύπρος

ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΠΟΙΗΤΗΣ κ.α., Αρ.Αγωγής: 628/2013, 629/2013, 630/2013, 631/2013, 632/2013, 7/2/2019

ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΠΟΙΗΤΗΣ κ.α., Αρ.Αγωγής: 628/2013, 629/2013, 630/2013, 631/2013, 632/2013, 7/2/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A44 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 628/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσα και Δρ XXXXX ΠΟΙΗΤΗΣ Εναγόμενος ------ Αρ.Αγωγής 629/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσα και

  1. XXXXX ΠΟΙΗΤΗ
  2. Δρ XXXXX ΠΟΙΗΤΗΣ Εναγόμενοι ------ Αρ.Αγωγής 630/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσα και Δρ XXXXX ΠΟΙΗΤΗΣ Εναγόμενος Αρ.Αγωγής 631/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσα και Δρ XXXXX ΠΟΙΗΤΗΣ Εναγόμενος ------------ Αρ.Αγωγής 632/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσα και Δρ XXXXX ΠΟΙΗΤΗΣ Εναγόμενος ------------ Αίτηση ημερ. 14/8/2018 για Αναστολή Εκτέλεσης Εκκρεμούσης Έφεσης Ημερ.: 7 Φεβρουαρίου 2019 Για τους Εναγόμενους/Αιτητές: κα Α. Κλαϊδη για Ανδριάνα Κλαϊδη TTC Temple Court Chambers. Για την Ενάγουσα/Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Α. Αναγνώστου για Χάρης Κυριακίδης ΔΕΠΕ. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Επιζητούμενες θεραπείες Mε την υπό κρίση Αίτηση οι Αιτητές/Εναγόμενοι επιδιώκουν την έκδοση των ακόλουθων Διαταγμάτων: Α. Διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση της Απόφασης που εκδόθηκε στο πλαίσιο των ως άνω συνεκδικαζόμενων Αγωγών ημερ. 31/8/2017 μέχρι εκδίκασης και/ή πλήρους αποπεράτωσης της Πολιτικής Έφεσης υπ΄ αρ. 376/2017, που καταχωρήθηκε εναντίον της εν λόγω Απόφασης. Β. Διάταγμα για αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης ημερ. 31/8/2017 μέχρι εκδίκασης της Πολιτικής Έφεσης υπ' αρ. 377/2017, που καταχωρήθηκε στις 6/10/2017 εναντίον της ως άνω Απόφασης. Γ. Διάταγμα για την ακύρωση και/ή παραμερισμό της Ειδοποίησης Τύπου Ι, ημερ. 27/7/2018 και συνακόλουθα την ακύρωση και/ή αναστολή και/ή παραμερισμό της διαδικασίας εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου του Αιτητή, όπως προβλέπεται στο Μέρος VIA του Νόμου 9/65 ως ετροποποιήθη. Δ. Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην Καθ΄ ης η Αίτηση η εκτέλεση της Απόφασης ημερ. 31/8/2017 και/ή οποιαδήποτε διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου του Αιτητή μέχρι εκδίκασης και/ή πλήρους αποπεράτωσης των Εφέσεων με αρ. 376/2017 και 377/
  3. Ε. Διάταγμα το οποίο να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει την Καθ΄ ης η Αίτηση στην εκτέλεση και/ή διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει της Απόφασης ημερ. 31/8/2017 μέχρι την πλήρη εκδίκαση των ως άνω Εφέσεων. Στ. Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται η εκποίηση των υποθηκών Υ1232/2008, Υ8005/2008, Υ6311/2010 και Υ1252/2009 μέχρι την πλήρη εκδίκαση των ως άνω Εφέσεων. Ζ. Διάταγμα Αναστολής Εκτέλεσης της Απόφασης ημερ. 31/8/2017 υπό οποιουσδήποτε όρους το Δικαστήριο θεωρεί πρέπον. Νομική βάση Αίτησης Η Αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Δ.35, θ.θ.18 και 19, Δ.40, θ.θ.7 και 11, Δ.17, θ.10, Δ.26, θ.14, Δ.33 θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα Άρθρο 22, 29, 30, 31, 32 και 47 του Ν.14/60, στο Άρθρο 9 του Κεφ.6, στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο 9/65 ως ετροποποιήθηκε με το Ν.142(Ι)/14και Ν.87(Ι)/18καθώς και στις εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση XXXXX Ποιητή Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Ποιητή. Σε αυτή, αφού γίνεται αναφορά στο γεγονός της έκδοσης της Απόφασης του Δικαστηρίου στις 31/8/2017 και του αποτελέσματος της, καθώς και στο γεγονός της καταχώρησης Έφεσης εναντίον της εν λόγω Απόφασης, αναφέρονται, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα: · Το Δικαστήριο απεφάνθη ότι η Ενάγουσα/Καθ΄ ης η Αίτηση είχε το δικαίωμα να τερματίσει τις επίδικες Συμβάσεις δανειοδότησης με την αποστολή των επιστολών τερματισμού στις διευθύνσεις που αναγράφονται στις Συμβάσεις παραλείποντας να λάβει υπόψη ότι κάτι τέτοιο εφαρμόζεται μόνο όταν δεν έχει γνωστοποιηθεί αλλαγή διεύθυνσης. · Το Δικαστήριο ευρισκόμενο σε πλάνη όσον αφορά την ερμηνεία του Ορου 17 επί της Συμφωνίας Δανείου ημερ. 27/2/2008 ως επίσης και στη Συμφωνία Δανείου ημερ. 26/3/2009, προέβη σε εύρημα ότι η Ενάγουσα είχε το δικαίωμα να αποστείλει οποιαδήποτε κοινοποίηση στη διεύθυνση που αναγράφεται στη Συμφωνία έστω και αν η Τράπεζα γνωρίζει για την αλλαγή διεύθυνσης. · Το Δικαστήριο ευρισκόμενο σε πλάνη λανθασμένα προέβηκε σε ερμηνεία του Όρου 10 επί του Εγγυητήριου Εγγράφου που ο Εναγόμενος υπέγραψε για παραχώρηση δανείου προς τη σύζυγο του καθώς και σε εύρημα ότι ο επίδικος Όρος επιτρέπει στην Ενάγουσα να αποστέλλει οποιαδήποτε κοινοποίηση στη διεύθυνση που αναγράφεται στη Σύμβαση έστω και αν η Τράπεζα γνωρίζει την ύπαρξη νέας διεύθυνσης. · Το Δικαστήριο δεν εφάρμοσε τους βασικούς Κανόνες για την ερμηνεία των Όρων ενός εγγράφου εφόσον λανθασμένα προέβη σε ευρήματα ότι ο τερματισμός ήταν νόμιμος. · Το Δικαστήριο δεν εξέτασε την εγειρόμενη Υπεράσπιση του non est factum όπως αυτή αναλυτική ηγέρθη στις καταχωρηθείσες Υπερασπίσεις και Ανταπαιτήσεις των συνεκδικαζόμενων Αγωγών. · Το Δικαστήριο δεν προέβη σε οποιαδήποτε ευρήματα σε σχέση με την αμφισβήτηση και άρνηση της XXXXX Ποιητή ότι ουδέποτε έλαβε γνώση για το περιεχόμενο της Σύμβασης Δανείου που υπέγραψε. Επισημαίνεται ότι η πιο πάνω δεν μιλά και δεν γνωρίζει καθόλου την Ελληνική γλώσσα ενώ οι Συμφωνίες που φέρουν την υπογραφή της καταρτίστηκαν στην Ελληνική γλώσσα. · Το εγειρόμενο θέμα ότι η XXXXX Ποιητή κατά τον ουσιώδη χρόνο σύναψης των ισχυριζόμενων επίδικων Συμβάσεων ήταν ηλικίας άνω των 70 ετών άνευ εισοδημάτων και ή οποιωνδήποτε περιουσιακών στοιχείων για να αποπληρώσει οποιοδήποτε δάνειο ή χρέος, ουδέποτε εξετάστηκε από το Δικαστήριο. Ενώ υπήρξε έλλειψη αντεξέτασης της επί ουσιωδών θεμάτων. · Στις επίδικες Πολιτικές Εφέσεις εγείρονται σοβαρά νομικά ζητήματα προς εκδίκαση και πολύ καλοί λόγοι έφεσης και συνεπώς υφίσταται ορατή πιθανότητα να ανατραπεί η πρωτόδικη Απόφαση. · Η Καθ΄ ης η Αίτηση είναι εξασφαλισμένη και κατοχυρωμένη πιστωτής αφού τα ακίνητα των Αιτητών βαρύνονται με τις υποθήκες Υ1232/2008, Υ8005/2008, Υ6311/2010 και Υ1252/2009 και σε κάθε περίπτωση η Καθ΄ ης η Αίτηση θα αποζημιωθεί πλήρως σε περίπτωση αποτυχίας των Πολιτικών Εφέσεων. Η απόλυτη διασφάλιση πληρωμής της εκδοθείσας Απόφασης στην οποία τυχόν θα δικαιούται η Ενάγουσα/Καθ΄ ης η Αίτηση σε περίπτωση αποτυχίας των Πολ. Εφέσεων, συνιστά εχέγγυο που διασφαλίζει την είσπραξη του ποσού και/του λαβείν της. · Αντίθετα, αν δεν ανασταλεί η εκτέλεση της Απόφασης μέχρι την εκδίκαση των Εφέσεων από το Ανώτατο Δικαστήριο, οι Εφέσεις θα απωλέσουν τη σημασία τους αφού θα έχουν πωληθεί τα ενυπόθηκα ακίνητα των Αιτητών. · Με την έναρξη της διαδικασίας εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων των Αιτητών υπάρχει άμεσος κίνδυνος για την πώληση της ακίνητης περιουσίας τους με αποτέλεσμα να απωλέσουν τόσο την επαγγελματική όσο και την οικογενειακή τους στέγη. · Σε περίπτωση που δεν ανασταλεί η εκδοθείσα Απόφαση θα πωληθεί η ακίνητη περιουσία των Αιτητών, κάτι που είναι μη ανατρέψιμο, προκαλώντας ανεπανόρθωτη βλάβη. Επιπλέον, τυχόν απόρριψη του αιτήματος για αναστολή θα επιφέρει σοβαρές επιπτώσεις στον Αιτητή πλήττοντας την αξιοπρέπεια του και προκαλώντας ανυπέρβλητα εμπόδια στις συναλλαγές του, στην επιβίωση του ενώ θα του στερήσει και το δικαίωμα άσκησης του επαγγέλματος του ως δικηγόρου. Ένσταση- Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση στην οποία εξειδικεύονται συνολικά 25 λόγοι ένστασης. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται και οι ακόλουθοι: · Η Αίτηση καθώς και οι αξιούμενες θεραπείες είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμες. · Οι Εφέσεις υπ΄ αρ. 376/2017 και 377/2017 που έχουν καταχωρηθεί εναντίον της Απόφασης ημερ. 31/8/2017 δεν έχουν καμιά προοπτική επιτυχίας ενώ είναι άγνωστο πότε θα τελεσφορήσουν. Η καθυστέρηση που θα προκληθεί σε περίπτωση επιτυχίας της Αίτησης θα προκαλέσει στην Καθ΄ ης η Αίτηση ανεπανόρθωτη ζημιά, η οποία θα αποστερηθεί χωρίς ουσιαστικό λόγο των καρπών της επιτυχίας της. · Το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να αποδώσει τις εξαιτούμενες θεραπείες και/ή δεν παρέχεται δυνατότητα στο Δικαστήριο να παραμερίσει και/ή ακυρώσει την Ειδοποίηση Τύπου Ι, ημερ. 27/7/2018 και/ή να παραμερίσει και/ή ακυρώσει τη διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου που επιβαρύνεται με την υποθήκη Υ1252/
  4. · Οι ισχυρισμοί και οι θεραπείες που προωθούν οι Αιτητές με την υπό κρίση Αίτηση, στην έκταση που αφορούν την ακύρωση και/ή παραμερισμό της Ειδοποίησης Τύπου Ι και/ή της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου, δεν μπορούν να εξεταστούν στο πλαίσιο της παρούσας Αίτησης. · Δεν παρέχεται δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να αναστείλει τη διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου εφόσον η εν λόγω διαδικασία προωθείται με βάση τις πρόνοιες του Νόμου και/ή δεν αποτελεί διαδικασία εκτέλεσης της Απόφασης. · Με την Αίτηση επιδιώκεται κατά τρόπο ανεπίτρεπτο η προσβολή πτυχής της διαδικασίας του Νόμου παρόλο που είναι σαφές από τις πρόνοιες του Νόμου ότι: i. Η διαδικασία πώλησης ενυπόθηκων ακινήτων με βάση το Μέρος VIA του Νόμου δύναται να αμφισβητηθεί μόνο με Έφεση ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου και όχι με Αίτηση όπως η παρούσα. ii. Ο ενυπόθηκος οφειλέτης δύναται να αμφισβητήσει τη διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου που προωθείται δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου, μόνο στην έκταση που η αμφισβήτηση αυτή αφορά την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ και μόνο για τους λόγους που καθορίζει το Άρθρο 44(Γ)

(3)του Νόμου. iii. Το Μέρος VIA του Νόμου δεν προβλέπει ακύρωση και/ή παραμερισμό της προηγούμενης Ειδοποίησης Τύπου Ι αλλά μόνο ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. · Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται να ζητούν την έκδοση των εξαιτούμενων απαγορευτικών διαταγμάτων εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση εφόσον: i. Πουθενά δεν προβλέπεται η έκδοση απαγορευτικού και/ή προστακτικού παρεμπίπτοντος διατάγματος που να απαγορεύει τον εξ αποφάσεως πιστωτή να λαμβάνει μέτρα εκτέλεσης μιας καθ΄ όλα εκτελεστής και τελεσίδικης δικαστικής απόφασης μέχρι την αποπεράτωση έφεσης. ii. Οι εν λόγω θεραπείες αντιστρατεύονται τη δεδομένη υποχρέωση του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εξοφλήσει το χρέος. iii. Σε κάθε περίπτωση διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου δεν προωθείται στο πλαίσιο εκτέλεσης της Απόφασης αλλά κατ΄ εφαρμογή μιας εντελώς ανεξάρτητης διαδικασίας που προβλέπεται στο Μέρος VIA του Νόμου. Επομένως, τα δικαιώματα της Καθ΄ ης η Αίτηση που προβλέπονται στο Μέρος VIA του Νόμου δεν επηρεάζονται με οποιοδήποτε τρόπο από τις εφέσεις που εκκρεμούν. iv. Σε κάθε περίπτωση, δεν εκκρεμεί οποιαδήποτε διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας μπορεί να εκδοθεί οποιοδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει την εκτέλεση της Απόφασης. Η διαδικασία στις ως άνω αναφερόμενες αγωγές έχει ολοκληρωθεί με την έκδοση της Απόφασης. · Η Αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά και/ή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας αφού έχει ως στόχο να καθυστερήσει και//ή να παρεμποδίσει την εκτέλεση της Απόφασης και/ή την προώθηση των νενομισμένων διαδικασιών προς εξόφληση των υποχρεώσεων των Αιτητών προς την Καθ΄ ης η Αίτηση. · Η Αίτηση κατεχωρήθη με υπέρμετρη καθυστέρηση χωρίς να δίδεται εύλογη και δικαιολογημένη εξήγηση για το λόγο αυτής της καθυστέρησης. Στη νομική βάση της Ένστασης περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τα Άρθρα 2, 21, 22, 25
(1), 29, 30, 31, 32 και 47 του Ν.14/60, τα Άρθρα 14 - 34, 53 - 62, 98 και 99 του Κεφ.6, τα Άρθρα 2, 21, 27, 35, 36, 37, 44, 44 Α έως 44 ΙΑΑ του Ν.9/65 και στα Παραρτήματα αυτού, στη Δ.35, θ.θ.18 και 19, Δ.40, θ.θ.7 και 11 και Δ.48, θ.θ.1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση XXXXX Σωφρονίου Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Σωφρονίου, υπαλλήλου της Ενάγουσας, στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: ■ Η Απόφαση που εκδόθηκε στις πιο πάνω αναφερόμενες Αγωγές ημερ. 31/8/2017 είναι απόλυτα ορθή και δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ανατροπής της. Κατ΄ επέκταση οι Εφέσεις υπ΄ αρ. 376/2017 και 377/2017 είναι αβάσιμες χωρίς προοπτική επιτυχίας ενώ παράλληλα είναι άγνωστο πότε θα τελεσφορήσουν. ■ Ο ισχυρισμός ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση είναι εξασφαλισμένος πιστωτής και ότι είναι κατοχυρωμένη επειδή τα ενυπόθηκα ακίνητα διασφαλίζουν την αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους των πιο πάνω αγωγών, είναι αβάσιμος. Ειδικότερα: Αγωγή 628/2013 ● Το εξ αποφάσεως χρέος της Αγωγής αυτής ανέρχεται σήμερα στο ποσό των €1.232.743,44 πλέον τόκοι προς 6,314% επί ποσού €1.182.980,41 από 19/11/2018 μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα. ● Το εξ αποφάσεως χρέος της Αγωγής εξασφαλίζεται με τις ακόλουθες υποθήκες: (α) Την Α΄ υποθήκη Υ1232/2008 Επαρχ. Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας, ημερ. 28/2/2008, η οποία επιβαρύνει το ακίνητο του Αιτητήυπ΄ αρ. εγγραφής 34/1X2, Φ/Σχ.40/6XX2, Τεμάχιο 1X1, Τμήμα 34 στην Τοποθεσία Βλάχος, στην Αραδίππου της Επαρχίας Λάρνακας. Η αγοραία αξία του εν λόγω ενυπόθηκου ακινήτου με βάση έκθεση εκτίμησης εκτιμάται στο ποσό των €700.000 ενώ η αξία καταναγκαστικής πώλησης του στο ποσό των €525.
  1. (β) Την Β΄ υποθήκη Υ8005/2008 του Επαρχ. Κτηματολογικού Γραφείου ημερ. 1/12/2008, η οποία επιβαρύνει το ίδιο ακίνητο που επιβαρύνεται με την υποθήκη Υ1232/
  2. (γ) Την Β΄ υποθήκη Υ6311/2010 του Επαρχ. Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας ημερ. 27/9/2010, η οποία επιβαρύνει το ακίνητο του Αιτητή με αρ. εγγραφής 0/3XX5, Φ/Σχ.49/01 Τεμ.5X1, στην τοποθεσία Μανώλης στη Βαβατσινιά, Επαρχίας Λάρνακας. Η αγοραία αξία του εν λόγω ενυπόθηκου ακινήτου εκτιμάται ότι ανέρχεται στο ποσό των €490,000 ενώ η αξία καταναγκαστικής πώλησης του στο ποσό των €343,
  3. Αγωγή 629/2013 ● To εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής ανέρχεται σήμερα στο ποσό των €482,054.50 πλέον τόκοι προς 11% επί ποσού €452.347,04 από 19/11/2018 μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα. ● Το εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής εξασφαλίζεται με την Α' υποθήκη Υ1252/2009 του Επαρχ. Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας, ημερ. 30/3/2009, η οποία επιβαρύνει το ίδιο ακίνητο που επιβαρύνεται με τη Β' υποθήκη Υ6311/2010 . Αγωγή 630/2013 ● To εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής ανέρχεται σήμερα στο ποσό των €289.805,90 πλέον τόκοι προς 5,949% επί ποσού €277.992,45 από 19/11/2018 μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα. ● Το εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής εξασφαλίζεται με τις ίδιες υποθήκες που εξασφαλίζεται το εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής 628/
  4. Αγωγή 631/2013 ● To εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής ανέρχεται σήμερα στο ποσό των €127.873,84 πλέον τόκοι προς 6,37% επί ποσού €124.789,76 από 19/11/2018 μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα. ● Το εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής εξασφαλίζεται με τις ίδιες υποθήκες που εξασφαλίζεται το εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής 628/
  5. Αγωγή 632/2013 ● To εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής ανέρχεται σήμερα στο ποσό των €5.788,68 πλέον τόκοι προς 9% επί ποσού €4.831,22 από 8/8/2012 μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα. ● Το εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής δεν εξασφαλίζεται με οποιαδήποτε υποθήκη. ■ Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι το εξ αποφάσεως χρέος στις πιο πάνω αγωγές που εξασφαλίζεται με τις ως άνω υποθήκες ανέχεται σήμερα στο συνολικό ποσό των €2.132.497,68 πλέον τόκοι από 19/11/2018 μέχρι εξόφλησης πλέον έξοδα ενώ η εκτιμημένη αγοραία αξία των ως άνω ενυπόθηκων ακινήτων είναι κατά πολύ μικρότερη εφόσον εκτιμάται ότι ανέρχεται στο συνολικό ποσό των €1.190.000 και η αξία καταναγκαστικής πώλησης τους στο συνολικό ποσό των €868.
  6. ■ Λόγω του ότι από την ημερομηνία έκδοσης της Απόφασης καμία προσπάθεια δεν έγινε από οποιοδήποτε εκ των Αιτητών για την αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους των πιο πάνω αγωγών, η Καθ΄ ης η Αίτηση έχει προχωρήσει στα πιο κάτω διαβήματα προς εκτέλεση της Απόφασης χωρίς, ωστόσο, να εισπραχθεί μέχρι σήμερα οποιοδήποτε ποσό: à Στις 22/11/2017 εκδόθηκαν εντάλματα κατάσχεσης κινητής περιουσίας των Αιτητών τα οποία επιστράφηκαν ανεκτέλεστα με την αιτιολογία ότι οι Αιτητές στερούνται οποιασδήποτε κινητής περιουσίας υποκείμενης σε κατάσχεση. à Στις 22/9/2017 ενεγράφη η Απόφαση ως επιβάρυνση επί των ως άνω αναφερόμενων ακινήτων του Αιτητή. Πρόκειται για τα ΜΕΜΟ με αρ. αναφοράς ΕΒ1076/2017, ΕΒ1077/2017, ΕΒ1078/2017, ΕΒ1079/2017 και ΕΒ1080/
  7. Στη βάση όλων των πιο πάνω ο ομνύοντας, αφού επισημαίνει ότι η αξία των ενυπόθηκων ακινήτων δεν διασφαλίζει την αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους, προβάλλει τη θέση ότι εάν ανασταλεί η εκτέλεση της Απόφασης η Καθ΄ ης η Αίτηση θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι με την Ειδοποίηση Τύπου Ι κινδυνεύουν να αποξενωθούν και πωληθούν τα ενυπόθηκα ακίνητα των Αιτητών, αναφέρει ότι η Ειδοποίηση Τύπου Ι δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης της Απόφασης αλλά αφορά την έναρξη της διαδικασίας πώλησης από την Καθ΄ ης η Αίτηση του ενυπόθηκου ακινήτου που επιβαρύνεται με την υποθήκη Υ1252/2009 το οποίο αποτελεί την εξοχική κατοικία των Αιτητών. Διευκρινίζει δε ότι η οικογενειακή και επαγγελματική στέγη των Αιτητών βρίσκεται στην οδό Σερρών 1, Λάρνακα, το οποίο επιβαρύνεται σήμερα με τις υποθήκες Υ1238/2008 και Υ1205/2008 και τα ως άνω αναφερόμενα ΜΕΜΟ. Ο ομνύων τονίζει ότι καμία ανεπανόρθωτη ζημιά δεν θα δημιουργηθεί στους Αιτητές από την προώθηση της διαδικασίας πώλησης της εξοχικής κατοικίας των Αιτητών που επιβαρύνεται με την υποθήκη Υ1252/
  8. Τέλος, αναφέρεται ότι η εκδίκαση των Εφέσεων είναι άγνωστο πότε θα λάβει χώρα ενώ παράλληλα οι Αιτητές δεν έχουν υποβάλει οποιοδήποτε αίτημα για σύντομη εκδίκαση τους. Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Οι Αιτητές, αρχικά εξαιτούνταν με την υπό κρίση Αίτηση ουσιαστικά τρεις διαφορετικές θεραπείες: i. την αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης εκκρεμούσης της Έφεσης [Αιτητικά υπό στοιχεία (Α), (Β) και (Ζ)]. ii. την ακύρωση ή/και παραμερισμό της Ειδοποίησης τύπου I και αναστολή ή/και ακύρωση της διαδικασίας πώλησης του Ενυπόθηκου Ακινήτου [Αιτητικό υπό στοιχείο (Γ)] και iii. την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος που να εμποδίζει την Καθ' ης η Αίτηση να προωθεί διαδικασίες και μέτρα εκτέλεσης της Απόφασης μέχρι την έκδοση απόφασης στις Εφέσεις. [Αιτητικά υπό στοιχεία (Δ), (Ε) και (ΣΤ)] Κατά το στάδιο εκδίκασης της υπό κρίση Αίτησης[1] η ευπαίδευτη συνήγορος για τους Αιτητές δεν επέμενε στην προώθηση των Διαταγμάτων υπό στοιχεία (Γ), (Δ), (Ε) και (ΣΤ) με αποτέλεσμα να παραμείνουν για εξέταση μόνο τα αιτητικά υπό στοιχεία (Α), (Β) και (Ζ) της Αίτησης που αφορούν στην αναστολή της εκτέλεσης της Απόφασης ημερ. 31/9/2017 μέχρι εκδίκασης και/ή πλήρους αποπεράτωσης της Πολιτικής Έφεσης υπ. αρ. 376/2017 και 377/2017 που καταχωρήθηκε εναντίον της εν λόγω Απόφασης. Η θεραπεία που επιδιώκουν οι Αιτητές για αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης στηρίζεται στις πρόνοιες της Δ.40, θ. 7 και 11 καθώς και στις πρόνοιες της Δ.35, θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.40,θ.7 διαλαμβάνει τα εξής: "
  9. Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- (a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit". Αναφορικά με τη Δ.40, θ.7, όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Barberi v. Papadopoulou [1982] J.S.C. 308, ο θεσμός αφορά ειδικά αποφάσεις για συγκεκριμένο ποσό ή για έξοδα. Η Δ.40, θ.7 αντιστοιχεί στo O.42, r.17
(1)(
  1. b)των Αγγλικών Θεσμών ως ίσχυαν κατά το 1955 το οποίο προέβλεπε τα εξής: "Every person to whom any sum of money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to sue out one or more writ or writs of fieri facias or one or more writ or writs of eligit to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- ..................................... (
  2. b)The Court or a Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit" Η πιο πάνω αγγλική διάταξη αντικαταστάθηκε το 1966 από την O.47 r.1
(1)(α). Η τελευταία αυτή διάταξη παρέχει την εξουσία στα Αγγλικά Δικαστήρια να αναστέλλουν την εκτέλεση αποφάσεων είτε απόλυτα, είτε υπό όρους, οποτεδήποτε συντρέχουν ιδιαίτερες περιστάσεις (special circumstances) οι οποίες καθιστούν ανεπιθύμητη την άμεση εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος. Ακόμα όμως και πριν την ρητή αναφορά του Ο.47 r.1
(1)(α) σε ιδιαίτερες περιστάσεις και παρά το ότι το ζήτημα επαφίετο στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, δεν εκδίδετο διαταγή για αναστολή εκτέλεσης απόφασης στην απουσία ειδικών περιστάσεων[2]. Σύμφωνα δε με τη νομολογία μας η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με βάση τη Δ.40, θ.7(β) ασκείται κατ΄αναλογίαν των αρχών που διέπουν τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με βάση τη Δ.35, θ.18[3]. Όπως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω η υπό κρίση Αίτηση βασίζεται και στη Δ.40, θ.11 η οποία διαλαμβάνει τα εξής: "
  1. Any party against whom judgment has been given on an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just". Όπως έχει νομολογηθεί η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται από τις πρόνοιες της Δ.40,θ.11 για την αναστολή εκτέλεσης περιορίζεται στα θέματα τα οποία εξειδικεύονται από τις διατάξεις αυτής. Αφορά δε αναστολή εκτέλεσης με βάση γεγονότα που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα. Η υπό κρίση Αίτηση, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, στηρίζεται κυρίως στη Δ.35, θ.18 η οποία έχει ως ακολούθως: «
  2. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from the Court of Appeal or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» Το νομικό πλαίσιο που διέπει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 έχει αναλυθεί και επεξηγηθεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όπως έχει πάγια νομολογηθεί η καταχώρηση έφεσης δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35, θ.
  3. Οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης είναι πρώτον, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου Δικαστηρίου με παράλληλο γνώμονα την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διαδίκου υπέρ του οποίου εκδόθηκε και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης[4]. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσον και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου[5]. Περαιτέρω για να δικαιολογείται αναστολή απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης θα πρέπει να υπάρχουν ειδικές περιστάσεις.[6] Αναφορικά με τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης υπενθυμίζεται ότι με βάση την πάγια νομολογία ο παράγοντας αυτός δεν είναι αποφασιστικής σημασίας[7]. Επιπλέον ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα μόνο όταν μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης χωρίς περαιτέρω συζήτηση της υπόθεσης. Στην προκειμένη περίπτωση τα προσφερθέντα από τους Αιτητές στοιχεία σχετικά με την αμφισβήτηση της ορθότητας της Απόφασης τα οποία και προκρίνουν ως «πολύ καλούς» λόγους έφεσης δεν καθιστούν δυνατή με βεβαιότητα την πρόγνωση της έκβασης της καταχωρηθείσας Έφεσης. Όπως προκύπτει, στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να γίνει λόγος περί βεβαιότητας στην ανατροπή της Απόφασης κατ΄έφεση, ούτε άλλωστε προβάλλεται τέτοια θέση από πλευράς Αιτητών. Σίγουρα η ύπαρξη ανεπανόρθωτης βλάβης στους Αιτητές είναι δεσπόζον στοιχείο σε αιτήσεις αυτού του είδους όπως η υπό κρίση Αίτηση στο πλαίσιο της προσπάθειας εξισορρόπησης των συγκρουόμενων δικαιωμάτων όπως επιτάσσει η σχετική νομολογία. Το βασικό ζήτημα που οι Αιτητές επικαλούνται στην ένορκη δήλωση τους είναι ο κίνδυνος εκποίησης των ενυποθήκων ακινήτων τους ως αποτέλεσμα της διαδικασίας που ξεκίνησε με την αποστολή της Ειδοποίησης τύπου Ι κάτι το οποίο, όπως ισχυρίζονται, θα έχει σοβαρές και καταστροφικές οικονομικές συνέπειες σε αυτούς. Ειδικότερα η πλευρά των Αιτητών μέσω της ένορκης δήλωσης Φ. Ποιητή διατείνεται ότι με την έναρξη της διαδικασίας εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων υπάρχει άμεσος κίνδυνος για την πώληση τους και, συνεπακόλουθα, την απώλεια τόσο της επαγγελματικής τους στέγης όσο και της οικογενειακής τους στέγης. Οι παράγραφοι 27 και 32 της ένορκης δήλωσης Φ. Ποιητή είναι σχετικές και παρατίθενται κατωτέρω:
  4. «..τόσον εγώ όσον και η σύζυγός μου κινδυνεύουμε με την αποξένωση και πώληση της περιουσία μας αφού οι Ενάγοντες - Καθ'ων η αίτηση στις 08/08/2018 απέστειλαν γνωστοποίηση ΤΥΠΟΥ «I» με ημερομηνία 27/07/2018, διά την έναρξη της διαδικασίας εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων μας. Επισυνάπτω ως Τεκμήριον 'Δ' αντίγραφο της γνωστοποίησης ΤΥΠΟΥ «I» ημερομηνίας 27/07/2018».
  5. «Έντιμα και ειλικρινά πιστεύω, ότι η εκδοθείσα απόφαση του Δικαστηρίου θα ανατραπεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, εντούτοις όμως με την έναρξη της διαδικασίας εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων μας, υπάρχει άμεσος κίνδυνος διά την εκποίηση και πώληση της ακίνητης περιουσίας μας, με συνέπεια να απολέσουμε τόσον την επαγγελματική μάς στέγη όσον και την οικογενειακή μας στέγη όπου διαμένω με την οικογένεια μου, την θυγατέρα μου και τα εγγόνια». Ωστόσο, η πλευρά της Καθ΄ ης η Αίτηση προβάλλει ότι η Ειδοποίηση Τύπου Ι αφορά την έναρξη της διαδικασίας ιδιωτικής πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου που επιβαρύνεται με την υποθήκη Υ1252/2009, η οποία επιβαρύνει την εξοχική κατοικία των Αιτητών στη Βαβατσινιά. Πέραν του ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός δεν έχει αμφισβητηθεί από την πλευρά των Αιτητών, φαίνεται να υποστηρίζεται και από τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα Τεκμήρια. Σχετικά εν προκειμένω είναι αφενός το Τεκμήριο Δ στην Ένορκη Δήλωση της Αίτησης (Ειδοποίηση Τύπου Ι ημερ. 27/7/2018) η οποία αναφέρεται στην υποθήκη Υ1252/2009 καθώς και το Τεκμήριο 7 το οποίο επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της Ένστασης, στο οποίο, μεταξύ άλλων εγγράφων, επισυνάπτεται η Σύμβαση και Δήλωση Υποθηκεύσεως Ακινήτου Υ1252/2009 μαζί με το έγγραφο υποθήκης και το πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας, όπου το ενυπόθηκο ακίνητο περιγράφεται ως «χωράφι με εξοχική κατοικία» στη Βαβατσινιά. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω με δεδομένο ότι η διαδικασία πώλησης ενός ενυπόθηκου ακινήτου προωθείται δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου 9/65 ως έχει τροποποιηθεί από τον Ν. 142(Ι)/14 και Ν. 87(Ι)/18, οι πρόνοιες του οποίου εφαρμόζονται ανεξαρτήτως της ύπαρξης ή μη απόφασης υπέρ του ενυπόθηκου δανειστή, η πιο πάνω θέση η οποία προβλήθηκε προς υποστήριξη της αιτούμενης θεραπείας αναστολής δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνιστά εξαιρετική περίσταση. Για να το θέσω διαφορετικά εφόσον η διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου δεν σχετίζεται, ούτε στηρίζεται σε αυτή καθεαυτή την Απόφαση αλλά στις πρόνοιες του Μέρους VIA του Νόμου η αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης δεν θα εμποδίσει τη διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Έπεται ότι τα όσα προβλήθηκαν για σκοπούς υποστήριξης της αιτούμενης θεραπείας για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δεν δημιουργούν, ούτε αποτελούν εξαιρετική περίσταση ή ιδιαίτερες περιστάσεις οι οποίες καθιστούν ανεπιθύμητη την άμεση εκτέλεση της εκδοθείσας Απόφασης. Αντίθετα εκείνο το οποίο φαίνεται να προκύπτει είναι ότι σε περίπτωση αναστολής της εκτέλεσης της Απόφασης η Καθ΄ης η Αίτηση θα αποστερηθεί για άγνωστο χρονικό διάστημα και χωρίς ουσιαστικό λόγο τη δυνατότητα προώθησης περαιτέρω μέτρων εκτέλεσης, πέραν εκείνων τα οποία έχει μέχρι σήμερα λάβει[8], αποστερούμενη κατ΄αυτόν τον τρόπο των καρπών της επιτυχίας της. Επί αυτού απόλυτα σχετικά είναι τα όσα τέθηκαν μέσω της ένορκης δήλωσης Σωφρονίου αναφορικά αφενός με το συνολικό ποσό του εξ΄αποφάσεως χρέους στις πιο πάνω Αγωγές (Τεκμήρια 1, 4, 5, και 6) και αφετέρου με την εκτιμημένη αγοραία αξία των ενυπόθηκων ακινήτων (Τεκμήρια 2 και 3) από τα οποία προκύπτει, και δεν έχει αμφισβητηθεί, ότι η εκτιμημένη αγοραία αξία των ενυπόθηκων ακινήτων είναι κατά πολύ μικρότερη από το συνολικό ποσό του εξ αποφάσεως χρέους στις εν λόγω Αγωγές. Επιπρόσθετα, όπως ορθά έχει επισημανθεί από τον κ. Αναγνώστου, ο παράγοντας χρόνος έχει τη δική του σημασία στα πλαίσια εξέτασης αιτήσεων αναστολής εκτέλεσης απόφασης όπως η παρούσα. Ως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, όσο πιο σύντομα από την έκδοση της απόφασης υποβάλλεται τέτοιο αίτημα τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες επιτυχίας του, υπό την έννοια ότι τούτο αποτελεί ένδειξη ότι η αίτηση δεν προωθείται καταχρηστικά[9]. Στην υπό εξέταση περίπτωση παρόλο που η Απόφαση εκδόθηκε στις 31/8/2017 οι Αιτητές καταχώρησαν την υπό κρίση Αίτηση στις 14/8/18, ένα περίπου έτος μετά, και αφού μεσολάβησε στις 8/8/2018 η παραλαβή της Ειδοποίησης τύπου Ι, ήτοι μερικές μόνο μέρες μετά την επίδοση της εν λόγω Ειδοποίησης, χωρίς να δίδουν οποιαδήποτε εξήγηση ή δικαιολογία για το λόγο που δεν είχαν αποταθεί στο Δικαστήριο ενωρίτερα. Παρά το γεγονός ότι εν τέλει η επιχειρηματολογία της πλευράς των Αιτητών ουσιαστικά περιορίστηκε στις πρόνοιες της Δ.35, θ.18, αξίζει να σημειωθεί ότι ούτε η Δ.40, θ. 11 είναι σε θέση να στηρίξει τη θεραπεία της αναστολής εκτέλεσης της Απόφασης. Και τούτο δεδομένου ότι, όπως ήδη επισημάνθηκε ανωτέρω, η εν λόγω Διαταγή τυγχάνει εφαρμογής μόνο στις περιπτώσεις όπου προκύπτουν καθυστερημένα νέα γεγονότα που δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα, κάτι που σαφέστατα δεν ισχύει στην υπό εξέταση περίπτωση. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ακολουθίαν όλων των πιο πάνω η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και συνεπώς απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής. Κατά συνέπεια τα έξοδα επιδικάζονται σε βάρος των Εναγομένων /Αιτητών και προς όφελος των Εναγόντων/Καθ΄ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) ............... Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε πρακτικά ημερ. 21/12/
  6. [2] Δέστε Anderson & Coltman Ltd v. Sonco Canning Ltd
(1982)2 J.S.C. 325: "Our order 40, r.7 copies almost verbatim the corresponding English R.S.C. Order 42, r.I7 before, it was replaced in 1966 by-R.S.C. Order 47, r.I
(1)(a). This latter rule empowers the Court in England to stay-execution of its judgments either absolutely or subject to such terms as the Court thinks fit whenever there are special circumstances "which render it inexpedient to enforce the judgment or order". Even before, however, express, reference to "special circumstances" was first made in R.S.C. Order 1+7, r.l(l)(a), although the matter was one in the absolute discretion of the Court, an order for stay of execution was not made in the absence of special circumstances shown:- Becker v. Earles Court Ltd.
(1911), 56 Sol. Jo. 206, C.A". [3] Δέστε Thorn Domestic Appliances v. Alpan (Takis Bros) Ltd
(1983)2 J.S.C .544: "Having given the matter our best consideration we are of the opinion that the principles governing the exercise of the discretion of the Court under
  1. 35, r. 18 do govern by analogy the exercise of the discretion of the Court under
  2. 40, r. 7(b), in as much as both these Rules refer to stay of execution of judgments, they both confer upon the Court a discretionary power, and the words employed in both Rules are sufficiently similar to permit this Court to derive guidance in deciding cases under 0.40, r. 7(b) from cases decided under 0.35, r. 18". [4] Δέστε Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου
(1989)1 C.L.R. 592 και, επίσης, την υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35 θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσον και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγω της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» [5] Δέστε Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου
(1989)1 C.L.R. 592 και επίσης την υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147. [6] Δέστε Aristidou v. Aristidou
(1985)1 C.L.R 649, 652: "It is well settled that special circumstances should exist justifying the stay of execution of a judgment". [7] Όπως αναφέρθηκε επίσης στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και ά. ν. Ανδρέα Κιταλίδη και άλλων (Αρ. 1)
(1994)1 Α.Α.Δ. 287 «οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι παράγοντας θετικός αλλά οριακής σημασίας. Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση τέτοιου ζητήματος. Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατόν να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής σε βάρος της πρώτης» (Δέστε Χ"Ευαγγέλου ν. Dozami Marine Ltd κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ.172). [8] Δέστε παράγραφο 5.4 της ένορκης Δήλωσης Σωφρονίου (έκδοση ενταλμάτων κατάσχεσης κινητής περιουσίας τα οποία επιστράφηκαν ανεκτέλεστα καθώς και εγγραφή της Απόφασης ως επιβάρυνση (ΜΕΜΟ) καθώς και τα Τεκμήρια 8 και 9 που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση. [9] Δέστε The Annual Practice
(1959)Τόμος 1, σελ. 1696 και Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ. 284 όπου λέχθηκαν συναφώς τα εξής: «Στην προκείμενη περίπτωση η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης για αναστολή της εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης που επεκτείνεται σε ένα σχεδόν χρόνο, δεν εξηγείται. Εύλογα συνάγεται από τα γεγονότα της υπόθεσης ότι πρωταρχικός σκοπός του εφεσείοντα δεν είναι η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος έφεσης, αλλά η παράκαμψη της διαδικασίας για την τιμωρία του προς αποφυγή των συνεπειών της ανυπακοής του διατάγματος της 29/3/1989». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.