PISCES POWER INVESTMENTS LTD ν. ΦΙΛΙΑΣΤΙΔΗΣ κ.α., Αρ.Αγωγής: 737/2019, 1/7/2019

(2)όπου προνοείται ρητά ότι «Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις» οι οποίες την στηρίζουν. Η επιφύλαξη με την οποία συνεχίζει η πιο πάνω πρόνοια όπου βασικά υπενθυμίζει ότι αυτό γίνεται «τηρουμένης της δυνατότητας για αντεξέταση που προνοείται στη Δ.39», ξεκάθαρα δεν θέτει οποιαδήποτε προϋπόθεση σε σχέση με την εφαρμογή της Δ.39. Επομένως, θα πρέπει, για τους σκοπούς εφαρμογής της Δ.39,θ.1 να εξετάζεται η φύση της υπό εξέταση Αίτησης και, γενικά, της διαδικασίας στην οποία αυτή αφορά. Στο Σύγγραμμα Halsbury's of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418-419, παραγρ. 878, κάτω από τον τίτλο "Discretionary power of Court as to evidence" αναφέρονται τα ακόλουθα: "The Court has discretionary power of acting upon such evidence as may be before it at the time, and will not allow a motion to stand over in order to enable a party to examine a witness viva voce if it considers that the application is made in order to create delay or that there is sufficient evidence before it to enable it to deal with the motion". Επίσης στο Annual Practice 1956 όπου συναντάται αντίστοιχη πρόνοια με τη δική μας το 0.38 επεξηγείται πως ασκείται αυτή η εξουσία του Δικαστηρίου και τονίζεται στη σελ. 677 κ. επ. ότι δεν υπάρχει υποχρέωση του Δικαστηρίου στην έκδοση τέτοιου διατάγματος. Είναι πάντοτε θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου λαμβάνοντας υπόψη τους λόγους για τους οποίους ζητείται. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Λευτέρη Μήλου και Πανικού Χατζηλοίζου

(2008)1 Α.Α.Δ. 280 εξετάστηκε θέμα απόρριψης αιτήματος για αντεξέταση με βάση τη Δ.39, θ.1 λέχθηκε στη εν λόγω απόφαση το εξής: «Δεν έχει αμφισβητηθεί, και ορθά, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην εκδώσει το διάταγμα για αντεξέταση παρά τη σύμφωνη προς τούτο γνώμη και του ίδιου του καθ' ου στην αίτηση Κ. Γαβριηλίδη, με δεδομένο ότι η αίτηση στηριζόταν στη Δ.39, θ.1 η οποία και παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της.» Είναι ξεκάθαρο λοιπόν από τα πιο πάνω ότι η έγκριση αιτήματος για αντεξέταση επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Δεν πρέπει δε να λησμονείται ότι οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προκειμένου να εγκρίνει αίτημα παρουσίας μάρτυρα για αντεξέταση είναι η στοιχειοθέτηση κάποιου είδους εξαιρετικής περίπτωσης ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Δεν πρέπει να διαλανθάνει της προσοχής μας ότι ή έκδοση διατάγματος αντεξέτασης ενόρκως δηλούντα στο πλαίσιο εκδίκασης Αίτησης για έκδοση ενδιάμεσων παρεμπίπτοντων, όπως είναι η προκείμενη περίπτωση, σπάνια εκδίδεται. Και τούτο ενόψει του ότι το Δικαστήριο κατά την εξέταση αίτησης για προσωρινά διατάγματα δεν υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς, ούτε και εξετάζει αμφισβητούμενα γεγονότα[1]. Όπως έχει αναφερθεί από τον τότε Πρόεδρο Κ. Κληρίδη στην Αγωγή 7123/2008 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 9/4/2008: «Υπενθυμίζεται το ότι η αντεξέταση δεν διεξάγεται αυτοδίκαια, αλλά σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.39 Κ.1, το Δικαστήριο μπορεί μόνο κατόπιν αιτήματος διαδίκου να διατάξει την παρουσία ενός ομνύοντα για αντεξέταση. Τα θέματα δε επί των οποίων μπορεί να αντεξετάσει ένας διάδικος θα πρέπει να είναι περιορισμένα και να εξυπηρετούν τις άμεσες ανάγκες της ενδιάμεσης διαδικασίας και όχι να εκτείνονται επί οποιουδήποτε θέματος ήθελε υπάρξει διαφωνία ή αμφισβήτηση μεταξύ των μερών ή απλά προς το σκοπό της μείωσης της γενικότερης αξιοπιστίας ενός διαδίκου ή της ενίσχυσης της αξιοπιστίας άλλου.» Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Όπως προέκυψε, η ανάγκη για έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος αντεξέτασης στηρίχθηκε στο ότι «υπάρχει αμφισβήτηση» από την πλευρά της Ενάγουσας εταιρείας σε σχέση με τα γεγονότα που παρουσιάζονται στην Ένορκη Δήλωση της Ένστασης και «εντελώς αντίθετες εκδοχές» από τις δύο πλευρές ως προς κάποια γεγονότα. Οι πιο κάτω αναφορές από τις ακόλουθες παραγράφους της Ένορκης Δήλωσης της υπό κρίση Αίτησης είναι ενδεικτικές: Παράγραφος 3 «...Υπάρχει αμφισβήτηση από τη δική μας πλευρά για τα γεγονότα όπως παρουσιάζονται στην Ένορκη Δήλωση και τα γεγονότα αυτά χρήζουν αντεξέτασης, ώστε το Δικαστήριο να έχει ολοκληρωμένη αληθή εικόνα των γεγονότων ενώπιον του..». Παράγραφος 6 «..αφ' ής στιγμής υπάρχουν εντελώς αντίθετες εκδοχές και από τις δύο πλευρές ως προς κάποια γεγονότα παράλειψη αντεξέτασης του Ενόρκως Δηλούντα πιθανόν να οδηγήσει το Δικαστήριο σε αποδοχή της εκδοχής της άλλης πλευράς..». Παράγραφος 7 «..η αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα κρίνεται και απαραίτητη για να διαπιστωθούν τα πραγματικά γεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου..». (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Μάλιστα στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης της παρούσας Αίτησης καταγράφονται 15 θέματα σε σχέση με 20 παραγράφους της ένορκης δήλωσης της Ένστασης τα οποία, όπως πάλι αναφέρεται, «αμφισβητούνται και χρήζουν αντεξέτασης». Αυτή η θέση ήταν διάχυτη στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση έτσι ώστε να καθιστά αναγκαίο να αποσαφηνιστεί εξαρχής και κατά τρόπο εμφαντικό ότι η ύπαρξη διαφωνίας και/ή αμφισβήτησης μεταξύ των μερών δεν μπορεί, στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, που αφορά σε εξέταση προσωρινών Διαταγμάτων, να δικαιολογήσει την έκδοση τέτοιας φύσεως Διάταγμα. Και τούτο για τον απλούστατο λόγο ότι η παρούσα διαδικασία δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητουμένων γεγονότων. Υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο στο πλαίσιο τέτοιας διαδικασίας δεν προβαίνει σε κρίση επί της ουσίας με τελικά ευρήματα ή οριστικά συμπεράσματα αναφορικά με τη διαφορά των μερών[2]. Επιπλέον δεν πρέπει να λησμονείται ότι σε περιπτώσεις που το Δικαστήριο έχει ήδη δώσει θεραπεία με μονομερή Αίτηση δεν πρέπει να εγκρίνεται οποιοδήποτε αίτημα αντεξέτασης με το οποίο θα προσπαθούσε βασικά ο Αιτητής να επανορθώσει παράλειψη κατά τρόπο πρωθύστερο με σκοπό να μεταβάλει ή να αλλοιώσει την εικόνα που δόθηκε αρχικά στο Δικαστήριο. Εξετάζοντας, ωστόσο, τα συγκεκριμένα θέματα που η πλευρά της Αιτήτριας διατείνεται ότι χρήζουν αντεξέτασης εν πρώτοις το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι δεν εξειδικεύεται ο λόγος που, σε κάθε περίπτωση, δικαιολογεί, κατά την Αιτήτρια, την ανάγκη αντεξέτασης πλην της γενικής και αόριστης αναφοράς που γίνεται ότι οι ισχυρισμοί του ομνύοντα στην Ένσταση αμφισβητούνται. Βασικά εκείνο που γίνεται είναι η απλή καταγραφή στις υποπαραγράφους (Α) -(ΙΕ) της παραγράφου 4 της ένορκης δήλωσης της υπό κρίση Αίτησης των διαφόρων θεμάτων για τα οποία επιζητείται, από πλευράς Αιτήτριας, η αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα στην Ένορκη Δήλωση της Ένστασης. Είναι βάσιμη εν προκειμένω η επισήμανση του κ. Χαραλάμπους εκ μέρους των Καθ΄ων η Αίτηση ότι με τον τρόπο που επιζητείται η αντεξέταση σε συνάρτηση με τις παραγράφους που αυτή αφορά ο κίνδυνος, σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος αντεξέτασης, να μετατραπεί η κύρια Αίτηση σε δίκη επί της ουσίας είναι πέραν για πέραν ορατός. Πέραν και ανεξάρτητα από τα πιο πάνω και εξετάζοντας τα ζητήματα για τα οποία η Αιτήτρια θεωρεί αναγκαία την αντεξέταση, προβαίνω στις ακόλουθες διαπιστώσεις: ❶ Σε σχέση με τις παραγράφους Α, Β, Γ, Δ και ΣΤ δεν έχει προκύψει οποιαδήποτε σχετικότητα με τα ζητήματα που χρήζουν εξέτασης στο πλαίσιο της Κυρίως Αίτησης. ❷ Σε σχέση με τις παραγράφους Ε, Ζ και Η που αφορούν το θέμα της μη αποκάλυψης και/ή απόκρυψης και πάλι θεωρώ ότι δεν προκύπτει οποιαδήποτε αναγκαιότητα αντεξέτασης εφόσον το ζήτημα παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων θα κριθεί στη βάση των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου από πλευράς Αιτήτριας κατά το στάδιο έκδοσης μονομερώς των Προσωρινών Διαταγμάτων τα οποία το Δικαστήριο θα τα αντιπαραβάλλει με τα στοιχεία που θα τεθούν από το ενιστάμενο μέρος. ❸ Σε σχέση με τις παραγράφους Θ, Ι και ΙΑ δεν προκύπτει οποιαδήποτε αναγκαιότητα αντεξέτασης δεδομένου ότι τα ζητήματα που αναφέρονται θα κριθούν με βάση τη μαρτυρία που έχει αποκαλυφθεί. ❹ Όσον αφορά την παράγραφο ΙΑ είναι φανερό ότι ο αναφερόμενος εν προκειμένω λόγος αντεξέτασης, ήτοι το ζήτημα της αξιοπιστίας του ομνύοντα στην Ένσταση, δεν είναι αποδεκτός λόγος. ❺ Όσον αφορά τις παραγράφους ΙΓ και ΙΔ η διατήρηση και/ή οριστικοποίηση των εκδοθέντων Διαταγμάτων θα κριθεί από το Δικαστήριο στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας και των προϋποθέσεων που η σχετική με το θέμα νομολογία καθορίζει. Δεν βλέπω να υπάρχει οποιοσδήποτε βάσιμος λόγος για αντεξέταση του ομνύοντα στην Ένσταση για να διαφανεί κατά πόσο τα εκδοθέντα Προσωρινά Διατάγματα θα πρέπει ή όχι να διατηρηθούν σε ισχύ. ❻ Όσον αφορά την παράγραφο ΙΕ λέω, σε συμφωνία με τα όσα η πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση έχει υποστηρίξει, ότι το κατά πόσο η Ενάγουσα έχει ή όχι περιουσιακά στοιχεία δυνάμενα να αποζημιώσουν την πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση δεν είναι ζήτημα που θα αποφασισθεί στη βάση αντεξέτασης του ομνύοντα στην Ένσταση αλλά στη βάση της όποιας σχετικής με το θέμα μαρτυρίας έχει ήδη προσκομίσει η πλευρά της Ενάγουσας. Δεν βλέπω, επομένως, πως η αιτούμενη αντεξέταση θα μπορούσε να εξυπηρετήσει οποιοδήποτε άλλο σκοπό εκτός από εκείνο που αφορά στη μείωση της γενικότερης αξιοπιστίας του ενόρκως δηλούντα στην Ένσταση. Δεν πρέπει, επίσης, να διαφεύγει της προσοχής μας ότι στο πλαίσιο εκδίκασης της κυρίως Αίτησης το Δικαστήριο δεν αναμένεται να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας όπως θα έπραττε στο πλαίσιο εκδίκασης της Αγωγής. Στο πλαίσιο εκδίκασης της κυρίως Αίτησης το Δικαστήριο θα προσεγγίσει την προσαχθείσα μαρτυρία με προοπτική την εξέταση και μόνο του αν πληρούνται οι τρείς προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.14/1960. Όπως υπεδείχθη και πιο πάνω, το Δικαστήριο δεν χρειάζεται αλλά ούτε και πρέπει να εξάξει οποιοδήποτε θετικό και δεσμευτικό εύρημα ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα, ούτε και τίθεται ζήτημα κρίσης επί της αξιοπιστίας των ενόρκων δηλούντων και γενικότερα αναφορικά με την πειστικότητα και αποδειχτική αξία της μαρτυρίας που προσφέρουν. Υπό το φώς των ανωτέρω θεωρώ πως στην υπό κρίση Αίτηση δεν έχει στοιχειοθετεί η ανάγκη για αντεξέταση, ούτε και καταδείχθηκαν οποιεσδήποτε ειδικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για έκδοση Διατάγματος αντεξέτασης. Κατάληξη Ως αποτέλεσμα η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω κανένα λόγο να αποκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής. Κατά συνέπεια, αυτά επιδικάζονται σε βάρος της Ενάγουσας/Αιτήτριας και προς όφελος των Εναγόμενων /Καθ΄ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο να καταβληθούν δε στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.)................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά v. Πούλλας Τσαδιώτης Λτδ κ.ά. Πολιτική Έφεση αρ. 312/2010, ημερ. 17/7/2014. [2] Δέστε The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 A.A.Δ. 788. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο