ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ, διαχειριστής της MADACO & ELOMAS DISTRIBUTORS LIMITED ως έχει μετονομαστεί από MADAGO DISTRIBUTO

(1), 23, 26

(1), 28, 30, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, κεφάλαιο 6 (όπως αυτός τροποποιήθηκε μεταγενέστερα) και ειδικότερα αλλά χωρίς περιορισμό στα άρθρα 2, 4, 9, 22, 23, 26, 27, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.5 Θ.2, Δ.9 Θ.10, Δ.48 Θ.1-4, 8 και 9, Δ.39, Δ.64, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο, στον Νόμο 14 του 1960, (όπως αυτός τροποποιήθηκε μεταγενέστερα) και ειδικότερα αλλά χωρίς περιορισμό στα άρθρα 2, 29, 30, 32 και 43, στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σχέση με την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος (interlocutory orders) και/ή ενταλμάτων απαγόρευσης (writ of prohibition), στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο 9/65 ως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, και ειδικότερα στα Άρθρα 2, 27, 37, 44Α, 44Β, 44Γ και 44ΙΕ ή/και Μέρος VIA και Παραρτήματα αυτού, στους Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Κανονισμούς του 2015 - Κ.Δ.Π. 185/2015, στα άρθρα 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου ΚΕΦ. 224 ως έχει τροποποιηθεί, στους Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς άρθρα 1 - 18, στη Δ.39, Δ.48 ΘΘ1-9, 8 και 9 και Δ.64, στον περί Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος (Τέλη και Δικαιώματα) Νόμος (ΚΕΦ.219), στις αρχές της Επιείκειας και του Κοινοδικαίου, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και στη σχετική Νομολογία. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του εναγομένου 4 που συνοδεύει την αίτηση και στα γεγονότα, ως αυτά εμφαίνονται και προκύπτουν από τα έγγραφα που βρίσκονται κατατεθειμένα στο φάκελο της υπόθεσης. Τα γεγονότα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση έχουν ως ακολούθως: « 1) Είμαι ο Εναγόμενος 4 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένος από τον επίσημο παραλήπτη, ως εκκαθαριστή της εταιρείας MADACO & ELOMAS DISTRIBUTORS LIMITED (η «Εταιρεία»), ως και από τις Εναγόμενες 2 και 3, όπως προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση. Γνωρίζω τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης απευθείας και προσωπικά αφού από την ημερομηνία ίδρυσης των Εναγόμενων 1 και 2, μέχρι και την ημερομηνία που τέθηκε υπό διαχείριση η Εναγόμενη 1 τελούσα και/ή ενεργούσα ως διευθυντικό στέλεχος αυτών με καθημερινή και άμεση εμπλοκή στην διαχείριση τους. Η δε Εναγόμενη 3 είναι θυγατέρα μου. Για οποιαδήποτε γεγονότα δεν έχω προσωπική γνώση αποκαλύπτω την πηγή της πληροφόρησης μου. Για νομικής φύσεως θέματα έχω τύχει νομικής συμβουλής από τους δικηγόρους της Αιτήτριας. 2) H Εναγόμενη 1 είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6/1XX8, Φύλλο/Σχέδιο 40/47W2, τμήμα X, τεμάχιο 1XX4, ευρισκόμενο στην ενορία Αγίου Φανουρίου στον Δήμο Αραδίππου της επαρχίας Λάρνακας (το «Ακίνητο»). 3) Την 26/11/2013 η Ενάγουσα, ως κάτοχος ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης επί όλης της περιουσίας της Εναγόμενης 1, είχε διορίσει ως παραλήπτη / διαχειριστή τον κ. XXXXX (XXXXX) Ιακωβίδη. Το σχετικό έντυπο του εφόρου εταιρειών υπ' αριθμό ΗΕ35 καταχωρήθηκε από την Ενάγουσα στον έφορο εταιρειών στις 27/11/

1. Στην συνέχεια, και συγκεκριμένα στις 19/09/2014 εκδόθηκε εναντίων της Εναγόμενης 1 διάταγμα εκκαθάρισης. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο 1 αντίγραφο διατάγματος εκκαθάρισης ημερομηνίας 19/09/
2. 4) Με τον διορισμό διαχειριστή, και αφού η Εναγόμενη 1 έφυγε από τον έλεγχο της οικογένειας μου μετακόμισα μόνιμα μαζί με όλη μου την οικογένεια στο Ηνωμένο Βασίλειο, πράγμα το οποίο γνώριζαν οι Ενάγοντες. 5) Στις 17/07/2014 καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή εναντίων της Εναγόμενης 1 για υπόλοιπο δυνάμει σύμβασης πιστωτικών διευκολύνσεων, και εναντίων των Εναγόμενων 2, 3, 4 και 5 ως εγγυητών της Εναγόμενης
3. Προς εξασφάλιση των πιστωτικών διευκολύνσεων της η Εναγόμενη 1 την 15/04/2003 υποθήκευσε το Ακίνητο δια της υπογραφής και κατάθεσης της υποθήκης με αριθμό δηλώσεως Υ1521/03 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας για ποσό € 279,005.25 (Λ.Κ. 175,000) με σύνθετο τόκο 8% ετησίως πλέον έξοδα. Επισυνάπτω ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 2 αντίγραφο της Δήλωσης Υποθήκης αρ. Υ1521/03 ως και των εγγράφων υποθήκης. 6) Στην συνέχεια, το Ακίνητο υποθηκεύθηκε ξανά με την υπ' αριθμό δηλώσεως υποθήκη Υ3719/04 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3) και η οποία αφορούσε περαιτέρω πιστωτικές διευκολύνσεις που δόθηκαν προς την Εναγόμενη
4. Η υποθήκη Υ3719/04 ήταν μέχρι € 111.059,09 (Λ.Κ. 65,000) πλέον κυμαινόμενο επιτόκιο το οποίο αποτελείτο από το Βασικό Επιτόκιο των Εναγόντων προσαυξημένο κατά 3,200 εκατοστιαίες μονάδες. 7) Πέραν από την παρούσα αγωγή οι Ενάγοντες καταχώρησαν κα την αγωγή αρ. 1424/2014 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας κατά της Εναγόμενης 1 και των εγγυητών αυτής (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4) η οποία επιδόθηκε στον κ. Ιακωβίδη και στην συνέχεια εκδόθηκε στις 18/09/2014 απόφαση κατά της Εναγόμενης 1 λόγω παράλειψης καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5). 8) Σημειώνω ότι ουδέποτε οι αξιωματούχοι και μέτοχοι της Εναγόμενης 1 είχαν τύχει ενημέρωσης από τον κ. Ιακωβίδη ή τους Ενάγοντες αναφορικά με τις πιο πάνω αναφερόμενες αγωγές ούτως ώστε να τους διδόταν η ευκαιρία να καταχωρούσαν εμφανίσεις και για την Εναγόμενη
5. 9) Το οξύμωρο είναι ότι οι Ενάγοντες συμπεριέλαβαν τις πιο πάνω αναφερόμενες υποθήκες και στις 2 αγωγές, ήτοι τόσο την παρούσα όσο και την αγωγή αρ. 1424/2014 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Επιδίωξαν και κατάφεραν δε την έκδοση αποφάσεων κατά της Εναγόμενης 1 οι οποίες προνοούν τα ίδια, δηλαδή την εκποίηση των εν λόγω υποθηκών. Και τούτο μάλιστα χωρίς να γίνεται σχετική μνεία στις σχετικές ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν προς απόδειξη της υπόθεσης της Ενάγουσας εναντίων της Εναγόμενης 1 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6 & ΤΕΚΜΗΡΙΟ 7). 10) Κατά ή περί τον Φεβρουάριο 2018 άρχισα να δραστηριοποιούμαι ξανά στην Κύπρο στον τομέα του εμπορίου. Συνάμα, άρχισα να διεξάγω έρευνα ως προς τις συνθήκες αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων της Εναγόμενης 1 από τον κ. Ιακωβίδη, και πιθανές ευθύνες αυτού και των Εναγόντων που τον διόρισαν και που ανέχθηκαν την εκ μέρους του κακοδιαχείριση των περιουσιακών στοιχείων της Εναγόμενης
6. Ως εκ τούτου διευθετήθηκε στις 06/08/2018 συνάντηση στο γραφείο του κ. Ιακωβίδη στην Λευκωσία. Στην συνάντηση, πέραν του κ. Ιακωβίδη παρόν ήταν και ο δικηγόρος των Αιτητών κ. XXXXX Αργυρίδη,ς η κα. XXXXX Αντωνίου η οποία εργάζεται στην εταιρεία του κ. Ιακωβίδη ως και 2 άλλοι υπάλληλοι αυτού. 11) Κατά την συνάντηση ο ίδιος ο κ. Ιακωβίδης μας ενημέρωσε ότι όταν του είχε επιδοθεί το κλητήριο ένταλμα της παρούσας αγωγής, αλλά και της αγωγής 1424/2014, δεν καταχώρησε εμφανίσεις άρα υπέθετε ότι θα εκδόθηκαν αποφάσεις σε σχέση με την Εναγόμενη
7. Μας εξέφρασε επίσης την δυσαρέσκεια του παραλήπτες - διαχειριστές να συμφωνούν και να εκ δίδουν εκ συμφώνου αποφάσεις με τις τράπεζες που τους διόρισαν. Όπως ο ίδιος είπε, αυτό είναι τεράστιο λάθος και ότι ο ίδιος ουδέποτε το πράττει αφού δεν είναι δυνατόν να είναι αντικειμενικοί αφού είναι αυτή η ίδια η τράπεζα που τους έχει διορίσει. 12) Τότε εγώ και ο δικηγόρος κ. XXXXX Αργυρίδης ενημερώσαμε τον κ. Ιακωβίδη ότι θα διερευνούσαμε το θέμα και εάν επιβεβαιωνόταν ότι είχαν εκδοθεί αποφάσεις κατά της Εναγόμενης 1 θα αποτινόμασταν στο Δικαστήριο για να παραμεριστούν, όπως και ήδη το έχουμε πράξει. 13) Στις 21/08/2018, ως ενημερώνομαι από τον κ. XXXXX Αργυρίδη, έγινε επιθεώρηση των δικαστηριακών φακέλων των 2 αγωγών και στις 22/08/2018 δόθηκαν από το Πρωτοκολλητείο Λάρνακας στους δικηγόρους των Αιτητών αντίγραφα των εγγράφων που είχαν ζητηθεί. Εντός του φακέλου της υπόθεσης βρίσκεται σχετικό πιστοποιητικό (certification) με το οποίο πληρώθηκαν τα αντίγραφα των εγγράφων και το οποίο αποδεικνύει την προαναφερόμενη ημερομηνία. Κατά την επιθεώρηση των εγγράφων εντοπίστηκαν και οι σχετικές αποφάσεις. 14) Δεδομένης της εκκαθάρισης της Εναγόμενης 1, οι δικηγόροι μας ζήτησαν από τον Επίσημο Παραλήπτη την συγκατάθεση αυτού ως επίσης και τον διορισμό τους ως δικηγόρων της Εναγόμενης 1 με σκοπό τον παραμερισμό της απόφασης ημερομηνίας 18/09/2014 που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή κατά της Εναγόμενης 1 ως και την καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης. 15) Εις απάντηση του πιο πάνω αιτήματος επικοινώνησε μαζί με τον δικηγόρο κ. XXXXX Αργυρίδη στις 03/09/2018 ο κ. XXXXX Χρυσάνθου ο οποίος εργάζεται ως εξεταστής στον Επίσημο Παραλήπτη. Ο. κ. Χρυσάνθου κάλεσε τον κ. Αργυρίδη στα γραφεία του Επίσημου Παραλήπτη στις 10/09/
8. Κατ' επέκταση στις 10/09/2018 ο κ. XXXXX Αργυρίδης, με την δική μου συνοδεία, μετέβη στα γραφεία του Επίσημου Παραλήπτη όπου και μας ανακοινώθηκε ότι διδόταν η συγκατάθεση του επίσημου παραλήπτη στο αίτημα μας, εξ ου και προς τούτο παραδόθηκαν στον κ. Αργυρίδη από τον κ. Χρυσάνθου 2 έντυπα διορισμού δικηγόρου (retainers) υπογεγραμμένα από τον ίδιο τον Έφορο Εταιρειών κ. Σπύρο Κόκκινο. Αντίγραφο του διοριστηρίου που αφορούσε την παρούσα αγωγή βρίσκεται κατατεθειμένο στον φάκελο του Δικαστηρίου. 16) Ως αποτέλεσμα, στις 28/09/2018 καταχωρήθηκε αίτηση παραμερισμού της απόφασης που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή κατά της Εναγόμενης 1 η οποία και εγκρίθηκε στις 20/12/2018 με αποτέλεσμα η απόφαση να παραμερισθεί. Στις 03/01/2019 καταχωρήθηκε η έκθεση υπεράσπισης της Εναγόμενης 1 δια της οποίας ανταπαιτεί κατά της Ενάγουσας μεταξύ άλλων ότι ο τερματισμός των επίδικων συμφωνιών ήταν παράνομος, δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Υποθήκες Υ1521/03 και Υ3719/04 είναι παράνομες, άκυρες και ανεφάρμοστες, ότι το χρέος έχει εξοφληθεί, ως και διάταγμα εξάλειψης των επίδικων υποθηκων. Κατ' επέκταση υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και καλή βάση αγωγής, ως αναλύω πιο κάτω. 17) Στις 28/09/2018 καταχωρήθηκε επίσης αίτηση παραμερισμού στην αγωγή 1424/14 για την απόφαση που εκδόθηκε και εκεί κατά της Εναγόμενης 1 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 8). Η αίτηση έχει ορισθεί για οδηγίες στις 23/01/
9. 18) Παρά το γεγονός της καταχώρησης των πιο πάνω αναφερόμενων αιτήσεων παραμερισμού, οι Ενάγοντες μου επίδωσαν στις 23/10/2018 ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο, στην διεύθυνση του Ακινήτου όπου και διαμένω όταν βρίσκομαι στην Κύπρο, τις Ειδοποιήσεις ημερομηνίας 23/08/2018 που επισυνάπτω ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
10. Ως ημερομηνία εκποίησης φαίνεται ότι έχει ορισθεί η 22/02/
11. Ενημέρωσα αμέσως τους δικηγόρους μας οι οποίοι προέβησαν εσπευσμένα σε ενέργειες ούτως ώστε να διαπιστωθεί κατά πόσο είχε επιδοθεί και στον επίσημο παραλήπτη σχετική ειδοποίηση σε σχέση με την Εναγόμενη
12. Στις 29/10/2018 ο κ. XXXXX Αργυρίδης ενημερώθηκε από τον κ. XXXXX Χρυσάνθου τον οποίο αναφέρω ανωτέρω, ότι είχε επιδοθεί προς τούτους η ίδια ειδοποίηση στις 27/09/2018 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 10) για την σκοπούμενη εκποίηση του Ακινήτου. Έτσι ο κ. Αργυρίδης διευθέτησε και έλαβε σχετικό έντυπο διορισμού (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 11) με σκοπό την καταχώρηση αίτησης - έφεσης κατά της εν λόγω ειδοποίησης. Σε ερώτηση του κ. Αργυρίδη προς τον κ. Χρυσάνθου ως προς το γιατί δεν ενημερωθήκαμε πιο νωρίς για τις επιδόσεις αυτές ούτως ώστε να ενεργούσαμε εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών, δεν έλαβε οποιαδήποτε απάντηση. 19) Στις 07/11/2018 καταχωρήσαμε την Αίτηση / Έφεση αρ. 115/2018 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας για διάταγμα παραμερισμού της πιο πάνω αναφερθείσας ειδοποίησης ΙΑ (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 12). Η υπόθεση έχει ορισθεί για ακρόαση στις 08/01/2019 αλλά θα ζητηθεί αναβολή από τους δικηγόρους μας με σκοπό την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς συμπερίληψη έκδοσης διατάγματος που μπορεί να εκδοθεί στην παρούσα αίτηση. 20) Η εξουσιοδότηση της δικηγορικής εταιρείας Γ. Αργυρίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (η «ΔΕΠΕ») όπως καταχωρήσει την παρούσα αίτηση είναι δεδομένη. Το Σεβαστό Δικαστήριο στις 20/12/2018 έχει ήδη αποφασίσει στα πλαίσια της αίτησης παραμερισμού ότι η ΔΕΠΕ εξουσιοδοτείτο, δυνάμει του εντύπου διορισμού δικηγόρου που είχε δοθεί από τον επίσημο παραλήπτη για καταχώρηση έκθεσης υπεράσπισης εκ μέρους της Εναγόμενης 1, όπως καταχωρούσε αίτηση παραμερισμού απόφασης. Επίσης, πέραν από την καταχώρηση αγωγής νοείται ότι η ΔΕΠΕ δύναται να λάβει οποιαδήποτε δικαστικά μέτρα στα πλαίσια της παρούσας αγωγής προς καλύτερη προώθηση των συμφερόντων της Εναγόμενης
13. Ο δε επίσημος παραλήπτης έχει παράσχει στην ΔΕΠΕ και τύπο διορισμού δικηγόρου προς καταχώρηση αίτησης - έφεσης (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 11). Δεδομένου ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους δύναται το Σεβαστό Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 44Γ

(3)του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, να παραμερίσει την ειδοποίηση της σκοπούμενης πώλησης είναι και το ότι έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, συνάγεται ότι ο επίσημος παραλήπτης έχει δώσει την συγκατάθεση του για την παρούσα αίτηση. 21) Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι Ενάγοντες ουδέποτε προηγουμένως είχαν επιδώσει προς εμάς οποιεσδήποτε ειδοποιήσεις που προνοούνται στο μέρος VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου ως έχει τροποποιηθεί. ΕιδοποιΗσεις ΤΥπος Ι & Θ 22) Η επίδοση της ειδοποίησης «Ι» προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη ως και προς τους εγγυητές ως ενδιαφερόμενα πρόσωπα, ως μας ενημερώνουν οι δικηγόροι μας, είναι επιβεβλημένη και αυτή φαίνεται να ήταν η πρόθεση του Νομοθέτη, σε αντίθεση με την ειδοποίηση «ΙΒ» για την οποία δεν γίνεται αναφορά στον νόμο ότι επιδίδεται στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. 23) Στην παράγραφο 25 την ενόρκου δηλώσεως του XXXXX Σωφρονίου ημερομηνίας 12/12/20118 που συνοδεύει την ειδοποίηση ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση ιδίας ημερομηνίας σε σχέση με την αποσυρθείσα αίτηση μας ημερομηνίας 07/11/2018, και η οποία βρίσκεται κατατεθειμένη στον φάκελο του Δικαστηρίου (η «Ένορκη Δήλωση Σωφρονίου») αναφέρονται τα ακόλουθα: «26.1.

1. Οι ειδοποιήσεις Τύπου Ι και Θ καθώς και οι ειδοποιήσεις ΙΑ και ΙΒ έχουν νομίμως, δεόντως και νομοτύπως επιδοθεί στους Αιτητές [.] οι δε περί του αντιθέτου ισχυρισμοί [.] αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις και επινοήσεις σε μια προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων [.].» 24) Παρά τα όσα ισχυρίζονται οι Ενάγοντες, οι ειδοποίησεις Τύπου Ι κα Θ ουδέποτε έχουν επιδοθεί στον επίσημο παραλήπτη. Το ότι έχουν επιδοθεί στις 21/05/2018 στον διαχειριστή κ. XXXXX Ιακωβίδη, ως διαφαίνεται από την ένορκη δήλωση του επιδότη XXXXX Αργυρού που επισυνάπτεται ως μέρος του Τεκμηρίου 30 της Ένορκης Δήλωσης Σωφρονίου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 13) δεν μπορεί να θεωρηθεί ως καλή επίδοση σε σχέση με την Εναγόμενη 1 αφού ο κατά νόμο υπεύθυνος να παραλαμβάνει επιδόσεις είναι ο επίσημος παραλήπτης ο οποίος ενεργεί ως εκκαθαριστής της Εταιρείας. Με τον ίδιο τρόπο οι Ενάγοντες έχουν τερματίσει και την λειτουργία των επίδικων λογαριασμών. Δια της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης που έχει καταχωρήσει η Εναγόμενη 1 αμφισβητείται ότι ο τερματισμός έγινε νόμιμα αφού αυτός αποστάλθηκε και/ή επιδόθηκε στον διαχειριστή της Εναγόμενης 1 κ. XXXXX Ιακωβίδη. Η επιστολή τερματισμού έχει επισυναφθεί ως μέρος του Τεκμηρίου 26 της ανωτέρω αναφερόμενης ένορκης δήλωσης του XXXXX Σωφρονίου. 25) Ακόμη και εάν έγινε επίδοση των ειδοποιήσεων στον Επίσημο Παραλήπτη, αυτό δεν ισχύει και για τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Συγκεκριμένα, σε σχέση με εμένα και την σύζυγο μου XXXXX XXXXX Κωνσταντίνου, γίνεται μια τεράστια προσπάθεια εκ μέρους των Εναγόντων όπως παραπλανήσουν το Σεβαστό Δικαστήριο. Οι ειδοποιήσεις έχουν επιδοθεί σε κάποιον XXXXX Νικολάου εκ Λευκωσίας τον οποίο ο επιδότης των Εναγόντων περιγράφει ως ο «Αρμόδιος Λειτουργός Παραλήπτης Διαχειριστή XXXXX Ιακωβίδη». Αυτά προκύπτουν από την ένορκη δήλωση του επιδότη κ. XXXXX Αργυρού που επισυνάπτεται ως μέρος του Τεκμηρίου 30 της Ένορκης Δήλωσης Σωφρονίου (Τεκμήριο 14). Ο δε XXXXX Νικολάου είναι το ίδιο πρόσωπο που έχει παραλάβει στις 23/05/2018 τις ειδοποιήσεις εκ μέρους του XXXXX Ιακωβίδη (Τεκμήριο 13). 26) Πως είναι δυνατόν ο XXXXX Νικολάου, προφανώς υπάλληλος του XXXXX Ιακωβίδη τον οποίο δεν γνωρίζω και ουδέποτε έχω εξουσιοδοτήσει, να έχει παραλάβει έγγραφα εκ μέρους μου? Ο δόλιος και υποχθόνιος τρόπος με τον οποίο οι Ενάγοντες και οι αντιπρόσωποι τους ενεργούν με σκοπό παρανόμως να αφαιμάξουν και το τελευταίο περιουσιακό στοιχείο της Εναγόμενης 1 δεν έχει προηγούμενο. Και στο τέλος παρουσιάζουν ως νόμιμες τις επιδόσεις αυτές, και μας καταλογίζουν και ότι οι ισχυρισμοί μας «αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις και επινοήσεις σε μια προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων [.].». 27) Ούτε και γίνεται οποιαδήποτε αναφορά από τους Ενάγοντες ως προς την επίδοση των ειδοποιήσεων και στην Εναγόμενη 3, αφού εν πάση περιπτώσει ουδέποτε της έχει γίνει τέτοια επίδοση, κατά παράβαση της υποχρέωσης που έχουν οι Ενάγοντες να πράξουν τούτο. 28) Το ότι οι Εναγόμενοι 2, 3, 4 και 5 είναι ενδιαφερόμενα πρόσωπα το αναγνωρίζουν και οι ίδιοι οι Ενάγοντες από τις ενέργειες τους αλλά και εν πάση περιπτώσει από το γεγονός ότι μας έχουν ενάγει ως εγγυητές της Εναγόμενης
2. Κατ΄ επέκταση είχαν υποχρέωση να επιδώσουν σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα όλες τις ειδοποιήσεις και όχι επιλεκτικά αυτές που ήθελαν και σε όσους ήθελαν. 29) Επίσης, με την μη επίδοση προς εμάς της ειδοποίησης «Ι» μας αποστέρησαν το δικαίωμα να γνωρίζουμε με ακρίβεια και ορθότητα το ποσό που ζητούν να τους καταβληθεί. 30) Περαιτέρω, ως λαμβάνω νομική συμβουλή από τους δικηγόρους μας, η ειδοποίηση τύπος Ι είναι παράνομη, παράτυπη και άκυρη. Αυτό επειδή οι Ενάγοντες δεν έχουν επισυνάψει σε αυτή κατάσταση λογαριασμού αλλά ένα μονοσέλιδο και ελλειπτικό έγγραφο το οποίο δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των Νόμων, με αποτέλεσμα η ειδοποίηση επί του Τύπου Ι να καθίσταται παράνομη. Μια κατάσταση λογαριασμού οφείλει να περιέχει στοιχεία και πληροφορίες του εξ αποφάσεως χρέους, που εν πάση περιπτώσει σήμερα δεν υφίσταται αφού η σχετική απόφαση έχει παραμερισθεί, ως και του υπολογισμού του τόκου. Η παρανομία αυτή επηρεάζει αναπόδραστα και την νομιμότητα της ειδοποίησης επί του Τύπου ΙΑ, ως λαμβάνω νομική συμβουλή από τους δικηγόρους μας. ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΥΠΟΣ ΙΑ & ΙΒ 31) Στην Ένορκη Δήλωση Σωφρονίου οι Ενάγοντες επισυνάπτουν ως μέρος του Τεκμηρίου 31 βεβαίωση ταχυδρομείου για αποστολή της ειδοποίησης τύπος ΙΑ , προφανώς για να αποδείξουν ότι η ειδοποίηση επιδόθηκε δυνάμει των προνοιών του σχετικού Νόμου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 15). 32) Πέραν όμως του γεγονότος ότι όσο αφορά εμένα και τις Εναγόμενες 2, 3, και 5 οι εν λόγω επιστολές επεστράφησαν στους Ενάγοντες ως μη παραληφθείσες, ως είμαι σε θέση να διαπιστώσω από την ιστοσελίδα των Κυπριακών Ταχυδρομείων, περαιτέρω, οι Ενάγοντες δεν προέβησαν σε νόμιμη επίδοση αφού, ως λαμβάνω νομική συμβουλή από τους δικηγόρους μας, οι ειδοποιήσεις δεν εστάλησαν στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας μας ως το άρθρο 44ΙΕ του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου διαλαμβάνει. 33) Το γεγονός ότι δεν διαμένουμε στην Κύπρο είναι γνωστό στους Ενάγοντες αφού οι ίδιοι είναι που καταγράφουν στην Ένορκη Δήλωση Σωφρονίου τους διάφορους τρόπους με τους οποίους προσπάθησαν να μας επιδόσουν το κλητήριο ένταλμα το οποίο τελικά μας επίδωσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο
3. Κατ΄ επέκταση, από τον Ιανουάριο 2017 οι Ενάγοντες γνώριζαν την διεύθυνση κατοικίας μας στο Ηνωμένο Βασίλειο, εξ ου και δεν δικαιολογείτο η αποστολή των ειδοποιήσεων στην διεύθυνση κατοικίας που είχαμε όταν διαμέναμε μέχρι το 2014 στην Κύπρο. Το γεγονός ότι άρχισα επαγγελματικά να επαναδραστηριοποιούμαι στην Κύπρο με αποτέλεσμα να έρχομαι, από τον Φεβρουάριο 2018, κάποιες ημέρες του μήνα δεν σημαίνει ότι διαμένω μόνιμα πλέον εδώ ή ότι η διεύθυνση κατοικίας μου είναι διαφορετική από αυτή στην οποία μου επίδωσαν την αγωγή. 34) Κατόπιν νομικής συμβουλής που έχουμε λάβει από τους δικηγόρους μας, η ειδοποίηση «ΙΑ» είναι παράνομη, παράτυπη και πάσχει αφού όπως αναφέρω και ανωτέρω ουδέποτε μας επιδόθηκαν οι ειδοποιήσεις επί του Τύπου «Θ» ή «Ι». Με την παράλειψη τους αυτή, δεν έχει δοθεί προθεσμία για καταβολή της οφειλής, και κατ' επέκταση δεν ήταν δυνατό να σταλεί η ειδοποίηση «ΙΑ». 35) Επίσης, φαίνεται από την ειδοποίηση «ΙΑ» ότι οι Ενάγοντες αξιώνουν ποσά τα οποία υπερβαίνουν κατά πολύ το μέγιστο ποσό της υποθήκης και τα οποία εκ πρώτης όψεως φαίνεται να αφορούν και την υποθήκη Υ3719/04 για την οποία δεν έχουμε λάβει μέχρι σήμερα οποιαδήποτε ειδοποίηση. Εν ολίγοις, οι Ενάγοντες ζητούν όπως εκμεταλλευτούν 2 δικαστικές, η μια εκ των οποίων έχει παραμερισθεί. Δεδομένου ότι οι Ενάγοντες δεν παραθέτουν κατάσταση με την οποία να φαίνεται πως καταλήγουν στο οφειλόμενο ποσό αναφορικά με την υποθήκη, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εάν το αναφερόμενο ποσό αφορά μόνο την παρούσα υποθήκη ή και την υποθήκη Υ3719/
4. 36) Η ειδοποίηση «ΙΑ» είναι παράνομη και παράτυπη αφού δεν καθορίζεται με ακρίβεια το ορθό και υπερήμερο ενυπόθηκο χρέος. Αυτό επειδή, η απόφαση εναντίων της Εναγόμενης 1 που έχει εξασφαλιστεί στην παρούσα αγωγή, και για την οποία γίνεται αναφορά στην ειδοποίηση «Ι» έχει παραμερισθεί. Ως εκ τούτου τα ποσά που επικαλούνται οι Ενάγοντες πολύ απλά πλέον δεν ισχύουν και κατ' επέκταση οι ειδοποιήσεις δεν αντικατοπτρίζουν το ορθό και υπερήμερο ενυπόθηκο χρέος. 37) Η Εναγόμενη 1 δια της υπεράσπισης και ανταπαίτησης της αμφισβητεί το ύψος του οφειλόμενου ποσού ή ότι εν πάση περιπτώσει υπάρχει οφειλόμενο ποσό. Αυτό επειδή ο κ. Ιακωβίδης έχει εισπράξει ποσά από την πώληση των περιουσιακών στοιχείων της Εναγόμενης 1 τα οποία δεν έχουν αφαιρεθεί από τους Ενάγοντες από το οφειλόμενο ποσό. Κατά την πιο πάνω αναφερόμενη συνάντηση μας με τον κ. Ιακωβίδη μας ανάφερε ότι από την πώληση των περιουσιακών στοιχείων της Εναγόμενης 1 εισέπραξε κατά ή περί τον Ιανουάριο 2014 το ποσό των €321,300 από το οποίο πλήρωσε ποσό ύψους €273,000 σε διάφορες οφειλές της Εναγόμενης
5. Οι υπόλοιπες €131,000 πληρώθηκαν στην Ενάγουσα έναντι του χρέους της Εναγόμενης
6. Παρά την είσπραξη του εν λόγω ποσού, οι Ενάγοντες κατά τις αποδείξεις των 2 υποθέσεων τους κατά της Εναγόμενης 1 ουδέποτε αναφέρθηκαν στο ποσό αυτό και ουδέποτε αφαίρεσαν αυτό από το ποσό που αξίωναν. 38) Στην Ένορκη Δήλωση Σωφρονίου παρουσιάζουν ως Τεκμήριο 27 κατάσταση λογαριασμού του επίδικου λογαριασμού την οποία δεν είχαν παρουσιάσει κατά την απόδειξη της υπόθεσης τους. Στην εν λόγω κατάσταση φαίνεται στις 21/01/2014 μια πίστωση ύψους € 131,903.97, προφανώς για να καταδείξουν ότι η πληρωμή από τον XXXXX Ιακωβίδη όντως καταβλήθηκε έναντι του επίδικου λογαριασμού (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 16). Όμως, την ακριβώς επόμενη ημέρα στις 22/01/2014, χρεώνεται ο επίδικος λογαριασμός ακριβώς με το ποσό το οποίο οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι στις 21/01/2014 έχει πιστωθεί. Οι Ενάγοντες παρουσιάζουν 14 ξεχωριστές χρεώσεις στις 22/01/2014 οι οποίες όμως συμποσούνται στο ποσό των € 131,753.92, όσο δηλαδή το ποσό το οποίο ισχυρίζονται ότι πίστωσαν την ακριβώς προηγούμενη μέρα. Για αυτές τις χρεώσεις καμία εξήγηση δεν δίδεται, αλλά ούτε έφεραν αυτές εις γνώση του Δικαστηρίου όταν είχαν αποταθεί για την έκδοση απόφασης. 39) Εγείρουμε επίσης θέμα κατάχρησης από τους Ενάγοντες και τον κ. Ιακωβίδη αφού τα περιουσιακά στοιχεία της Εναγόμενης 1 που λογιστικά καθορίζονταν σε αρκετά εκατομμύρια Ευρώ, πωλήθηκαν για το ευτελές ποσό των €321,300 από το οποίο ουδέν ποσό καταβλήθηκε έναντι των οφειλών της Εναγόμενης 1 προς τους Ενάγοντες. Εάν το Σεβαστό Δικαστήριο επιτρέψει στους Ενάγοντες να προβούν στον πλειστηριασμό του Ακινήτου τότε θα έχει χαθεί και το τελευταίο περιουσιακό στοιχείο της Εναγόμενης
7. 40) Είναι αρκετά σημαντικό να σημειωθεί ότι το Ακίνητο είναι η οικία στην οποία έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει τα παιδιά μου και στην οποία διαμένουμε όταν ερχόμαστε στην Κύπρο. Είχε εγγραφεί επ' ονόματι της Εναγόμενης 1 κατόπιν συμβουλών των τότε λογιστών μας αλλά δεν παύει να παραμένει το σπίτι μας. Θεωρούμε ότι είναι ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως το Σεβαστό Δικαστήριο μας προστατεύσει από την απληστία των Εναγόντων, τουλάχιστον μέχρι να μας δοθεί η δυνατότητα να ακουστούμε και να εκθέσουμε τον τρόπο με τον οποίο η περιουσία της Εναγόμενης 1 εξανεμίστηκε ύποπτα και με διάτρητες διαδικασίες. Υπερημερία και Υπερήμερη Οφειλή 41) Δεν υπάρχει υπερήμερο χρέος ή οφειλή αφού πολύ απλά η δικαστική απόφαση δυνάμει της οποίας προβάλλουν την απαίτηση τους οι Ενάγοντες προς ενεργοποίηση της διαδικασίας του Νόμου 87

(1)/2018 έχει παραμερισθεί από το Σεβαστό Δικαστήριο στις 20/12/

1. Στις ειδοποιήσεις Τύπος Ι, ως κατάσταση λογαριασμού οι Ενάγοντες παραθέτουν απλά τα ποσά των αποφάσεων στην παρούσα αγωγή και στην αγωγή αρ. 1424/2014 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Δεδομένου ότι η απόφαση που έχει εκδοθεί στην παρούσα αγωγή εναντίων της Εναγόμενης 1 έχει παραμερισθεί, τα ποσά ως και τα έξοδα που αναφέρονται επί των ειδοποιήσεων των Εναγόντων δεν ευσταθούν. 42) Δεν θα ήταν δυνατόν να επιτραπεί στους Ενάγοντες να προχωρήσουν με την διαδικασία του πλειστηριασμού αφής στιγμής τα ποσά τα οποία αξιώνουν όπως καλυφθούν από το εισπραχθέν προϊόν του πλειστηριασμού δεν είναι τα ορθά ποσά. Εν πάση περιπτώσει εκκρεμεί αίτηση και για τον παραμερισμό της απόφασης που έχει εκδοθεί εναντίων της Εναγόμενης 1 και στην Αγωγή 1424/
2. Εάν και εκεί το Σεβαστό Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα παραμερισμού, τότε δεν θα υπάρχει καμία οφειλή δυνάμει των δικαστικών αποφάσεων που επικαλούνται οι Ενάγοντες στις ειδοποιήσεις τους. 43) Κατ' επέκταση, εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα απαγορευτικά διατάγματα θα είμαστε ενώπιον μιας κατάστασης όπου το ακίνητο μπορεί να πωληθεί και στην συνέχεια να διαφανεί ότι στην ουσία δεν υπήρχε εξ αποφάσεως χρέος ούτως ώστε να δικαιολογείτο η εκποίηση της υποθήκης. Αυτό σίγουρα είναι ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία δεν είναι αναγκαίο να είναι μόνο. 44) Ακόμη ένα ζήτημα που εγείρεται μέσω της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης της Εναγόμενης 1 είναι ότι οι επίδικες υποθήκες είναι παράνομες, άκυρες και ανεφάρμοστες και ότι δεν εξασφαλίζουν οποιονδήποτε νόμιμο ή και εισπράξιμο χρέος. Γίνεται ισχυρισμός ότι οι επίδικες Συμβάσεις και Δηλώσεις Υποθηκών δεν παρέχουν στην Εναγόμενη 1 το πραγματικό και αναφαίρετο δικαίωμα να εξοφλήσει και εξαλείψει τις επίδικες Υποθήκες διότι το ποσό που καλύπτουν οι επίδικες υποθήκες, ο τόκος, και τα έξοδα δεν καθορίζονται ούτε και δύναται να προσδιοριστούν με αποτέλεσμα να στερείται η Εναγόμενη 1 του δικαιώματος της να εξαλείψει τις επίδικες υποθήκες. 45) Οι Ενάγοντες δεν μπορούν να παραπονούνται ότι το αιτούμενο διάταγμα είναι δραστικό. Ο διαχειριστής τον οποίον οι ίδιοι οι Ενάγοντες είχαν διορίσει, μπορούσε να προβεί στην πώληση του εν λόγω ακινήτου χωρίς οποιοσδήποτε να τον εμπόδιζε. Εν τούτοις δεν το έπραξε. Περαιτέρω, ο νόμος Ν. 142(I)/2014έχει τεθεί σε ισχύ από το 2014, από τότε δηλαδή που οι Ενάγοντες εξασφάλισαν απόφαση κατά της Εναγόμενης
3. Για 4 ολόκληρα χρόνια δεν προέβησαν στην λήψη μέτρων για ενεργοποίηση των διαδικασιών εκποίησης της υποθήκης. 46) Σήμερα, οι διαδικασίες έχουν έρθει εις γνώση της Εναγόμενης 1 αλλά και των ενδιαφερόμενων προσώπων οι οποίοι προσπαθούν να προωθήσουν τα συμφέροντα της Εναγόμενης 1 και να επιλύσουν όλες τις διαφορές που προκύπτουν μεταξύ των διαδίκων. Κατ΄ επέκταση θα ήταν πιο δραστικό εάν επιτρεπόταν στην Ενάγουσα να πωλήσει την περιουσία της Εναγόμενης 1 πριν οι μεταξύ τους διαφορές αποφασίζονταν από το Σεβαστό Δικαστήριο. Το γεγονός ότι οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν την οικονομική ευρωστία να καλύψουν σε μεταγενέστερο στάδιο τυχόν απόφαση εκδοθεί εναντίων τους και προς όφελος των Αιτητών δεν σημαίνει ότι θα πρέπει και να τους επιτραπεί η εκποίηση του ακινήτου αφής στιγμής προσβάλλεται αυτό καθ' αυτό το δικαίωμα τους για εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου. Η έννοια της δικαιοσύνης, ως λαμβάνω νομική συμβουλή από τους δικηγόρους των Αιτητών, δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου για θεραπεία. 47) Σε περίπτωση που δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα τότε θα υποστούμε ανεπανόρθωτη ζημιά. 48) Καταχωρούμε την παρούσα αίτηση σήμερα ζητώντας την βοήθεια του Δικαστηρίου για την αναστολή της διαδικασίας πλειστηριασμού και την απαγόρευση της έναρξης τέτοιας διαδικασίας σε σχέση με την υποθήκη 3719/
4. Με την έκδοση του παρόντος διατάγματος διασφαλίζεται η αναστολή της διαδικασίας με σκοπό τη διασφάλιση των Συνταγματικών μας δικαιωμάτων. Επίσης, εξ' όσων λαμβάνω νομική συμβουλή από τους δικηγόρους μας, η έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων είναι αναγκαία αφού πέραν των όσων πιο πάνω αναφέρω, αποτελεί λόγο για παραμερισμό των Ειδοποιήσεων και κατά συνέπεια ακύρωσης του σκοπούμενου Πλειστηριασμού, σύμφωνα με τον Νόμο 9/1965 όπως έχει τροποποιηθεί πρόσφατα. Είμαστε έτοιμοι να συμμορφωθούμε με οιοδήποτε όρο ή και εγγύηση ήθελε τυχόν επιβληθεί για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. 49) Έχουμε λάβει νομική συμβουλή και ειλικρινά πιστεύουμε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Είναι δε πολύ επείγον και επιβεβλημένο υπό τις περιστάσεις όπως εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Ζητούμε από το σεβαστό Δικαστήριο την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. 50) Με τα γεγονότα που παραθέτω ανωτέρω έχει καταδειχθεί σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. 51) Υπό τις περιστάσεις, θεωρώ ότι είναι εύλογο και δίκαιο όπως εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Προς τούτο συνηγορεί η μέχρι σήμερα συμπεριφορά των Καθ' ων η Αίτηση, η προσπάθεια τους να παραπλανήσουν το Σεβαστό Δικαστήριο ως προς τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, οι σοβαρές επιπτώσεις που θα έχει στα περιουσιακά δικαιώματα της Εναγόμενης 1 η μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, η απραγία των Καθ' ων η Αίτηση στην λήψη μέτρων για εκποίηση της υποθήκης για 4 ολόκληρα χρόνια, η ταχύτητα με την οποία έχουν ενεργήσει οι Αιτητές, το γεγονός ότι η μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα καταστήσει άνευ ουσίας την ανταπαίτηση της Εναγόμενης 1, ως και το ότι θα πρέπει να διατηρηθεί στο status quo ante μέχρι την πλήρη εκδίκαση όλων των ζητημάτων που εγείρονται μεταξύ των διαδίκων. 52) Ως εκ των ανωτέρω είναι δίκαιο, εύλογο, επείγον και επιβεβλημένο υπό τις περιστάσεις όπως εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα.» Η Καθ΄ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση στις 16.1.2019 και προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης: «
5. Η Αίτηση είναι απαράδεκτη ή/και νομικά αβάσιμη ή/και παράτυπη ή/και παντελώς αδικαιολόγητη ή/και θνησιγενής ή/και η νομική και πραγματική της βάση δεν μπορεί να στηρίξει τις εξαιτούμενες θεραπείες.
6. Δεν έχει εξασφαλιστεί άδεια για συνέχιση της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής εναντίον της υπό εκκαθάριση εταιρείας, Εναγόμενης 1 και συνεπώς η προώθηση της παρούσας αίτησης είναι παράνομη.
7. Οι Αιτητές δεν έχουν ακολουθήσει την ορθή και ενδεδειγμένη διαδικασία αφού παρέλειψαν να εξασφαλίσουν την άδεια του Δικαστηρίου για τροποποίηση του τίτλου της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής ώστε να αναγράφεται ότι η Εναγόμενη 1 είναι υπό εκκαθάριση εταιρεία η οποία ενεργεί διά του εκκαθαριστή της, διαδικασία η οποία ήταν απαραίτητη για την προώθηση της παρούσας αίτησης.
8. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που σωρευτικά θέτει το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/1960για την έκδοση ενδιάμεσων απαγορευτικών διαταγμάτων ή/και η Αίτηση δεν βασίζεται επί επαρκούς μαρτυρίας καθότι: i. Οι Αιτητές δεν έχουν καταδείξει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ή ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούνται σε θεραπεία εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση. Η Αίτηση πάσχει τόσο από πλευράς νομικής θεμελίωσης όσο και από πλευράς πραγματικής θεμελίωσης και δεν αποκαλύπτεται καλή ή/και εύλογη βάση αγωγής ή/και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αφού δεν προβάλλεται οποιαδήποτε βάση αγωγής ή/και απαίτησης και συνεπώς δεν υπάρχει ζήτημα οποιασδήποτε λογικής πιθανότητας επιτυχίας της (reasonable prospect of success). ii. Οι Αιτητές 2, 3 και 4 δεν έχουν καταχωρίσει ανταπαίτηση ή/και ανταγωγή στο πλαίσιο της πιο πάνω αγωγής και συνεπώς η Αίτηση τους πάσχει τόσο από πλευράς νομικής θεμελίωσης όσο και από πλευράς πραγματικής θεμελίωσης και δεν αποκαλύπτεται καλή ή/και εύλογη βάση αγωγής ή/και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αφού δεν προβάλλεται οποιαδήποτε βάση αγωγής ή/και απαίτησης και συνεπώς δεν υπάρχει ζήτημα οποιασδήποτε λογικής πιθανότητας επιτυχίας της (reasonable prospect of success). iii. Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν ή/και δεν πιθανολογούν βασίμως οποιαδήποτε πιθανότητα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς σε αυτούς, ούτε αποκαλύπτεται ή/και πιθανολογείται βασίμως οιαδήποτε πιθανότητα πραγματικής δυσκολίας ή/και αδυναμίας απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Άνευ βλάβης των προαναφερθέντων, οι Αιτητές έχουν αποτύχει να παρουσιάσουν επαρκή ή/και πειστική ή/και ξεκάθαρη μαρτυρία ως προς το ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν θα είναι σε θέση να ικανοποιήσουν τυχόν μελλοντική απαίτηση των Αιτητών, χωρίς την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Αντιθέτως, οι ίδιοι οι Αιτητές στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση παραδέχονται ρητά ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν οικονομική ευρωστία.
9. Η Αιτήτρια 1 προχώρησε στις 3/01/2019 στην καταχώριση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης στο πλαίσιο της πιο πάνω αγωγής, αγωγή η οποία όσον αφορά την Αιτήτρια 1 βρίσκεται σε αναστολή από την ημερομηνία έκδοσης του διατάγματος εκκαθάρισης της, χωρίς να εξασφαλιστεί προηγουμένως άδεια για συνέχιση της εν λόγω αγωγής εναντίον της υπό εκκαθάριση εταιρείας, δηλαδή της Αιτήτριας
10. Συνεπώς, η Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση που έχει καταχωρηθεί στις 03/01/2019 είναι άκυρη ή/και παράνομη ή/και θνησιγενής και δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο.
11. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση δεν δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
12. Τα αιτούμενα διατάγματα είναι εξαιρετικά δραστικά και τυχόν έκδοση τους θα έχει καταλυτικές επιπτώσεις στους Καθ' ων η Αίτηση ή/και ενδέχεται να προκαλέσει ή/και προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά ή/και απώλεια στους Καθ' ων η Αίτηση ή/και το ισοζύγιο της ευχέρειας βαίνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης.
13. Το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης και μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων ή/και η Αίτηση είναι αδικαιολόγητη ή/και απαράδεκτη ή/και μη αναγκαία.
14. Η διαδικασία η οποία έχει ακολουθηθεί από τους Αιτητές είναι εσφαλμένη καθότι η θεραπεία που ζητείται από τους Αιτητές δεν πηγάζει από την αγωγή των Καθ' ων η Αίτηση ή/και δεν συνδέεται με το αγώγιμο δικαίωμα των Καθ' ων η Αίτηση (be incidental to the plaintiff's cause of action) και συνεπώς οι Αιτητές δεν δικαιούνται να αιτούνται την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων χωρίς να προηγηθεί η καταχώρηση ανταπαίτησης ή/και ανταγωγής (cross-action).
15. Όσον αφορά την Αιτήτρια 1 και άνευ βλάβης της θέσης των Καθ' ων η Αίτηση ότι η Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση τους δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη, περαιτέρω αναφέρουν ότι η προβαλλόμενη Ανταπαίτηση δεν καταδεικνύει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ή/και το σύνολο των προβαλλόμενων σε αυτήν ισχυρισμών αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις της Αιτήριας
17. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις ή/και δεν συντρέχουν οι λόγοι που προβλέπει ο περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμος του 1965 (Ν. 9/1965)ως έχει τροποποιηθεί (ο Νόμος) για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
18. Οι Αιτητές με την καταχώριση της παρούσας Αίτησης επιδιώκουν να δημιουργήσουν προς όφελος τους λόγο ακύρωσης των Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ μέσω της έκδοσης ενός οποιουδήποτε παρεμπίπτοντος διατάγματος, παρερμηνεύοντας, καταστρατηγώντας και καταχρώμενοι τις πρόνοιες του άρθρου 44Γ

(3)(δ). Δεν μπορεί να ζητείται η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος με αποκλειστικό σκοπό την απόκτηση λόγου έφεσης παραμερισμού των Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ ή/και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως λόγος έκδοσης του παρεμπίπτοντος διατάγματος η επιθυμία καταχώρισης αίτησης/έφεσης.

1. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεόντως και νομοτύπως προχώρησαν στην έναρξη ή/και προώθηση της διαδικασίας που προβλέπεται στο Μέρος VIA του Νόμου για την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6/1XX8, Φ/ΣΧ 40/47W2, τεμάχιο 1XX4, τμήμα X, στην τοποθεσία Σπήλιος Βαθύς στην Αραδίππου της επαρχίας Λάρνακας που επιβαρύνεται με τις υποθήκες Υ1521/2003 και Υ3719/2004 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας (το Ενυπόθηκο Ακίνητο).
2. Το σύνολο των ισχυρισμών που προβάλλονται στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης και αφορά την διαδικασία εκποίησης του Ενυπόθηκου Ακινήτου είναι άσχετοι με την παρούσα διαδικασία και δεν θα πρέπει να τύχουν εξέτασης από το Δικαστήριο.
3. Οι ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ και ΙΒ, ημερομηνίας 23/08/2018, οι οποίες επιδόθηκαν στον Επίσημο Παραλήπτη, ως Εκκαθαριστή της Εναγόμενης 1, στις 27/09/2018, στις Εναγόμενες 2 και 3 στις 20.09.2018 και στους Εναγόμενους 4 στις 23/10/2018 (οι Ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ και ΙΒ), έχουν νομίμως, δεόντως και νομοτύπως επιδοθεί στους Αιτητές και δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος παραμερισμού ή/και ακύρωσης τους ή/και οποιοσδήποτε λόγος διακοπής ή/και παύσης της διαδικασίας πώλησης του Ενυπόθηκου Ακινήτου που προωθείται δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου.
4. Η Εναγόμενη 1 ως πρωτοφειλέτιδα και ενυπόθηκη οφειλέτης, είναι υπερήμερης ως οι πρόνοιες του Νόμου ορίζουν.
5. Η θεραπεία που προωθούν οι Αιτητές περί έκδοσης διατάγματος του Δικαστηρίου που να αναστέλλει ή/και να απαγορεύει τους Καθ' ων η Αίτηση να προχωρήσουν στην εκποίηση της υποθήκης Υ1521/03 και της υποθήκης Υ3719/2004 μέσω της διαδικασίας που προνοεί το Μέρος VIA του Νόμου δεν ευσταθεί ή/και είναι αβάσιμη και ανεδαφική επειδή τέτοια εξουσία δεν παρέχεται στο Δικαστήριο από το Νόμο.
6. Ο Νόμος δεν απαγορεύει ούτε και αποκλείει τη συνύπαρξη αγωγής εναντίον των Αιτητών ή/και της ύπαρξης εκδοθέντος διατάγματος εκποίησης της υποθήκης εναντίον της Εναγόμενης 1, και της διαδικασίας του Μέρους VIA του Νόμου. Αντιθέτως, ρητά προβλέπεται στο Άρθρο 44 Α

(4)του Νόμου ότι καμία διάταξη του Μέρους VIA δεν αποκλείει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει με την έγερση πολιτικής αγωγής για την εξασφάλιση διατάγματος δικαστηρίου για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. 19. Σύμφωνα με την πρόσφατη τροποποίηση του Νόμου, το υφιστάμενο Άρθρο 44 Γ

(3)(δ) του Νόμου, το οποίο προέβλεπε ότι η εκκρεμοδικία αγωγής αποτελούσε λόγο παραμερισμού της ειδοποίησης Τύπος ΙΑ έχει καταργηθεί. Συνεπεία τούτου, οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί των Αιτητών ότι θα πρέπει να εκδοθεί διάταγμα που να απαγορεύει ή/και να αναστέλλει τη διαδικασία πλειστηριασμού ενόψει εκκρεμοδικίας της υπό τον ως άνω και τίτλο αγωγής κατά των Αιτητών δεν ευσταθούν ή/και είναι νόμω και κατ' ουσία αβάσιμοι. 20. Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην καταχώριση ή/και προώθηση της παρούσας Αίτησης αφού δεν συντρέχει οποιαδήποτε από τις προϋποθέσεις που αναφέρονται, κατά τρόπο εξαντλητικό, στο άρθρο 44 Γ

(3)του Νόμου και, σε κάθε περίπτωση, κανένα συμφέρον ή δικαίωμα τους δεν παραβλάπτεται από την επίδοση των Ειδοποιήσεων τύπου ΙΑ και ΙΒ και την έναρξη της διαδικασίας πλειστηριασμού του Ενυπόθηκου Ακινήτου.

1. Οι Αιτητές κωλύονται να προβάλλουν ισχυρισμούς αναφορικά με την εγκυρότητα ή/και νομιμότητα ή/και το περιεχόμενο των ειδοποιήσεων Τύπος «Θ» και Τύπος «Ι» οι οποίες έχουν δεόντως επιδοθεί στην Εναγόμενη 1 στις 21/05/2018 και στους Εναγόμενους 2 , 3, 4 και 5 στις 23/05/2018, ενόψει του ότι δεν προχώρησαν στην καταχώριση αίτησης/έφεσης ή/και αγωγής προσβάλλοντας τις εν λόγω ειδοποιήσεις εντός της χρονικής προθεσμίας που τασσόταν από το ισχύον νομοθετικό καθεστώς. Συνεπώς, οι Αιτητές κωλύονται ή/και εμποδίζονται να προβάλλουν ισχυρισμούς οι οποίοι σχετίζονται με προγενέστερο στάδιο της διαδικασίας πλειστηριασμού για το οποίο έχει παρέλθει η τασσόμενη προθεσμία προσβολής τους και αφού ήδη η διαδικασία έχει προχωρήσει στο επόμενο στάδιο με την αποστολή των ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ και ΙΒ.
2. Οι Καθ' ων η Αίτηση ακολούθησαν πιστά την ενδεδειγμένη και προβλεπόμενη από το Νόμο διαδικασία, απέστειλαν τις προαπαιτούμενες ειδοποιήσεις σύμφωνα με τις προϋποθέσεις, τα κριτήρια και τους τύπους του Δεύτερου Παραρτήματος αυτού προς την ενυπόθηκη οφειλέτιδα καθώς και προς όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, τήρησαν όλες τις προβλεπόμενες προθεσμίες και ενήργησαν με πλήρη συμμόρφωση προς τους σχετικούς Κανονισμούς.
3. Οι Καθ' ων η Αίτηση νομιμοποιούνται πλήρως στην προώθηση της διαδικασίας ιδιωτικής πώλησης του Ενυπόθηκου Ακινήτου με βάση τις πρόνοιες του Μέρους VIA του Νόμου.
4. Καμία διάταξη στο Νόμο δεν απαγορεύει στους Καθ' ων η Αίτηση να προχωρήσουν στην εφαρμογή της διαδικασίας πώλησης του Ενυπόθηκου Ακινήτου σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου.
5. Οι αξιούμενες θεραπείες είναι νόμω και ουσία αβάσιμες ή/και εν πάση περιπτώσει στηρίζονται σε εσφαλμένη ερμηνεία του Νόμου.
6. Στην ένορκη δήλωση περιέχονται αβάσιμοι ή/και άσχετοι ή/και γενικοί ισχυρισμοί ή/και ισχυρισμοί που δεν μπορούν ληφθούν υπόψη ούτε μπορούν να υποστηρίξουν την εξαιτούμενη θεραπεία.
7. Οι Αιτητές δεν παρουσιάζουν βάσιμους ή/και επαρκείς λόγους που να δικαιολογούν τις αιτούμενες θεραπείες.
8. Δεν είναι εύλογο ή/και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα.
9. Η Αίτηση ασκείται κακόπιστα ή/και καταχρηστικά ή/και για σκοπούς καθυστέρησης της διαδικασίας ή/και επιδιώκει αλλότριους σκοπούς.
10. Οι Αιτητές επέδειξαν αδικαιολόγητη καθυστέρηση να προσφύγουν στο Δικαστήριο για να εξασφαλίσουν τα αιτούμενα διατάγματα.» Η έvσταση βασίζεται στα Άρθρα 2, 29, 30, 32 και 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60), στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965 (Ν. 9/1965)ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα με ιδιαίτερη μνεία στα Άρθρα 2, 21, 27, 35, 36, 37, 44, 44 Α έως και 44ΙΑΑ καθώς και στα παραρτήματα αυτού, στους περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Κανονισμούς, ΚΔΠ 185/2015, στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224, στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 2, 4, 5, 9 και 22 - 34, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9, Δ.39, Δ.48 Θ 1 - 9, Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρα 2, 29, 30, 32 και 43, στα άρθρα 16, 23, 26, 28 και 30 του Συντάγματος, στα άρθρα 6

(1)και 6

(2)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στους γενικούς κανόνες επιεικείας, στην πρακτική και τις σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου και στη σχετική Νομολογία. Τα γεγovότα επί των οποίων στηρίζεται η παρoύσα έvσταση εμφαίvovται στη δικογραφία και στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση υπαλλήλου της Καθ΄ης η αίτηση. Δεν χρειάζεται όμως να καταγραφεί αυτή ως έχει, αφού κατωτέρω θα γίνει αναφορά σε αυτή όπου κρίνεται χρήσιμο και αναγκαίο. Με αυτή επισυνάπτονται τριάντα ένα

(31)Τεκμήρια, αναφορά στα οποία θα γίνει όπου κρίνεται ότι είναι απαραίτητο ή βοηθά στην κατανόηση κάποιου γεγονότος ή θέματος. O δικηγόρος της Αιτήτριας, στη αγόρευση του, ουσιαστικά επαναλαμβάνει και εξηγεί τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και συνάμα καταρρίπτει τους ισχυρισμούς και θέσεις της Καθ΄ης η Αίτηση, όπως αυτοί εκφράζονται στη γραπτή ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, με παραπομπή σε σχετική νομολογία, ενώ ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Από την αντίπερα όχθη, η συνήγορος της Καθ΄ης η Αίτηση, στη γραπτή αγόρευση της ουσιαστικά υιοθετεί όσα αναφέρονται στους λόγους ένστασης και στην ένορκη δήλωση, εμπλουτίζοντας αυτούς, όπου κατά την ίδια χρειάζεται τούτο, προς επίρρωση των οποίων επικαλείται σχετική νομολογία, για να εισηγηθεί στο τέλος ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, γι' αυτό και η αίτηση πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ‑ ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ας σημειωθεί εξ αρχής, όπως είναι καλά γνωστό από τη νομολογία (βλ. El Fath Co. For International Trade S.A.E. v. E.D.T. Shipping Ltd κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1255, Ν.Α. Theophanous (Matic) Laundries Ltd v. Δημοκρατίας

(2000)3 ΑΑΔ 793 και Hamisi Mwinyi Selmani κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 235/13 και 236/13, ημερομηνίας 05/06/2015), ότι η αγόρευση δικηγόρου δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο για εισαγωγή μαρτυρίας και δεν μπορεί να συμπληρώσει τα όποια κενά υπάρχουν στην υπόθεση. Σημειώνω εδώ, αφού αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης το άρθρο 4 του Κεφ. 6, ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής και για την παρεμπόδιση οποιασδήποτε απώλειας, ζημιάς, ή δυσμενούς επηρεασμού που δυνατό, αν δεν εκδοθεί το διάταγμα αυτό, να προξενηθούν σε πρόσωπο ή περιουσία, ενόσω εκκρεμεί τελική δικαστική απόφαση σε ζήτημα που επηρεάζει το πρόσωπο αυτό ή περιουσία ή ενόσω εκκρεμεί η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης και μπορεί να εκδοθεί ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60 (βλ. Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides

(1979)1 CLR 231 και Κτηματικές Επιχειρήσεις Ανδρέα Ευριπίδη Διογένους Λτδ v. Αρίστης Κώστα Ευθυμίου

(2009)1(Α) ΑΑΔ 234. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις, στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides

(1979)1 CLR 231 και Kyriacos A. Lakatamitis v. Georghios Theodorou

(1983)1 CLR 520). Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ' οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (Βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά.

(1982)1 CLR 557). Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη

(1989)1(Ε) ΑΑΔ 132). Το άρθρο 32 του Ν.14/1960 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ' αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ' αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis

(1975)1 CLR 321, Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides

(1979)1 CLR 231, The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263, Loizos Stavrinou v. Stavros Chr. Asproghenis

(1985)1 CLR 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη

(1989)1(E) ΑΑΔ 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδη Θεωρή

(1989)1(Ε) ΑΑΔ 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.

(1999)1(Α) ΑΑΔ 225, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά.

(2002)1(Γ) ΑΑΔ 2015, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.

(2006)1 ΑΑΔ 280, Αντώνης Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd

(2009)1 AAΔ 1040, Χριστόφορος Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.

(2010)1 ΑΑΔ 1262, Νέστωρας Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ

(2011)1(Β) 1 ΑΑΔ 816, Προκόπης Μελανθίου v. Μελάνθης Μελανθίου

(2011)1(Γ) 1 ΑΑΔ 2342 και Μάριος Αποστόλου v. Ροδούλας Ιωάννου

(2012)1(Α) 1 ΑΑΔ 604. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδη Θεωρή (ανωτέρω), παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates Ltd & other

(1982)1 CLR 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263). (Α) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής (βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά.

(1982)1 CLR 557 και Μαργαρίτα Χρίστου Πουργουρίδη κ.ά. v. Θέμιδος Βάσου Μέζου κ.ά.

(1994)1 ΑΑΔ 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ.ά. v. Άννα Χρυσάνθου κ.ά

(1996)1 ΑΑΔ 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/1960 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν' απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο Ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του Εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον Ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.

(2009)1(Α) ΑΑΔ 317, 324, «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd

(2011)1 ΑΑΔ 1848, ειπώθηκε ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. επίσης Ιωάννης Κυριάκου Όξυνος κ.ά. v. Μαρίας Ρολη Λου

(2011)1 ΑΑΔ 1066, P & MA. Restaurant Limited κ.ά. v Eric John Wakehah, Πολ. Έφεση 286/10, ημερ. 22/2/13, και Πέτρος Κωμοδρόμος v. Πάνου Παπαναστασίου, Πολ. Έφεση 110/10, ημερ. 3/1/14. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν' αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές, βλέπε γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Frixos Michael v. Brevinos Limited

(1969)1 CLR 578 και Chandubhai Bhimjiyani v. Solon Gregoriou

(1980)1 CLR 14 και την υπόθεση Αντώνη Χ''Κωνσταντή ν. Μαργαργίτας Χ''Κωνσταντή

(1998)1 ΑΑΔ 1827 στην οποία, όμως, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Έχει λεχθεί από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι πρέπει να εξετάζονται με πολλή προσοχή αιτήσεις για προσωρινά διατάγματα εκκρεμούσης της αγωγής όπου το αιτούμενο διάταγμα ζητά το ίδιο διάταγμα στην αγωγή του. Δεν αποκλείει όμως τη δυνατότητα έκδοσης προσωρινού διατάγματος, ως εκείνο που ζητείται διά της αγωγής, όπου τα γεγονότα το επιτρέπουν, ασκώντας το Δικαστήριο τη διακριτική του εξουσία. ................................ Το θέμα αυτό κατά συνέπεια επαφίεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd (ανωτέρω), με επίκληση της υπόθεσης Κώστας Ελευθερίου Κυρίσαββας κ.ά. v. Χάρη Γεωργίου Κύζη

(2001)1(B) 1245, 1265-1257, αναφέρθηκε ότι: «Τέλος σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι ένα διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις.» Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο (βλ. μεταξύ άλλων The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263, σελ. 267-8, Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 ΑΑΔ 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις (βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.

(1999)1 ΑΑΔ 225, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά.

(2002)1 ΑΑΔ 2015. Στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation (ανωτέρω), ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others

(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά., υιοθετήθηκε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. v. Nicantony Trading Co. Ltd

(1998)1 ΑΑΔ 1653,όπου λέχθηκε ότι: «.. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το Διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.» Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων, όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους (βλ. Δ.39 κ.2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.P.A. v. Ferro Fashions Ltd

(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1858). Στο σύγγραμμα «ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ INJUNCTIONS» των Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, 2016, αναφέρονται τα εξής στη σελ. 152: "

(11)Όταν η έκδοση ή μη παρεμπίπτοντος διατάγματος θα διεκπεραιώσει και την ουσία της αγωγής Ορισμένες φορές η έκδοση ή μη παρεμπίπτοντος διατάγματος στην ουσία διεκπεραιώνει και ολόκληρη την αγωγή ή ένα ουσιαστικό μέρος της. Αυτό οφείλεται στην ταυτοσημία της θεραπείας που ζητείται με την αγωγή και αυτής που ζητείται με την αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα. Σε τέτοια περίπτωση, τα δικαστήρια αποφεύγουν οποιαδήποτε απόφαση η οποία θα φαίνεται ότι διευθετεί τελεσίδικα το επίδικο θέμα της αγωγής υπέρ του ενός ή του άλλου διαδίκου. Ιδιαίτερα τα δικαστήρια αποφεύγουν να εκδώσουν προσωρινό διάταγμα υπέρ του ενάγοντα, όταν αυτό θα ισοδυναμεί με απόφαση στην αγωγή, χωρίς να έχει δοθεί η ευκαιρία στον εναγόμενο να αμφισβητήσει μέσα από τη δίκη την ουσία της αγωγής. Το θέμα δεν έχει σχέση με την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1), ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η περίπτωση προϋποθέτει ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης. Επομένως, το θέμα μπορεί να εξεταστεί μόνο κατά το τελικό στάδιο στάθμισης των διαφόρων παραγόντων κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου ότι είναι «δίκαιον ή πρόσφορον» να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Αυστηρά ομιλούντες, το θέμα δεν σχετίζεται με το ισοζύγιο της ευχέρειας, αφού η έκδοση του προσωρινού διατάγματος υπό αυτές τις συνθήκες, και με βάση το ισοζύγιο, ισοδυναμεί με εκδίκαση της ουσίας της αγωγής χωρίς δίκη. Το θέμα εξετάστηκε στην υπόθεση Cayne v. Global Natural Resources Plc, στην οποία θεωρήθηκε ότι το δικαστήριο θα πρέπει να ενεργήσει κατά τρόπο που να αποφεύγει κατά το δυνατό να προκαλέσει αδικία στη μια ή στην άλλη πλευρά. Στην υπόθεση Penderhill Holdings Ltd κ.α. v. Abramchyk κ.α. το εφετείο, διαφοροποιούμενο από προηγούμενη νομολογία έκρινε ότι «το ζήτημα της παροχής ταυτόσημων θεραπειών με την αγωγή, δεν αποκλείεται». Όπως εξήγησε, το ζήτημα εξετάζεται πάντοτε υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης και «αποτελεί ζήτημα ειδικών περιστάσεων». Το «ανεπιθύμητο», πρόσθεσε, δεν μπορεί να εξισωθεί με «απαγόρευση»." Στην υπόθεση Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd

(2009)1 ΑΑΔ 734, αναφέρθηκαν τα εξής: «Τη διάσταση αυτή παρέλειψε να εντοπίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε στην ουσία ένα προστακτικό διάταγμα το οποίο με βάση διαχρονική νομολογία σπάνια εκδίδεται και αυτό μόνο όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση. (Shepherd Homes v. Sandham [1971] Ch. 340 και David Bean: Injunctions, 8η Έκδοση, σελ. 35-37, παρ. 3.33-3.37).» Στην υπόθεση Avila Management Services Ltd κ.ά. v. Stepanek κ.ά.

(2012)1 ΑΑΔ 1403, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Τέθηκε επίσης το ζήτημα ότι δεν ήταν ορθή η χορήγηση των αιτούμενων διαταγμάτων εφόσον μ΄ αυτά ουσιαστικά αποφασιζόταν και η ίδια η αγωγή. Δεν χορηγείται με άλλα λόγια η ουσιαστική θεραπεία από το ενδιάμεσο στάδιο με αίτηση για προσωρινό μέτρο (Michael v. Brevinos

(1969)1 CLR 578). Το ανεπιθύμητο όμως δεν εξισούται με απαγόρευση. Δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού της θεραπείας ενδιαμέσως, αν αυτή ορθά και δικαίως ζητείται, επειδή και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει το ίδιο πράγμα.» Ερχόμενος στην πρώτη προϋπόθεση, ήτοι την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, καταδεικνύεται ότι η Αιτήτρια στηρίζει την ανταπαίτηση της, μεταξύ άλλων, στο μη νόμιμο τερματισμό της σύμβασης πιστωτικών διευκολύνσεων και του λογαριασμού της Αιτήτριας, εκ μέρους της Καθ΄ης η αίτηση και στην εξόφληση ή/και ολιγότερου, κατά πολύ, οφειλόμενου ποσού από αυτό που αξιώνει η Καθ΄ης η αίτηση με την αγωγή της. Με βάση την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και τους αντίστοιχους ισχυρισμούς περί αυτού του θέματος, όπως αυτοί διατυπώνονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, καθώς και από την μαρτυρία που έχει προκύψει από την αντεξέταση του ενόρκως δηλούντος στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, όσον αφορά το θέμα του νόμιμου τερματισμού της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, διαφαίνεται, εκ πρώτης όψεως, ότι δεν υπήρχε νόμιμος τερματισμός αφού, η επίδοση της συγκεκριμένης επιστολής τερματισμού ημερομηνίας 23.1.2014, που προηγήθηκε της επίδοσης της αγωγής που δεν έγινε ως προβλέπεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και το ΚΕΦ. 113, δεν έγινε ορθά, Τεκμήριο 24, επειδή και πάλι έγινε στον XXXXX Ιακωβίδη, ως διευθυντή και παραλήπτη ως αντιπρόσωπο της Αιτήτριας. Ως προς το θέμα της εξόφλησης του ποσού ή/και ολιγότερου οφειλόμενου ποσού, διαφαίνεται, και πάλι εκ πρώτης όψεως, έχοντας κατά νου τον ισχυρισμό που περιλαμβάνεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ότι το ποσό των €131.000 περίπου, από το ποσό που εισπράχθηκε από τον παραλήπτη από την πώληση περιουσίας της Αιτήτριας, καταβλήθηκε και πιστώθηκε μεν την μια ημέρα, ήτοι στις 21.1.2014, αλλά αμέσως μετά, ήτοι στις 22.1.2014, Τεκμήριο 25 στην ένσταση, το ποσό αυτό ξαναχρεώθηκε με διάφορες τμηματικές χρεώσεις, χωρίς εξήγηση και από την άλλη ότι δεν απαντάται αυτό το τελευταίο για την ξαναχρέωση του πιο πάνω ποσού από την Καθ΄ης η αίτηση, αλλά περιορίζεται ο ισχυρισμός της Καθ΄ης η αίτηση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση μόνο στην πίστωση, χωρίς οποιαδήποτε αναφορά στη ξαναχρέωση του ποσού αυτού τμηματικά, ότι αιτιολογείται, τουλάχιστον, ως προς το πραγματικά οφειλόμενο ποσό και αυτό το μέρος της ανταπαίτησης. Ως εκ τούτου η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. Σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής επιτυχίας της αγωγής, διαφαίνεται από τα πιο πάνω, που είναι από τη μια οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας, οι οποίοι υποστηρίζονται από τα αντίστοιχα Τεκμήρια που αναφέρθηκαν ανωτέρω και από την άλλη των ισχυρισμών της Καθ΄ης η αίτηση (που όμως, βέβαια, το Δικαστήριο, τώρα, δεν θα σταθμίσει και αξιολογήσει το μαρτυρικό υλικό που έχει τεθεί ενώπιον του για να βγάλει τελικά συμπεράσματα, έργο το οποίο ανήκει στο Δικαστήριο ενώπιον του οποίου θα διεξαχθεί η ακρόαση της υπόθεσης όπου θα ακούσει όλη τη μαρτυρία που θα τεθεί ενώπιον του και αφού την αξιολογήσει και προβεί σε ευρήματα θα εκδώσει την απόφαση του, αφού στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο προβαίνει σε μια εκ πρώτης όψεως θεώρηση και προσέγγιση του πράγματος) ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση καταδεικνύεται, να πληρείται και αυτή η προϋπόθεση. Όσον αφορά στην τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή να είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, έχοντας κατά νου πόσο θα επηρεαστούν τα ιδιοκτησιακά και περιουσιακά συμφέροντα της Αιτήτριας, σε βλάβη της, που συνίστανται στην πλήρη και χωρίς επιστροφή απώλεια του ακινήτου της υποθήκης που πρόκειται να πωληθεί με ιδιωτικό πλειστηριασμό στις 22.2.19 και τις αλυσιδωτές αρνητικές επιπτώσεις σε αυτή, που σχετίζονται με τη θέση της εκ της συμβατικής σχέσης της με την Καθ΄ης η αίτηση σε περίπτωση επιτυχίας της ανταπαίτησης της Αιτήτριας για μη νόμιμο τερματισμό της μεταξύ τους σύμβασης και λογαριασμού και τις συνέπειες από μια τέτοια εξέλιξη, έστω και εάν σε αυτή την περίπτωση μπορεί να υπολογιστεί η ζημιά σε χρήμα, που όμως θα είναι πολύ αργά για επανόρθωση, επειδή κύριο γνώρισμα σε αυτή την περίπτωση και ουσιαστικό είναι όσα αναφέρθηκαν αμέσως προηγουμένως που σχετίζονται με τα ιδιοκτησιακά και περιουσιακά δικαιώματα της Αιτήτριας και τις δυσμενείς συνέπειες από τυχόν μη έκδοση του διατάγματος σε βλάβη της Αιτήτριας, που φτάνουν στο σημείο μη αναστρέψιμης οικονομικής καταστροφής της, κρίνω ότι πληρείται και αυτή η προϋπόθεση. ΕΥΛΟΓΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ Αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις, στρέφεται τώρα στο κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο η συνέχιση ισχύς του εκδοθέντος διατάγματος, έχοντας κατά νου τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη μεταξύ των οποίων είναι και οι ακόλουθοι: (α) Η καθυστέρηση Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει καθυστέρηση ως η εισήγηση της Καθ΄ης η αίτηση. Η Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση όπως και η υπό κρίση αίτηση, καταχωρήθηκαν μόλις λίγες μέρες μετά τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε εναντίον της. Δεν ήταν δυνατό προηγουμένως να απευθυνθεί στο Δικαστήριο για έκδοση τέτοιου διατάγματος αφού δεν θα είχε καμιά νομική ή πραγματική βάση προς τούτο. (β) Οι αποζημιώσεις Όσον αφορά αυτόν τον παράγοντα, ως αναφέρεται και ανωτέρω, δεν είναι το κύριο στοιχείο σε αυτήν την αγωγή. Το ζήτημα εδώ είναι καθαρά ιδιοκτησιακών και περιουσιακών δικαιωμάτων, που αν και μπορεί να αποτιμηθεί η ζημιά σε χρήμα, επειδή τούτο θα συμβεί μετά από χρόνια, όταν θα ολοκληρωθεί η ακρόαση της αγωγής, θα επέρχετο η ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη οικονομική καταστροφή της Αιτήτριας, αφού είναι το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο που της απέμεινε, αλλά και η παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας της Αιτήτριας, ενόψει της πιθανής επιτυχίας της ανταπαίτησης της, που σχετίζεται με τη θέση της για μη νόμιμο τερματισμό της μεταξύ τους σύμβασης και λογαριασμού, ένεκα του οποίου τερματισμού επήλθαν όλα τα δεινά της. Η φερεγγυότητα της Καθ΄ης η αίτηση, από μόνη της, η οποία είναι παραδεκτή από την Αιτήτρια, όπως και η ικανότητα της για πληρωμή τυχόν αποζημιώσεων απ΄ αυτή στην Αιτήτρια, δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι σε περίπτωση που η Αιτήτρια κερδίσει την Ανταπαίτηση θα επανεγγραφεί ως ιδιοκτήτρια του ακινήτου. Η απώλεια του ακινήτου από την ιδιοκτήτρια του-Αιτήτρια, όσο και αν πράγματι μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, δεν είναι μόνο μετρήσιμη σε χρήμα, αλλά έχει και άλλα χαρακτηριστικά, όπως το συνταγματικό δικαίωμα της Αιτήτριας να είναι ιδιοκτήτρια αυτού, το οποίο δεν το αποχωρίζεται, εκτός ως προβλέπεται στο Σύνταγμα, που δεν είναι μια από τις περιπτώσεις αυτή. (γ) Το status quo Ένας άλλος παράγοντας, όπου φαίνεται να είναι ισοσταθμισμένοι οι άλλοι παράγοντες, που συνήθως λαμβάνει υπόψη του το Δικαστήριο, είναι η διατήρηση του status quo. Στην περίπτωση αυτή οι πιο πάνω παράγοντες δεν είναι ισοσταθμισμένοι, αλλά είναι υπέρ της Αιτήτριας. Εν πάση περιπτώσει με την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν αλλάζει το status quo αλλά παραμένει ίδιο και αναλλοίωτο χωρίς να επηρεάζει κανενός τα δικαιώματα του. Πρέπει να τονισθεί εμφαντικά ότι, κατά την άσκηση του ισοζυγίου της ευχέρειας, το Δικαστήριο έχει κατά νου όλο το υλικό που βρίσκεται ενώπιον του και διαδραματίζει τον ουσιαστικό ρόλο στην προσπάθειά του να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας, η οποία θα προκύψει, αν φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα (βλ. υπόθεση Χρίστου Ευστρατίου ν. Dicran Oyzounian and Company Limited, εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Cyprus, ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολιτική Έφεση 292/2010, ημερομηνίας 20/01/2014και Milton Investment Company Ltd κ.ά. ν. Dryden Group Ltd, ECLI:CY:AD:2014:A220, Πολιτική Έφεση 424/2011, 27/03/2014). Στην υπόθεση Recnex Trading Limited κ.ά. ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λίμιτεδ, Πολιτική Έφεση 71/11 ημερομηνίας 16/04/14, αναφέρεται ότι: «Αποδίδεται ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό, προστακτικό διάταγμα όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό.» Έχοντας αυτά κατά νου, βρίσκω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της Αιτήτριας. Κατά συνέπεια, με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησε το Δικαστήριο να εξηγήσει και να αναλύσει, εκδίδονται διατάγματα ως η παράγραφος Α, Β και Γ της αίτησης, πλέον €2.500 έξοδα υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ΄ης η αίτηση, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ................ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο