SOCIETE GENERALE BANK - CYPRUS LTD ν. AGROMARKETS LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 1460/17, 6/5/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A139 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ - ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Μεταξύ: Αρ. Αγωγής: 1460/17 SOCIETE GENERALE BANK - CYPRUS LTD, από τη Λευκωσία, -και- Ενάγουσας
- AGROMARKETS LTD, Η.Ε 117777, διά του προσωρινού εκκαθαριστή XXXXX ΠΑΤΣΑΛΙΔΗ, από Πίπη, Πυργά, Λάρνακα και/ή από XXXXX 8, Γραφείο XXXXX, XXXXX Λευκωσία
- XXXXX ΝΕΟΦΥΤΟΥ, Α.Δ.Τ.XXXXX3217, από XXXXX 3, XXXXX, XXXXX Λευκωσία
- XXXXX ΣΙΑΚΟΛΑ, Α.Δ.Τ XXXXX0103, από XXXXX 2Β, Διαμ. XXXXX, XXXXX, XXXXX Λευκωσία
- G.D.L. TRADING LTD, Η.Ε 8954, από Πίπη, Πυργά, Λάρνακα
- ΠΡΙΝΟΣ ΛΑΧΑΝΑΓΟΡΑ ΛΤΔ, Η.Ε61790, από Πίπη, Πυργά, Λάρνακα Εναγομένων Αίτηση ημερ. 12/11/2018 για Διαγραφή παραγράφων Υπεράσπισης και Αποκλεισμού Ανταπαίτησης Ημερομηνία: 6 Μαΐου 2019 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα/Αιτήτρια: Δ. Παπαπολυβίου για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σια ΔΕΠΕ. Για Εναγόμενους 1 και 2/Καθ΄ων η Αίτηση: Α. Γεωργίου για Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ. ΑΠΟΦΑΣΗ Αιτούμενες θεραπείες Με την υπό κρίση Αίτηση οι Αιτητές επιδιώκουν την έκδοση των ακολούθων Διαταγμάτων: (Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου, με το οποίο να διαγράφονται (be struck out) και/ή να παραμερίζονται και/ή να αφαιρούνται από το δικόγραφο το οποίο καταχωρήθηκε στις 24/9/2018 και φέρει τίτλο «ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ 2 ΚΑΙ 3», οι παράγραφοι 2 και/ή 12 και/ή 13 στην ολότητά τους, λόγω κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας (abuse of process of the Court) και/ή λόγω πολλαπλότητας διαδικασιών (duplicity) και/ή διότι τα όσα περιέχονται στις εν λόγω παραγράφους είναι άσχετα με τα επίδικα θέματα και/ή επειδή τα όσα δικογραφούνται στις εν λόγω παραγράφους είναι επιπόλαια και/ή ενοχλητικά (frivolous and vexatious) και/ή προωθούνται με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση και/ή κωλυσιεργία στην απονομή της δικαιοσύνης και/ή τα όσα περιέχονται στις εν λόγω παραγράφους προωθούνται αυτοτελώς από τους Εναγόμενους 2 και 3 στα πλαίσια της Αγωγής Αρ 3883/2016 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η οποία εκκρεμεί από τις 5/8/
- (Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου, με το οποίο να διαγράφεται (be struck out) και/ή να παραμερίζεται και/ή να αποκλείεται (be excluded) η Ανταπαίτηση των Εναγομένων 2 και 3, ήτοι οι παράγραφοι 14 και/ή 15 του δικογράφου το οποίο καταχωρήθηκε στις 24/9/2018 και φέρει τίτλο «ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ 2 ΚΑΙ 3» καθότι συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (abuse of process of the Court) και/ή είναι επιπόλαιη και/ή ενοχλητική (frivolous vexatious) και/ή καταπιεστική διότι η εν λόγω Ανταπαίτηση και/ή οι θεραπείες που εξ Ανταπαιτήσεως αιτούνται οι Εναγόμενοι 2 και 3 είναι ίδιες και/ή ουσιωδώς ίδιες με τις θεραπείες που εξαιτούνται οι ίδιοι στα πλαίσια ήδη εγερθείσας αγωγής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, με Αριθμό Αγωγής 3883/2016, η οποία εκκρεμεί από τις 05.08.2016 και/ή οι θεραπείες τις οποίες εξαιτούνται οι Εναγόμενοι 2 και 3 στα πλαίσια της Ανταπαίτησής τους περιλαμβάνουν και θεραπείες τις οποίες οι Εναγόμενοι 2 και 3 εξαιτούνται στα πλαίσια της Αγωγής Αρ. 3883/2016 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και/ή λόγω πολλαπλότητας διαδικασιών (duplicity). Νομική Βάση Αίτησης Η Αίτηση βασίζεται στην Δ.19, θ.26, Δ.21,θ.10, Δ.27, θ.3 και Δ.48, θθ.1, 2, 3, 9 (j),9(k), 9(o), 8 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στη σχετική νομολογία καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Αίτησης Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Σάββα υπεύθυνης του Νομικού Τμήματος της Ενάγουσας. Σε αυτή αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: ► Στις 24/9/2018 οι Εναγόμενοι 2 και 3 καταχώρησαν δικόγραφο το οποίο φέρει τον τίτλο «ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ 2 ΚΑΙ 3». Στο εν λόγω δικόγραφο, πέραν της Υπεράσπισης των Εναγομένων 2 και 3, περιέχεται επίσης και μία προδικαστική ένσταση (παράγραφος 2), καθώς επίσης και «Ανταπαίτηση» εκ μέρους των Εναγομένων 2 και 3 (παράγραφοι 14 και 15). Περαιτέρω, περιέχονται και σωρεία άσχετων αλλά και ανυπόστατων ισχυρισμών εκ μέρους των Εναγομένων 2 και 3 (παράγραφοι 12 και 13), οι οποίοι μάλιστα αποτελούν ακριβή επανάληψη των περιεχομένων της Έκθεσης Απαίτησης την οποία οι Εναγόμενοι 2 και 3 έχουν καταχωρήσει στα πλαίσια της Αγωγής Αρ. 3883/2016, η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (εφεξής η «Αγωγή 3883/2016»). ► Η παρούσα Αγωγή έχει εγερθεί από την Ενάγουσα με μοναδικό σκοπό την ανάκτηση του χρέους της Εναγόμενης 1, εταιρείας Agromarkets Ltd (εφεξής η «Εναγόμενη 1»), προς την Ενάγουσα. Το εν λόγω χρέος δημιουργήθηκε στo πλαίσιo της συνεργασίας της Ενάγουσας με την Εναγόμενη 1 και την παροχή από την Ενάγουσα χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών και διευκολύνσεων προς την Εναγόμενη
- Με άλλα λόγια, η υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή αποτελεί μία «κλασική» αγωγή την οποία καταχωρεί μία Τράπεζα εναντίον ενός πρωτοφειλέτη, αλλά και εναντίον των προσώπων τα οποία έχουν δεόντως εγγυηθεί τις υποχρεώσεις του εν λόγω πρωτοφειλέτη, μεταξύ των οποίων είναι οι Εναγόμενοι 2 και 3, με μοναδικό σκοπό την ανάκτηση των οφειλομένων σε αυτή ποσών. ► Η Αγωγή 3883/2016 από την άλλη πλευρά, είναι μία αστική διαδικασία η οποία έχει εγερθεί από την Εναγόμενη 1 (χωρίς ωστόσο να υπάρχει δέουσα νομιμοποίηση προς τούτο), τους Εναγόμενους 2 και 3 και την κα. XXXXX Νεοφύτου - Σιακόλα εις βάρος της Ενάγουσας και 7 άλλων προσώπων, ορισμένα εκ των οποίων σχετίζονται άμεσα με την Εναγόμενη 1 αλλά και τις εταιρείες G.DL. Trading Limited και Πρίνος Λαχαναγορά Λιμιτεδ, ήτοι τις Εναγόμενες 4 και 5, αντίστοιχα, στην υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Στo πλαίσιo αυτής, οι Εναγόμενοι 2 και 3 εγείρουν ισχυρισμούς περί ενός δήθεν δολίου σχεδίου και συνωμοσίας προς καταδολίευση η οποία έχει λάβει χώρα εις βάρος τους και της Εναγόμενης
- Οι θεραπείες τις οποίες αξιώνουν στην εν λόγω Αγωγή οι Εναγόμενοι 2 και 3 είναι οι ακόλουθες: «Α. 2.000.000 ως ειδικές αποζημιώσεις για συνομωσία σε βάρος των εναγόντων η οποία έλαβε χώρα δια παρανόμων και/ή νομίμων μέσων με στόχο όμως την πρόκληση οικονομικής ζημίας στους ενάγοντες κατά ή περί τον Ιούλιο του 2016 και έπειτα Β. Γενικές αποζημιώσεις για συνομωσία σε βάρος των εναγόντων η οποία έλαβε χώρα δια παρανόμων και/ή νομίμων μέσω με στόχο όμως την πρόκληση οικονομικής ζημίας στους ενάγοντες κατά ή περί τον Ιούλιο 2016 και έπειτα Γ. Απαγορευτικό διάταγμα εμποδίζοντας τους εναγόμενους από το να επαναλαμβάνουν και/ή συνεχίζουν την εν λόγω συνομωσία» (σύνταξη και ορθογραφία όπως το αυθεντικό κείμενο) ► Μια απλή αντιπαραβολή μεταξύ των θεραπειών που οι Εναγόμενοι 2 και 3 εξαιτούνται στο πλαίσιο της Αγωγής 3883/2016, καταδεικνύει ότι η προδικαστική Ένσταση η οποία εγείρεται από τους Εναγόμενους 2 και 3 στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής είναι παντελώς ανυπόστατη χωρίς πιθανότητα επιτυχίας. Τα επίδικα θέματα μεταξύ των δύο διαδικασιών διαφέρουν ουσιωδώς καθότι η παρούσα Αγωγή αφορά την ανάκτηση χρέους της Εναγόμενης 1 από την Ενάγουσα, ενώ στην Αγωγή 3883/2016 προβάλλονται ισχυρισμοί περί δόλου και συνωμοσίας, οι οποίοι πέραν του ότι είναι ανυπόστατοι, δεν έχουν οποιαδήποτε σύνδεση ή σχέση με το γεγονός ότι η Εναγόμενη 1 λάμβανε στον ουσιώδη χρόνο χρηματοπιστωτικές διευκολύνσεις από την Ενάγουσα. Περαιτέρω, στην Αγωγή 3883/2016 ενάγονται ακόμη επτά πρόσωπα πέραν της Ενάγουσας από τα οποία οι Εναγόμενοι 2 και 3 αξιώνουν αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως θεραπείες και αποζημιώσεις. ► Ενόψει της εξόφθαλμης διαφοράς και παντελούς έλλειψης ταύτισης οποιουδήποτε ζητήματος μεταξύ της παρούσας Αγωγής και της Αγωγής 3883/2016, η προδικαστική Ένσταση των Εναγομένων 2 και 3 έχει εγερθεί καταχρηστικά με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση εκδίκασης της παρούσας Αγωγής. ► Αντιπαραβάλλοντας την Έκθεση Απαίτησης στην Αγωγή 3883/2016 και τις παραγράφους 12 και 13 του δικογράφου, ημερομηνίας 24/9/2018, διαπιστώνεται ότι οι εν λόγω παράγραφοι αποτελούν ακριβή επανάληψη της Έκθεσης Απαίτησης στην Αγωγή 3883/
- Με άλλα λόγια οι εν λόγω ισχυρισμοί έχουν ήδη προβληθεί από τους Εναγόμενους 2 και 3 ενώπιον άλλου Δικαστηρίου και αναμένεται η εκδίκαση τους στο πλαίσιο της εν λόγω εκκρεμούσας διαδικασίας. ► Δεν είναι αντιληπτή η ύπαρξη οποιασδήποτε σύνδεσης μεταξύ του γεγονότος ότι η Εναγόμενη 1 συνήψε με την Ενάγουσα μεταξύ του 2009 - 2012 συμφωνίες δανείου και λογαριασμών και έλαβε τα αξιούμενα με την παρούσα Αγωγή χρηματικά ποσά με τα όσα καταγράφονται στις προαναφερόμενες παραγράφους 12 και
- Ειδικότερα, στις εν λόγω παραγράφους εκτίθεται το ιστορικό της διαφοράς μεταξύ των μετόχων της Εναγόμενης 1 καθώς και πολλές άλλες παντελώς άσχετες με τα επίδικα θέματα πληροφορίες οι οποίες δεν προσφέρουν οτιδήποτε στην Υπεράσπιση των Εναγομένων 2 και 3 ως εγγυητών της Εναγόμενης
- ► Το ιστορικό της σχέσης των μετόχων και διοικητικών συμβούλων της Εναγόμενης 1, οποιεσδήποτε συμφωνίες, διαφορές και δικαστικές διαδικασίες είχαν μεταξύ τους τα εν λόγω πρόσωπα, όπως αυτά δικογραφούνται στις παραγράφους 12(Ι) - ΧΧVIII του δικογράφου ημερομηνίας 24/9/2018 δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τα επίδικα ζητήματα. ► Περαιτέρω, οι ανυπόστατες κατηγορίες τις οποίες οι Εναγόμενοι 2 και 3 δικογραφούν στην παράγραφο η οποία ξεκινά μετά την παράγραφο 12(XXIII) και αριθμείται με (Α) κάτω από την επικεφαλίδα «Λεπτομέρειες συνωμοσίας Εναγόντων με κ.κ. Λόρδους και Γεωργίου» μέχρι και την παράγραφο 12(ΧΧΧVII) και πάλιν δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με τα επίδικα της παρούσης Αγωγής θέματα αφού τα όσα αναφέρουν οι Εναγόμενοι 2 και 3 έχουν σχέση με γεγονότα τα οποία έχουν κατ΄ ισχυρισμό συμβεί πολύ μετά την ολοκλήρωση της βάσης Αγωγής της Ενάγουσας εναντίον της Εναγομένης 1 που αφορά την παρούσα διαδικασία. ► Η Ανταπαίτηση των Εναγομένων 2 και 3 αποτελεί ουσιαστικά επανάληψη της υφιστάμενης τους απαίτησης η οποία αναμένει εκδίκαση στο πλαίσιο της Αγωγής 3883/2016 από το Ε.Δ. Λευκωσίας ενώ στηρίζεται στα ίδια ακριβώς γεγονότα και ισχυρισμούς, όπως η Αγωγή 3883/2016, με αποτέλεσμα να προκύπτει περίπτωση κατάχρησης και πολλαπλότητας διαδικασιών. ► Πέραν της κατάχρησης λόγω της έλλειψης συνάφειας μεταξύ των επίδικων θεμάτων, της πολυπλοκότητας των ζητημάτων τα οποία εγείρουν οι Εναγόμενοι 2 και 3 και τη σημαντική δυσχέρεια η οποία θα προκληθεί στην Ενάγουσα σε περίπτωση κατά την οποία η Ανταπαίτηση των Εναγομένων 2 και 3 εκδικαστεί στο πλαίσιο της παρούσας Αγωγής, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί πρόσφορη η συνεκδίκαση της παρούσας Αγωγής με μια αξίωση στη βάση κατ΄ ισχυρισμό δόλου, συνωμοσίας προς καταδολίευση κ.ο.κ. . ► Το Αιτητικό Δ της Ανταπαίτησης στερείται οποιουδήποτε πραγματικού και νομικού ερείσματος καθότι οι ανυπόστατες κατηγορίες περί δόλου και συνωμοσίας προς καταδολίευση σχετίζονται με γεγονότα τα οποία έχουν λάβει χώρα χρόνια μετά την εκταμίευση των ποσών που η Ενάγουσα διεκδικεί στην παρούσα Αγωγή. Ένσταση Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση από τους Εναγόμενους 2 και 3 η οποία βασίζεται στη Δ.19, θ.θ. 4, 5, 11- 13, 15, 16 και 26, Δ.21, θ.10, Δ.25, θ.θ.1-6, Δ.27, θ.θ.1-3, Δ.39, θ.θ.1-21, Δ.48, θ.θ.1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Λόγοι Ένστασης Ως λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: · Η Αίτηση είναι καταχρηστική και/ή καταχωρήθηκε με σκοπό την καθυστέρηση εκδίκασης της αγωγής και/ή με αλλότρια κίνητρα. · Η Αίτηση είναι γενική και αόριστη και δεν εξειδικεύει τους λόγους για τους οποίους ζητείται διαγραφή ισχυρισμών της Υπεράσπισης και/ή δεν αποκαλύφθηκαν επαρκείς λόγοι για την αναγκαιότητα έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. · Η Ενάγουσα δεν θα υποστεί οποιαδήποτε δυσχέρεια καθότι τα γεγονότα που καταγράφονται στην Υπεράσπιση είναι γνωστά σε αυτή. · Η καταχώρησης της Υπεράσπισης δεν καταστρατηγεί οποιοδήποτε θεσμό, νομολογία ή κανόνα και κανένα θέμα που εγείρεται δεν θεωρείται σκανδαλώδες, επιπόλαιο, καταχρηστικό και ως μη αποκαλύπτον βάση υπεράσπισης. · Οι επίδικες παράγραφοι της Υπεράσπισης δεν περιπλέκουν την ορθή και ή ταχεία απονομή δικαιοσύνης αλλά αντιθέτως θέτουν το πλήρες υπόβαθρο γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου. · Η Αίτηση αποσκοπεί στον αποκλεισμό ουσιαστικής θέσης των Εναγομένων κατά των αξιώσεων των Εναγόντων. · Με την Αίτηση επηρεάζεται το συνταγματικό δικαίωμα των Εναγομένων να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. · Η Αίτηση αβάσιμα επιζητεί να κριθούν επί της ουσίας ισχυρισμοί των Εναγομένων στο παρόν στάδιο και χωρίς της διεξαγωγή δίκης πράγμα ανεπίτρεπτο. Ένορκη Δήλωση Π. Σιακόλα Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Σιακόλα διοικητικού Σύμβουλου Β' και Διευθύνοντα Συμβούλου του Ομίλου Εταιρειών Agromarkets Ltd αλλά και μετόχου της Εταιρείας Agromarkets Ltd κατά το 25%. Σε αυτή εν πρώτοις υιοθετεί και επαναλαμβάνει όλους τους λόγους ένστασης. Αφού στη βάση νομικής συμβουλής ισχυρίζεται ότι η Αίτηση είναι παντελώς αβάσιμη, αναφέρεται σε κάθε μια από τις παραγράφους της Υπεράσπισης για τις οποίες επιζητείται η διαγραφή, διαφωνώντας με τη θέση των Αιτητών ότι αυτές είναι άσχετες με την παρούσα υπόθεση. Προβάλλει δε ότι η βάση της παρούσας Αγωγής δεν είναι η παραχώρηση των όποιων δανείων αλλά η ισχυριζόμενη μη πληρωμή των σχετικών δόσεων και, εφόσον η θέση του είναι ότι η όποια αδυναμία πληρωμής των Εναγομένων οφείλεται στις πράξεις των Εναγόντων διά δόλου και συνωμοσίας, αυτές είναι σχετικές. Προσθέτει δε ότι ο λόγος που δεν πληρώνονταν οι ισχυριζόμενες δανειοδοτήσεις είναι, κατά τη θέση του ομνύοντα, η συνωμοσία και/ή συνέργεια των Εναγόντων με τους ετέρους μετόχους της Εναγόμενης 1, όπως αυτή περιγράφεται ειδικότερα στην παράγραφο 12 της Ένορκης του Δήλωσης. Ειδικότερα, παραπέμπει σε ισχυρισμούς που αφορούν τη θέση του για συνωμοσία των Εναγόντων με τους ετέρους μετόχους της Εναγόμενης 1 για να κλέψουν τις μετοχές του ομνύοντα στην Εναγόμενη 1 και ουσιαστικά να την εκκαθαρίσουν για να πάρουν οι έτεροι μέτοχοι της Εναγόμενης 1 τις θυγατρικές της εταιρείες. Νομική Πτυχή Σύμφωνα με τη Δ.19,θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας το Δικαστήριο δύναται σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει τη διαγραφή οποιουδήποτε θέματος σε οπισθογράφηση ή δικόγραφο το οποίο είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες ή το οποίο ενδέχεται να τείνει να επηρεάσει, ενοχλήσει ή καθυστερήσει τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής[1]. Είναι δε καθαρό από τη φρασεολογία της εν λόγω Διάταξης ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής. Όπως δε έχει νομολογηθεί εφόσον η διαγραφή των δικογράφων ή μέρος αυτών αποτελεί δραστικό μέτρο πρέπει να ασκείται με μεγάλη προσοχή και σύνεση και μόνο σε πολύ ξεκάθαρες περιπτώσεις[2]. Περαιτέρω, σύμφωνα με τη Δ.27,θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν αυτή δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική (frivolous or vexatious)[3]. Όπως έχει νομολογηθεί, η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου ασκείται με εξαιρετική φειδώ[4] και η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο που δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο, η δε εξέταση του γίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ΄ αυτό[5]. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Cyber Group Ltd v. Κυριάκος Χαραλαμπίδης κ.α.
(2004)1 Α.Α.Δ. 1852 στις σελ. 1859-1860: "Στην παρούσα υπόθεση οι εφεσίβλητοι ζήτησαν τη διαγραφή της περαιτέρω υπεράσπισης για το λόγο ότι «θεωρείται μη αναγκαία ή σκανδαλώδης ή τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής». Βασίσθηκαν κυρίως επί της Δ.19,θ.
- Η τελευταία επιτρέπει τη διαγραφή δικογράφου το οποίο είναι μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή τείνει να προκαταλάβει ή επηρεάσει τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής. Ο αντίστοιχος θεσμός των Παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών είναι η Δ.19, θ.
- Επεξηγείται στις σελ. 477-479 του Annual Practice
- Κύριος σκοπός του είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων. Κατά την εξέταση αίτησης δυνάμει της Δ.19,θ.26 (Αγγλική Δ.19,θ.27) δεν επιχειρείται εξέταση της εγκυρότητας της υπεράσπισης. Αυτό είναι ζήτημα που εξετάζεται δυνάμει της Δ.27,θ.3 (Αγγλική Δ.25,θ.4). Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την διαγραφή δικογράφου δυνάμει των πιο πάνω θεσμών (Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3) η διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (In re Pelmako Development Ltd
(1991)1 C.L.R. 246). Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασισθεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (Annual Practice 1960, σελ. 575). Επομένως η αίτηση για διαγραφή της περαιτέρω υπεράσπισης έπρεπε να είχε προσεγγισθεί με βάση τις πιο πάνω αρχές. Η εξέταση σε βάθος της υπεράσπισης κρίνεται εσφαλμένη. Αφού εξετάσαμε την περαιτέρω υπεράσπιση με βάση τις πιο πάνω αρχές θεωρούμε ότι δεν μπορεί να λεχθεί ότι αυτή αδιαμφισβήτητα στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατη. Εγείρει κάποια ζητήματα που είναι κατάλληλα για να αποφασιστούν από το Δικαστήριο. Έπεται πως το Πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα διέταξε τη διαγραφή της περαιτέρω υπεράσπισης." Η εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει αποκλεισμό ή διαγραφή μιας Ανταπαίτησης βασίζεται στη Δ.21, θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία διαλαμβάνει τα εξής: "Where a defendant sets up a counter-claim, if the plaintiff, or any other person made a party to it, contends that the claim thereby raised ought not to be disposed of by way of counter-claim, but in an independent action, the Court or a Judge may at any time order that such counter-claim be excluded." Η Δ.21, θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δίδει ευχέρεια στο Δικαστήριο να διατάξει τον αποκλεισμό Ανταπαίτησης όταν ο Ενάγων ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο που γίνεται διάδικος με την Ανταπαίτηση ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να είχε εγερθεί άλλη ανεξάρτητη αγωγή και όχι να εξετασθεί το θέμα στο πλαίσιο Ανταπαιτήσεως. Η αντίστοιχη Αγγλική Διάταξη 0.21, r.15 των παλαιών αγγλικών Θεσμών σχολιάζεται στο Annual Practice του 1958 σελ. 506-507, ως δίδουσα το δικαίωμα στις κατάλληλες περιπτώσεις να αποκλεισθεί η Ανταπαίτηση, μεταξύ άλλων, και για το λόγο ότι θα επέφερε μη αναγκαία ή μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής ή ότι εκδίκαση της Ανταπαίτησης θα επέφερε αμηχανία ή άλλως πως δυσχέρεια στον αντίδικο. Η Δ.21, θ.10 δεν καθορίζει τα κριτήρια για αποκλεισμό μιας Ανταπαίτησης. Αυτά έχουν τεθεί στη σχετική με το θέμα νομολογία. Εν ολίγοις, εκείνο το οποίο είναι θεμελιακό είναι το κατά πόσο είναι πρόσφορη η συνεκδίκαση Απαίτησης και Ανταπαίτησης. Η μεταξύ τους συνάφεια δεν αποτελεί προϋπόθεση αλλά ένα από τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη. Όπως είναι και η πολυπλοκότητα, η πρόκληση δυσχέρειας στην άλλη πλευρά και η τυχόν σημαντική ή υπέρμετρη καθυστέρηση που θα προκύψει από τη συνεκδίκαση. Οι αρχές που διέπουν τον τρόπο εφαρμογής της Δ.21, θ.10 έχουν ερμηνευθεί και αναλυθεί στην υπόθεση Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1992)1 A.A.Δ 710 όπου τονίσθηκε ότι, παρά το γεγονός ότι η δικονομική αυτή πρόνοια δεν καθορίζει τα κριτήρια τα οποία διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, εξυπακούεται από τη φύση του κανόνα και του σκοπού που αποβλέπει να εξυπηρετήσει ότι η εξουσία του Δικαστηρίου είναι συνυφασμένη με την καλή απονομή της δικαιοσύνης η οποία συναρτάται άμεσα με την απρόσκοπτη, κατά το δυνατό, διεκπεραίωση της δίκης ούτως ώστε να αποκλείεται η Ανταπαίτηση οποτεδήποτε θεωρείται, υπό το φως των γεγονότων της συγκεκριμένης υπόθεσης, ότι η εκδίκαση της δεν θα ήταν πρόσφορος ή θα προκαλούσε δυσχέρεια (inconvenience) στην ταχύτερη και αποτελεσματικότερη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του Ενάγοντα. Εξηγήθηκε, ταυτόχρονα, ότι η Ανταπαίτηση, γενικά ως δικονομικός θεσμός που στόχο έχει την αποφυγή πολλαπλασιασμού αγωγών και αποτελεί πρόσφορο μέσο για τη διεξοδική επίλυση των διαφορών μεταξύ των διαδίκων, δεν είναι ανάγκη να έχει πάντα συνάφεια με τα επίδικα θέματα της αγωγής, η δε σχετικότητα ή συνάφεια των θεμάτων δεν αποτελεί ανελαστικό παράγοντα ή κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση Όπως τονίσθηκε στην υπόθεση Σιακόλας (άνω), το κυρίαρχο στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι το πρόσφορο της εκδίκασης της Ανταπαίτησης συγχρόνως με την αγωγή και η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον Ενάγοντα απ' αυτό το ενδεχόμενο. Επισημάνθηκε δε ότι, παρόλο που η συνάφεια των επιδίκων θεμάτων της Ανταπαίτησης μ΄εκείνα της αγωγής δεν αποτελεί προϋπόθεση για την έγερση Ανταπαίτησης, η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον Ενάγοντα από τη συνεκδίκαση της Ανταπαίτησης λόγω της έλλειψης συνάφειας των επίδικων θεμάτων και, ιδίως, το ενδεχόμενο σημαντικής καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής συνιστά λόγο για τον αποκλεισμό της Ανταπαίτησης. Οι αρχές που εκτέθηκαν στην υπόθεση Σιακόλας (ανωτέρω) κωδικοποιήθηκαν ακολούθως στην υπόθεση Athina Learthergoods Ltd v. Ιωακείμ Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1 Α.Α.Δ 787 στη σελ. 804 ως ακολούθως: «Καθώς έχει προαναφερθεί το θέμα διέπεται από το θ.10 της Δ.21. Ο τελευταίος έχει ερμηνευθεί στην Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1992)1 Α.Α.Δ 710, 714, στην οποία οι σχετικές αρχές έχουν επεξηγηθεί ως εξής: «
(1)Παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει τη συνεκδίκαση της ανταπαίτησης με την αγωγή εφόσον τούτο κρίνεται πρέπον.
(2)Η σχετική εξουσία του Δικαστηρίου είναι συνυφασμένη με την καλή απονομή της δικαιοσύνης η οποία συναρτάται άμεσα με την απρόσκοπτη κατά το δυνατό διεκπεραίωση της δίκης.
(3)Η Αγγλική Νομολογία, ερμηνευτική των αντίστοιχων αγγλικών δικονομικών προνοιών στις οποίες η Δ.21,θ.10 είναι προσαρμοσμένη αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει ανταπαίτηση οποτεδήποτε κρίνεται ότι συνεκδίκαση της με την αγωγή δεν είναι πρόσφορος (expedient) ή θα προκαλέσει δυσχέρεια (inconvenience) στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του ενάγοντος.
(4)Ενδεχόμενο πρόκλησης σημαντικής καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής συνιστά δυσχέρεια που παρέχει έρεισμα για τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης.
(5)Το κυριαρχικό στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου είναι το πρόσφορο της εκδίκασης της ανταπαίτησης συγχρόνως με την αγωγή και η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα απ' αυτό το ενδεχόμενο.» Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Όπως προκύπτει από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, οι Καθ΄ων η Αίτηση έχουν μαζί με την Εναγόμενη 1 και την XXXXX Νεοφύτου καταχωρήσει στο Ε.Δ. Λευκωσίας την Αγωγή 3883/2016 η οποία στρέφεται εναντίον 7 προσώπων, την Ενάγουσα στην παρούσα Αγωγή και άλλα 6 φυσικά πρόσωπα. Στο πλαίσιο της Αγωγής 3883/2016 εγείρουν ισχυρισμούς για δόλιο σχέδιο και συνωμοσία προς καταδολίευση η οποία έχει λάβει χώρα σε βάρος τους και της Εναγόμενης 1 εταιρείας με σκοπό την πρόκληση σε αυτούς οικονομικής ζημιάς και αποστέρηση και/ή υφαρπαγή και/ή κλοπή των περιουσιακών τους στοιχείων. Επιζητούν δε τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. 2.000.000 ως ειδικές αποζημιώσεις για συνομωσία σε βάρος των εναγόντων η οποία έλαβε χώρα δια παρανόμων και/ή νομίμων μέσων με στόχο όμως την πρόκληση οικονομικής ζημίας στους ενάγοντες κατά ή περί τον Ιούλιο του 2016 και έπειτα Β. Γενικές αποζημιώσεις για συνομωσία σε βάρος των εναγόντων η οποία έλαβε χώρα δια παρανόμων και/ή νομίμων μέσω με στόχο όμως την πρόκληση οικονομικής ζημίας στους ενάγοντες κατά ή περί τον Ιούλιο 2016 και έπειτα Γ. Απαγορευτικό διάταγμα εμποδίζοντας τους εναγόμενους από το να επαναλαμβάνουν και/ή συνεχίζουν την εν λόγω συνομωσία» Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή με βάση το περιεχόμενο του Ειδικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος αφορά απαίτηση της Ενάγουσας, η οποία είναι πιστωτικό ίδρυμα, για οφειλόμενο υπόλοιπο λογαριασμού δανείου και/ή παρατραβήγματος το οποίο προήλθε από την παραχώρηση, από την Ενάγουσα στην Εναγόμενη 1 εταιρεία, χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων. Οι Εναγόμενοι 2 - 5 ενάγονται υπό την ιδιότητα των εγγυητών της πρωτοφειλέτιδας Εναγόμενης 1 εταιρείας. Όπως διαπιστώνεται, οι Καθ΄ων η Αίτηση στο πλαίσιο της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης που καταχώρησαν στην παρούσα Αγωγή έχουν συμπεριλάβει αυτούσιο το δικόγραφο της Έκθεσης Απαίτησης της Αγωγής 3883/2016. Συγκεκριμένα το περιεχόμενο των παραγράφων 12 και 15 της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης αντιπαραβαλλόμενα με το Τεκμήριο 1 στην υπό κρίση Αίτηση, το οποίο αποτελεί την Έκθεση Απαίτησης στην Αγωγή 3883/16 του Ε.Δ. Λευκωσίας, αποδεικνύει ότι πρόκειται για πιστή αντιγραφή της εν λόγω Έκθεσης Απαίτησης καθώς και των θεραπειών που επιζητούνται στο πλαίσιο της Αγωγής 3883/16. Η πλευρά των Αιτητών, αφού επεσήμανε τα πιο πάνω, έχει επικαλεσθεί την κατάχρηση υπό την έννοια της υιοθέτησης παράλληλων ενδίκων μέσων για επίτευξη του ιδίου σκοπού ως λόγο για την διαγραφή των πιο πάνω παραγράφων. Εισηγήθηκε δε ότι η εν λόγω καταχρηστική συμπεριφορά δίδει το δικαίωμα στο Δικαστήριο να ασκήσει τις σύμφυτες εξουσίες του ώστε να περιστείλει τη καταχρηστική συμπεριφορά των Καθ΄ων η Αίτηση. Στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών v. Τζενάρο Περρέλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217 αναφέρεται ότι το Δικαστήριο έχει την εξουσία να ελέγχει τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής διαδικασίας. Όπως δε επισημάνθηκε συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μιας δικαστικών διαδικασιών για επίτευξη στόχων που μπορεί να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία. Παρομοίως στην υπόθεση Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
(1993)1 C.L.R. 248 τονίσθηκε ότι η επιδίωξη ομοίων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ενδίκων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου. Περαιτέρω, στην υπόθεση Constantinides ν. Vima Limited
(1983)1 C.L.R. 348, η οποία υιοθετήθηκε στην Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περέλλο (ανωτέρω), αποφασίστηκε ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα Αγγλικά Δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, όχι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της. Από πολύ παλιά έχει καθιερωθεί νομολογιακά ότι η προώθηση πέραν από τη μια διαδικασία για την επίτευξη στόχων που θα μπορούσαν να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.[6]. Η υπόθεση Wright v. Bennett and Another [1948] 1 All E.R. 227, η οποία αναφέρθηκε στην υπόθεση Beogradska DD
(1996)1 Α.Α.Δ. 911, αποτελεί παράδειγμα επιδίωξης όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων. Ο ενάγων στην υπόθεση εκείνη είχε καταχωρήσει αγωγή στην οποία αξίωνε αποζημιώσεις για δόλια - ψευδή παράσταση εναντίον δύο εναγομένων και αποζημιώσεις για αμέλεια εναντίον ενός από αυτούς. Στη συνέχεια καταχώρησε νέα αγωγή εναντίον τους η οποία κάλυπτε ουσιαστικά το ίδιο έδαφος όπως η πρώτη αλλά βασίζετο πάνω σε ισχυρισμό για δόλια συνωμοσία. Το πρωτόδικο Δικαστήριο ενέκρινε την αίτηση των εναγομένων για διαγραφή της Έκθεσης Απαιτήσεως για το λόγο ότι η αγωγή ήταν επιπόλαια και ενοχλητική. Το Αγγλικό Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε διαταχθεί αναστολή της διαδικασίας. Έκρινε ότι: "The proceedings were an abuse of the process of the court, which should exercise its inherent jurisdiction to prevent the defendants being called on to meet what in substance and reality was the same charge as that in the earlier action." Παράδειγμα επιδίωξης όμοιων στόχων με παράλληλα ένδικα μέσα αποτελεί και η υπόθεση Thames Launches v. Trinity Hours [1961] 1 All E.R.
- Ο Δικαστής Buckley προσέγγισε το ζήτημα ως πιο κάτω στις σελ. 32, 33: "If there are two courts which are faced with substantially the same question, it is desirable to be sure that that question is debated in only one of those two courts, if by that means justice can be done. It does not appear to me, that it would make any difference whether the problems which confronted one court were of a wider and more general nature than the problems which confronted the other court. Στην εισήγηση του συνηγόρου των εναγομένων στην υπόθεση Thames Launches (ανωτέρω) ότι δεν πρέπει κάποιος να προωθεί μια θεραπεία σε σχέση με το ίδιο ζήτημα σε περισσότερα από ένα Δικαστήρια, το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι η αρχή είναι μάλλον ευρύτερη, επεξηγώντας ότι βασικά υποδηλοί ότι σε κανένα δεν πρέπει να επιτρέπεται να εγείρει διαδικασία σε οποιοδήποτε Δικαστήριο εάν οι περιστάσεις είναι τέτοιες που, αν του επιτρέπετο να το πράξει, στην πραγματικότητα αυτό θα ήταν ενοχλητικό. Η σχετική περικοπή από την εν λόγω απόφαση έχει ως εξής: "Mr. Naisby says that the principle is that a man should not pursue a remedy in respect of the same matter in more than one court. In my judgment, the principle is rather wider than that. I think it is that no man should be allowed to institute proceedings in any court if the circumstances are such that to do so would really be vexatious." Προσεκτική εξέταση της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης δείχνει ότι ενώ οι παραγράφοι 3-11 της Υπεράσπισης απαντούν στους ισχυρισμούς του Ειδικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος σε σχέση με την απαίτηση της Ενάγουσας Τράπεζας για οφειλόμενο υπόλοιπο το οποίο προήλθε από την παραχώρηση στην Εναγόμενη εταιρεία, τη εγγυήσει των Εναγομένων 2-5, χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων, η παράγραφος 12, αφού σε αυτή εξιστορείται το ιστορικό της διαφοράς και/ή αντιδικίας των μετόχων της Εναγόμενης 1, εγείρει ισχυρισμούς για δόλιο σχέδιο και συνωμοσία προς καταδολίευση σε βάρος των Εναγομένων με στόχο την πρόκληση οικονομικής ζημιάς στους Εναγόμενους κατά η περί τον Ιούλιο του 2016 και έπειτα. Ειδικότερα μέσω των παραγράφων 3-11 της Υπεράσπισης οι Εναγόμενοι εγείρουν ζητήματα που αφορούν στο κύρος και τη νομιμότητα των επίδικων Συμφωνιών καθώς και σε καταχρηστικότητα των όρων των εν λόγω Συμφωνιών όπως και ύπαρξη αντισυμβατικών και παράνομων χρεώσεων τόκων και επιβαρύνσεων. Συγκεκριμένα εγείρονται ζητήματα όπως: ► καταχρηστικότητα και/ή παρανομία των όρων των επίδικων Συμφωνιών δανείου, τρεχούμενου λογαριασμού και/ή πιστώσεως και εγγυήσεως, ► υπογραφή των εν λόγω Συμφωνιών κατόπιν ψευδών παραστάσεων και/ή εξαναγκασμού και/ή πιέσεων και/ή παραπληροφόρησης εκ μέρους της Ενάγουσας σε σχέση με τους όρους και/ή ουσιώδη σημεία των Συμφωνιών, ► μη συμμόρφωση με τις πρόνοιες Ευρωπαϊκών Οδηγιών και της Κοινοτικής Νομοθεσίας που αφορούν τις επίδικες Συμφωνίες, ► καταχρηστικότητα των όρων των Συμφωνιών και παραβίαση του περί Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμου 197(Ι)/03, και/ή του περί Καταχρηστικών Ρητρών σε Καταναλωτικές Συμβάσεις Νόμο 93(Ι)/96, ► παράλειψη προειδοποίησης από την Ενάγουσα Τράπεζα για τους κινδύνους που οι Εναγόμενοι διέτρεχαν με την υπογραφή των σχετικών Συμφωνιών, ► εξώθηση των Εναγομένων από την Ενάγουσα Τράπεζα να υπογράψουν τα επίδικα έγγραφα ενώ γνώριζαν ότι οι δεσμεύσεις που οι Εναγόμενοι αναλάμβαναν ήσαν πλήρως και/ή άδικα επαχθείς για τους ιδίους, ► παράλειψη της Ενάγουσας Τράπεζας να προτρέψει τους Εναγόμενους να εξασφαλίσουν και/ή λάβουν ανεξάρτητη νομική συμβουλή ενώ γνώριζε ότι υπό τις συνθήκες κάτι τέτοιο ήταν απολύτως επιβεβλημένο για τους Εναγόμενους, ► ενώ η Ενάγουσα Τράπεζα γνώριζε την οικονομική κατάσταση των Εναγομένων τους έπεισε και/ή πίεσε να υπογράψουν τα επίδικα έγγραφα και να προσφέρουν τις επίδικες εξασφαλίσεις, ► αντισυμβατικές και/ή παράνομες χρεώσεις τόκων και/ή επιβαρύνσεων, ► αδικαιολόγητη και/ή παράνομη και χωρίς την πληροφόρηση των Εναγομένων μεταβολή του βασικού επιτοκίου, προμήθειας και τραπεζικών δικαιωμάτων και επιβαρύνσεις με τόκους υπερημερίας. Περαιτέρω, όπως προκύπτει, η Ανταπαίτηση παράγραφοι 14 και 15 (Α), (Β) και (Γ), δυνάμει της οποίας αξιώνονται ειδικές και γενικές αποζημιώσεις για συνομωσία σε βάρος των Εναγομένων η οποία έλαβε χώρα κατά ή περί τον Ιούλιο 2016 με στόχο την πρόκληση οικονομικής ζημιάς των Εναγομένων, βασίζεται αποκλειστικά στους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην παράγραφο 12 της Υπεράσπισης η οποία αφορά στους ισχυρισμούς περί δόλου και συνομωσίας της Ενάγουσας Τράπεζας με τους Συμβούλους Α, κ.κ. Λόρδοι και Γεωργίου. Στο πλαίσιο δε αυτής της παραγράφου, όπως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω, εξιστορείται το ιστορικό της διαφοράς και/ή αντιδικίας μεταξύ των μετόχων της Εναγόμενης 1 και προβάλλονται ισχυρισμοί περί της ύπαρξης ενός δολίου σχεδίου και συνομωσίας με στόχο την πρόκληση οικονομικής ζημιάς σε βάρος της Εναγόμενης εταιρείας αρ.
- Είναι, κατά την κρίση μου, φανερόν ότι μέσω της Ανταπαίτησης που οι Εναγόμενοι εγείρουν στην παρούσα Αγωγή προωθούν πέραν από την μια διαδικασία για την επίτευξη των ιδίων θεραπειών. Και τούτο ενόψει του ότι προηγήθηκε από τους ίδιους η καταχώρηση της Αγωγής Ε.Δ. Λευκωσίας 3883/2016 όπου οι Καθ΄ων η Αίτηση/Εναγόμενοι 2 και 3 μαζί με την Μαρίνα Νεοφύτου και την Εναγόμενη 1 εγείρουν τους ίδιους ακριβώς ισχυρισμούς που περιέχονται στην παράγραφο 12 της Υπεράσπισης και επιδιώκοντας τις ίδιες θεραπείες, όπως αυτές οι οποίες επιδιώκονται μέσω της παραγράφου 15 (Α), (Β) και (Γ) της Ανταπαίτησης στην παρούσα Αγωγή. Η πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση υποστήριξε ότι οι ισχυρισμοί που παρατίθενται στην παράγραφο 12 της Υπεράσπισης αποτελούν κατ΄ουσίαν μέρος της υπεράσπισης που προβάλουν στην απαίτηση της Ενάγουσας τράπεζας για την μη πληρωμή των σχετικών δόσεων σε δάνεια που παραχωρήθηκαν και σχετικοί με την αδυναμία πληρωμής των Εναγομένων. Προβάλλουν, ακόμη, ότι μέσω του υπό κρίση αιτήματος επιχειρείται η παραβίαση του συνταγματικού τους δικαιώματος προς υπεράσπιση. Ειδικότερα σε σχέση με το τελευταίο λέω, σε συμφωνία με τα όσα σχετικά υποστήριξε η πλευρά των Αιτητών, ότι σε καμία περίπτωση δεν τίθεται θέμα αποστέρησης οποιουδήποτε δικαιώματος των Καθ΄ων η Αίτηση αφού οι ίδιοι έχουν ήδη προωθήσει αυτοτελώς αγωγή στην οποία προωθούν τον δόλο και συνομωσία που, όπως ισχυρίζονται, έλαβε χώρα σε βάρος τους. Το ζήτημα που προκύπτει εν προκειμένω είναι η παράλληλη προώθηση μέσω της Ανταπαίτησης που καταχωρήθηκε στην παρούσα Αγωγή των ισχυρισμών που ήδη αποτελούν αντικείμενο της Αγωγής 3883/2016 καθώς και η διεκδίκηση σε δύο διαφορετικές δικαστικές διαδικασίες των ιδίων ακριβώς θεραπειών. Υπό το φως των πιο πάνω θεωρώ ότι η παρούσα περίπτωση αποτελεί περίπτωση όπου εγείρεται στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση που οι Εναγόμενοι καταχώρησαν στην παρούσα Αγωγή ζήτημα ενοχλητικού (vexatious) δικογράφου υπό την έννοια που επεξηγήθηκε στην Αγγλική υπόθεση Thames Launches (ανωτέρω). Βασικά εκείνο που διαπιστώνεται είναι ότι οι Καθ΄ων η Αίτηση επέλεξαν μέσω της αντιγραφής της Έκθεσης Απαίτησης της Αγωγής Ε.Δ. Λευκωσίας 3883/2016 να την προωθήσουν αυτούσια και υπό την μορφή Ανταπαίτησης στην παρούσα Αγωγή. Δεδομένης της έγερσης των ιδίων ζητημάτων τόσο στην παράγραφο 12 της Υπεράσπισης και παραγράφο 15 (Α), (Β) και (Γ) της Ανταπαίτησης που καταχωρήθηκε στην παρούσα Αγωγή όσο και στην Αγωγή 3883/2016 θα αποτελούσε, κατά την κρίση μου, κατάχρηση η εκδίκαση των στην παρούσα διαδικασία. Έπεται ότι δικαιολογείται εν προκειμένω το μέτρο της διαγραφής της παραγράφου 12 της Υπεράσπισης και της παραγράφου 15 (Α), (Β) και (Γ) της Ανταπαίτησης. Κατάληξη Κατ΄ ακολουθίαν όλων των πιο πάνω η Αίτηση επιτυγχάνει καθόσον αφορά το μέτρο της διαγραφής της παραγράφου 14 της Υπεράσπισης καθώς και της παραγράφου 15 της Ανταπαίτησης, υποπαράγραφοι (Α), (Β) και (Γ). Συνεπώς εκδίδεται ανάλογο Διάταγμα για την διαγραφή των πιο πάνω παραγράφων. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω κανένα λόγο να αποκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, κατά συνέπεια, αυτά επιδικάζονται προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ΄ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, να είναι δε καταβλητέα στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.)................. Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Η Δ.19,θ.26 προνοεί τα ακόλουθα: "The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.". [2] Δέστε Drummond Jackson v. British Medical Association and Others
(1970)1 All E.R 1094 και In re Pelmako Development Ltd
(1991)1 A.Α.Δ. 246. [3] Η Δ.27,θ,3 προνοεί τα ακόλουθα: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgement to be entered accordingly as may be just.". [4] Δέστε In re Pelmako Development Ltd
(1991)1 A.Α.Δ.
- [5] Δέστε Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντος ν. Κυπριακή Δημοκρατία Π.Ε. 223/05 ημερ. 11/1/
- [6] Δέστε Williams v. Hunt [1905] 1 K.B.
- cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο