AL ASSAM κ.α. ν. LATIMER (MANAGEMENT SERVICES) LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής:376/2019, 11/4/2019

(2004)EWCA Civ 968: "The procedural history in the Motorola case illustrates the extent to which the courts will seek to accommodate, as a matter of urgency, a hearing to decide the question whether or not disclosure should be made pending the final determination of the application to set aside the freezing order; so as to avoid a position in which a party who has not been heard is faced with the dilemma of complying with an order which he seeks to challenge (and suffering irremediable prejudice thereby) or risking contempt". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Για το υπό εξέταση ζήτημα παραπομπή μπορεί να γίνει σε σχετική Αγγλική νομολογία. Προτού αυτό γίνει κρίνεται σκόπιμο να υπογραμμιστεί διατάγματα όπως αυτό που εξεδόθη της παραγράφου (Β)(α) της Αίτησης θεωρείται είδος επικουρικού (ancillary) διατάγματος για υποβοήθηση ενός διατάγματος παγοποίησης. Σκοπός ενός τέτοιου διατάγματος είναι να καταστήσει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στην έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος αποτελεσματική. Συγκεκριμένα μέσω τέτοιου διατάγματος εξασφαλίζεται, όπως έχει κατ΄ επανάληψη τονισθεί στην νομολογία, η αστυνόμευση ("being policed") ενός διατάγματος παγοποίησης ώστε να γνωρίζει ο Ενάγων ποια ακριβώς περιουσιακά στοιχεία είχε ο Εναγόμενος τη δεδομένη στιγμή για να μπορέσει σε μεταγενέστερο στάδιο να γνωρίζει αν υπήρξε συμμόρφωση με το διάταγμα παγοποίησης.[1] Όπως τονίσθηκε στην υπόθεση Malofeev v. VTB Capital plc

(2011)EWCA Civ 1252: "In order to be effective the worldwide freezing order, certainly in the context of this litigation, should be accompanied by an order for disclosure of assets". Επίσης στην ίδια υπόθεση σε άλλο σημείο τονίστηκε ότι ένα διάταγμα αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων συνήθως συνοδεύει ένα παγκοσμίου εμβέλειας διάταγμα παγοποίησης και ότι τέτοιας φύσης διάταγμα είναι αναγκαίο για να προσδώσει στο διάταγμα παγοποίησης το στοιχείο της αποτελεσματικότητας. Όπως συγκεκριμένα τέθηκε το θέμα: "An order for disclosure of assets normally accompanies a worldwide freezing order. Such an order is usually necessary to give the worldwide freezing order teeth". Όπως επεξηγείται στο Σύγγραμμα Commercial Injunctions του Steven Gee 6η έκδοση

(2016)η αιτιολογική βάση της έκδοσης διατάγματος αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων ως επικουρικό διάταγμα στο διάταγμα παγοποίησης έγκειται στο γεγονός ότι αφής στιγμής ο Αιτητής αποδείξει πραγματικό κίνδυνο αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων κρίνεται κατάλληλο, κατά κανόνα, να εκδοθεί το διάταγμα αποκάλυψης ούτως ώστε αυτό να υποβοηθήσει στην αποτελεσματικότητα του διατάγματος παγοποίησης. Σχετική είναι η ακόλουθη αναφορά: "23-013 It has become the usual practice of the court to order disclosure of information about assets as an ancillary order in aid of a freezing injunction,......The justification for this is that once the claim has shown a real risk of dissipation of assets it will usually be appropriate to grant relief to assist the claimant make the injunction effective". Στην υπόθεση Motorola Credit Corporation v Uzan [2002] EWCA Civ 989 ο Δικαστής Waller LJ παρέπεμψε στην αναφορά του Δικαστή Steyn LJ στην Grupo Torras SA v. Sheikh Fahad Mohammed Al- Sabah (μη δημοσιευθείσα) ημερ. 16/2/94 ότι χωρίς το διάταγμα αποκάλυψης ένα διάταγμα παγοποίησης θα ήταν μία αναποτελεσματική διαδικασία στη μάχη κατά της διεθνούς απάτης ("relatively toothless procedure in the fight against rampant transnational fraud"). Στο στάδιο που είναι επιστρεπτέο ένα μονομερώς εκδοθέν διάταγμα παγοποίησης το οποίο συνοδεύεται από διάταγμα αποκάλυψης όπου ο Καθ΄ου η Αίτηση προτίθεται να ενστεί κατά της συνέχισης και οριστικοποίησης του διατάγματος παγοποίησης επιδιώκοντας την ακύρωση του προκύπτει, όπως έχει αναγνωριστεί στην Αγγλική νομολογία, μία ιδιάζουσα κατάσταση σε σχέση με το διάταγμα αποκάλυψης. Συγκεκριμένα εγείρεται το ζήτημα κατά πόσον το Δικαστήριο έχοντας πλέον ενώπιον του και τα δύο διάδικα μέρη μπορεί, ενόψει της αμφισβήτησης του διατάγματος παγοποίησης, να αναστείλει την άμεση συμμόρφωση του Καθ΄ου η Αίτηση με το διάταγμα αποκάλυψης. Στην υπόθεση Raja v. Hoogstraten

(2004)EWCA Civ 968 η διάσταση του πιο πάνω θέματος υπό το φως των συγκρουόμενων συμφερόντων που εγείρονται και της ανάγκης για εξισορρόπηση τέθηκε ως ακολούθως: "The problem in cases where an order for disclosure has been made at the same time as, and in order to give teeth to, a freezing order made without notice to the defendant is that the freezing order may be set aside after hearing full argument on both sides. If so, it will then be seen that there was no proper basis for the disclosure order. But, by that time, the defendant may have been irremediably prejudiced by the disclosure of assets which he should not have been required to disclose. On the other hand, if it is held after full argument that the freezing order should stand, then the claimant may be irremediably prejudiced if the order has not been capable of being policed in the meantime. The court is faced with the position (familiar, also, in other contexts) that whichever course it takes on an application which has to be decided without full argument may lead to irremediable prejudice to one side or the other. There is a balance to be struck". Στην υπόθεση Motorola Credit Corporation (ανωτέρω), αν και αναγνωρίστηκε ότι κατά κανόνα το Δικαστήριο θα απορρίψει αίτηση για αναστολή διατάγματος αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων σε υπόθεση όπου έχει εκδοθεί διάταγμα παγοποίησης, εντούτοις είναι δυνατόν να υπάρξουν περιπτώσεις όπου δικαιολογείται να δοθεί η αιτούμενη αναστολή. Τέτοιο ζήτημα ανάγεται στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου κατόπιν συνεκτίμησης διαφόρων και εν πολλοίς αντικρουόμενων παραγόντων[2]. Το πιο κάτω απόσπασμα από την παράγραφο 37 της εν λόγω απόφασης είναι κατατοπιστικό και το παραθέτουμε: "There will inevitably be situations where, on an application for a stay pending the outcome of an application for an order to be aside, one view may be taken with regard to the appropriateness of the freezing order remaining during the interim period, yet for a stay to be granted on the disclosure order. However, for the reasons indicated by Waller LJ in his judgment, the disclosure order, where there is a freezing order, is intimately involved in the effectiveness of the freezing order. Normally when making worldwide freezing orders it will be appropriate to make a disclosure order as well. The disclosure order gives the teeth which are critical to the freezing order". Μάλιστα στην παράγραφο 27 της πιο πάνω απόφασης υπεδείχθη ότι η αναφορά του πρωτόδικου Δικαστή ότι εκ πρώτης όψεως δεν αναστέλλεται το διάταγμα αποκάλυψης[3] είναι ενδεικτική ότι είναι δυνατόν να υπάρξουν περιπτώσεις όπου το διάταγμα αποκάλυψης θα πρέπει να ανασταλεί μέχρι την εκδίκαση της αίτησης αναφορικά με το διάταγμα παγοποίησης. Την παραθέτουμε: "He used the words "prima facie" deliberately because he did appreciate that there might be circumstances in which a disclosure order should be suspended while the setting aside of the full freezing order was being considered". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στην υπόθεση Raja v. Hoogstraten (ανωτέρω) τονίστηκε ότι, ενώ δεν υπάρχει γενικός κανόνας ότι ο Καθ΄ου η Αίτηση σε αίτηση παγοποίησης δικαιούται σε παράταση της υποχρέωσης αποκάλυψης η οποία προκύπτει από σχετικό διάταγμα αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων που εξεδόθη εναντίον του, δεν είναι σωστή η θέση ότι πάντοτε τέτοια αίτηση θα τύχει απόρριψης. Ειδικότερα επισημάνθηκε ότι η υπόθεση Motorola (ανωτέρω), στην οποία απερρίφθη σχετικό αίτημα για παράταση, δεν αποτελεί αυθεντία για τέτοια θέση. Μάλιστα υπογραμμίστηκε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει η ανάγκη διασφάλισης ενός ισοζυγίου ανάμεσα στον δυσμενή επηρεασμό που προκαλείται στον Καθ΄ου η Αίτηση, ο οποίος καλείται να αποκαλύψει περιουσιακά στοιχεία τα οποία αργότερα προκύπτει ότι δεν θα έπρεπε να είχε αποκαλύψει, και στον δυσμενή επηρεασμό στον Αιτητή από το γεγονός της μη αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων που αργότερα προκύπτει ότι θα έπρεπε να είχαν αποκαλυφθεί. Η πιο κάτω περικοπή από την απόφαση Raja (ανωτέρω) είναι σχετική: "105. The need to strike a balance between the prejudice to the defendant if he is required to disclose assets which it is later held he should not have been require to disclose and the prejudice to the claimant if the defendant is not required to disclose assets which it is later held he should have been required to disclose was recognised by this Court in the Motorola case. The decision in that case illustrates that there is no general rule that a party against whom a freezing order has been made is entitled to a stay of the disclosure obligations ancillary to that order until after it has been finally determined whether the freezing order should stand. Indeed, it provides support for the proposition that, in a normal case, a stay of the disclosure obligations is likely to be refused. But it is no authority for the proposition that a defendant will always be refused a stay of the obligation to make disclosure pending the final determination of his application to set aside the freezing order; no authority for the proposition that, notwithstanding that his application to set aside the freezing order is made before the time at which he has to make disclosure, the question whether or not the obligation to make disclosure should be stayed pending the final determination of that application need not be entertained by the court; and no authority for the proposition that, having made an application within time, he should not be heard on that application (or on the question of an interim stay) until he has first made the disclosure to which he objects.". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Ήταν η εισήγηση της κας Βγενοπούλου ότι με δεδομένο ότι οι Αιτητές τα τελευταία 10 χρόνια ενημερώνονταν με τελευταία μάλιστα ενημέρωση το Δεκέμβριο του 2018 στη βάση της οποίας ήταν σε θέση να αποτιμήσουν την αξία των Εμπιστευμάτων συνάγεται ότι οι Αιτητές έχουν πρόσβαση σε αυτά και ξέρουν ακριβώς ποια είναι τα περιουσιακά στοιχεία. Ενιστάμενος στο αίτημα αναστολής ο κ. Αναγνώστου επεσήμανε εν πρώτοις ότι δεν έχει προβληθεί από την άλλη πλευρά ζήτημα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς από την έκδοση του διατάγματος αποκάλυψης. Τόνισε ότι, αν εγκριθεί το αίτημα αναστολής, το διάταγμα παγοποίησης θα παραμείνει, ουσιαστικά, ανεφάρμοστο ενώ οι Αιτητές έχουν τον κίνδυνο να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά λόγω του κινδύνου αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων των Εμπιστευμάτων. Σε ό,τι αφορά δε τη διαδικασία που έχει ακολουθηθεί, υποστήριξε ότι το αίτημα της άλλης πλευράς θα έπρεπε να είχε υποβληθεί γραπτώς. Ήδη έχουμε πιο πάνω επισημάνει με αναφορά σε σχετική Αγγλική νομολογία τους λόγους για τους οποίους η έκδοση διατάγματος αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων γίνεται ταυτόχρονα με την έκδοση διατάγματος παγοποίησης. Βασικά υποχρεώνεται ο Εναγόμενος να αποκαλύψει τα περιουσιακά του στοιχεία στον Ενάγοντα/Αιτητή ούτως ώστε να είναι στη συνέχεια σε θέση ο Ενάγων να ελέγχει ότι το διάταγμα παγοποίησης που εξασφάλισε εναντίον του Εναγόμενου εκτελείται και εφαρμόζεται κανονικά. Μάλιστα, όπως τονίζεται, είναι τόσο σημαντική η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας ενός διατάγματος παγοποίησης που, παρά την παραβίαση του δικαιώματος της ιδιωτικότητας ενός διαδίκου, εκδίδεται εναντίον του διάταγμα αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων[4]. Στο White Book του 2019 με σαφήνεια διατυπώνονται οι σκοποί έκδοσης τέτοιας φύσης διαταγμάτων αποκάλυψης ως ακολούθως: "For the purpose of rendering a freezing injunction effective (before judgment as well as after judgment), the court may make orders requiring the defendant

(1)to make a statement disclosing his assets,

(2)to give discovery of documents, and

(3)to provide information. Such orders can assist

(1)in determining the existence, nature and location of assets,

(2)in clarifying questions of title concerning assets, and

(3)in identifying third parties to whom notice of the injunction should be given for the purpose of ensuring that they do not advertently or inadvertently assist the defendant in the removal or disposal of assets". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Περαιτέρω, στο Σύγγραμμα Commercial Injunctions (ανωτέρω) στη σελ. 813 τονίζεται, εκ νέου, ότι ο σκοπός της αποκάλυψης είναι η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας ενός διατάγματος παγοποίησης και εξασφάλιση γνώσης από πλευράς Αιτητή των περιουσιακών στοιχείων που ανήκουν στον Καθ΄ ου η Αίτηση ούτως ώστε να εμποδιστεί η αποξένωση τους και η μη ικανοποίηση πιθανής απόφασης προς όφελος του Αιτητή. Παραθέτω σχετική περικοπή: "Asset disclosure in intended to ensure that a worldwide freezing order is effective, and that the claimants are aware of assets owned or allegedly owned by the defendants so as to prevent their being dissipated so as to frustrate an eventual judgment obtained". Σε συμφωνία με την σχετική εισήγηση της κα Βγενοπούλου λέω ότι η υπό εξέταση περίπτωση δεν είναι τέτοια όπου οι Αιτητές έχοντας εξασφαλίσει μονομερώς το Διάταγμα παγοποίησης δεν γνωρίζουν τα περιουσιακά στοιχεία των Εμπιστευμάτων και την αξία αυτών. Όπως συγκεκριμένα αναφέρθηκε στην ένορκη δήλωση Γ. Κασίνη στην παράγραφο 26 «για περίπου 9 έτη, δηλαδή από την ημερομηνία εγκαθίδρυσης των Εμπιστευμάτων μέχρι και τον Οκτώβριο του 2018, ο Τσουβελεκάκης ανταποκρινόταν ανελλιπώς, κανονικά και άμεσα στα αιτήματα του XXXXX και του XXXXX για ενημέρωσή τους ως προς την κατάσταση της περιουσίας των Εμπιστευμάτων». Επίσης στην παράγραφο 48 αναφέρονται, μεταξύ άλλων, ότι «τα περιουσιακά στοιχεία των Εμπιστευμάτων σύμφωνα με την τελευταία πληροφόρηση που έλαβαν οι XXXXX και XXXXX από Τσουβελεκάκη τον Οκτώβριο του 2018 ανέρχονται (ή θα πρέπει να ανέρχονται) σήμερα τουλάχιστον στο ποσό των $ 8.004.857,00 (αντίστοιχο ποσό σε Ευρώ €7.090.616,18)». Στις πλείστες των περιπτώσεων ο Αιτητής δεν έχει τέτοια γνώση και, επομένως, είναι μόνο μέσω του διατάγματος αποκάλυψης που δύναται να επιτηρεί το διάταγμα παγοποίησης. Στην προκειμένη, ωστόσο, περίπτωση με δεδομένη τη γνώση των για τα περιουσιακά στοιχεία των Εμπιστευμάτων όσο και της κατ΄εκτίμηση αξίας τους, δεν προκύπτει η δυσχέρεια που, υπό άλλες συνθήκες, θα προέκυπτε σε τέτοιου είδους διάταγμα αναφορικά με την επιτήρηση ή την «αστυνόμευση» του. Υπό αυτά τα δεδομένα καλείται το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για να αποφασίσει το υπό κρίση Αίτημα αναστολής. Βασικά καλείται να προβεί σε μια εξισορρόπηση ανάμεσα στο δυσμενή επηρεασμό που θα προκύψει είτε στη μια πλευρά, είτε στην άλλη ανάλογα με την απόφαση που θα λάβει. Εν ολίγοις θα κριθεί στη βάση της διαδικασίας εξισορρόπησης ποιος διάδικος υπόκειται σε μεγαλύτερη ταλαιπωρία είτε από την άμεση εφαρμογή του εκδοθέντος Διατάγματος αποκάλυψης, είτε από την αναστολή του. Στη διαδικασία εξισορρόπησης λαμβάνω υπόψιν ότι στην προκειμένη περίπτωση οι Αιτητές φαίνεται, μέσω της ενημέρωσης που τύγχαναν μέχρι και τον Οκτώβριο του 2018, να γνωρίζουν συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία των Εμπιστευμάτων (τα οποία έχουν παγοποιηθεί) η αξία των οποίων εκτιμάται από τους ιδίους γύρω στα $8.004.857,00 (αντίστοιχο ποσό σε Ευρώ €7.090.616,18). Με αυτό το δεδομένο και στη βάση αυτών των περιουσιακών στοιχείων θα μπορούσαν, εκτιμώ, να παρακολουθούν και να επιτηρούν την κανονική εφαρμογή του Διατάγματος παγοποίησης. Από την άλλη σε περίπτωση κατά την οποία οι Καθ΄ων η Αίτηση επιτύχουν την ακύρωση των προσωρινών Διαταγμάτων η άμεση, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, προηγούμενη αποκάλυψη ως αυτή προβλέπεται στο Διάταγμα της παρα. Β.(α) της Αίτησης θα τους προκαλούσε, θεωρώ, συγκριτικά μεγαλύτερη ζημιά από ό,τι στους Αιτητές. Δεν είναι στο σημείο αυτό άνευ σημασίας η αναφορά από πλευράς Καθ΄ων η Αίτηση ότι αναμένεται να αποτελέσει επίδικο ζήτημα το κατά πόσο οι δικαιούχοι των Εμπιστευμάτων (beneficiaries) καθώς και ο νέος Επίτροπος που διορίστηκε και ο Προστάτης δικαιούνται στην αποκάλυψη. Επισημαίνεται ότι η Καθ΄ης η Αίτηση 1 έχει αμφισβητήσει την εγκυρότητα του διορισμού του Προστάτη και του νέου Επιτρόπου των Εμπιστευμάτων τόσο μέσω επιστολών των δικηγόρων της ημερ. 28/3/19 και 29/3/19 όσο και στην πράξη κατά την επίσκεψη του αντιπροσώπου του νέου Επιτρόπου στα γραφεία της Καθ΄ης η Αίτηση 1 στο πλαίσιο της οποίας αρνήθηκαν να παραδώσουν έγγραφα και πληροφορίες που σχετίζονται με τα Εμπιστεύματα. Επαναλαμβάνω. Ο στόχος πάντοτε σε υποθέσεις όπως η υπό εξέταση είναι η αποσόβηση και/ή η αποτροπή αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων προς αποφυγή ικανοποίησης στο μέλλον απόφασης του Δικαστηρίου. Και είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που ενεργεί το Δικαστήριο εκδίδοντας τα ανάλογα διατάγματα. Όπως αναφέρθηκε συναφώς στην υπόθεση Hospital Products Ltd v. Ballabil Holdings Pty Led [1984] 2 NSWLR 662 στη σελ. 669: "...Mareva injunctions are granted to preclude the disposal of assets designed to render a defendant judgment proof. An affidavit of discovery of assets may be ordered in every case where the information in such affidavit will further the court's purpose in defeating such a stratagem. ... The object must remain throughout to prevent disposal of assets in furtherance of the illegitimate aim of making oneself judgment proof and of stultifying the order of the court. Whatever needs to be done to achieve that objective, the court has power to order as part of its inherent jurisdiction". Κατ΄ακολουθίαν όσων πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω θεωρώ ότι στην υπό κρίση περίπτωση δικαιολογείται, στη βάση των δικών της περιστατικών όπως εκτέθηκαν ανωτέρω, η άσκηση της ευχέρειας του Δικαστηρίου με τον τρόπο που εισηγήθηκε η πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση αρ. 1 καθόσον αφορά το Διάταγμα Β.(α), ήτοι για παράταση του χρόνου συμμόρφωσης και/ή αναστολής μέχρι την έκδοση Απόφασης στην Αίτηση ημερ.2/4/2019 σε πρωτόδικο επίπεδο. Δεν θεωρώ, ωστόσο, ότι ισχύουν τα ίδια σε σχέση με το Διάταγμα Γ. Όσον αφορά τα έξοδα, ενόψει της φύσης και του καινοφανούς, στη δική μας νομολογία, εγερθέντος ζητήματος θεωρώ ότι δεν θα πρέπει να εκδώσω οποιαδήποτε διαταγή. (Υπ.).................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Aldi Marine Ltd v. Rual Trade Ltd κ.ά. Πολιτική Έφεση αρ. 182/12, ημερ. 18/1/16. «Όπως είναι γνωστό, διατάγματα αποκάλυψης μπορούν να εκδοθούν ως επικουρικά στις περιπτώσεις που οι πραγματικοί αδικοπραγούντες δεν είναι γνωστοί στον ενάγοντα ή για σκοπούς αστυνόμευσης (policing) του διατάγματος παγοποίησης, ώστε να γνωρίζει ο ενάγων ποια ακριβώς περιουσιακά στοιχεία είχε στην κατοχή του ο εναγόμενος τη δεδομένη στιγμή, για να μπορέσει σε μεταγενέστερο στάδιο να γνωρίζει αν υπήρχε συμμόρφωση με το διάταγμα παγοποίησης». [2] Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Malofeev v. VTB Capital plc

(2011)EWCA Civ 1252 η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστή να μην αναστείλει την ισχύ του διατάγματος αποκάλυψης στα γεγονότα της εν λόγω υπόθεσης αποτελούσε άσκηση διακριτικής ευχέρειας αφού προηγήθηκε συνεκτίμηση αντικρουόμενων παραγόντων και του πιθανού δυσμενούς επηρεασμού στα διάδικα μέρη ("Norris J was carrying out an exercise of discretion. After weighing up competing factors and possible prejudice to both parties, he concluded that the time for disclosure should not be extended beyond 3 October".) [3] Η σχετική αναφορά του πρωτόδικου δικαστή David Steel J έχει ως εξής: "It is prima facie inappropriate to carve the order up in a way which the Defendants seek to invite the court to do, so as to allow what might be described as the restraints to stand but the mandatory requirements for disclosure to be put on hold". [4] Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Motorola Credit Corporation (ανωτέρω) ".. although it is an invasion of privacy to force any party to disclose assets, a freezing order in normal circumstances simply cannot be effective without disclosure.' cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο