TANTA TRADING LTD ν. ELEONORA APARTMENTS LIMITED, Αγωγή αρ.: 819/2018, 28/2/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A68 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 819/2018 Μεταξύ: TANTA TRADING LTD Εναγόντων -και- ELEONORA APARTMENTS LIMITED Εναγόμενων -------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 19.9.2018 για καταχώριση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης Ημερομηνία: 28 Φεβρουαρίου, 2019. Εμφανίσεις: Για ενάγοντες-αιτητές: κα Ιωαννίδου για ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΑΔΑΜΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ Για εναγόμενους-Καθ'ων η αίτηση: κος Αθανασίου για ΛΟΥΚΑ Π. ΛΟΥΚΑ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Σύμφωνα με τους προβαλλόμενους στην Έκθεση Απαίτησης ισχυρισμούς, οι ενάγοντες είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες ενός καταστήματος σε οικοδομή (γνωστή ως ELEONORA HOTEL APTS) στην οδό Ερμού αρ.55 στη Λάρνακα, το οποίο χρησιμοποιείται (από εικοσαετίας) από θέσμιο ενοικιαστή ως κατάστημα πώλησης ειδών ανδρικής ένδυσης και υπόδησης. Οι εναγόμενοι είναι ιδιοκτήτες 30 διαμερισμάτων στην ίδια οικοδομή. Την 23.1.2012, η οικοδομή ενεγράφη στο Κτηματολόγιο ως κοινόκτητη (ΑΧ 1481/2010). Το μερίδιο των εναγόντων αντιστοιχούσε σε 12.23%. Το τεμάχιο διαχωρίστηκε οριζοντίως σε 33 νέα τεμάχια-εγγραφές (δημιουργήθηκαν 30 διαμερίσματα, 2 καταστήματα και ένας κοινόκτητος και κοινόχρηστος χώρος) βάσει άδειας που εκδόθηκε από τον Δήμο Λάρνακος (εκδόθηκαν οι εγγραφές 0/13070-0/13101). Αρχές του 2018, οι εναγόμενοι ζήτησαν από τους ενάγοντες όπως συγκατατεθούν στην αλλαγή χρήσης των οικιστικών διαμερισμάτων σε ξενοδοχειακή μονάδα, του κοινόχρηστου και κοινόκτητου χώρου στο ισόγειο σε καφετέρια-εστιατόριο, αίθουσα αναμονής και χώρο υποδοχής. Οι ενάγοντες αρνήθηκαν να συγκατατεθούν καθότι δεν θα είχαν δικαίωμα να εισέρχονται και να σταθμεύουν στους χώρους στάθμευσης και να χρησιμοποιούν τους υπόλοιπους κοινόχρηστους και κοινόκτητους χώρους (ανελκυστήρα, κλιμακοστάσιο, ταράτσα). Αρχές Ιουλίου του 2018, αντιπρόσωπος των εναγόντων διαπίστωσε πως οι εναγόμενοι κατασκεύασαν δύο πόρτες από μέταλλο και γυαλί, δημιουργώντας έτσι χώρο υποδοχής-αίθουσα αναμονής, στην είσοδο της οικοδομής και σ' όλο τον διάδρομο ο οποίος οδηγεί στον χώρο στάθμευσης, αποκλείοντας έτσι την πρόσβαση των υπόλοιπων ιδιοκτητών, περιλαμβανομένων των εναγόντων, στους εν λόγω κοινόχρηστους χώρους. Από αντίγραφο των εκδοθέντων αδειών διαχωρισμού και του σχεδίου διαίρεσης που εξασφάλισαν οι ενάγοντες, διαπίστωσαν πως οι εναγόμενοι χρησιμοποιούν παράνομα τους καλυμμένους χώρους στάθμευσης με αρ. Ρ15, Ρ16, Ρ17, όπως και τον ανοικτό χώρο στάθμευσης Ρ1 επί του οποίου κατασκεύασαν δωμάτιο, αποκλειστικά προς όφελος τους. Οι ενάγοντες διαπίστωσαν ακόμη πως οι εναγόμενοι δημιούργησαν χώρο υποδοχής παρά το κλιμακοστάσιο και τον ανελκυστήρα, με την κατασκευή γραφείου (προϋπήρχε των δύο κατασκευασθέντων θυρών), αποστερώντας από τους ενάγοντες και τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες της οικοδομής, το δικαίωμα χρήσης της ταράτσας. Εντός του χώρου που δημιουργήθηκε, οι εναγόμενοι τοποθέτησαν έπιπλα και άλλα αντικείμενα. Με την κατασκευή των δύο θυρών, οι ενοικιαστές του καταστήματος, αποστερήθηκαν της χρήσης και απόλαυσης ποσοστού 30% της βιτρίνας του, η οποία έχει πρόσοψη προς τον κοινόχρηστο χώρο. Επίσης ο κύκλος εργασιών τους μειώθηκε ουσιωδώς, αφού οι πελάτες τους δεν μπορούν να χρησιμοποιούν τους χώρους στάθμευσης. Τούτο έχει δυσμενή συνέπεια και για τους ίδιους τους ενάγοντες, αφού μειώθηκε η ενοικιαστική αλλά και η αγοραία αξία του καταστήματος. Είναι η θέση των εναγόντων πως οι εναγόμενοι παράνομα επενέβησαν στον διάδρομο που οδηγεί στον χώρο στάθμευσης καθώς και στους κοινόκτητους και κοινόχρηστους χώρους και πως οι ίδιοι συνεπεία τούτου, ζημιώνονται, αφού η αξία της περιουσίας τους μειώθηκε κατά €300.000.=. Με την αγωγή τους επιζητούν, μεταξύ άλλων, την έκδοση διατάγματος το οποίο (α) να απαγορεύει στους εναγόμενους να χρησιμοποιούν αποκλειστικά τους κοινόκτητους και κοινόχρηστους χώρους (κλιμακοστάσιο, προθάλαμο, ανελκυστήρα, χώρο υποδοχής, χώρους στάθμευσης, ταράτσα της οικοδομής) (β) να τους διατάσσει όπως επαναφέρουν τους εν λόγω χώρους στην προτέρα τους κατάσταση και (γ) να τους διατάσσει όπως άρουν τις παράνομες επεμβάσεις. Επιζητούν επίσης την επιδίκαση Γενικών και Ειδικών αποζημιώσεων προς όφελος τους. Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής, οι ενάγοντες εξασφάλισαν Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο διατάσσονται οι εναγόμενοι και/ή οι υπάλληλοι και/ή οι αντιπρόσωποι τους και/ή οι διευθυντές και/ή οι εντολοδόχοι τους όπως: «(α) αφαιρέσουν και/ή απομακρύνουν και/ή κατεδαφίσουν τις δύο μεταλλικές και γυάλινες θύρες οι οποίες έχουν τοποθετηθεί από τους Εναγόμενους και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αντιπρόσωπους τους στην είσοδο του διαδρόμου και/ή σε ολόκληρο τον διάδρομο ο οποίος οδηγεί στον χώρο στάθμευσης και στους κοινόχρηστους και κοινόκτητους χώρους της οικοδομής με την ονομασία ELEONORA HOTEL APTS επί του Τεμαχίου 5X8, Φ/Σχ. 40/6XXXX4, Τμήμα 4, στον Δήμο Λάρνακας, Ενορία Σκάλας, στην Λάρνακα μέχρι την εκδίκαση και έκδοση τελικής απόφασης στην Αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. (β) αφαιρέσουν και/ή απομακρύνουν οποιαδήποτε έπιπλα και/ή άλλα αντικείμενα έχουν τοποθετήσει εντός του χώρου ο οποίος έχει δημιουργηθεί με την κατασκευή των δύο μεταλλικών και γυάλινων θυρών επί της εισόδου του διαδρόμου και/ή σε όλο τον διάδρομο ο οποίος οδηγεί στον χώρο στάθμευσης και στους κοινόχρηστους και κοινόκτητους χώρους της οικοδομής με την ονομασία ELEONORA HOTEL APTS επί του Τεμαχίου 5X8, Φ/Σχ. 40/6XXXX4, Τμήμα 4, Ενορία Σκάλας, στον Δήμο Λάρνακας, στην Λάρνακα μέχρι την εκδίκαση και έκδοση τελικής απόφασης στην Αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. (γ) παύσουν να επεμβαίνουν παράνομα στους κοινόχρηστους και κοινόκτητους χώρους της οικοδομής με την ονομασία ELEONORA HOTEL APTS επί του Τεμαχίου 5X8, Φ/Σχ. 40/6XXXX4, Τμήμα 4, στον Δήμο Λάρνακας, Ενορία Σκάλας στην Λάρνακα μέχρι την εκδίκαση και έκδοση τελικής απόφασης στην Αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Την Αίτηση στην βάση της οποίας εκδόθηκε το Προσωρινό Διάταγμα, υποστηρίζουν δύο Ένορκες Δηλώσεις. Η μία είναι του XXXXX Ηλία, αντιπροσώπου των εναγόντων, και η άλλη του XXXXX Νικηφόρου, πρώην κτηματολογικού υπαλλήλου. Ο XXXXX Ηλία επαναλαμβάνει ουσιαστικά τους ισχυρισμούς της Έκθεσης Απαίτησης. Ο XXXXX Νικηφόρου, ο οποίος (όπως ο ίδιος δηλώνει), αφυπηρέτησε από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας το 1999 και μέχρι και σήμερα «ασκεί τα καθήκοντα του δικολάβου», αναφέρεται και επεξηγεί τις επεμβάσεις των εναγομένων στους κοινόκτητους χώρους της οικοδομής, όπως αυτές προκύπτουν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, με βάση το εγκεκριμένο σχέδιο που κατατέθηκε με την αίτηση για έκδοση των ξεχωριστών εγγραφών των μονάδων. Οι εναγόμενοι έφεραν Ένσταση στην οριστικοποίηση των Διαταγμάτων, αρνούμενοι πως «επενέβησαν ή επεμβαίνουν επί οιουδήποτε χώρου που κατέχουν νόμιμα οι ενάγοντες». Διατείνονται πως οι τελευταίοι απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και πως παρουσίασαν «μια κατάσταση πραγμάτων που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα», παραπλανώντας έτσι το Δικαστήριο. Η Ένσταση των εναγομένων υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του διευθυντή των XXXXX Χριστοδούλου, ο οποίος αναφέρει τα εξής. Οι εναγόμενοι είναι ιδιοκτήτες των 25 διαμερισμάτων. Τα υπόλοιπα 5 ανήκουν ιδιοκτησιακά στην εταιρεία Lambros G. Lambrou Estates Ltd, της οποίας επίσης ο ίδιος είναι διευθυντής. Στο ισόγειο της οικοδομής, εκτός από το κατάστημα των εναγόντων υπάρχει ακόμη ένα κατάστημα το οποίο ανήκει σε τρίτο άτομο, στο οποίο λειτουργεί επιχείρηση πώλησης ειδών ένδυσης. Διατείνεται πως πρόθεση των εναγομένων δεν ήταν η δημιουργία ξενοδοχείου. Στις 27.9.2016 εγκρίθηκε από την Πολεοδομία, Αίτηση για αλλαγή χρήσης των 30 διαμερισμάτων της οικοδομής σε οργανωμένα οικιστικά διαμερίσματα. Σύμφωνα με την Πολεοδομική Άδεια ΠΑ89/16 που εκδόθηκε (Τεκμήριο 6 στην Ένορκη του Δήλωση) θα έπρεπε να γίνουν μετατροπές στο μεσοπάτωμα και να κατασκευαστεί εξωτερικά κλιμακοστάσιο διαφυγής. Στα σχέδια που κατατέθηκαν και εγκρίθηκαν από την αρμόδια αρχή, υπήρχε πρόνοια για τοποθέτηση θύρας τόσο στην είσοδο της οικοδομής όσο και στο πίσω μέρος της. Οι δύο θύρες τοποθετήθηκαν τον Ιούνιο του 2018, με την συγκατάθεση των κατόχων των δύο καταστημάτων (παραχωρήθηκαν και στους δύο κλειδιά) ώστε στους κοινόχρηστους χώρους να έχουν πρόσβαση μόνο οι δικαιούχοι ή και αδειούχα πρόσωπα. Στον διάδρομο δεν υπάρχουν έπιπλα ή άλλα αντικείμενα αλλά μόνο διακοσμητικές γλάστρες. Το «δωμάτιο» στον χώρο στάθμευσης Ρ1 καθώς και η κάλυψη των υπολοίπων χώρων στάθμευσης, έγινε με την συγκατάθεση τόσο των ιδιοκτητών των δύο καταστημάτων όσο και των ενοικιαστών τους. Το δωμάτιο (σ' αυτό φυλάσσονται υλικά καθαρισμού και άλλα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται για τον καθαρισμό της οικοδομής), θα μετακινηθεί μόλις ολοκληρωθούν οι εργασίες μετατροπής της οικοδομής. Σύμφωνα με τον ενοικιαστή του καταστήματος των εναγόντων, οι πελάτες του καταστήματος του ουδέποτε στάθμευσαν στον χώρο στάθμευσης της οικοδομής. Ο δε χώρος της βιτρίνας του καταστήματος δεν έχει περιοριστεί. Στο ισόγειο της οικοδομής δεν κατασκευάστηκε χώρος υποδοχής αλλά ένα γραφείο το οποίο υπήρχε προ πολλού και χρησιμοποιείται ως θυρωρείο. Με την υπό κρίση Αίτηση, οι ενάγοντες αιτούνται από το Δικαστήριο όπως τους δοθεί άδεια να καταχωρίσουν Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση ώστε να απαντήσουν στους ισχυρισμούς των εναγομένων. Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39 θ.1, 2, Δ.48 θ.1, 2, 3, 4
(1),
(2), 8 και 9, Δ.64 θ.1-2, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60, άρθρο 32 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται και πάλι από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Ηλία, αντιπροσώπου των εναγόντων, δεόντως εξουσιοδοτημένου. Είναι η θέση του πως θα πρέπει να επιτραπεί η καταχώριση της προτεινόμενης Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης (προσχέδιο της επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση του XXXXX Ηλία) ώστε να απαντηθούν οι ισχυρισμοί των εναγομένων, τους οποίους οι ενάγοντες δεν μπορούσαν να προβλέψουν. Συγκεκριμένα θα πρέπει να επιτραπεί στους ενάγοντες να απαντήσουν στους εξής ισχυρισμούς των εναγομένων: (α) ότι οι ενάγοντες εσκεμμένα δεν ενάγουν και τους συνιδιοκτήτες των διαμερισμάτων, Lambros G. Lambrou Estates Ltd. Επί τούτου επιθυμούν να προσθέσουν τον ισχυρισμό πως η μη όχληση της εν λόγω εταιρείας, οφείλεται και στο γεγονός πως στις δύο Άδειες που έδωσε ο Δήμος Λάρνακας παρουσιάζονται ως μοναδικοί ιδιοκτήτες οι εναγόμενοι. (β) ότι οι εναγόμενοι ενήργησαν στην βάση Πολεοδομικής Άδειας που έλαβαν στις 27.9.2016 (Τεκμήριο 7 στην Ένορκη Δήλωση XXXXX Χριστοδούλου ημερομηνίας 17.8.2018). Επί τούτου επιθυμούν να προσθέσουν τον ισχυρισμό πως οι ίδιοι (ενάγοντες) δεν γνώριζαν το γεγονός αυτό καθότι δεν τους δόθηκαν αυτά τα στοιχεία από τον Δήμο Λάρνακας και ούτε μπορούσαν να λάβουν γνώση, και (γ) πως μετά που οι ενάγοντες έλαβαν γνώση των παράνομων ενεργειών των εναγομένων, κατάγγειλαν την υπόθεση στην αστυνομία. Οι εναγόμενοι καταχώρησαν Ένσταση προβάλλοντας επτά
(7)Λόγους. Είναι η θέση τους πως δεν έχει καταδειχθεί η ύπαρξη καλού λόγου ώστε να δικαιολογείται η παροχή της αιτούμενης θεραπείας. Πως η Αίτηση προωθείται καταχρηστικά και/ή κακόπιστα, με απώτερο σκοπό να εισαχθεί στο παρόν στάδιο ανεπίτρεπτη μαρτυρία. Πως οι ενάγοντες προσπαθούν να επανορθώσουν εκ των υστέρων παραλείψεις έτσι ώστε να μεταβληθεί και/ή να συμπληρωθεί η εικόνα που δόθηκε αρχικά στο Δικαστήριο. Η Ένσταση η οποία στηρίζεται στην ίδια με την Αίτηση νομική βάση, υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της XXXXX Ζίκκου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους εναγόμενους. Είναι η θέση της πως δεν θα πρέπει να ικανοποιηθεί το αίτημα των εναγόντων, καθότι όλοι οι ισχυρισμοί τους οποίους επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου, «είναι γεγονότα που εγνώριζαν, πριν από την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης και που επιλεκτικά απέκρυψαν από το Δικαστήριο για να εξασφαλίσουν μονομερώς το υπό κρίση διάταγμα». Κατά την ομνύουσα, σκοπός των εναγόντων είναι να δικαιολογήσουν τις παραλείψεις τους, κατά το στάδιο που εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα. Η Αίτηση εδράζεται στη Δ.48 θ.4
(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που προνοεί πως: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Αναφέρεται στην Αναφορικά με την Αίτηση του Φιλόκυπρου Ματθαίου κ.α.,
(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 508, 514 πως: «.το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου δικαστηρίου.» Στην Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd v. Του Πλοίου LIPA
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1976, 1981, αναφέρεται πως όταν προσωρινή προστασία εξασφαλίζεται μονομερώς: «Ο κανόνας, καθολικής εφαρμογής, είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο.» Γίνεται παραπομπή στην Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ και άλλης
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453, 1463 όπου αναφέρεται πως: «Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά από τα γεγονότα που τεκμηριώνουν το αίτημα». Όταν δεν έχει εκδοθεί μονομερώς οιοδήποτε διάταγμα, πιο εύκολα μπορεί να ικανοποιηθεί η προϋπόθεση της ύπαρξης καλού λόγου για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η αναφορά στον θεσμό σε συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις δεν υπαγορεύει την μορφή και δεν περιορίζει την θεματολογία της δήλωσης που μπορεί να επιτραπεί να καταχωριστεί. Αναμφίβολα μπορεί να αφορά σε ζήτημα που πρωτοεγείρεται με την ένσταση και χρήζει απάντησης. Η ένορκη δήλωση που για καλό λόγο μπορεί να επιτραπεί να καταχωριστεί, δεν περιορίζεται ούτε στο να συμπληρώσει την αρχικά καταχωρηθείσα, έννοια μάλλον ενστάσιμη καθ' όσον αφορά την περίπτωση που ενδιάμεσο διάταγμα έχει εξασφαλιστεί στη βάση της αρχικής, ούτε και στο να απαντήσει σε ζήτημα που εγείρεται στην ένσταση. Είναι μια επιπρόσθετη ένορκη δήλωση που αφορά σε κάτι το οποίο είναι ορθό και δίκαιο να τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου. Στην Α. Messios & Sons Ltd κ.α. ν. Λεωνίδα (Αρ.1)
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195, 199 αναφέρεται πως: «Κατά την εκτίμησή μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.» Δεν μπορεί να καθοριστεί εξαντλητικά τι είναι ορθό και δίκαιο να τεθεί, στην κάθε περίπτωση, υπόψη του Δικαστηρίου και συνεπώς τι συνιστά «καλό λόγο». Πέραν των βασικών αρχών, τα επί μέρους κριτήρια είναι αναρίθμητα όσα και η ποικιλία των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης. Ο αιτητής πρέπει να θέσει υπόψη του Δικαστηρίου τα στοιχεία που καταδεικνύουν την ύπαρξη καλού λόγου, διαφορετικά το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει πως υφίσταται τέτοιος. Δεν είναι αναγκαίο ο αιτητής να παρουσιάζει την ένορκη δήλωση που θα καταχωρίσει εάν του επιτραπεί, αναμφίβολα όμως εάν τούτο γίνει, το Δικαστήριο αποκομίζει την ακριβή μαρτυρία που επιθυμεί να παρουσιάσει. [Βλ. Παπακοκκίνου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ (Αρ. 1)
(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 643]. Το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί πως υπάρχει καλός λόγος. Επιβάλλεται λοιπόν ξεχωριστή εξέταση του κάθε θέματος για το οποίο ο αιτητής εξαιτείται την άδεια του Δικαστηρίου για να αναφερθεί, μέσα στα πλαίσια των περιστάσεων της υπόθεσης, τι έχει ήδη τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και πως προέκυψε η ισχυριζόμενη αναγκαιότητα για αναφορά ή περαιτέρω αναφορά σε αυτό. Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να επιτρέψει την αναφορά σε επί μέρους θέματα με την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του και ποιο είναι το επίδικο ζήτημα στην αίτηση, με το οποίο η διαπίστωση του καλού λόγου συναρτάται. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Κρίνω πως για τους λόγους που θα εξηγήσω στην συνέχεια, δεν θα πρέπει να δοθεί άδεια στους ενάγοντες να καταχωρήσουν Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Θεωρώ πως δεν έχουν καταδείξει την ύπαρξη καλού Λόγου. Κατά πρώτον, οι ενάγοντες θέλουν να απαντήσουν στον ισχυρισμό των εναγομένων, πως οι ίδιοι γνώριζαν για την ύπαρξη της Πολεοδομικής Άδειας (ΠΑ89/16) που εκδόθηκε το 2016, πλην όμως την απέκρυψαν από το Δικαστήριο και στήριξαν το αίτημα τους για έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος στην Άδεια Οικοδομής και στο εγκεκριμένο χωροταξικό σχέδιο που είχε εκδοθεί παλαιότερα το
- Επί τούτου οι ενάγοντες διατείνονται πως ο Δήμος Λάρνακος από τον οποίον είχαν συλλέξει τα απαιτούμενα στοιχεία, δεν τους ενημέρωσε για την ύπαρξη της Πολεοδομικής Άδειας ΠΑ 89/
- Μετά την καταχώρηση της Ένστασης στο Προσωρινό Διάταγμα ο «υπεύθυνος» του Δήμου Λάρνακας στον οποίον απευθύνθηκαν, τους πληροφόρησε πως οι εναγόμενοι εξασφάλισαν την εν λόγω Πολεοδομική Άδεια καταθέτοντας στον Δήμο, τον τίτλο ιδιοκτησίας του 2010 (σ' αυτόν φαίνονται εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες μόνο οι εναγόμενοι και η εταιρεία Lambros G. Lambrou Estates Limited) και αποκρύπτοντας ότι εκδόθηκαν ξεχωριστοί τίτλοι ιδιοκτησίας στην βάση των οποίων οι ενάγοντες είχαν εγγραφεί το 2014, ιδιοκτήτες του καταστήματος. Είναι καλά γνωστό και νομολογημένο πως η έκδοση ενός Προσωρινού Διατάγματος μονομερώς δεν μεταθέτει το βάρος απόδειξης στους ώμους του Καθ' ου η αίτηση κατά την ακρόαση. Ο Αιτητής εξακολουθεί να έχει το βάρος να ικανοποιήσει το Δικαστήριο πως το Διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ. Είναι γι' αυτόν τον λόγο που στην περίπτωση του μονομερώς εκδοθέντος Διατάγματος, δεν επιτρέπεται η προσθήκη μέσω Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης γεγονότων και δεδομένων που να αιτιολογούν εκ των υστέρων, την έκδοση του Διατάγματος. Είναι επίσης καλά γνωστό και νομολογημένο πως η έκδοση Προσωρινού Διατάγματος μονομερώς (ex-parte), συνιστά εξαιρετικό μέτρο, εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί [βλ. Louis Vuitton v. Δερμοσάκ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453, σελ. 1463]. Έτσι το καθήκον του ενάγοντα είναι να αποκαλύψει στο Δικαστήριο όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστήριο όταν θα αποφάσιζε κατά πόσο θα ενέκρινε την αίτηση. Συνεπώς, όσα γεγονότα ήταν στην σφαίρα γνώσης των εναγόντων κατά τον χρόνο που προσέφυγαν στο Δικαστήριο ή εύλογα θα μπορούσαν να είναι, οι τελευταίοι όφειλαν να τα θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τον χρόνο εκείνο και όχι αργότερα. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο πως δεν επιτρέπεται η επανόρθωση εκ των υστέρων παράλειψης έτσι ώστε να μεταβληθεί η εικόνα που είχε δοθεί αρχικά στο Δικαστήριο. Τα όσα οι ενάγοντες επιθυμούν να προσθέσουν σε σχέση με την έκδοση της Πολεοδομικής Άδειας ΠΑ89/16, όφειλαν να τα θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τον χρόνο έκδοσης μονομερώς του επίδικου διατάγματος. Δεν έχω ικανοποιηθεί από το μαρτυρικό υλικό που ετέθη ενώπιον μου πως οι ενάγοντες δεν θα μπορούσαν να γίνουν γνώστες των γεγονότων αυτών εάν επιδείκνυαν εύλογη επιμέλεια. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς σε σχέση με την καταγγελία στην αστυνομία, θεωρώ πως οι εν λόγω ισχυρισμοί άπτονται γεγονότων που επεσυνέβησαν μετά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος και ως εκ τούτου δεν έχουν καμιά θέση κατά την εξέταση από το Δικαστήριο, του κατά πόσο το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα θα οριστικοποιηθεί η θα ακυρωθεί. Τέλος, όσον αφορά τον ισχυρισμό τους πως δεν γνώριζαν πως η εταιρεία Lambros G. Lambrou Estates Limited ήταν συνιδιοκτήτης των διαμερισμάτων, δεν έχω επίσης ικανοποιηθεί από το μαρτυρικό υλικό που προσκόμισαν επί τούτου, πως δεν θα μπορούσαν με εύλογη επιμέλεια να το πληροφορηθούν και αυτό κατά τον χρόνο υποβολής του αιτήματος τους για έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Στη βάση όλων των πιο πάνω δεδομένων, το Δικαστήριο δεν μπορεί να ασκήσει την διακριτική του εξουσία υπέρ των εναγόντων-αιτητών και να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Διά ταύτα η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο οπόταν και θα είναι πληρωτέα, επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων και σε βάρος των εναγόντων. (Υπ.) .............................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο