← Κύπρος

ΑΒΡΑΑΜ ν. ΑΒΡΑΑΜ κ.α., Γενική Αίτηση αρ. 31/2017, 11/2/2019

ΑΒΡΑΑΜ ν. ΑΒΡΑΑΜ κ.α., Γενική Αίτηση αρ. 31/2017, 11/2/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A51 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ - ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Γενική Αίτηση αρ. 31/2017 Μεταξύ: XXXXX XXXXX ΑΒΡΑΑΜ Αιτητής και

  1. XXXXX ΑΒΡΑΑΜ κ.α.-Επισυνάπτεται Κατάλογος Εναγομένων ως Πίνακας Α-Καθ΄ων η Αίτηση Καθ΄ ων η Αίτηση Ημερ.: 11 Φεβρουαρίου,
  2. Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή: Ρ. Μαππουρίδης για Ρίκκος Μαππουρίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση 1, 4-9, 12-46, 48-73: Α. Αποστολίδης για Ιωαννίδης Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε. Καθ΄ου η Αίτηση 47 εμφανίζεται προσωπικά. Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή- Επιζητούμενες θεραπείες Με την υπό κρίση Αίτηση ο Αιτητής, υπό την ιδιότητα του υιού του αποβιώσαντος Χριστόφορου Αβραάμ, αδελφού του επίσης αποβιώσαντος Αντώνη Αβραάμ Δημήτρη, επιζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση Διατάγματος με το οποίο να καθορίζεται η κληρονομική διαδοχή και το έκαστο μερίδιο των κληρονόμων επί της περιουσίας του αποβιώσαντος Αντώνη Αβραάμ Δημήτρη. Νομική Βάση Αίτησης Η εν λόγω Εναρκτήρια Αίτηση βασίζεται στη Δ.1, θ.2, Δ.48, θ.θ.1 και 2 και Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Άρθρο 53 του περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμο, Κεφ.189, στο Άρθρο 46 του περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμου, Κεφ.195 καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η Αίτηση Η εν λόγω Εναρκτήρια Αίτηση βασίζεται στα πιο κάτω γεγονότα: · Ο Αιτητής είναι ένας από τα τέκνα του αποβιώσαντος XXXXX Αβραάμ, αδελφού του XXXXX Αβραάμ XXXXX, ο οποίος κατά την ώρα θανάτου του τελευταίου ήταν ο μοναδικός αδελφός του εν ζωή. · Ο XXXXX Αβραάμ XXXXX απεβίωσε στις 8/3/2008 στη Λάρνακα όπου είχε και τη μόνιμη διαμονή του. Κατά την ώρα του θανάτου του ήταν άγαμος και δεν κατέλειπε απογόνους. Είχε, όμως, ως συγγενείς, τέκνα και εγγόνια προαποβιωσάντων αδελφών του και τέκνα του αδελφού του XXXXX Αβραάμ ο οποίος απεβίωσε μετά το θάνατο του, ως φαίνεται στον Πίνακα Β της Αίτησης (επισυναπτόμενος κατάλογος). · Ο προαναφερθείς αποβιώσας με Διαθήκη ημερ. 17/4/2017 κατέλειπε ως μοναδικός κληρονόμο της κινητής και ακίνητης περιουσίας του τον Αιτητή XXXXX Χριστοφή Αβραάμ. Ως εκτελεστής της εν λόγω Διαθήκης ορίστηκε ο δικηγόρος XXXXX Μικέλλης στο πλαίσιο της Αίτησης που καταχωρήθηκε στο Ε.Δ. Λάρνακας, υπ΄ αρ. 81/
  3. · Ο αποβιώσας κατά την ώρα θανάτου είχε εγγεγραμμένα επ΄ ονόματι του αριθμό ακινήτων στις Επαρχίες Αμμοχώστου και Λάρνακας συνολικής αξίας πέραν των €500.
  4. Περαιτέρω, ο αποβιώσας κατείχε μετοχές και/ή χρεωστικά ομόλογα καθώς και καταθέσεις σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. · Την εγκυρότητα της ως άνω Διαθήκης προσέβαλαν οι XXXXX XXXXX Κατζιή, XXXXX XXXXX Χηράτος και XXXXX XXXXX Αβραάμ, συγγενείς του αποβιώσαντος XXXXX Αβραάμ XXXXX, με την καταχώρηση της Αγωγής υπ΄ αρ. 1159/2012 στο Ε.Δ. Λάρνακας, η οποία στρεφόταν τόσο εναντίον του Αιτητή όσο και εναντίον του εκτελεστή της Διαθήκης. · Στις 29/11/2016 και ενώ η μαρτυρία των Εναγόντων είχε ολοκληρωθεί και ο Αιτητής ανέμενε ότι είτε ο ίδιος, είτε άλλοι μάρτυρες θα κατέθεταν εκ μέρους των Εναγομένων, ο Αιτητής άκουσε εντός και ενώπιον του Δικαστηρίου να διεξάγεται συγκεκριμένη συνομιλία όπως αυτή εκτίθεται στο πρακτικό του Δικαστηρίου της ίδιας ημερομηνίας, το οποίο και παραθέτει, από το οποίο συνάγεται ότι ο πρώην δικηγόρος του Αιτητή είχε πρόθεση να αποδεχθεί ακύρωση της Διαθήκης, πρόθεση την οποία ουδέποτε προηγουμένως του ανακοίνωσε και με την οποία ο ίδιος διαφωνούσε. · Στη συνέχεια, και μετά και από δήλωση του πρώην δικηγόρου του Αιτητή στην Αγωγή 1159/2012 και εκτελεστή της Διαθήκης για επικύρωση της με αρ. 81/2011 ότι αποδέχεται απόφαση, εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση εναντίον του. Κατά της πιο πάνω απόφασης ο Αιτητής καταχώρησε την Έφεση αρ. 59/2017 στις 10/1/
  5. · Περαιτέρω, και ανεξάρτητα από την έκβαση της πιο πάνω Έφεσης θα πρέπει, πριν τη λήψη οποιωνδήποτε ενεργειών αναφορικά με τη διαχείριση της περιουσίας του αποβιώσαντος XXXXX Αβραάμ XXXXX, να καθοριστεί η κληρονομική διαδοχή και τάξη των κληρονόμων έτσι ώστε, σε περίπτωση που βρεθεί από το Εφετείο ότι ο αποβιώσας Αντώνης Αβραάμ Δημήτρης απεβίωσε χωρίς διαθήκη, να είναι σαφώς προσδιορισμένα τα κληρονομικά δικαιώματα εκάστου εκ των συγγενών του αποβιώσαντος. Όπως ο Αιτητής πληροφορείται, τα πρόσωπα τα οποία αξιώνουν ότι έλκουν δικαίωμα από την κληρονομιά του αποβιώσαντα, προτίθενται να προχωρήσουν σε ενέργειες αναφορικά με τη διαχείριση της περιουσίας του, η οποία με την έκδοση της Απόφασης στην Αγωγή 1159/2012 παρέμεινε χωρίς διαχειριστή και οι εξουσίες του εκτελεστή της Διαθήκης έχουν πλέον παύσει. Κατ΄ επίκληση του πρώτου Παραρτήματος του Κεφ.195, όπως επίσης και της μη ύπαρξης Διαχείρισης σε σχέση με την περιουσία και/ή κληρονομιά του αποβιώσαντα, η παρούσα περίπτωση εντάσσεται, όπως προβάλλεται, στις περιπτώσεις του Άρθρου 53 του Κεφ.189 και κατ΄ επέκταση της Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ένσταση- Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση με την ίδια νομική βάση ως η Αίτηση. Ως λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: · Έχει ακολουθηθεί εσφαλμένο εναρκτήριο μέσο αντί Κλητηρίου Εντάλματος που είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος επίλυσης κληρονομικών διαφορών περιλαμβανομένου του καθορισμού κληρονομικής διαδοχής. · Ο τίτλος της Αίτησης είναι εσφαλμένος καθώς η διαφορά αφορά την κληρονομική διαδοχή και τα μερίδια εκάστου των κληρονόμων του αποβιώσαντος και δεν αφορά τον Αιτητή. · Η θεραπεία που επιζητείται δεν μπορεί να παραχωρηθεί στη βάση της Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. · Ο Αιτητής επιζητεί να αποφασιστούν διάφορα ζητήματα για τα οποία χρειάζεται να ακουστεί μαρτυρία και όχι κάτι απλό, όπως η διαδικασία της Δ.55 επιβάλλει. · Το αίτημα για καθορισμό μεριδίων δεν διέρχεται μέσα από οποιαδήποτε ερμηνεία εγγράφων ή διαθήκης ώστε να περιλαμβάνεται στην εμβέλεια της Δ.
  6. · Το αιτούμενο διάταγμα δεν περιλαμβάνεται στο Άρθρο 53 του Κεφ.
  7. · Εφόσον προβάλλεται ισχυρισμός ότι ο Αιτητής είναι ο μοναδικός νόμιμος κληρονόμος κατ΄ αποκλεισμό των Καθ΄ ων η Αίτηση στη διαδοχή του αποβιώσαντα τότε υπάρχει αμφισβήτηση γεγονότων και η ορθή δικονομική οδός είναι η καταχώρηση αγωγής και όχι η παρούσα Γενική Αίτηση. · Δεν έχουν κληθεί όλοι οι κληρονόμοι του αποβιώσαντος και επομένως δεν δύναται να προχωρήσει η διαδικασία στην απουσία τους. · Επιζητείται από το Δικαστήριο να ενεργήσει ως Εφετείο της Απόφασης στην Αγωγή 1159/2012 για την οποία έχει ήδη καταχωρηθεί Έφεση. · Ο Αιτητής βρίσκεται υπό νομική βλάβη και/ή παρερμηνεύει το Άρθρο 46 του Κεφ.195, καθώς και το Πρώτο Παράρτημα του αναφορικά με το δικαίωμα του στην κληρονομία του αποθανόντα και επί των δικαιωμάτων των Καθ΄ ων επί αυτής. · Η Αίτηση είναι κακόπιστη στοχεύοντας στην εξασφάλιση οφέλους στο οποίο ο Αιτητής δεν δικαιούται. · Δεν υπάρχει επαρκές νομικό και ή πραγματικό υπόβαθρο για την έκδοση του επιζητούμενου διατάγματος. Ένορκη Δήλωση Χηράτου Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX XXXXX Χηράτου, αδελφότεκνου του αποβιώσαντα XXXXX Αβραάμ XXXXX, από την πλευρά της μητέρας του και πρώτος εξάδελφος με τον Αιτητή. Σε αυτή αναφέρει, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: ▬ Ο κληρονομούμενος XXXXX Αβραάμ XXXXX απεβίωσε στις 8/3/08, ήταν άγαμος και δεν κατέλειπε απογόνους. Οι μόνοι συγγενείς του ήταν τα αδέλφια του καθώς επίσης και οι κατιόντες των αδελφών του. ▬ Με την παρούσα Αίτηση ο Αιτητής για μια ακόμη φορά εκδηλώνει την εχθρότητα του έναντι στους υπόλοιπους νόμιμους κληρονόμους του αποβιώσαντα. Είχε προηγηθεί η απόφαση στην Αγωγή 1159/12 του Ε.Δ. Λάρνακας με την οποία η διαθήκη που φερόταν ότι είχε αφήσει ο αποβιώσαντας προς όφελος του Αιτητή κηρύχθηκε άκυρη καθότι είχε καταρτιστεί αντίθετα προς τις πρόνοιες του Κεφ.
  8. ▬ Έρεισμα για την καταχώρηση της πιο πάνω Αγωγής αποτέλεσαν οι αμφιβολίες που είχαν οι Καθ΄ων η Αίτηση αναφορικά με τις συνθήκες καταρτισμού της διαθήκης και της κατάστασης υγείας του αποβιώσαντος στο χρόνο κατάρτισης της. ▬ Η έκδοση της απόφασης στην ως άνω αγωγή έγινε εν μέσω της ακροαματικής διαδικασίας όπου ο Αιτητής XXXXX Χριστοφή Αβραάμ αποδέχθηκε οικειοθελώς την έκδοση της απόφασης εις βάρος του και αποδέχθηκε το παράτυπο και/ή παράνομο της διαθήκης με έξοδα μάλιστα εναντίον του. Κατά της εν λόγω αποδοχής και της έκδοσης της πιο πάνω απόφασης ο Αιτητής, για τους λόγους που μόνο ο ίδιος γνωρίζει, προχώρησε στη καταχώρηση Έφεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο η οποία εκκρεμεί ως και σήμερα. ▬ Παράλληλα με την καταχώρηση της πιο πάνω Έφεσης, ο Αιτητής προχώρησε και στην καταχώρηση της παρούσας με πρόσχημα δήθεν ότι οι Καθ'ων η Αίτηση προτίθενται να προχωρήσουν στην διαχείριση της περιουσίας του αποβιώσαντα XXXXX Αβραάμ XXXXX και επιζητά μέσω της παρούσας να καθοριστεί η κληρονομική διαδοχή του αποβιώσαντα. Περαιτέρω προβάλει την θέση ότι οι μόνοι που δικαιούνται σε κληρονομιά είναι ο ίδιος και τα αδέλφια του επειδή δήθεν ο πατέρας τους που ήταν αδελφός του αποβιώσαντα απεβίωσε μετά το θάνατο του κληρονομούμενου XXXXX Αβραάμ XXXXX και επομένως με αυτό κι μόνο αποκλείονται από την κληρονομιά όλα τα υπόλοιπα αδέλφια του XXXXX Αβραάμ XXXXX που είχαν αποβιώσει πριν αυτόν και κατ' επέκταση οι κατιούντες αυτών συμπεριλαμβανομένων των Καθ' ων. Στη συνέχεια ο ομνύων, αφού προβάλει ότι η θέση αυτή του Αιτητή είναι ολωσδιόλου εσφαλμένη τόσο για ουσιαστικούς όσο και για νομικούς λόγους, υιοθετεί και επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Με την υπό κρίση Εναρκτήρια Αίτηση ο Αιτητής, που είναι ένας από τα τέκνα του αποβιώσαντος XXXXX (XXXXX) Αβραάμ, αδελφού του αποθανώντος XXXXX Αβραάμ XXXXX, επιζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση Διατάγματος δια του οποίου να καθορίζεται η κληρονομική διαδοχή και το έκαστο μερίδιο των κληρονόμων επί της περιουσίας του πιο πάνω αποΒιώσαντος. Ένα από τα βασικά ζητήματα που ηγέρθησαν στην υπό κρίση Εναρκτήρια Κλήση είναι κατά πόσο τα επίδικα ζητήματα μπορούσαν να επιλυθούν σε διαδικασία με Εναρκτήρια Κλήση με βάση το Άρθρο 53 του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου, Κεφ.189 το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα: 53.-

(1)Πρoσωπικoί αvτιπρόσωπoι ή oπoιoσδήπoτε από αυτoύς, πιστωτές, κληρoδόχoι ή oι πλησιέστερoι συγγεvείς, ή πρόσωπα πoυ αξιώvoυv μέσω τωv εv λόγω πιστωτώv ή δικαιoύχωv με εκχώρηση ή με άλλo τρόπo, δύvαvται vα ζητήσoυv από τo Δικαστήριo με εvαρκτήρια κλήση (originating summons) τηv επίλυση, χωρίς διαχείριση της κληρovoμιάς σε Δικαστήριo, oπoιoυδήπoτε από τα πιo κάτω ζητήματα ή θέματα: (α) oπoιoδήπoτε ζήτημα πoυ επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα συμφέρovτα τoυ πρoσώπoυ πoυ αξιώvει ότι είvαι πιστωτής, κληρoδόχoς, o πλησιέστερoς συγγεvής ή εκ τoυ vόμoυ κληρovόμoς (β) τη διακρίβωση oπoιασδήπoτε τάξης πιστωτώv, κληρoδόχωv, πλησιέστερωv συγγεvώv ή άλλωv (γ) τηv παρoχή oπoιωvδήπoτε συγκεκριμέvωv λoγαριασμώv από τoυς εκτελεστές ή τoυς διαχειριστές και όταv είvαι αvαγκαίo, τα απoδεικτικά στoιχεία τωv εv λόγω λoγαριασμώv (δ) τηv καταβoλή στo Δικαστήριo oπoιωvδήπoτε χρημάτωv πoυ βρίσκovται στα χέρια τωv εκτελεστώv ή τωv διαχειριστώv (ε) τηv έκδoση διαταγώv πρoς τoυς εκτελεστές ή τoυς διαχειριστές για vα διαπράξoυv ή vα απέχoυv από τη διάπραξη oπoιασδήπoτε συγκεκριμέvης πράξης υπό τηv ιδιότητα τoυς ως εκτελεστώv ή διαχειριστώv (στ) τηv έγκριση oπoιασδήπoτε πώλησης, αγoράς, συμβιβασμoύ ή άλλης συvαλλαγής (ζ) τηv επίλυση oπoιoυδήπoτε ζητήματoς πoυ πρoκύπτει κατά τη διαχείριση της κληρovoμιάς. Στην υπόθεση Αναφορικά με τον Παναγιώτη Ευστρατίου
(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 751, 754 με παραπομπή στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η Εκδ., Τόμος 17, παραγρ. 780, σελ. 414 και Τόμος 37, σελ. 84 αναφέρθηκε ότι, όπως προκύπτει, ο ενδεδειγμένος δικονομικός τρόπος επίλυσης κληρονομικών διαφορών, περιλαμβανομένης και της αναγνώρισης κληρονομικών δικαιωμάτων, είναι η αγωγή. Αναγνωρίστηκε δε η ύπαρξη και στο δικό μας δίκαιο της διάκρισης που υφίσταται στο Αγγλικό Δίκαιο μεταξύ θεμάτων contentious και non-contentious. Στην πιο πάνω υπόθεση τα εγειρόμενα ζητήματα ήταν απόφαση ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι αιτητές ήταν συγγενείς και κληρονόμοι του αποβιώσαντα και ότι ο διαχειριστής είχε διοριστεί συνεπεία δόλου ή ψευδών δηλώσεων του. Αποφασίστηκε πως τα εγερθέντα θέματα εκφεύγαν των ορίων του Άρθρου 53 και ότι μπορούσαν να διερευνηθούν και επιλυθούν μόνο με το ένδικο μέσο της αγωγής. Κρίθηκε ακόμη ότι η διαδικασία δεν μπορούσε να διασωθεί με τον μηχανισμό της Δ.64 εφόσον δεν επρόκειτο περί παρατυπίας στον τύπο της Αγωγής αλλά λανθασμένης έναρξης της διαδικασίας η οποία επέφερε ακυρότητα[1]. Η υπόθεση Wortham κ.α. ν. Τσίμον κ.α.
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1442, στην οποία αναφορά έκαναν οι συνήγοροι του Αιτητή, θεωρώ πως διακρίνεται από τα περιστατικά της υπό κρίση περίπτωσης. Εκεί ο αποβιώσας είχε αφήσει διαθήκη με κληροδοτήματα (κάτι που δεν ισχύει εν προκειμένω, αφού η διαθήκη του αποβιώσαντος έχει ακυρωθεί δικαστικά και εκ συμφώνου) και το Εφετείο έκρινε σε εκείνη τη περίπτωση ότι ο καθορισμός του ύψους των κληροδοτημάτων και/ή κληρονομικών μεριδίων εκάστου των κληροδόχων και κληρονόμων του αποβιώσαντος δυνάμει της ύπαρξης διαθήκης μπορούσε να εξεταστεί σε εναρκτήρια κλήση δυνάμει του Άρθρου 53 του Κεφ. 189 και της Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παρατίθεται πιο κάτω σχετικό απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση: «Με την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερ. 23.10.2009 τροχιοδρομείται ουσιαστικά διαδικασία επίλυσης διαφοράς που αφορά αμφισβητούμενο χρέος, στο πλαίσιο εναρκτήριας αίτησης (originating summons) αντί στο πλαίσιο αγωγής. Η καταχώρηση εναρκτήριας αίτησης με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 53 του περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Νόμου, Κεφ. 189 σαφώς δεν στοχεύει στην επίλυση διαφορών αναφορικά με τις οποίες υπάρχει έντονη αμφισβήτηση είτε πρόκειται για υποχρεώσεις της περιουσίας απορρέουσες από χρέη προς τρίτους ή αντιστρόφως κλπ..Το άρθρο 53 του νόμου και οι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους το άρθρο τούτο παραπέμπει, τυγχάνουν εφαρμογής αποκλειστικά για τους σκοπούς του εν λόγω άρθρου. Το θέμα της διαφοράς, δηλαδή κατά πόσο η περιουσία της αποβιώσασας είναι υπόλογη ή όχι στην πληρωμή του χρέους η ύπαρξη του οποίου έντονα αμφισβητείται από τους αιτητές, φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι βρίσκεται εκτός της εμβέλειας τόσο των προνοιών του άρθρου 53 του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Νόμου όσο και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους η διάταξη παραπέμπει». Είναι η κρίση μου ότι στην περίπτωση όπου ένα άτομο ισχυρίζεται ότι είναι νόμιμος κληρονόμος αποβιώσαντα είτε μαζί με άλλους είτε κατ΄ αποκλεισμό άλλων και υφίσταται αμφισβήτηση των γεγονότων που θα τεκμηρίωναν τους ισχυρισμούς του τότε η ορθή δικονομική οδός προς διεκδίκηση των δικαιωμάτων του δεν είναι αυτή της Εναρκτήριας Κλήσης αλλά εκείνη της καταχώρησης αγωγής. Στην προκειμένη περίπτωση λέω, σε συμφωνία με τα όσα σχετικά υποστήριξε ο κ. Αποστολίδης, ότι δεν έχει προσφερθεί μαρτυρία και, επομένως, δεν υφίσταται τέτοια, η οποία να αποδεικνύει ποιοι είναι οι κληρονόμοι του αποβιώσαντα πλην από ένα Πίνακα με ονόματα στον τίτλο της Αίτησης. Επιπλέον, και ιδιαίτερα σημαντικό, είναι ότι δεν επιδιώκεται με την υπό κρίση Εναρκτήρια Κλήση η διακρίβωση της τάξης των κληρονόμων αλλά αυτό το οποίο ουσιαστικά επιδιώκεται είναι να αποφασιστεί το ποια πρόσωπα δικαιούνται σε κληρονομικό μερίδιο. Δεν είναι, δηλαδή, δεδομένο και αδιαμφισβήτητο γεγονός το ποιοι είναι οι κληρονόμοι του αποβιώσαντα. Όπως έχει επισημανθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Νικόλα Σιδέρη κ.α. [2009] 1 A.Α.Δ. 1390, η καταχώρηση Εναρκτήριας Κλήσης με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 53 του Κεφ.189, σαφώς δεν στοχεύει στην επίλυση διαφορών αναφορικά με τις οποίες υπάρχει έντονη αμφισβήτηση. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα του Έντιμου Δικαστή Α. Κραμβή, δίδοντας την άδεια για certiorari: «Με την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερ. 23.10.2009 τροχιοδρομείται ουσιαστικά διαδικασία επίλυσης διαφοράς που αφορά αμφισβητούμενο χρέος, στο πλαίσιο εναρκτήριας αίτησης (originating summons) αντί στο πλαίσιο αγωγής. Η καταχώρηση εναρκτήριας αίτησης με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 53 του περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Νόμου, Κεφ. 189 σαφώς δεν στοχεύει στην επίλυση διαφορών αναφορικά με τις οποίες υπάρχει έντονη αμφισβήτηση είτε πρόκειται για υποχρεώσεις της περιουσίας απορρέουσες από χρέη προς τρίτους ή αντιστρόφως κλπ.. Το άρθρο 53 του νόμου και οι Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους το άρθρο τούτο παραπέμπει, τυγχάνουν εφαρμογής αποκλειστικά για τους σκοπούς του εν λόγω άρθρου. Το θέμα της διαφοράς, δηλαδή κατά πόσο η περιουσία της αποβιώσασας είναι υπόλογη ή όχι στην πληρωμή του χρέους η ύπαρξη του οποίου έντονα αμφισβητείται από τους αιτητές, φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι βρίσκεται εκτός της εμβέλειας τόσο των προνοιών του άρθρου 53 του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Νόμου όσο και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους η διάταξη παραπέμπει». Στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 17
(1976), παράγραφος 1450, σελ. 750 - 751 αναφέρονται τα εξής σχετικά: "An action for general administration may be begun by writ or originating summons in any case where a grant of representation has already been obtained. A writ is normally appropriate where there is likely to be a substantial dispute of fact or where fraud or breach of trust or tortious intermeddling is alleged or where a release is to be set aside. An originating summons is appropriate for construing a document and in other cases where there is unlikely to be a substantial dispute of fact". Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι στην υπόθεση Αναφορικά με τον Παναγιώτη Ευστρατίου (ανωτέρω) ένα από τα εγειρόμενα ζητήματα ήταν απόφαση ή δήλωση ότι οι αιτητές ήταν συγγενείς και κληρονόμοι του αποβιώσαντα, όπως και εν προκειμένω, όπου το ζητούμενο είναι όπως το Δικαστήριο αποφασίσει ποιοι είναι οι νόμιμοι κληρονόμοι καθώς και το μερίδιο ενός εκάστου επί της περιουσίας του αποβιώσαντος. Όπως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω, στην εν λόγω υπόθεση κρίθηκε ότι τα εγερθέντα ζητήματα συμπεριλαμβανομένου και του πιο πάνω μπορούσαν να διερευνηθούν και επιλυθούν μόνο με το ένδικο μέσο της Αγωγής. Επιπλέον βασική προϋπόθεση για τη βιωσιμότητα εναρκτήριας Κλήσης η οποία υποβάλλεται δυνάμει της Δ.55 είναι η ύπαρξη θέματος ερμηνείας γραπτού εγγράφου, π.χ. διαθήκης. Υπενθυμίζεται ότι η Δ.55[2] προβλέπει ότι οποιοδήποτε πρόσωπο που έχει αξίωση ότι έχει συμφέρον σύμφωνα με έγγραφο μεταβιβάσεως, διαθήκη ή άλλο γραπτό έγγραφο μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο με πρωτογενή αίτηση για απόφαση σε οποιοδήποτε ερώτημα που εγείρεται από το γραπτό έγγραφο και για δήλωση για τα δικαιώματα των ενδιαφερομένων προσώπων. Ο μηχανισμός της Δ.55, που αποτελεί μια από τις βάσεις της υπό κρίση Αίτησης, χρησιμοποιείται μόνο όταν τίθεται ζήτημα ερμηνείας εγγράφου ή νομικό ζήτημα και εν πάση περιπτώσει σε περιπτώσεις απλές χωρίς αμφισβητούμενα γεγονότα. Όπως προκύπτει, το εύρος εφαρμογής της Δ.55 είναι περιορισμένο σε σχέση με το εύρος εφαρμογής του Άρθρου 53 του Κεφ.189[3]. Στην υπόθεση Wortham (ανωτέρω) οι Εφεσείοντες είχαν επιδιώξει, ως κληρονόμοι της αποβιώσασας, τον καθορισμό του ύψους των κληρονομικών μεριδίων εκάστου μέσω πρωτογενούς αίτησης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε απορρίψει την πρωτο­γενή αίτηση, θεωρώντας ότι Βασική προϋπόθεση για τη βιωσιμότητα πρωτογε­νούς αιτήσεως που υποβάλλεται δυνάμει της Δ.55 ήταν η ύπαρξη θέματος ερμηνείας διαθήκης ή άλλου γραπτού εγγράφου, κάτι το οποίο εν προκειμένω δεν συνέτρεχε, εφόσον ο προσδιορισμός των κληρονομικών μεριδίων δεν μπο­ρούσε να ενταχθεί στο πλαίσιο της ερμηνείας διαθήκης. Οι Εφεσίβλητοι ισχυ­ρίστηκαν ότι η προϋπόθεση της Δ.55, που είναι η σχετική δικονομική διάταξη, όπως η πρωτογενής αίτηση να αφορά σε ερμηνεία διαθήκης ή εγγράφου, εισάγεται και σε σχέση με τις θεραπείες του Άρθρου 53 του Κεφ.
  1. Η πιο πάνω θέση απορρίφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο παρατήρησε ότι: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε. Η ουσιαστική φύση των θεραπειών του άρθρου 53 καθορίζεται από αυτό και η παραπομπή στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς αποβλέπει στην κάλυψη του θέματος από την καθαρά δικονομική σκοπιά. Θα αυτοαναιρείτο το άρθρο αν είχε την έννοια που του αποδίδουν οι εφεσίβλητοι. Εκείνο που σαφώς προκύπτει είναι πως οι θεραπείες που αναφέρει μπορούν να δοθούν στο πλαίσιο εναρκτήριας κλήσης, για την οποία θα ισχύουν οι ιδιαίτερες δικονομικές διατάξεις. Και σημειώνουμε πως η Δ.55 θ. 2 και 3 περιλαμβάνει πρόνοιες αναφορικά με την επίδοση της εναρκτήριας κλήσης και τη στήριξή της με μαρτυρία, όπως θα ζητούσε το Δικαστήριο». Στην υπό εξέταση περίπτωση με την καταχωρηθείσα Εναρκτήρια Πρωτογενή (Originating Summons) Αίτηση δεν επιζητείται η ερμηνεία εγγράφου αλλά να καθοριστεί η κληρονομική διαδοχή και το έκαστο μερίδιο των κληρονόμων κάτι το οποίο εκφεύγει του πλαισίου της Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Κατάληξη Κατ΄ακολουθίαν όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι η παρούσα διαδικασία δεν προσφέρεται, ούτε είναι η κατάλληλη για επίλυση των εγειρόμενων ζητημάτων. Ως εκ τούτου η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής. Κατά συνέπεια τα έξοδα επιδικάζονται σε βάρος του Αιτητή και προς όφελος των Καθ΄ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................... Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] «Αναφορικά με το επιχείρημα για διάσωση της διαδικασίας με το μηχανισμό της Δ.64 συμφωνούμε με το πρωτόδικο δικαστήριο ότι "στην παρούσα υπόθεση δεν πρόκειται περί παρατυπίας στον τύπο της αγωγής αλλά λανθασμένης έναρξης της διαδικασίας η οποία επιφέρει ακυρότητα"». [2]
  2. Any person claiming to be interested under a deed, will, or other written instrument, may apply to the Court by originating summons (Forms 50 and 51) for the determination of any question of construction arising under the instrument, and for a declaration of the rights of the persons interested. [3] Δέστε και «Κυπριακό Κληρονομικό Δίκαιο» 3η Έκδοση, Αχιλλεύς Κ. Αιμιλιανίδης σελ.227-
  3. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.