← Κύπρος

ΚΩΣΤΑ ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ κ.α., Αγωγή Αρ.: 1520 / 2015, 28/3/2019

ΚΩΣΤΑ ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ κ.α., Αγωγή Αρ.: 1520 / 2015, 28/3/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A99 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αγωγή Αρ.: 1520 / 2015 Μεταξύ: XXXXX ΚΩΣΤΑ ενάγοντα -και-

  1. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
  2. IACOVOU-ZEMCO JOINT VENTURES
  3. ZEMCO CONSTRUCTIONS LTD
  4. ΣΤΑΥΡΟΣ & ΜΑΡΙΟΣ (ΦΩΚΟΥ) ΛΤΔ
  5. IACOVOU BROTHERS (CONSTRUCTION) LIMITED
  6. ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Εναγόμενων Αίτηση ημερομηνίας 3.4.2017 για ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ εναγομένων 1 και εναγομένων 2, 3, 4, 5 και
  7. Ημερομηνία: 28 Μαρτίου,
  8. Εμφανίσεις: Για εναγόμενους 1-αιτητές: κος Γ. Κουκούνης για ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΚΟΥΝΗΣ ΔΕΠΕ (για ν'ακούσει απόφαση η κα Μ. Σπύρου) Για εναγόμενους 2,3,5,6-Καθ'ων η αίτηση: κος Νεοφυτίδης για ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ Για εναγόμενους 4-Καθ'ων η αίτηση: κα Σορτίνι για ΜΑΜΑΣ ΧΑΤΖΗΧΡΙΣΤΟΦΗΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγοντας με την αγωγή του αξιώνει Γενικές και Ειδικές Αποζημιώσεις, για σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές, που κατ' ισχυρισμόν υπέστη την 22.8.2012, καθ' ον χρόνο εργαζόταν σε εργοτάξιο το οποίο ασχολείτο με κατασκευαστικά έργα για το αποχετευτικό σύστημα της Λάρνακος. Όπως διατείνεται, καθ' ον χρόνο βρισκόταν σε αυλάκι και ασχολείτο με την απομάκρυνση χώματος γύρω από σωλήνα νερού, όγκος χώματος κατέρρευσε και τον χτύπησε στην πλάτη. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό του στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Οι εναγόμενοι 1 ενάγονται ως «ο κύριος του έργου». Οι εναγόμενοι 2 ως ο συνεταιρισμός που συστάθηκε και ανέλαβε τις εργασίες ως ο εργολάβος του έργου. Οι εναγόμενοι 3 ως μέρος του συνεταιρισμού που ανέλαβε το έργο και ως οι εργοδότες του ενάγοντα από τον Απρίλιο του
  9. Οι εναγόμενοι 4 ως οι υπεργολάβοι των εναγομένων 2, οι οποίοι είχαν αναλάβει την εκσκαφή και απομάκρυνση των χωμάτων για την εγκατάσταση των αγωγών αποχέτευσης όμβριων υδάτων. Οι εναγόμενοι 5 ως μέρος του εναγόμενου 2 συνεταιρισμού. Οι εναγόμενοι 6 ως η ασφαλιστική εταιρία η οποία παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στους εργοδότες του ενάγοντα, εναγομένους
  10. Όλοι οι εναγόμενοι στις Υπερασπίσεις τους, αρνούνται τους ισχυρισμούς του ενάγοντα. Ακολουθώντας την ίδια γραμμή πλεύσης διατείνονται πως ενώ ο τελευταίος βρισκόταν μέσα σε αυλάκι και ασχολείτο με τον καθαρισμό χώματος γύρω από σωλήνα νερού, λιποθύμησε και έπεσε («θεάθηκε να χάνει τις αισθήσεις του και να γέρνει προς τα πίσω»), χωρίς όμως να κτυπήσει οπουδήποτε. Οι εναγόμενοι 1 αρνούνται ότι είχαν οποιαδήποτε υποχρέωση για την ασφάλεια του ενάγοντα ή καθήκον επιμέλειας έναντι του, καθότι δεν ήσαν ο «κύριος του έργου». Ισχυρίζονται πως τα κατασκευαστικά έργα της Φάσης Β' του αποχετευτικού συστήματος της Λάρνακος ανατέθησαν, στη βάση συμβολαίου (C13) ημερομηνίας 17.4.2011, στους εναγόμενους 2 (συνεταιρισμός των εναγομένων 3 και 5), οι οποίοι επελέγησαν κατόπιν δημόσιου διαγωνισμού που προκηρύχθηκε. Είναι η θέση τους πως οι τελευταίοι, ως οι εργολάβοι του όλου έργου είχαν, πέραν του ελέγχου της μεθόδου εργασίας, την ευθύνη για την παροχή ασφαλούς συστήματος εργασίας. Διατείνονται πως ευθύνη για τις εργασίες που εκτελούντο στο εργοτάξιο καθώς και για την ασφάλεια των εργαζομένων, είχαν και οι εναγόμενοι 3, 4 και
  11. Κανένας από αυτούς (εναγόμενοι 2, 3, 4 και 5) δεν ήσαν αντιπρόσωποι τους. Η εναγόμενη 6 ευθύνεται ως η ασφαλιστική εταιρεία που παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στους εναγόμενους
  12. Ισχυρίζονται περαιτέρω πως την ευθύνη για τον «όποιο τραυματισμό» του ενάγοντα τον φέρει ο ίδιος. Διαζευκτικά πως έχει συντρέχουσα αμέλεια σε μεγάλο βαθμό. Στο δικόγραφο τους παραθέτουν λεπτομέρειες αμέλειας τόσο του ενάγοντα όσο και των εναγομένων 2, 3, 4, 5 και 6, στους οποίους αποδίδουν ευθύνη για ό,τι επισυνέβη. Με την υπό κρίση Αίτηση, οι εναγόμενοι 1 αιτούνται όπως: (α) τους επιτραπεί να εκδώσουν και επιδώσουν Ειδοποίηση Συνεναγομένου προς τους εναγομένους 2, 3, 4, 5 και 6, (β) καθοριστεί τόσο ο χρόνος επίδοσης της Ειδοποίησης Συνεναγομένου όσο και ο χρόνος Εμφάνισης από πλευράς των εναγομένων 2, 3, 4, 5 και 6, (γ) δοθούν οδηγίες για την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ εναγομένων 1 και εναγομένων 2, 3, 4, 5 και 6 και (δ) το επίδικο θέμα της ευθύνης των εναγομένων 2, 3, 4, 5 και 6 να αποζημιώσουν και/ή συνεισφέρουν στους εναγομένους 1 για την απαίτηση του ενάγοντα, συνεκδικαστεί και αποφασιστεί στα πλαίσια εκδίκασης της παρούσας αγωγής. Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και συγκεκριμένα στις Διαταγές 9, 10, 11, 16, 19, 20, 21, 23, 27, 30, 48 και 57, καθώς επίσης και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Βεντούρη, αναπληρωτή Γενικού Διευθυντή των εναγομένων 1, ο οποίος επαναλαμβάνει τους προβαλλόμενους στην Υπεράσπιση των εναγομένων 1, ισχυρισμούς. Όπως αναφέρει, οι εναγόμενοι 2 είναι συνεταιρισμός μεταξύ των εναγομένων 3 και 5, ο οποίος ανέλαβε στη βάση συμβολαίου, την εκτέλεση του έργου (Β' Φάση του Αποχετευτικού Συστήματος της Λάρνακος). Οι εναγόμενοι 2 ανέλαβαν την κατοχή του εργοταξίου και ως οι εργολάβοι του έργου είχαν την υποχρέωση δημιουργίας, τήρησης και εφαρμογής συστήματος ασφάλειας και υγείας για τους εργαζόμενους και για τον ενάγοντα ειδικότερα. Οι εναγόμενοι 3 πέραν της ιδιότητας τους ως μέλος του συνεταιρισμού, ήσαν οι εργοδότες του ενάγοντα. Οι εναγόμενοι 4 ήσαν υπεργολάβοι των εναγομένων
  13. Η εναγόμενη 6 είναι η ασφαλιστική εταιρεία, η οποία παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στους εναγόμενους 2, 3 και 5 (έναντι της ευθύνης τους ως εργοδότες). Είναι θέση του ομνύοντα πως οι εναγόμενοι 1 δεν είχαν οποιαδήποτε σχέση με τον ενάγοντα, ούτε τον εργοδότησαν, ούτε και είχαν αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη ή καθήκον επιμέλειας έναντι του, ούτε και οι εναγόμενοι 2, 3, 4, 5 και 6 ήσαν αντιπρόσωποι των εναγομένων
  14. Συνεπώς ευθύνη έναντι του ενάγοντα είχαν οι εναγόμενοι 2, 3 και 5, οι οποίοι τον εργοδοτούσαν καθώς και οι εναγόμενοι 4 ως υπεργολάβοι των εναγομένων
  15. Επίσης ευθύνη έχουν και οι εναγόμενοι 6 οι οποίοι κάλυπταν την ευθύνη των εναγομένων 2, 3 και 5, ως εργοδοτών. Καταληκτικά αναφέρει πως οι εναγόμενοι 1 δικαιούνται σε συνεισφορά ή αποζημίωση από τους υπόλοιπους εναγομένους, για τα ποσά που αξιώνει ο ενάγοντας και που ενδεχομένως κληθούν να του καταβάλουν, ανάλογα «με την ευθύνη και/ή ποσοστό αμέλειας του καθενός όπως το Δικαστήριο ήθελε καθορίσει». Οι εναγόμενοι 2, 3, 5 και 6 ενίστανται στο αίτημα των εναγομένων
  16. Προβάλλουν οκτώ

(8)Λόγους, προεξάρχοντος του Λόγου πως δεν ακολουθήθηκε από πλευράς εναγομένων 1 η ορθή διαδικασία, αφού οι τελευταίοι δεν επέδωσαν σ' αυτούς Ειδοποίηση Συνεναγομένου ως ορίζει η Δ.10 θ.12 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Υποστηρίζουν επίσης πως τα θέματα που θέτουν οι εναγόμενοι 1, δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια της υπό κρίση Αίτησης, αφού η διαδικασία που ακολούθησαν οι εναγόμενοι 1 δεν προβλέπεται από τους Θεσμού Πολιτικής Δικονομίας. Πως τυχόν έγκριση της Αίτησης, η οποία είναι νομικά και/ή ουσιαστικά αβάσιμη και αστήρικτη, θα καθιστά άκυρη την διαδικασία. Η Ένσταση των εναγομένων 2, 3, 5 και 6 στηρίζεται στην ίδια με την Αίτηση νομική βάση, υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της XXXXX Φωκά, νομικής συμβούλου των εναγομένων 3 και 5, δεόντως εξουσιοδοτημένης. Η ομνύουσα παραδέχεται πως οι εναγόμενες 3 και 5 εταιρείες απαρτίζουν τον εναγόμενο 2 συνεταιρισμό και πως η εναγόμενη 6 είναι η ασφαλιστική εταιρεία των εναγομένων 2, 3 και
  1. Η ομνύουσα επιχειρηματολογεί υπέρ της απόρριψης της Αίτησης, εστιάζοντας την προσοχή της στο γεγονός πως δεν προηγήθηκε η επίδοση από τους εναγόμενους 1, στους εναγόμενους 2, 3, 5 και 6, Ειδοποίησης Συνεναγομένου. Ως εκ τούτου, τονίζει, «στο παρόν στάδιο οι εναγόμενοι 2, 3, 5 και 6 δεν είναι συνεναγόμενοι ως ορίζουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας». Και οι εναγόμενοι 4 έφεραν Ένσταση στο αίτημα των εναγομένων
  2. Προβάλλουν και οι ίδιοι πως οι εναγόμενοι 1 δεν έχουν ακολουθήσει την ορθή διαδικασία που προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, αφού δεν επέδωσαν στους εναγόμενους 4 Ειδοποίηση Συνεναγομένου, σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.10 θ.12 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Διατείνονται πως η Αίτηση αποτελεί καταχρηστικό διάβημα καθότι τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, θα «δυσχεράνει ή/και θα καθυστερήσει ή/και θα περιπλέξει αχρείαστα την εκδίκαση της αγωγής». Πως θα επηρεαστούν δυσμενώς τα δικαιώματα των εναγομένων 4, αφού δεν προκύπτει υποχρέωση τους για συνεισφορά ή/και αποζημίωση των εναγομένων
  3. Η Ένσταση των εναγομένων 4 η οποία στηρίζεται στο ίδιο με την Αίτηση νομικό πλαίσιο, υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Σταύρου, εκ των διευθυντών των εναγομένων
  4. Ο ομνύων αρνείται τους ισχυρισμούς των εναγομένων
  5. Επιχειρηματολογεί υπέρ της απόρριψης της Αίτησης επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά τους Λόγους Ένστασης. Τονίζει πως οι εναγόμενοι 1 κωλύονται να προωθούν την υπό κρίση Αίτηση και ότι το Δικαστήριο δεν «μπορεί» να δώσει οδηγίες για ανταλλαγή δικογράφων, «ενόσω οι εναγόμενοι στην παρούσα αγωγή δεν είχαν καταστεί μεταξύ τους συνεναγόμενοι». Κατά το στάδιο των αγορεύσεων ο Γ. Κουκούνης εκ μέρους των εναγομένων 1 - αιτητών, εισηγήθηκε πως η παράλειψη των τελευταίων να επιδώσουν Ειδοποίηση προς συνεναγόμενο στους υπόλοιπους εναγόμενους (προ της καταχώρισης της υπό κρίση Αίτησης) είναι παρατυπία η οποία είναι θεραπεύσιμη, βάσει της νέας Διαταγής 64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Πρόκειται, τόνισε, περί διαδικαστικής φύσεως ζήτημα. Υπεστήριξε περαιτέρω πως η υπό εκδίκαση υπόθεση είναι «κατάλληλη περίπτωση» για ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των εναγομένων 1 και των υπολοίπων εναγομένων. Εισηγήθηκε πως το ζήτημα επί τούτου είναι ουσιαστικό και πως «η φύση της παρούσας αίτησης δεν είναι άλλη από το να ειδοποιήσει τους καθ' ων η αίτηση (ήδη διαδίκους στην διαδικασία) περί της απαίτησης των αιτητών εναντίον τους και περί των θεμάτων που θα εγείρουν». Μόνο έτσι, κατέληξε, θα απονεμηθεί δικαιοσύνη αφού όλα τα επίδικα θέματα θα ακουστούν και εκδικαστούν τελεσίδικα στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Επιπρόσθετα θα εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος. Στον αντίποδα, ο κ. Νεοφυτίδης εκ μέρους των εναγομένων 2, 3, 5 και 6, υπεστήριξε πως το ζήτημα της έκδοσης και επίδοσης Ειδοποίησης προς Συνεναγομένο είναι ουσιαστικό και όχι δικονομικό και πως στη διαδικασία συνεναγομένου βάσει της Δ.10 θ.12, η έκδοση και η επίδοση τέτοιας Ειδοποίησης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την έναρξη της διαδικασίας. Μόνο έτσι, εισηγήθηκε, θα «εξειδικευτεί» το ζήτημα, θα απαντηθεί δηλαδή το ερώτημα για ποιο λόγο θα πρέπει να καταστούν συνεναγομένοι οι εναγόμενοι 2, 3, 5 και 6 και θα καθοριστούν ποιες είναι οι απαιτήσεις των εναγομένων 1, εναντίον τους. Στο ίδιο μήκος κύματος με τον κ.Νεοφυτίδη, ήταν και η αγόρευση της κας Σορτίνι εκ μέρους των εναγομένων
  6. Υπεστήριξε πως θα πρέπει να προηγηθεί η επίδοση Ειδοποίησης προς Συνεναγομένο, «προκειμένου οι εναγόμενοι να καταστούν μεταξύ τους συνεναγόμενοι» και στην συνέχεια να προωθηθεί η διαδικασία ανταλλαγής δικογράφων μεταξύ τους. Η «εδραίωση» των εναγομένων 2, 3, 4, 5 και 6 ως συνεναγομένων είναι προϋπόθεση, κατέληξε, της όλης διαδικασίας. Το ζήτημα της ανταλλαγής δικογράφων μεταξύ συνεναγομένων, διέπεται από την Δ.10 θ.12 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία έχει ως ακολούθως: Η Δ.10, θ.12 προνοεί ως εξής: «Order 10 12.
(1)Where a defendant claims against another defendant- (
  1. a)that he is entitled to contribution or indemnity, or (
  2. b)that he is entitled to any relief or remedy relating to or connected with the original subject matter of the action and substantially the same as some relief or remedy claimed by the plaintiff, or (
  3. c)that any question or issue relating to or connected with the said subject matter is substantially the same as some question or issue arising between the plaintiff and the defendant making the claim and should properly be determined not only as between the plaintiff and the defendant making the claim but as between the plaintiff and the defendant and another defendant or between any or either of them, the defendant making the claim may without any leave issue and serve on such other defendant a notice making such claim or specifying such question or issue.
(2)No appearance to such notice shall be necessary and the same procedure shall be adopted for the determination of such claim, question or issue between the defendants as would be appropriate under this Order if he were a third party.
(3)Nothing herein contained shall prejudice the rights of the plaintiff against any defendant to the action." Και σε ελεύθερη μετάφραση: «
(1)Όταν ο εναγόμενος απαιτεί εναντίον άλλου εναγομένου, (α) ότι δικαιούται συνεισφοράς ή αποζημίωσης ή, (β) ότι δικαιούται οποιαδήποτε άλλη θεραπεία σχετική με την αρχική αιτία της αγωγής και ουσιαστικά την ίδια ή μερική θεραπεία που απαιτεί ο Ενάγοντας ή, (γ) ότι οποιοδήποτε σημείο ή ζήτημα σχετικό με το αρχικό θέμα της αγωγής είναι ουσιαστικά το ίδιο με ζήτημα που εγείρεται μεταξύ του Ενάγοντος και του Εναγομένου που απαιτεί και ότι πρέπει να εκδικασθεί όχι μόνον μεταξύ του Ενάγοντος και εκείνου του Εναγομένου ή άλλου Εναγομένου ή μεταξύ οποιουδήποτε από αυτούς, ο Εναγόμενος που απαιτεί μπορεί χωρίς άδεια να εκδώσει και να επιδώσει σ'αυτό τον άλλο Εναγόμενο ειδοποίηση που να αναφέρει την απαίτηση ή να ειδικεύσει το ζήτημα αυτό.
(2)Δεν θα απαιτείται εμφάνιση στην τέτοια ειδοποίηση και θα ακολουθείται η ίδια διαδικασία για την εκδίκαση αυτής της απαίτησης, ζητήματος ή σημείου μεταξύ των Εναγομένων ωσάν να ήταν τριτοδιάδικος.
(3)Τίποτε που περιέχεται εδώ δεν θα επηρεάζει τα δικαιώματα του Ενάγοντος εναντίον οποιουδήποτε Εναγομένου στην αγωγή.» Για να τύχει εφαρμογής η σχετική δικονομική διάταξη θα πρέπει να πληρούνται οι εξής προϋποθέσεις: Η πρώτη προϋπόθεση είναι ο εναγόμενος να διεκδικεί κάλυψη ή συνεισφορά από άλλον εναγόμενο. Η δεύτερη είναι η θεραπεία που επιζητείται από τον εναγόμενο (εναντίον των συνεναγομένων του) να σχετίζεται με το επίδικο θέμα της αγωγής και να είναι η ίδια θεραπεία που αξιώνει ο ενάγοντας. Και η τρίτη είναι το ζήτημα που εγείρεται από τον «επιζητών» διάδικο να είναι το ίδιο με το επίδικο θέμα που εγείρει ο ενάγοντας στην αγωγή, το οποίο θα πρέπει να αποφασιστεί όχι μόνο μεταξύ του ενάγοντα και του «επιζητούντος» εναγομένου αλλά μεταξύ όλων των διαδίκων. Η διαδικασία βάσει της Δ.10 θ.12, ξεκινά με την έκδοση και επίδοση στον συνεναγόμενο της σχετικής Ειδοποίησης. Ο εναγόμενος ο οποίος είναι διάδικος στην αγωγή και στον οποίο επιδίδεται η Ειδοποίηση Συνεναγομένου, δεν έχει την ευχέρεια να την αμφισβητήσει κατά τον χρόνο που του επιδίδεται. Μπορεί να πράξει τούτο μόνο στα πλαίσια αίτησης για οδηγίες μεταξύ συνεναγομένων, όπως η υπό κρίση Αίτηση, η οποία καταχωρείται μεταγενέστερα. Ούτε και έχει υποχρέωση να καταχωρίσει δεύτερη εμφάνιση μόλις του επιδοθεί η Ειδοποίηση (βλ. Annual Practice 1958, σελ. 399, κάτω από τον τίτλο «Objecting to issue of notice»). Τα προαναφερθέντα συνηγορούν υπέρ της άποψης την οποία ενστερνίζομαι, πως η έκδοση και η επίδοση Ειδοποίησης Συνεναγομένου είναι υποχρέωση διαδικαστικής φύσεως και όχι ουσιαστικής. Τούτο υποστηρίζεται και από το ότι στην περίπτωση που ο συνεναγόμενος είναι ήδη διάδικος στην αγωγή δεν απαιτείται άδεια του Δικαστηρίου για την έκδοση της. Τούτο καταδεικνύεται από την χρησιμοποίηση (στις πρόνοιες της Διαταγής) του δυνητικού ρήματος "may" αντί του επιτακτικού "shall". Το ερώτημα το οποίο τίθεται και θα πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσον η παράλειψη των εναγομένων 1 να εκδώσουν και επιδώσουν Ειδοποίηση Συνεναγομένου προς τους εναγόμενους 2,3,4,5 και 6, καθιστά την μετέπειτα διαδικασία άκυρη ή παράτυπη. Με την θέσπιση της νέας Διαταγής 64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και την διαδικασία που προβλέπεται από την νέα Δ.64. Το ζήτημα διαπραγματεύθηκε η υπόθεση Wunderlich κ.ά. ν. Παναγιώτου
(1999)1(Α) Α.Α.Δ.
  1. Λέχθηκαν τα εξής: «Πράγματι σκοπός της νέας Δ.64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999, σελ. 10). Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από τη νέα Δ.
  2. Έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (Βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.
(1995)3 Α.Α.Δ. 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins. Agency Ltd
(1995)3 Α.Α.Δ. 338, 340 και Panayiotis Georghiou (Catering Ltd) κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1996)3 Α.Α.Δ. 323)». Οι παράγοντες που σύμφωνα με την υπόθεση Wunderlich θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως προς την θεραπεία δικονομικής παρατυπίας, είναι η πιθανότητα δυσμενούς επηρεασμού της άλλης πλευράς, η πρόκληση αδικίας στον διάδικο που ευθύνεται για την παρατυπία και το μέγεθος της παρατυπίας. Κατά την κρίση μου, η μη συμμόρφωση των εναγομένων 1 σ' ό,τι η Δ.10 θ.12 προνοεί, η παράλειψη τους δηλαδή να εκδώσουν και επιδώσουν Ειδοποίηση Συνεναγομένου προς τους εναγόμενους 2, 3, 4, 5 και 6, προ της καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης, συνιστά, δεδομένης της φύσης της (Ειδοποίησης), παρατυπία η οποία είναι θεραπεύσιμη βάσει της νέας Δ.64. Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει καταδειχθεί ότι οι άλλες πλευρές θα επηρεαστούν δυσμενώς εάν αρθεί η παρατυπία. Με βάση τα προαναφερθέντα εκδίδεται διάταγμα άρσης της παρατυπίας της μη έκδοσης και επίδοσης Ειδοποίησης Συνεναγομένου προς τους εναγόμενους 2, 3, 4, 5 και 6. Το δεύτερο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι η ουσία του πράγματος. Κατά πόσον δηλαδή ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις της Δ.10 θ.12
(1), ώστε αυτή να τύχει εφαρμογής εν προκειμένω και να εκδοθεί συνακόλουθα το αιτούμενο διάταγμα. Συμφωνώ με τον κ. Κουκούνη πως ο ενάγοντας στην Έκθεση Απαίτησης του προβάλλει τον ισχυρισμό πως όλοι οι εναγόμενοι είναι υπεύθυνοι ή συνυπεύθυνοι για το κατ' ισχυρισμόν ατύχημα. Ισχυρίζεται πως όλοι οι εναγόμενοι προέβηκαν σε πράξεις οι οποίες συνιστούν αμέλεια (αδικοπραγήσαντες) ή παρέβηκαν υποχρεώσεις ή καθήκοντα τους. Ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι οι εναγόμενοι, χωρίς όμως να διευκρινίζει ποιοι, είναι εκ προστήσεως υπεύθυνοι. Όσον αφορά τους εναγόμενους 1 (δεν επιρρίπτει ευθύνη σ' αυτούς ως αδικοπραγήσαντες) ισχυρίζεται πως αυτοί φέρουν ευθύνη ως οι εξουσιοδοτούντες τις πράξεις των εναγομένων 2 αφού κατά τον ουσιώδη χρόνο είχαν συνάψει μεταξύ τους συμφωνία για την κατασκευή του έργου (Φάση Β του αποχετευτικού συστήματος της Λάρνακος). Οι εναγόμενοι 1 στην Έκθεση Υπεράσπισης τους προσδιορίζουν την ιδιότητα τους και θέτουν την θέση τους έναντι τόσο του ενάγοντα όσο και των υπολοίπων εναγομένων. Αρνούνται ότι έχουν οποιαδήποτε ευθύνη έναντι του ενάγοντα και προβάλλουν την θέση πως ευθύνη έχει ο ίδιος ο ενάγοντας και οι εναγόμενοι 2, 3, 4, 5 και 6. Παραθέτουν μάλιστα και Λεπτομέρειες Αμέλειας τόσο του ενάγοντα όσο και των εναγομένων 2, 3, 4, 5 και 6 (παράγραφος 26 της Έκθεσης Υπεράσπισης). Στην δε παράγραφο 27 της Υπεράσπισης προβάλλουν την απαίτηση τους εναντίον των τελευταίων για συνεισφορά ή αποζημίωση σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι οι ίδιοι υπέχουν ευθύνης. Έχοντας υπόψη τις προϋποθέσεις της Δ.10 θ.12
(1), όπως αυτές έχουν εκτεθεί ανωτέρω, θεωρώ πως αυτές ικανοποιούνται. Οι εναγόμενοι 1 διεκδικούν συνεισφορά ή κάλυψη από όλους τους εναγόμενους. Ουσιαστικά εκείνο που επιζητούν από τους υπόλοιπους εναγόμενους είναι να τους αποζημιώσουν σ' όση έκταση αυτοί (οι εναγόμενοι 1) κληθούν να αποζημιώσουν τον ενάγοντα σε σχέση με το επίδικο τροχαίο ατύχημα. Και τέλος, τα επίδικα θέματα που εγείρονται από τους εναγόμενους 1 είναι τα ίδια με τα επίδικα θέματα που εγείρει ο ενάγοντας. Η Διαταγή 12
(2)προβλέπει πως η διαδικασία που θα πρέπει να ακολουθηθεί στην συνέχεια (για να αποφασιστούν τα επίδικα θέματα μεταξύ των συνεναγομένων) είναι η ίδια διαδικασία που ακολουθείται στην περίπτωση που στην αγωγή προστίθεται τριτοδιάδικος. Εφαρμόζονται δηλαδή οι διατάξεις της Δ.10 θ.7
(1)και
(2)και θ.8. Ζητούνται δηλαδή οδηγίες από το Δικαστήριο για ό,τι καθορίζεται στην εν λόγω δικονομική διάταξη. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, κρίνω ότι η Αίτηση θα πρέπει να εγκριθεί από το Δικαστήριο και ως εκ τούτου εγκρίνεται. Διατάσσεται όπως οι εναγόμενοι 1 καταχωρήσουν την Έκθεση Απαίτησης τους εναντίον των εναγομένων 2, 3, 4, 5 και 6, εντός δεκαπέντε
(15)ημερών από της σύνταξης του Διατάγματος. Οι εναγόμενοι 2, 3, 4, 5 και 6, να καταχωρήσουν την Υπεράσπιση τους εντός των επόμενων δεκαπέντε
(15)ημερών από την καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης. Δίδονται οι ανάλογες οδηγίες ως οι παράγραφοι Β και Γ της Αίτησης. Όσον αφορά τα έξοδα, δεν βρίσκω κανένα λόγο να αποστώ από τον κανόνα πως αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου, τα έξοδα της Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής οπόταν και θα είναι πληρωτέα, επιδικάζονται προς όφελος των εναγομένων 1 και σε βάρος των εναγομένων 2, 3, 4, 5 και 6. (Υπ.) .................................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.