Κυριάκου κ.α. ν. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, τέως Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ, Αρ. Αίτησης - Έφεσης: 112/18, 20/

(2)(α) του Περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων Νόμου Ν.65(Ι)/15 για τους χρεώστες Αιτητές-Εφεσείοντες 1 και 2 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας. Και στο αίτημα αυτό οι Καθ΄ ων η Αίτηση-Εφεσίβλητοι καταχώρησαν ένσταση με τους ακόλουθους λόγους ένστασης: "Ι. Σύμφωνα με την τελευταία τροποποίηση του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/65, ο οποίος τροποποιήθηκε με τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικό) Νόμο του 2018, Ν.87(Ι)/2018το άρθρο 44Γ

(3)προνοεί τα ακόλουθα: Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (ε) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου (στ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιοδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από τον εν λόγω σχέδιο. Το κείμενο στον Νόμο είναι σαφές. Σαφώς προκύπτει ότι κατά τον χρόνο καταχώρησης της έφεσης πρέπει να έχει ήδη εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα. Με την προσθήκη της λέξης «μόνο» με τον τροποποιητικό Νόμο, συνεπάγεται ότι παραμερισμός της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης, μπορεί να επιτραπεί περιοριστικά μόνο για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο ανωτέρω. Συνεπώς, η τυχόν έκδοση προστατευτικού διατάγματος μετά την καταχώρησης της αίτησης δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο έφεσης και κατ΄ επέκταση, η τυχόν έκδοση τέτοιου διατάγματος είναι άσχετη με τα επίδικα θέματα. Αυτό συνεπάγεται αυτόματα ότι δεν προκύπτει "καλός λόγος" για εισαγωγή αυτής της μαρτυρίας, ως άσχετης με τα θέματα που το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας. II. Ο Αιτητής δεν έχει δείξει ότι υπάρχει «καλός λόγος» ώστε το Δικαστήριο να επιτρέψει την καταχώρηση επιπρόσθετης και/ή συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης και/ή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.48 θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και/ή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Νομολογίας για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. III. Δεν μπορεί να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα εφόσον μέσω αυτού όπως είναι διατυπωμένο δεν προσδιορίζεται η μαρτυρία που επιχειρείται να εισαχθεί. ΙV. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση είναι ανεπαρκής και/ή ελλιπής και/ή αόριστη και δεν δικαιολογεί και/ή δεν μπορεί να στηρίξει το αίτημα του Αιτητή και/ή δεν αποκαλύπτει λόγο και/η επαρκή και/η βάσιμο και/ή νόμιμο και/ή εύλογο και/ή καλό λόγο ως προς το γιατί η υπό εξέταση αίτηση να γίνει δεκτή από το Δικαστήριο με αποτέλεσμα η υπό εξέταση αίτηση να παραμένει αδικαιολόγητη, καταχρηστική, ατεκμηρίωτη, αβάσιμη και υποκείμενη σε απόρριψη. V. Η νομική βάση της αίτησης σαφώς είναι ελλιπής. VI. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται υπέρ της χορήγησης άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκεί όπου αυτά που επιδιώκεται να εισαχθούν είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που προβάλλει ο αντίδικος με τους δικούς του ισχυρισμούς, κάτι το οποίο δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση. VII. Χωρίς επηρεασμό των πιο πάνω λόγων ένστασης, η αίτηση για έκδοση προστατευτικού διατάγματος, προφανώς καταχωρήθηκε σε μια απέλπιδα προσπάθεια μη προώθησης της διαδικασίας πλειστηριασμού, 27 ημέρες μετά την επίδοση του Τύπου ΙΑ, οπότε κανένα ενδεχόμενο υπήρχε να εκδοθεί διάταγμα πριν την παρέλευση 30 ημερών από την επίδοση του Τύπου ΙΑ, ούτως ώστε να υπάρχει βάσιμος λόγος ένστασης σε σχέση με την διαδικασία πλειστηριασμού, ενώ στην συνέχεια υπήρχε ασύγγνωστη καθυστέρηση στην προώθηση της αίτησης, εφόσον τα στοιχεία που ζητούνταν από την Υπηρεσία Αφερεγγυότητας έπρεπε να είχαν υποβληθεί εξ αρχής, με αποτέλεσμα η παρούσα αίτηση να υποβάλλεται σε αδικαιολόγητα καθυστερημένο στάδιο. VIII. Η αίτηση είναι καταχρηστική. ΙΧ. Χωρίς επηρεασμό των πιο πάνω λόγων ένστασης, υπό οιεσδήποτε περιστάσεις δεν μπορεί να ισχύει η διαδικασία καταχώρησης συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως στα πλαίσια πρωτογενούς διαδικασίας, όπως η παρούσα, και/ή δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής η Διαταγή 48

(2), και ως εκ τούτου η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, αλλά εν πάση περιπτώσει ούτε και με προφορική μαρτυρία μπορεί να εισαχθεί το προστατευτικό διάταγμα, τόσο επειδή δεν αποτελεί τεκμήριο στην κυρίως αίτηση όσο και επειδή είναι άσχετο με τα επίδικα θέματα." Το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μία αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλ. Αναφορικά με την αίτηση Ματθαίου Φιλόκυπρου

(2008)1 ΑΑΔ 510, Α. Messios & Sons Ltd κ.ά. ν. Λεωνίδα

(2010)1 ΑΑΔ 195). Η κατάδειξη καλού λόγου για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι προϋπόθεση που τίθεται από την Δ.48 θ.4

(2)σε περίπτωση αίτησης για ενδιάμεση θεραπεία. Ο αιτητής θα πρέπει να θέσει υπόψη του Δικαστηρίου τα στοιχεία που καταδεικνύουν την ύπαρξη καλού λόγου διαφορετικά το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει εάν υφίσταται τέτοιος. Δεν είναι απαραίτητο ο αιτητής να παρουσιάζει την ένορκη δήλωση που θα καταχωρίσει εάν επιτραπεί, αναμφίβολα όμως το Δικαστήριο σε τέτοια περίπτωση αποκομίζει την ακριβή μαρτυρία που επιθυμεί να παρουσιάσει εάν το πράξει (βλ. Παπακόκκινου κ.ά. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ

(2012)1(Α) ΑΑΔ 643). Καλός λόγος προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης (βλ. Κόκκινου ν. Κόκκινου, Πολ. Έφεση 29/14, ημερ. 3.11.16). Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η κυρίως αίτηση αποτελεί Πρωτογενή Αίτηση (originating summons) η οποία εκδικάζεται με την παρουσίαση εκ μέρους των μερών μαρτυρίας, όπως και στις αγωγές, όπως είναι η θέση του κ. Ιωάννου και ότι συνακόλουθα η Δ.48 επί της οποίας στηρίζεται η αίτηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι η διάταξη που διέπει τον τρόπο εκδίκασης και/ή παρουσίασης μαρτυρίας για την κυρίως αίτηση η οποία κατά τον κ. Ιωάννου είναι Πρωτογενή Αίτηση (originating summons). Το διάβημα που επιχειρείται να ληφθεί από τον αιτητή με βάση την Δ.48 4

(2)δεν μπορεί να προωθηθεί όσον αφορά την κυρίως αίτηση αν αυτή είναι Πρωτογενής Αίτηση (originating summons) αφού οι διάδικοι έχουν τη δυνατότητα προσκόμισης μαρτυρίας με άλλο τρόπο προς επίλυση της ουσίας της διαφοράς. Ο "καλός λόγος" (του οποίου επίκληση γίνεται σε ενδιάμεσες αιτήσεις) όπως η παρούσα υπόθεση που είναι Γενική Αίτηση δυνάμει του μέρους VIA του Τροποποιητικού Νόμου 142(Ι)/15 (και όχι Πρωτογενής Αίτηση) είναι η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης για να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου τα δύο προστατευτικά διατάγματα την προηγούμενη της εκδίκασης της αίτησης και η επιθυμία των Αιτητών-Εφεσειόντων να τα θέσουν υπ΄ όψιν του Δικαστηρίου αφού αποτελούν ένα εκ των λόγων του άρθρου 44Γ

(3)δυνάμει του οποίου μπορεί να ανασταλεί και/ή παραμεριστεί ο πλειστηριασμός. Τα δύο όμως εκδοθέντα προστατευτικά διατάγματα δυνάμει του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων Νόμου μπορούν να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της ακρόασης της κυρίως αίτησης (αφού αποτελούν αποφάσεις Δικαστηρίου που μπορούν να επισυναφθούν στις αγορεύσεις των δικηγόρων των Αιτητών-Εφεσειόντων) για να εξεταστεί κατά πόσο η έκδοση τους αποτελεί τροχοπέδη στον προγραμματισμένο πλειστηριασμό. Παρά το γεγονός ότι η αίτηση δεν είναι Πρωτογενής Αίτηση (originating summons) για να ισχύουν όσα αναφέρονται στη Δ.55 σε σχέση με την προσκόμιση μαρτυρίας αλλά Γενική Αίτηση δυνάμει των προνοιών του Ν.142(Ι)/15 εντούτοις θεωρώ αχρείαστο να κατατεθούν υπό μορφή μαρτυρικού υλικού τα δύο προστατευτικά διατάγματα που αποτελούν τον "καλό λόγο" που κατά τους Αιτητές επιβάλλει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης για να τεθούν υπόψη του Δικαστηρίου αφού αυτά μπορούν να τεθούν ως αποφάσεις Δικαστηρίου με τις αγορεύσεις των Αιτητών-Εφεσειόντων. Οι ίδιοι οι Αιτητές-Εφεσείοντες με την ένορκη δήλωση του Αιτητή-Εφεσείοντα 1 που συνοδεύει την αίτηση αναφέρονται στην παρ. 24 στην αίτηση τους για έκδοση προστατευτικών διαταγμάτων στις 24.10.18 δύο ημέρες πριν την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης-Έφεσης θέτοντας το υπόβαθρο στην αίτηση τους ότι είναι πιθανή η έκδοση προστατευτικών διαταγμάτων σε περίπτωση επιτυχίας της. Όσον αφορά τη διαφορά της Γενικής Αίτησης από την Πρωτογενή Αίτηση στην οποία εκδίδεται δηλωτική απόφαση σε ζητήματα που προκύπτουν από ερμηνεία εγγράφων βλέπε Αναφορικά με την Αίτηση της Χατζηιωσήφ, Ζαπίτης και Ασπρίδης Λίμιτεδ, Π.Ε. 15/19 ημερ. 6.2.19. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αποτυγχάνει και απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............ Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο