ΙΩΑΝΝΟΥ κ.α. ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 244/2016, 19/3/2019

(1)ημέρας για την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης από την ημερομηνία σύνταξης ή και έκδοσης του διατάγματος ή και οποιαδήποτε άλλη θεραπεία που το Δικαστήριο θεωρήσει δίκαιη. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Αιτήτρια η οποία έχει ως ακολούθως: « Είμαι ένας εκ των δικηγόρων στο δικηγορικό γραφείο των κ.κ. Χρίστου Πουτζιουρή & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, δικηγόρων των εναγόντων/αιτητών στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, γνωρίζω καλά και θετικά τα γεγονότα για την πιο πάνω αίτηση και προβαίνω στην παρούσα ένορκο δήλωση, τόσο από πληροφορίες από τον φάκελο της δικογραφίας της εν λόγω υπόθεσης όσο και από πληροφορίες από τον Δικηγόρο που χειρίζεται την εν λόγω αγωγή κ. Πουτζιουρή και κατονομάζω κατωτέρω τα τρίτα πρόσωπα από τα οποία έλαβα πληροφορίες και είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένος από την ενάγουσα 3 όπως προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση. Έχει ήδη ετοιμαστεί εδώ και καιρό η έκθεση απαίτησης των εναγόντων στην υπό τον ως άνω αριθμόν και τίτλο αγωγή αλλά δεν έχει καταχωρηθεί έως και σήμερα λόγω διαφωνίας στο χειρισμό της υποθέσεως και μεταξύ των εναγόντων και αναμέναμε εδώ και καιρό τις οδηγίες των εναγόντων και δεν προβήκαμε στην καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης μας διά τον λόγο ότι κάποιοι είχαν πρόθεση να διορίσουν νέο δικηγόρο. Την 24.10.2018 μας είχε δοθεί άδεια από το Δικαστήριο να αποσυρθούμε από δικηγόροι των εναγόντων 1, 2 και 3 οι οποίοι ήταν παρόντες ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά εν τω μεταξύ είχαμε προβεί στην καταχώρηση αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης μας την 9.7.2018 η οποία την 24.10.2018 είχε οριστεί για Ακρόαση την 21.1.2019 με σκοπό να τοποθετηθούν οι ενάγοντες και να διορίσουν νέο δικηγόρο. Την 21.1.2019 οι ενάγοντες 1 και 2 εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και δήλωσαν ότι επιθυμούν να αποσύρουν την αγωγή όσον αφορά τους ιδίους και έτσι έγινε. Επίσης την ίδια ημερομηνία ζητήθηκε από το γραφείο μας παράταση χρόνου να καταχωρήσουμε την Έκθεση Απαίτησης μας αναφορικά με την ενάγουσα 4 την οποία ακόμη εκπροσωπούσαμε και άδεια δόθηκε αφού η άλλη πλευρά δεν έφερε ένσταση στο αίτημα μας και ως εκ τούτου προβήκαμε στην καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης μας αναφορικά με την ενάγουσα 4 την ίδια μέρα ήτοι την 21.1.2019 εφόσον ήση την είχαμε έτοιμη εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το Δικαστήριο όρισε την αγωγή για οδηγίες την 6.2.2019 με σκοπό να παρουσιαστεί η ενάγουσα 3 ενώπιον του Δικαστηρίου και να ενημερώσει το Δικαστήριο όσον αφορά τις προθέσεις της αναφορικά με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Η ενάγουσα 3 επικοινώνησε μαζί με τον κ. XXXXX Πουτζιουρή μετά την εμφάνιση μας ενώπιον του Δικαστηρίου την 21.1.2019 γιατί η ίδια επιθυμούσε να προωθήσει την εν λόγω αγωγή και δεν συμφωνούσε με τους ενάγοντες 1 και 2 οι οποίοι απέσυραν την αγωγή τους και ζήτησε από τον κ. XXXXX Πουτζιουρή όπως την εκπροσωπήσει και πάλι το γραφείο μας. Την 6.2.2019 η ενάγουσα 3 εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και ανέφερε ότι επιθυμεί όπως την εκπροσωπεί και πάλι το γραφείο μας όσον αφορά την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Είναι προς το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης να παραχωρηθεί η αιτούμενη παράταση χρόνου για καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης της ενάγουσας 3 στην υπό τον ως άνω αριθμόν και τίτλο αγωγή εφόσον είναι έτοιμη εδώ και καιρό αλλά ο λόγος που δεν καταχωρήθηκε ήταν τα όσα αναφέρω πιο πάνω. Οι εναγόμενοι ουδέποτε καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση που καταχωρήθηκε προηγουμένως για παράταση του χρόνου και ούτε καταχώρησαν αίτηση για απόρριψη της αγωγής ένεκα μη προώθησης της και ως εκ τούτου εμποδίζονται από την δικονομική τους συμπεριφορά να προβάλλουν ένσταση στην αίτηση της εναγομένης 3. Ήδη έχει καταχωρηθεί η Έκθεση Απαίτησης της ενάγουσας 4 και εξυπηρετείται καλύτερα η δικαιοσύνη να εκδικαστούν μαζί όλες οι απαιτήσεις και τα επίδικα θέματα σε μία αγωγή που να περιλαμβάνει και τους δύο εγγυητές των πρωτοφειλετών του επίδικου δανείου παρά να γίνουν ξεχωριστές αγωγές από την κάθε μία. Ζητούμε διάταγμα παράτασης χρόνου 1 μέρας για καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης της ενάγουσας 3 στην υπό τον ως άνω αριθμόν και τίτλο αγωγή. Ως εκ των ανωτέρω ζητούμε Διάταγμα ως η αίτηση. Πάντα τα ανωτέρω ορκίζομαι και δηλώνω από όσα προσωπικά γνωρίζω και πληροφορούμαι αποκαλύπτοντας την πηγή της πληροφόρησής μου.» Η αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 θ.2,8,9, Δ.20 θ.1 και Δ.57 θ.2 καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Καθ΄ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση στις 12.3.2019 με την οποία προβάλλονται οκτώ

(8)λόγοι ένστασης οι οποίοι έχουν ως κατωτέρω: «Α. Η αίτηση των αιτητών ημερ. 7.2.2019 είναι γενική, αόριστη και ασαφής. Β. Η ένορκη δήλωση των αιτητών δεν υποστηρίζει την συγκεκριμένη αίτηση. Γ. Η αίτηση των αιτητών είναι καταχρηστική και παράτυπη και πρέπει να απορριφθεί με έξοδα σε βάρος των αιτητών. Δ. Η αίτηση ημερ. 7.2.2019 είναι νόμω και ουσία αβάσιμη καθότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις της ισχύουσας Νομοθεσίας. Ε. Η αίτηση ημερ. 7.2.2019 είναι αντικανονική. ΣΤ. Η αίτηση ημερ. 7.2.2019 καταχωρήθηκε καθυστερημένα χωρίς οποιαδήποτε αιτιολογία. Ζ. Η αίτηση ημερ. 7.2.2019 δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση. Η. Η παρούσα αίτηση προσκρούει στο Άρθρο 30.2 του Συντάγματος καθώς και στη Συνθήκη Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Άρθρο 6, που προβλέπουν για εκδίκαση των υποθέσεων μέσα σε εύλογο χρόνο.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του δικηγόρου που διόρισε η Καθ΄ης η αίτηση για να την εκπροσωπήσει και η οποία έχει ως εξής: «

1. Είμαι δικηγόρος των εναγομένων στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή και αναφέρω ότι γνωρίζω πολύ καλά και από προσωπική γνώση αλλά και από τον φάκελο της δικογραφίας τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένος από τους εναγόμενους να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση.
2. Οι ενάγοντες την 1.2.16 καταχώρησαν κλητήριο ένταλμα (Ο.2 r.1) και τρία χρόνια μετά ήτοι την 7.2.19 εξαιτούνται από το Σεβαστό Δικαστήριο, όπως τους δοθεί παράταση 1 μέρας για την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης, παρόλο που η Έκθεση Απαίτησης καταχωρείται και παραδίδεται εντός 10 ημερών από την εμφάνιση εκτός αν επεκταθεί ο χρόνος από το Δικαστήριο.
3. Αρνούμαι την παράγραφο 2 της ένορκης δήλωσης των αιτητών και αναφέρω ότι οι ισχυρισμοί της είναι γενικοί και αόριστοι και δεν προσδιορίζουν χρονικά πότε είχαν ετοιμάσει την Έκθεση Απαίτησης των εναγόντων. Η Έκθεση Απαίτησης έπρεπε να είχε καταχωρηθεί είτε εντός του προβλεπόμενου χρόνου σύμφωνα με τους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας είτε εν πάση περιπτώσει εντός ευλόγου χρόνου και όχι με το πέρας των τριών ετών. Η απλή αναφορά του ενόρκως δηλούντα ότι είχαν ήδη ετοιμάσει εδώ και καιρό την Έκθεση Απαίτησης η οποία είναι χρονικά απροσδιόριστη δεν αποδεικνύει και την πρόθεση των εναγόντων να καταχωρήσουν την Έκθεση Απαίτησης εμπρόθεσμα. Εξ΄ άλλου η αδράνεια των εναγόντων είναι ομολογούμενη στην παράγραφο 2 της ένορκης δήλωσης, αφού ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι ανάμεναν εδώ και καιρό τις οδηγίες των εναγόντων.
4. Επίσης αναφέρω ότι το γεγονός ότι κάποιοι είχαν πρόθεση να διορίσουν νέο δικηγόρο, χωρίς να γίνεται αναφορά ποίοι, δεν δικαιολογεί εν πάση περιπτώσει τους λοιπούς ενάγοντες από το να μην προωθήσουν την υπόθεση τους και αποφάσισαν να καταχωρήσουν Έκθεση Απαίτησης μετά το πέρας των τριών χρόνων.
5. Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας και/ή με την παρούσα αίτηση εκτροχιάζεται η διαδικασία.
6. Παραδέχομαι την παράγραφο 3 της ένορκης δήλωσης των αιτητών.
7. Παραδέχομαι την παράγραφο 4 της ένορκης δήλωση των αιτητών, πλην του ισχυρισμού ότι είχαν έτοιμη την Έκθεση Απαίτησης εδώ και αρκετό καιρό. Περαιτέρω αναφέρω ότι την 21.1.19 δόθηκε εκ λάθους άδεια από πλευράς των εναγομένων για καταχώρηση Έκθεσης Απαίτησης της Ενάγουσας
8. Είχα δώσει σαφείς και ξεκάθαρες οδηγίες στον δικηγόρο του γραφείου μου, να φέρει ένσταση στο αίτημα των αιτητών και συνεπώς να μην αποδεχτεί την οποιαδήποτε καταχώρηση. Δυστυχώς ο συνάδελφος εκ παραδρομής αποδέχτηκε την καταχώρηση παρά τις οδηγίες μου. Τα όσα αναγράφω βρίσκονται και στα πρακτικά του δικαστηρίου, τα οποία επεξηγεί η κα XXXXX Κουμή ενώπιον του Δικαστηρίου στις 6.2.
10. Αγνοώ και συνεπώς αρνούμαι την παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης των αιτητών, πλην του γεγονότος ότι το Δικαστήριο όρισε την αγωγή για να παρουσιαστεί η ενάγουσα 3 για να ενημερώσει το Δικαστήριο όσον αφορά τις προθέσεις της αναφορικά με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Όπως προκύπτει και από τους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντα τόσο από την παράγραφο 5 της ένορκης του δήλωσης όσο και από τις παραγράφους 3 και 4 είναι η θέση μας ότι οι ενάγοντες και ειδικότερα η ενάγουσα 3 εκτροχιάζει την διαδικασία βάσει νεφελωδών και/ή ανυπόστατων ισχυρισμών της οι οποίοι είναι επί της ουσίας ανακόλουθοι.
11. Παραδέχομαι την παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσης των αιτητών.
12. Αρνούμαι την παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης των και ειδικότερα τον ισχυρισμό ότι η εναγόμενη 3 είναι έτοιμη εδώ και αρκετό καιρό. Ως έχει λεχθεί ήδη πέρασαν τρία χρόνια από την καταχώρηση της αγωγής. Η απλή αναφορά «εδώ και αρκετό» είναι γενική, αόριστη και χρονικά απροσδιόριστη.
13. Αρνούμαι την παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης των αιτητών και αναφέρω τα ακόλουθα: Στις 24.10.18 ζητήσαμε να καταχωρήσουμε ένταση στην αίτηση των αιτητών 1, 2, 3 και 4 ημερ. 9.7.
14. Στις 24.10.18 όμως είχε δοθεί άδεια από το Δικαστήριο να αποσυρθούν οι δικηγόροι των εναγομένων 1, 2 και 3 ως και η αναφορά στην παράγραφο 3 της ένορκης δήλωσης των αιτητών. Δεδομένης της άδειας αυτής αλλά και δεδομένου ότι οι δικηγόροι των εναγομένων είχαν αναφέρει την επιθυμία τους να αποσυρθούν και από δικηγόροι της ενάγουσας 4, είχαμε πρόθεση να ζητήσουμε απόρριψη της αίτησης των αιτητών ημερ. 9.7.18 και ή εν πάση περιπτώσει να καταχωρούσαμε ένσταση αφού ξεκαθάριζε η όλη κατάσταση με τον αν θα προχωρούσαν οι ενάγοντες την υπόθεση τους ή όχι.
15. Αρνούμαι τις παραγράφους 9 και 10 της ένορκης δήλωσης των αιτητών.
16. Αναφέρω ότι η παρέλευση του χρόνου για την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης αλλά και η όλη συμπεριφορά της ενάγουσας 3 εκτροχιάζουν την διαδικασία και αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας.
17. Η παρούσα αίτηση προσκρούει στο Άρθρο 30.2 του Συντάγματος καθώς και στη Συνθήκη Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Άρθρο 6, που προβλέπουν για εκδίκαση των υποθέσεων μέσα σε εύλογο χρονο.
18. Αρνούμαι την παράγραφο 11 και 12 της ένορκης δήλωσης των αιτητών.
19. Τα πιο πάνω ορκίζομαι και λέγω εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και ως αναφέρω ανωτέρω.
20. Ως εκ των ανωτέρω είναι δίκαιο και εύλογο όπως η αίτηση των εναγόντων απορριφθεί.» Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, Δ.20 θ.1, Δ.26, Δ.39 θ.2 και Δ.48 θ.2-7, 8, στο άρθρο 32 του Ν.14/60, στο Άρθρο 30.2 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Συνθήκης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στις γενικές εξουσίες, συμφυή εξουσία και πρακτική και δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Οι δικηγόροι της Αιτήτριας στη γραπτή τους αγόρευση αφού αναφέρονται σε προκαταρκτικά επιχειρήματα, όπως τα αποκαλούν, μεταξύ των οποίων είναι ότι στη νομική βάση της ένστασης δεν αναφέρεται η Δ.57 θ.2, εισηγούνται ότι εκ τούτου και μόνο θα πρέπει να απορριφθεί η ένσταση της Καθ΄ης η αίτηση χωρίς καν να εξεταστεί αυτή. Επίσης εισηγούνται ότι η Καθ΄ης η αίτηση δεν προέβη σε λήψη μέτρων για απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης της ένεκα της μη καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης από τους Ενάγοντες και δη την Αιτήτρια και επομένως δεν θα πρέπει διαμέσου αυτής της διαδικασίας να λάβει η ένσταση τους τη μορφή αυτού του δικονομικού μέτρου. Ακόμη, αποτελεί θέση τους ότι είναι αδικαιολόγητη η στάση της Καθ΄ης η αίτηση να φέρει ένσταση στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αφού για την Ενάγουσα 4 δεν έφερε ένσταση και συγκατατέθηκε στην έκδοση διατάγματος παράτασης του χρόνου καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης, ως ζητήθηκε με την αίτηση ημερομηνίας 9.7.2018 που είχε υποβληθεί από όλους τους Ενάγοντες. Ακολούθως περιγράφεται το ιστορικό της υπόθεσης καθώς και η νομική βάση της αίτησης, ενώ, αφού σχολιάζονται οι λόγοι ένστασης ζητείται όπως αυτοί μη ληφθούν υπόψη, ως γενικοί και αόριστοι και σε κάποιο βαθμό επαναλαμβάνονται τα όσα έχουν αναφερθεί ως προκαταρκτικά επιχειρήματα. Επικαλούνται δε σχετική νομολογία επί του θέματος. Από την άλλη πλευρά ο δικηγόρος που εμφανίστηκε εκ μέρους και για τον δικηγόρο που διόρισε η Καθ΄ης η αίτηση να την εκπροσωπεί, αφού υιοθέτησε τους λόγους ένστασης και τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση προβαίνει σε αναφορά σε σχέση με την καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης, αφού το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα (Δ.2 θ.1) καταχωρήθηκε την 1.2.2016 και η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε τρία χρόνια αργότερα. Είναι εισήγησή του ότι σε περίπτωση που εκδοθεί το διάταγμα ουσιαστικά θα εκτροχιάζετο η πορεία της διαδικασίας της υπόθεσης αυτής, ενώ συνάμα θα ήταν εκτός των πλαισίων του Άρθρου 30.2 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και του άρθρου 6

(1)της ΕΣΔΑ που ορίζουν ότι θα πρέπει η δικαστική διαδικασία να γίνεται εντός ευλόγου χρόνου και δεν θα υπήρχε, κατά τον χαρακτηρισμό του, δίκαιη δίκη. Όσον αφορά το επιχείρημα ότι στην ένσταση δεν καταγράφεται η Δ.57 θ.2 και ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί η ένσταση της Καθ΄ης η αίτηση χωρίς καν να εξεταστεί, κατά την κρίση του Δικαστηρίου το σημαντικότερο είναι ότι καταγράφεται στη νομική βάση της ένστασης η Δ.48 θ.2-7 και 8, αν και θα ήταν ορθότερο να καταγράφετο και η Δ.57 θ.2. Βέβαια δεν αντιλαμβάνομαι πως αναγράφονται άλλα άρθρα ή διαταγές στη συγκεκριμένη αίτηση που δεν σχετίζονται με την υπό κρίση αίτηση, όμως δεν είναι τούτο το ζητούμενο και γι΄ αυτό δεν θα γίνει περαιτέρω σχολιασμός αυτών. Το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση έγινε από δικηγόρο που διόρισε η Καθ΄ης η αίτηση να την εκπροσωπήσει. Στην παράγραφο 1 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση αναφέρονται τα ακόλουθα: «Είμαι δικηγόρος των εναγομένων στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή και αναφέρω ότι γνωρίζω πολύ καλά και από προσωπική γνώση αλλά και από τον φάκελο της δικογραφίας τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένος από τους εναγόμενους να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση.» Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων, όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους (βλ. Δ.39 κ.2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton ν. Δερμοσακ Λίμιτεδ κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd

(1999)1 AAD 1858). Στην υπόθεση THANOS HOTELS LTD v. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036, το Ανώτατο Δικαστήριο επεσήμανε το ανεπιθύμητο της πρακτικής την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, επομένως και την ένσταση, να γίνεται από δικηγόρο αναμένοντας, ένεκα προηγούμενης νομολογίας, το φαινόμενο αυτό να είχε εκλείψει. Σημειώνεται, από το παρόν Δικαστήριο, ότι, αντί να εκλείψει το φαινόμενο αυτό, από τη Δικαστική γνώση που έχει επιλαμβανόμενο σωρεία ενδιάμεσων αιτήσεων, έχει επιταθεί σε τέτοιο βαθμό που οι δικηγόροι πλέον παίζουν και το ρόλο του μάρτυρα. Στην Προσφυγή 1045/05, DULAL v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ημερομηνίας 27/10/05, με μονομελή σύνθεση λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Ahapittas v. Roc Chik Ltd

(1968)1 CLR 1, Ιn Re Efthymiou

(1987)1 CLR 28, Ιn Re An Advocate

(1987)1 CLR 319 και Thanos Hotels Ltd v. Δημήτρης Ιωάννου

(1991)1 ΑΑΔ 1036), οι δικηγόροι δεν πρέπει να ορκίζονται αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης του πελάτη τους, εκτός όπου τούτο είναι απόλυτα αναγκαίο. Εδώ, όπως ήδη ανάφερα, δεν εξηγείται γιατί να μην ορκίζεται ο ίδιος ο αιτητής. Παρόλο που ο κ. Παύλος Ερωτοκρίτου δεν χειρίζεται την υπόθεση, ουσιαστικά η ένορκη δήλωση προέρχεται από τους δικηγόρους του αιτητή. Είμαι της άποψης ότι αυτός είναι αρκετός λόγος για απόρριψη της αίτησης.» Στην Προσφυγή 869/05, SVETLANA SHALAEVA v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ημερομηνίας 24/3/06, το ίδιο το Δικαστήριο (με την ίδια σύνθεση) με αυτή της DULAL (ανωτέρω), αφού αναφέρεται στην πιο πάνω νομολογία αποδέχεται την ένορκη δήλωση που προέβη ο δικηγόρος γιατί το βάρος απόδειξης δεν το είχε η προσφεύγουσα αλλά η Κυπριακή Δημοκρατία. Αν το είχε, δυνατό να κατέληγε ότι η ένορκη δήλωση να μην ήταν επαρκής. Στην υπόθεση DMITRY RYBOLOVLEV v. ELENA RYBOLOVLENA κ.ά.

(2010)1 ΑΑΔ 82, λέχθηκαν τα εξής υπό τριμελή σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως Εφετείο: «Το θέμα της κατάρτισης και υποβολής σε δικαστική διαδικασία ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, διέπεται από καλά καθιερωμένες αρχές που εκπηγάζουν από τη νομολογία. Αν χρειάζεται να τις συνοψίσουμε ξανά, θα λέγαμε ότι γενικά ομιλούντες, μια ένορκη δήλωση δεν αποκλείεται απλά επειδή ο ομνύων είναι δικηγόρος. Οι δικηγόροι όμως θα πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και τυγχάνει γενικά ανεπιθύμητο να εμφανίζονται ως μάρτυρες ή ενόρκως δηλούντες σε δικαστική διαδικασία στην οποία εκπροσωπούν διάδικο, εκτός εάν αυτό είναι αναγκαίο. Αφ' ης όμως στιγμής δικηγόρος έχει με τον ένα ή άλλο τρόπο καταστεί μάρτυρας γεγονότων, τότε κωλύεται, λόγω ασυμβιβάστου, να συνεχίζει να εμφανίζεται χειριζόμενος την υπόθεση του πελάτη του ως δικηγόρος. (Ahapittas v. Roc-Chic Ltd

(1968)1 C.L.R. 1, In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 319, Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036). Στις πιο πάνω καλά καθιερωμένες αρχές δεν κρίνουμε ορθό να προσθέσουμε ή να αναγνωρίσουμε και άλλη αρχή σύμφωνα με την οποία εάν ο ομνύων είναι δικηγόρος και δεν επεξηγεί με επάρκεια γιατί προβαίνει ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο πελάτης του, τότε η ένορκη δήλωση πάσχει και θα πρέπει ν' αγνοηθεί ή απορριφθεί. Ούτε και συμφωνούμε ότι μια τέτοια απόλυτη αρχή εξάγεται από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Dulal Dulal (ανωτέρω). Απλά, στη προσφυγή εκείνη το Ανώτατο Δικαστήριο με μονομελή σύνθεση, το οποίο επιλαμβανόταν ενδιάμεσης αίτησης στο πλαίσιο προσφυγής για αναστολή εκτέλεσης διαταγμάτων απέλασης και κράτησης, έκρινε ότι θα έπρεπε ο ομνύων δικηγόρος να παράσχει κάποια εξήγηση γιατί προέβηκε ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο ίδιος ο αιτητής. Ενώ δε το Δικαστήριο εξέφρασε την άποψη ότι αυτός θα ήταν αρκετός λόγος γι' απόρριψη της αίτησης, εντούτοις, προχώρησε και εξέτασε την ουσία της και την απέρριψε για άλλους λόγους, βασιζόμενο στα στοιχεία που παρατέθηκαν στην ένορκη δήλωση. Σημειώνεται ότι στην υπόθεση Dulal Dulal ο αιτητής, αν και ήταν υπήκοος της Μπαγκλαντές, κατά τον ουσιώδη χρόνο βρισκόταν στην Κύπρο αναμένοντας την έκβαση της αίτησης του. Υπ' εκείνες τις περιστάσεις κρίθηκε ότι χρειαζόταν μια εξήγηση ως προς το γιατί δεν κατάρτισε ο ίδιος την ένορκη δήλωση. Θα σημειώναμε εδώ, σε αντιδιαστολή, ότι το Ανώτατο Δικαστήριο με την ίδια μονομελή σύνθεση αποδέχτηκε ως κανονική ένορκη δήλωση δικηγόρου εκ μέρους αλλοδαπής αιτήτριας, εφόσον αυτή βρισκόταν στο εξωτερικό, χωρίς άλλη εξήγηση. Συγκεκριμένα στην υπόθεση Svetlana Shalaeva v. Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ. 869/2005, ημερ. 24.3.2006, επιλαμβανόμενο αίτησης της Δημοκρατίας για παροχή ασφάλειας εξόδων από την αλλοδαπή προσφεύγουσα, το ίδιο Δικαστήριο, και ορθά βέβαια, αποδέχθηκε και ενήργησε στη βάση Ένστασης που στηριζόταν σε ένορκη δήλωση δικηγόρου εκ μέρους της προσφεύγουσας - καθ' ης η αίτηση, η οποία είχε ήδη απελαθεί και βρισκόταν στο εξωτερικό. Με αυτά ως δεδομένα, μπορούμε να δεχθούμε ως αρχή της νομολογίας αναφορικά με το θέμα παροχής εξήγησης ως προς το γιατί ομνύων είναι δικηγόρος και όχι διάδικος ή άλλο πρόσωπο, ότι κάποια εξήγηση προς τούτο απαιτείται, εκεί όπου δεν προκύπτει υπό τις περιστάσεις ένας εμφανής καλός λόγος, όπως είναι η διαμονή του διαδίκου στο εξωτερικό και/ή άλλες εγγενείς δυσχέρειες οι οποίες δεν θα επέτρεπαν στον ίδιο να είναι ενόρκως δηλών. Στην υπό εξέταση δε περίπτωση, σύμφωνα με τον ομνύοντα δικηγόρο, η αιτήτρια-εφεσείουσα είναι μόνιμη κάτοικος Ελβετίας η οποία έχει την φροντίδα ανήλικου τέκνου του ζεύγους και η οποια επιλαμβανόταν λήψης δικαστικών μέτρων στην Ελβετία και σε άλλες χώρες κατά τον ουσιώδη χρόνο. Αυτά τα στοιχεία, λαμβανόμενα υπόψη, μαζί με το στοιχείο του επικαλούμενου κατεπείγοντος του θέματος, δεν θα απαιτούσαν, κατά την άποψή μας την παροχή οποιωνδήποτε άλλων εξηγήσεων ως προς το γιατί τα αναγκαία γεγονότα τέθηκαν υπόψη του Δικαστηρίου μέσω δικηγόρου ο οποίος αποκάλυψε ικανοποιητικά τις πηγές πληροφόρησής του. Ο πρώτος τούτος Λόγος Έφεσης επομένως δεν μπορεί να ευσταθήσει.». Στην αίτηση LI XIN

(2010)1 ΑΑΔ 743, με μονομελή σύνθεση και ο ίδιος Εφέτης με αυτή της DULAL (ανωτέρω), αφού επαναλαμβάνεται η ίδια νομολογία που αναφέρεται στην DULAL, επειδή δεν υπήρχε εμφάνιση από την άλλη πλευρά, αν και δεν είχε ικανοποιηθεί πλήρως ότι ήταν αδύνατο για τον αιτητή να προβεί ο ίδιος στην ένορκη δήλωση, κατέληξε, έστω και με κάποιο δισταγμό, να δεχθεί την ένορκη δήλωση του δικηγόρου, επισημαίνοντας ότι θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα αν υπήρχε εμφάνιση και άρνηση των ισχυρισμών, οπότε θα τίθετο θέμα ο δικηγόρος του αιτητή να είναι ταυτόχρονα και μάρτυρας, κάτι που είναι ανεπίτρεπτο. Ακολούθησε η απόφαση στην Προσφυγή 925/2010, ημερομηνίας 20/08/10, HINFU HUANG v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, με μονομελή σύνθεση, στην οποία ειπώθηκαν τα παρακάτω: «Όπως έχει επανειλημμένα νομολογηθεί, οι δικηγόροι των διαδίκων θα πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα και τη μαρτυρία η οποία υποστηρίζει την υπόθεση του πελάτη τους. Είναι δε ανεπιθύμητο όπως προβαίνουν οι ίδιοι σε ενόρκους δηλώσεις και δεν πρέπει να ορκίζονται ως προς γεγονότα, εκτός αν τούτο είναι απόλυτα αναγκαίο, όπως για παράδειγμα επειδή ο πελάτης βρισκόταν στο εξωτερικό και δεν θα ήταν εύκολο να ακολουθηθούν άλλες προσφερόμενες διαδικασίες (Ahapittas v. Rock Chick Ltd

(1968)1 CLR, In Re Efthymiou

(1987)1 CLR 36). Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Υπόθεση Αρ. 1045/2005, Dulal Dulal v. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 27.10.2005, στην οποία παρέπεμψε η δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση, το γεγονός ότι η ένορκη δήλωση προς υποστήριξη αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος στο πλαίσιο προσφυγής εναντίον διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του αιτητή, είχε γίνει όχι από τον ίδιο τον αιτητή, αλλά από δικηγόρο, κρίθηκε ότι ήταν από μόνο του επαρκής λόγος για την απόρριψη της αίτησης. Κατ' ανάλογο δε τρόπο και στην παρούσα διαδικασία, τα γεγονότα προς υποστήριξη της αίτησης μεταφέρονται όχι από τον αιτητή, αλλά από δικηγόρο και αυτό θα ήταν επαρκής λόγος για απόρριψη της αίτησης, αφού καμιά εξήγηση δεν έχει δοθεί γιατί ήταν δύσκολο ή αδύνατο να προβεί στην ένορκη δήλωση ο ίδιος ο αιτητής, ο οποίος συνεχίζει να βρίσκεται στην Κύπρο, έστω και υπό κράτηση.». Στην αίτηση ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

(2010)1 ΑΑΔ 1413, με μονομελή σύνθεση και ο ίδιος Εφέτης της DULAL και της LI XIN, ανωτέρω, ακολουθεί την ίδια θέση όπως και στις αναφερθείσες προηγούμενες αποφάσεις του. Στην υπόθεση NIKITIN ALEXANDER v. GRIGOREY ALEXANDER

(2013)1 Α.Α.Δ. 1093 αναφέρονται τα ακόλουθα: «.. Ο ενόρκως δηλών την αίτηση για προσωρινό διάταγμα, δικηγόρος Μιχάλης Χαραλάμπους, ο οποίος χειρίστηκε την υπόθεση και πρωτοδίκως και κατ' έφεση, κατά παράβαση της νομολογίας που καθιστά άκρως ανεπιθύμητο τέτοιο χειρισμό εφόσον ο δικηγόρος είναι ταυτόχρονα και ομνύων, (δέστε In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 319, Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036 και Αναφορικά με την Αίτηση του Li Xin για Certiorari

(2010)1 A.A.Δ. 743 - η απόφαση στην Rybolovlev v. Rybolovlev στην οποία αναφέρεται ο εφεσίβλητος δεν έθεσε τα πράγματα διαφορετικά, ούτε και πρέπει να λαμβάνεται ως δεδομένο ότι οποτεδήποτε διάδικος είναι στο εξωτερικό, θα πρέπει η ένορκη δήλωση να γίνεται από δικηγόρο, αντί για παράδειγμα, από μια γραμματέα του δικηγόρου), ..». Στην υπόθεση INVESTYLIA PUBLIC COMPANY LTD v. ΤΖΟΖΕΦΙΝ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ

(2013)1 AAΔ 1202, το Ανώτατο Δικαστήριο με τριμελή σύνθεση ως Εφετείο, ανέφερε τα κατωτέρω: «Όσον αφορά την όμνυση της υποστηρικτικής δήλωσης από δικηγόρο χωρίς να εξηγείται ο λόγος για τον οποίο δεν ορκίστηκε διοικητικός σύμβουλος ή γραμματέας της ίδιας της εφεσείουσας, αναμφίβολα η νομολογία έχει κατ' επανάληψη επισημάνει το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, αλλά δεν έχει φθάσει στο σημείο της απαγόρευσης ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η ένορκη αυτή δήλωση, (Dmitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva

(2010)1 Α.Α.Δ. 82). Η απαγόρευση αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης, (In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 319 και Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036).» Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ενόρκως δηλών το μόνο που ανέφερε είναι ότι είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση. Δεν προβάλλει κανένα ισχυρισμό και καμία δικαιολογία γιατί προβαίνει αυτός και όχι κάποιος άλλος, είτε διευθυντής, είτε σύμβουλος, είτε υπάλληλος της Καθ΄ης η αίτηση ενόψει του γεγονότος μάλιστα ότι η έδρα της Καθ΄ης η αίτηση είναι στην Κύπρο και δεν υπήρχε καμία δυσκολία να πράξει τούτο. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο κρίνει ότι αυτή η συγκεκριμένη περίπτωση εμπίπτει εντός της απαγόρευσης και δεν μπορεί το Δικαστήριο να λάβει υπόψη την ένορκη δήλωση και κατ΄ επέκταση την ένσταση. Όμως το δικαίωμα του δικηγόρου, που έχει διοριστεί να εκπροσωπήσει ένα διάδικο, σε αγόρευση δεν παύει να ισχύει και τα όσα αναφέρθηκαν στην αγόρευση του δικηγόρου που παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου βέβαια και θα ληφθούν υπόψη, με βάση όμως τα όσα πλέον σχετίζονται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Πράγματι από το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχωρήθηκε την 1.2.2016 και από την ημερομηνία καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης στις 7.2.2019, διαφαίνεται ότι υπήρξε περί των τριών ετών καθυστέρηση, αφού θα έπρεπε εντός δέκα

(10)ημερών από την καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης να καταχωρήσει την Έκθεση Απαίτησης βάσει της Δ.20 θ.1. Οι αρχές που διέπουν το θέμα καθυστέρησης συνοψίζονται στην απόφαση Λυσιώτη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2000)1 ΑΑΔ 364 όπου παρατίθενται τα κριτήρια που εφαρμόζονται σε αιτήσεις για παράταση του χρόνου, η οποία διέπεται από τις πρόνοιες τη Δ.57 θ.2, οι οποίες είναι οι ακόλουθες: « 1. Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis

(1968)1 C.L.R. 291, 293 και Schafer v. Blyth

(1920)3 K.B. 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α.

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ., 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic

(1981)3 C.L.R. 271). 2.Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Μιχαηλίδης Χρίστου, Πολιτική ΄Εφεση 9626/25.11.96, Κληρίδη ν. Σταυρίδη, Πολιτικές Εφέσεις 8918 και 9064/21.10.97, και Βαρδιάνου ν. Richards, Πολιτική ΄Εφεση 9112/14.4.98). ΄Οπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέεται με το δημόσιο συμφέρον για την τελεσιδικία και επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα των διαδίκων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα που τάσσονται από τους θεσμούς εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαιοσύνης (Χόππης ν. Παναγή

(1993)Α.Α.Δ. 140, Βαρδιάνου (πιο πάνω) και Cyprus Import Corporation Ltd v. Κώστας, Πολιτική ΄Εφεση 9359/22.5.98). 3. Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας (Eaton v. Storer 22 Ch. D. 92, C.A. και Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 904). 4.Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω), σελ. 143. Βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.α., Πολιτική ΄Εφεση 10232/11.1.2000 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: "Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. ΄Οπως εξηγείται στη Χοππής, σελ. 143: "Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολό των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης" (Βλ. επίσης Δημοκρατίας ν. Χριστοδούλου, Α.Ε. 2207-2208/20.6.97 και Πισσούριου ν. Golden Hand Co. Ltd, Πολιτική ΄Εφεση 10272/26.2.99). Στη συγκεκριμένη περίπτωση στην αίτηση ημερομηνίας 9.7.2018, η οποία καταχωρήθηκε, από όλους τους Ενάγοντες, με καθυστέρηση πέραν των 2 ½ ετών, για την Ενάγουσα 4, δεν έφερε ένσταση η Καθ΄ης η αίτηση και εκδόθηκε το αιτούμενο διάταγμα. Διερωτάται κάποιος γιατί σε εκείνη την περίπτωση η Καθ΄ης η αίτηση δεν προέβαλε ένσταση και ισχυρισμούς ότι επηρεάζονται τα συνταγματικά δικαιώματα της με βάση το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και το άρθρο 6

(1)της ΕΣΔΑ και εκδόθηκε το σχετικό διάταγμα, ενώ για την Αιτήτρια προτάσσει τέτοιους ισχυρισμούς, όταν η αγωγή συνεχίζεται. Πώς επηρεάζονται τα δικαιώματα της, σε σχέση με την επιθυμία της Ενάγουσας 3 να προωθήσει την υπόθεση της, αφού η αγωγή ήταν κοινή και για τους τέσσερεις και συνεχίζει να είναι κοινή για τους Ενάγοντες 3 και 4 και τα ίδια θέματα που το Δικαστήριο θα επιληφθεί κατά την ακρόαση της υπόθεσης για την Ενάγουσα 4 θα επιληφθεί και για την Ενάγουσα 3. Από την άλλη εάν επιθυμία της Καθ΄ης η αίτηση ήταν όπως μη δοθεί ευκαιρία στην Ενάγουσα 3, αλλά και στους υπόλοιπους Ενάγοντες να προωθήσουν την υπόθεση τους ένεκα της παράλειψης να καταχωρήσουν την Έκθεση Απαίτησης τους, τότε θα αναμένετο η ίδια να προβεί στο διάβημα για τερματισμό της αγωγής λόγω μη προώθησης της που παρέχεται με βάση τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, πράγμα που δεν έπραξε παρόλο που πέρασε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Επιπλέον να σημειωθεί ότι δεν με βρίσκει σύμφωνο η εισήγηση του δικηγόρου της Καθ΄ης η αίτηση ότι τα τρία χρόνια που έχουν παρέλθει από την ημέρα καταχώρησης του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος μέχρι σήμερα, ξεφεύγουν από τα όρια για απονομή της δικαιοσύνης εντός ευλόγου χρόνου όπως ορίζει το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και το άρθρο 6

(1)της ΕΣΔΑ. Ούτε βέβαια θα υπήρχε εκτροχιασμός της δίκης, αφού στις 21.1.2019 εκδόθηκε το σχετικό διάταγμα για παράταση του χρόνου καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης για την Ενάγουσα 4 και ήδη προδιαγράφηκε η πορεία της υπόθεσης. Να σημειωθεί περαιτέρω ότι ζυγίζοντας τα δικαιώματα της Αιτήτριας και της Καθ΄ης η αίτηση, ενόψει των περιστάσεων που αναφέρθηκαν ανωτέρω, σίγουρα η πλάστιγγα γέρνει υπέρ της Αιτήτριας αφού θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία σε αυτή να παρουσιάσει την υπόθεση της στο Δικαστήριο, έχοντας κατά νου ότι η Καθ΄ης η αίτηση δεν έφερε ένσταση στις 21.1.2019 που ήταν ορισμένη η αίτηση ημερ. 9.7.2018 στην έκδοση διατάγματος παράτασης του χρόνου καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης για την Ενάγουσα 4 και η αγωγή γι΄ αυτή έχει πάρει την πορεία της. Ενόψει των όσων έχω, ανωτέρω, προσπαθήσει να αναλύσω και να εξηγήσω κρίνω ότι η αίτηση επιτυγχάνει. Με προβλημάτισε το θέμα των εξόδων αλλά δεν βρίσκω οτιδήποτε που θα πρέπει το Δικαστήριο σε αυτή την περίπτωση να μην ακολουθήσει την πάγια Νομολογία ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται στα έξοδα. Κατά συνέπεια εκδίδεται διάταγμα παράτασης του χρόνου καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης για μία

(1)ημέρα από σήμερα και σε αντίθετη περίπτωση η αγωγή σε σχέση με την Ενάγουσα 3 θα θεωρείται απορριπτέα, πλέον έξοδα €2.000 συν ΦΠΑ υπέρ της Ενάγουσας 3-Αιτήτριας και εναντίον της Εναγομένης-Καθ΄ης η αίτηση. (Υπ.) ................... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο