M.A.KTHMA MAKENZY LIMITED ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 1391/2018, 31/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A242 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1391/2018 Μεταξύ: M.A.KTHMA MAKENZY LIMITED Ενάγουσας και
- Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
- Υπουργού Εσωτερικών Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών περιουσιών
- XXXXX Riza από το Λονδίνο, προσωπικά και υπό την ιδιότητα του ως εκτελεστή της διαθήκης και κληρονόμου του αποβιώσαντα Τουρκοκύπριου XXXXX Ali Riza, τέως από το Λονδίνο
- XXXXX Kadri ως διαχειριστή της περιουσίας του Αποβιώσαντα XXXXX Ali Riza, άλλως XXXXX Riza, άλλως XXXXX Altin Eναγόμενων Αίτηση ημερ. 23/11/2018 για Προσωρινά Διατάγματα Ημερομηνία: 31 Ιουλίου 2019 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια/Ενάγουσα: Α. Μαθηκολώνης για Ανδρέας Θ. Μαθηκολώνης και για Καλλής & Καλλής ΔΕΠΕ Για Καθ΄ ων η Αίτηση/Εναγόμενους 1 και 2: κα Ε. Φλωρέντζου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Για Καθ΄ ου η Αίτηση/Εναγόμενο 3: Κ. Κυριακόπουλος Για Καθ΄ ου η Αίτηση/Εναγόμενο 4: Τ. Kadri ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Με κλητήριο Γενικά Οπισθογραφημένο η Ενάγουσα εταιρεία αξιώνει τις ακόλουθες θεραπείες: 1) Απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να ακυρώνεται και/ή παραμερίζεται η εκ συμφώνου Απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ημερ. 17/5/2018 στην Αγωγή 1082/2017 μεταξύ του Εναγόμενου 4 και των Εναγόμενων 1 και 2 στην παρούσα Αγωγή. 2) Απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να ακυρώνεται και/ή παραμερίζεται η Απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ημερ. 21/6/2016 στην Αγωγή 3741/
- 3) Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι ο τερματισμός της Σύμβασης Μίσθωσης ημερ. 22/9/2014 με την οποία η Ενάγουσα έχει ενοικιάσει από τον Εναγόμενο 2 την Ακίνητη Ιδιοκτησία γνωστή ως Κτήμα Μακένζυ με Αρ. Εγγραφής 9/X3, Αρ. Τεμ. X5, Φ/Σχ. 50/XXXX/9, Τμήμα 9, Έκταση 10090 τ.μ., Τοποθεσία Κουζάρι, στην οδό XXXXX 21, XXXXX Λάρνακα και την Ακίνητη Ιδιοκτησία με Αρ. Εγγραφής 9/X2, Αρ. Τεμ. X4, Φ/Σχ. 50/XXX/9 Τμήμα 9, Έκταση 3028 τ.μ. στην οδό XXXXX 21, XXXXX Λάρνακα ο οποίος - τερματισμός- έλαβε χώραν με επιστολή του Εναγόμενου 2 ημερ. 19/7/2018, είναι παράνομος, αντισυνταγματικός, άκυρος, αντισυμβατικός και χωρίς οποιαδήποτε νομική ισχύ. 4) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Σύμβαση Μίσθωσης η οποία αναφέρεται στην παράγραφο 3 (πιο πάνω) είναι έγκυρη. 5) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 κωλύονται και/ή εμποδίζονται από το να αρνούνται την ύπαρξη της Σύμβασης που αναφέρεται στην παράγραφο (πιο πάνω) και/ή από το να από αποστούν από την εν λόγω Σύμβαση. 6) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Ενάγουσα, δυνάμει της Σύμβασης ημερ. 22/9/2014, με την οποία η Ενάγουσα έχει ενοικιάσει από τον Εναγόμενο 2 την Ακίνητη Ιδιοκτησία γνωστή ως Κτήμα Μακένζυ με Αρ. Εγγραφής 9/X3, Αρ. Τεμ. X5, Φ/Σχ. 50/XXXX/9, Τμήμα 9, Έκταση 10090 τ.μ., Τοποθεσία Κουζάρι, στην οδό XXXXX 21, XXXXX Λάρνακα και την Ακίνητη Ιδιοκτησία με Αρ. Εγγραφής 9/X2, Αρ. Τεμ. X4, Φ/Σχ. 50/XXX/9 Τμήμα 9, Έκταση 3028 τ.μ. στην οδό XXXXX, XXXXX Λάρνακα, δικαιούται να κατέχει και να διαχειρίζεται την εν λόγω ακίνητη ιδιοκτησία μέχρι τις 31/5/
- 7) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Ενάγουσα, στην βάση των υποσχέσεων και/ή παραστάσεων του Εναγόμενου 2, οι οποίες έλαβαν χώρα κατά ή περί το 2009 και/ή αργότερα, δικαιούται να κατέχει την ακίνητη ιδιοκτησία γνωστή ως Κτήμα Μακένζυ με Αρ. Εγγραφής 9/X3, Αρ. Τεμ. X5, Φ/Σχ. 50/XXXX/9, Τμήμα 9, Έκταση 10090 τ.μ., Τοποθεσία Κουζάρι, στην οδό XXXXX 21, XXXXX Λάρνακα και την Ακίνητη Ιδιοκτησία με Αρ. Εγγραφής 9/X2, Αρ. Τεμ. X4, Φ/Σχ. 50/XXX/9 Τμήμα 9, Έκταση 3028 τ.μ. στην οδό XXXXX 21, XXXXX Λάρνακα, για περίοδο 20 ετών μετά το Σεπτεμβρίου του έτους 2014, ήτοι μέχρι το Σεπτέμβριο του έτους
- 8) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ημερ. 21/6/2016 στην Αγωγή με Αρ. 3741/2011 ως προσωποπαγή απόφαση (judgment in personam) δεν δεσμεύει την Ενάγουσα. 9) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η εκ συμφώνου Απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ημερ. 17/5/2018 στην Αγωγή με Αρ. 1082/2017 ως προσωποπαγή απόφαση (judgment in personam) δεν δεσμεύει την Ενάγουσα. 10) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στους Εναγόμενους και/ή στους υπηρέτες και/ή στους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους τους και/ή αξιωματούχους τους να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στην ακίνητη ιδιοκτησία γνωστή ως Κτήμα Μακένζυ με Αρ. Εγγραφής 9/X3, Αρ. Τεμ. X5, Φ/Σχ. 50/XXXX/9, Τμήμα 9, Έκταση 10090 τ.μ., Τοποθεσία Κουζάρι, στην οδό XXXXX 21, XXXXX Λάρνακα και την Ακίνητη Ιδιοκτησία με Αρ. Εγγραφής 9/X2, Αρ. Τεμ. X4, Φ/Σχ. 50/XXX/9 Τμήμα 9, Έκταση 3028 τ.μ. στην οδό XXXXX 21, XXXXX Λάρνακα. 11) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στους Εναγόμενους και/ή στους υπηρέτες και/ή στους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους τους και/ή αξιωματούχους τους, να λάβουν μέτρα ανάκτησης κατοχής της ακίνητης ιδιοκτησίας γνωστή ως Κτήμα Μακένζυ με Αρ. Εγγραφής 9/X3, Αρ. Τεμ. X5, Φ/Σχ. 50/XXXX/9, Τμήμα 9, Έκταση 10090 τ.μ., Τοποθεσία Κουζάρι, στην οδό XXXXX 21, XXXXX Λάρνακα και της Ακίνητης Ιδιοκτησίας με Αρ. Εγγραφής 9/X2, Αρ. Τεμ. X4, Φ/Σχ. 50/XXX/9 Τμήμα 9, Έκταση 3028 τ.μ. στην οδό XXXXX 21, XXXXX Λάρνακα και/ή μέτρα έξωσης της Ενάγουσας από την εν λόγω ιδιοκτησία. Επιζητούμενα Διατάγματα Με την υπό κρίση Αίτηση επιδιώκεται η έκδοση των ακόλουθων Προσωρινών Διαταγμάτων: Α. Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους Εναγόμενους και /ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή αξιωματούχους τους να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στην ακίνητη ιδιοκτησία γνωστή ως Κτήμα Μακένζυ με αρ. εγγραφής 9/X3, αρ. Τεμαχίου X5, Φ.Σχ.50/XXXX/9 Τμήμα 9, έκταση 10090 τ.μ., τοποθεσία Κουζάρη στη Λάρνακα και την ακίνητη ιδιοκτησία με αρ. εγγραφής 9/X2, αρ. Τεμαχίου X4, Φ/Σχ50/XXX/9, Τμήμα 9, έκταση 3028 τ.μ. στη Λάρνακα μέχρι την τελική εκδίκαση της πιο πάνω Αγωγής. Β. Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους Εναγόμενους και/ ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή αξιωματούχους τους να λάβουν μέτρα ανάκτησης κατοχής της ακίνητης ιδιοκτησίας γνωστής ως Κτήμα Μακένζυ με αρ. εγγραφής 9/X3, αρ.Τεμαχίου X5, Φ.Σχ.50/XXXX/9 Τμήμα 9, έκταση 10090 τ.μ., τοποθεσία Κουζάρη στη Λάρνακα και την ακίνητη ιδιοκτησία με αρ. εγγραφής 9/X2, αρ. Τεμαχίου X4, Φ/Σχ50/XXX/9, Τμήμα 9, έκταση 3028 τ.μ. στη Λάρνακα μέχρι την τελική εκδίκαση της πιο πάνω Αγωγής. Γ. Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους Εναγόμενους και /ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή αξιωματούχους τους να λάβουν μέτρα ανάκτησης κατοχής της ακίνητης ιδιοκτησίας γνωστής ως Κτήμα Μακένζυ με αρ. εγγραφής 9/X3, αρ. Τεμαχίου X5, Φ.Σχ.50/XXXX/9 Τμήμα 9, έκταση 10090 τ.μ., τοποθεσία Κουζάρη στη Λάρνακα και την ακίνητη ιδιοκτησία με αρ. εγγραφής 9/X2, αρ. Τεμαχίου X4, Φ/Σχ50/XXX/9, Τμήμα 9, έκταση 3028 τ.μ. στη Λάρνακα και/ή να λάβουν μέτρα έξωσης της Ενάγουσας από την εν λόγω ιδιοκτησία με διαδικασία άλλη από εκείνη που προβλέπεται από τη Δ.43 Α, θ.1
(2)μέχρι την τελική εκδίκαση της πιο πάνω Αγωγής. Δ. Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους Εναγόμενους και /ή υπηρέτες και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή αξιωματούχους τους να λάβουν μέτρα ανάκτησης κατοχής της ακίνητης ιδιοκτησίας γνωστής ως Κτήμα Μακένζυ με αρ. εγγραφής 9/X3, αρ. Τεμαχίου X5, Φ/Σχ.50/XXXX/9 Τμήμα 9, έκταση 10090 τ.μ., τοποθεσία Κουζάρη στη Λάρνακα και την ακίνητη ιδιοκτησία με αρ. εγγραφής 9/X2, αρ. Τεμαχίου X4, Φ/Σχ50/XXX/9, Τμήμα 9, έκταση 3028 τ.μ. στη Λάρνακα και/ή να λάβουν μέτρα έξωσης της Ενάγουσας από την εν λόγω ιδιοκτησία με τη βοήθεια μελών της Αστυνομικής Δύναμης ή με τη βοήθεια οποιασδήποτε άλλης Δύναμης ή εξουσίας και οποιωνδήποτε άλλων ατόμων μέχρι την τελική εκδίκαση της πιο πάνω Αγωγής. Νομική βάση Αίτησης Η Αίτηση βασίζεται στα Άρθρα 29, 31 και 32 του Νόμου 14/1960, στα Άρθρα 4 - 10 του Κεφ.6, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στα Άρθρα 1 - 13 του περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και άλλα θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις Νόμος) στη Δ.43Α, θθ. 1 και 2, Δ.48, θ.θ.1-12, Δ.57, Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και στις συμφυείς και γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Π. Παρασκευά Η Αίτηση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του XXXXX Παρασκευά ενός εκ των Διοικητικών Συμβούλων της Αιτήτριας Εταιρείας. Σε αυτή αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: · Στις 7/2/2016 ο ομνύοντας πληροφορήθηκε από δημοσιογράφο καθημερινής Κυπριακής Εφημερίδας ότι το Ε.Δ. Λάρνακας εξέδωσε Απόφαση στην Αγωγή κάποιου Τουρκοκύπριου ονόματι XXXXX Riza με την οποία, μεταξύ άλλων, είχε διαταχθεί ο Κηδεμόνας Τουρκοκυπριακών Περιουσιών να εκκενώσει και παραδώσει στον Ενάγοντα κενή και ελεύθερη κατοχή του Κτήματος Μακένζυ. Όπως αντελήφθη η Απόφαση αναφερόταν στην ακίνητη ιδιοκτησία η οποία κατείχετο από την Ενάγουσα Εταιρεία ως ενοικιάστρια από τον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών δυνάμει Σύμβασης Μίσθωσης ημερομηνίας 22/9/2014 και αριθμό 11459 (Τεκμήριο 1). · Οι Δικηγόροι της Ενάγουσας εξασφάλισαν την πιο πάνω Απόφαση και διεπιστώθη ότι επρόκειτο για την Απόφαση του Ε.Δ. Λάρνακας ημερομηνίας 21/1/2016 στην Αγωγή 3741/2011 (Τεκμήριο 2), η οποία καταχωρήθηκε και εκδικάστηκε χωρίς τη γνώση της Ενάγουσας και χωρίς να έχει καταστεί διάδικο μέρος στην Αγωγή. · Κατεχωρήθη Αίτηση για άδεια καταχώρησης Έφεσης εναντίον της πιο πάνω Απόφασης (Τεκμήριο 3). Το Ανώτατο Δικαστήριο με Απόφαση του ημερ. 18/11/2016 στην Πολιτική Αίτηση αρ. 37/2016 απέρριψε την Αίτηση (Τεκμήριο 4). · Έκτοτε οι διάδικοι στην πιο πάνω Αγωγή δεν έλαβαν οποιοδήποτε ή άλλο νομικό μέτρο εναντίον της ίδιας της Αιτήτριας για την έξωση της από τα επίδικα υποστατικά και ανέμεναν την υποβολή και επίδοση στην Αιτήτρια αιτήσεως για παράδοση κατοχής ως των κατόχων της περιουσίας δυνάμει της Δ.43Α, θ.θ. 1 και 2 και τότε να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους. Επισημαίνεται ότι η Σύμβαση Μίσθωσης έχει τερματιστεί. · Ο Ενάγων στην Αγωγή 3741/2011 έχει καταχωρήσει στις 27/9/2017 εναντίον του Υπουργού Εσωτερικών ως Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Αίτηση για Παρακοή Διατάγματος (Τεκμήριο 5). · Στις 7/8/2017 και πάλι χωρίς τη γνώση της Ενάγουσας και χωρίς να καταστεί διάδικο μέρος καταχωρήθηκε η Αγωγή 1082/2017 από τον φερόμενο ως ιδιοκτήτη του άλλου ½ μεριδίου του επίδικου ακινήτου ήτοι του τεμαχίου X5 Φ/Σχ.50/XXXX, Τμήμα 9, αρ. εγγραφής 9/X3, τοποθεσία Κουζάρη (Τεκμήριο 6). Με την πιο πάνω δεύτερη Αγωγή ο Ενάγοντας σε αυτή αξίωνε, μεταξύ άλλων, Διάταγμα εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Υπουργού Εσωτερικών υπό την ιδιότητα του ως Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών να παραδώσουν στον Ενάγοντα κενή και/ή ελεύθερη κατοχή της πιο πάνω περιουσίας και αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση. · Οι Εναγόμενοι στην Αγωγή 1082/2017 Ε.Δ. Λάρνακας δεν καταχώρησαν Υπεράσπιση. Ωστόσο, στην Υπεράσπιση τους στην Αγωγή 3741/2011 οι Εναγόμενοι ισχυρίστηκαν ότι το επίδικο κτήμα είχε επιταχθεί με βάση το δίκαιο της ανάγκης και το δημόσιο συμφέρον και αρνήθηκαν κατηγορηματικά την ύπαρξη οποιασδήποτε παράνομης επέμβασης. Αρνήθηκαν, επίσης, ότι επί του ακινήτου είχε ανεγερθεί διώροφη οικοδομή η οποία χρησιμοποιείτο ως αίθουσα δεξιώσεων. · Στις 17/5/2018 εκδόθηκε εκ συμφώνου Απόφαση στην Αγωγή 1082/2017. · Στις 19/7/2018 ο Έπαρχος Λάρνακας επέδωσε στην Αιτήτρια την επιστολή ημερ. 19/7/2018 (Τεκμήριο 10) με την οποία πληροφόρησε την Αιτήτρια για την έκδοση των δυο πιο πάνω Αποφάσεων στις Αγωγές 3741/2011 και 1082/2017. · Με επιστολή του ημερ. 13/8/2018 προς τον Υπουργό Εσωτερικών ο εκ των δικηγόρων της Ενάγουσας Α. Μαθηκολώνης, με βάση το Άρθρο 10 του Νόμου 139/1991 ζήτησε αναθεώρηση της Απόφασης του Επάρχου σύμφωνα με την οποία η Ενάγουσα καλείτο να εγκαταλείψει και παραδώσει στους Ενάγοντες κενή και ελεύθερη κατοχή της επίδικης περιουσίας απομακρύνοντας οποιεσδήποτε κατασκευές υφίστανται σε αυτή. Τελικά η εν λόγω επιστολή αποσύρθηκε ενόψει του ότι το Δικαστήριο στην Αγωγή 3741/2011 έκρινε ότι το επίδικο ακίνητο δεν τελούσε υπό τη διαχείριση του Υπουργού Εσωτερικών ως Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών. · Στις 10/9/2018 κατεχωρήθη στο Ανώτατο Δικαστήριο Αίτηση Certiorariη οποία απερρίφθη στις 13/9/2018 (Τεκμήριο 12). Εναντίον της πιο πάνω Απόφασης καταχωρήθηκε στις 21/9/2018 Έφεση η οποία εκκρεμεί προς ακρόαση. · Η Αιτήτρια Εταιρεία είναι μέρος του οποίου η Απόφαση ημερομηνίας 21/1/2016 και η εκ συμφώνου Απόφαση επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα και δικαιώματα της και μέρος που επιβάλλετο να ήταν διάδικος στις πιο πάνω δύο Αγωγές. Τα οικονομικά συμφέροντα της Αιτήτριας θα επηρεαστούν δυσμενώς γιατί θα απωλέσει τα υποστατικά τα οποία έχει ανεγείρει με δικά της έξοδα επί της επίδικης ακίνητης ιδιοκτησίας. Επομένως, θα απωλέσει τη δαπάνη των €4.300.000,00 πλέον €900.000 με βάση το Τεκμήριο 16 και πρόσθετα θα παύσει να λειτουργεί την πιο πάνω επιχείρηση, χάνοντας τα εισοδήματα από τη λειτουργία της. · Ο Εναγόμενος 2, ως εκμισθωτής της επίδικης ιδιοκτησίας, γνώριζε όλες τις λεπτομέρειες σχετικά με την ύπαρξη και την ιδιοκτησία των εν λόγω κατασκευών. Γνώριζε, επίσης, ότι η χορήγηση των επίδικων θεραπειών θα επηρέαζε δυσμενώς τα οικονομικά συμφέροντα της Αιτήτριας. Ωστόσο, παρέλειψε να τη συνενώσει ως διάδικο για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της. · Στην παρούσα υπόθεση: (
- i)Ο Εναγόμενος 3/Ενάγων στην Αγωγή 3741/2011 γνώριζε τουλάχιστον από το 2011 ότι επί του επίδικου ακινήτου είχε ανεγερθεί διώροφο κτίριο το οποίο χρησιμοποιείτο ως αίθουσα δεξιώσεων από τρίτο πρόσωπο. (
- ii)Επίσης ο τότε διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος XXXXX Ali Riza κατά το χρόνο καταχώρησης της Αγωγής γνώριζε πολύ καλά το τρίτο πρόσωπο και μπορούσε να καταστήσει την Αιτήτρια διάδικο για να υπερασπίσει τα συμφέροντα της. (iii) Οι Εναγόμενοι 1 και 2 στην Αγωγή 1082/2017 καλώς γνώριζαν ότι είχαν εκμισθώσει το ακίνητο στην Αιτήτρια επί του οποίου είχε ανεγερθεί αίθουσα δεξιώσεων κατόπιν πολεοδομικής άδειας με έξοδα της Αιτήτριας και κατόπιν αίτησης του Εναγόμενου 2. (
- iv)Ο Ενάγων και οι Εναγόμενοι στην Αγωγή 1082/2017 γνώριζαν πολύ καλά ότι η χορήγηση του Αιτητικού της εν λόγω Αγωγής θα επηρέαζε δυσμενώς τα οικονομικά συμφέροντα της Αιτήτριας. (
- v)Ο Ενάγων και οι Εναγόμενοι στην Αγωγή 1082/2017 είχαν πλήρη γνώση των πιο πάνω συνεπειών της εκ συμφώνου Απόφασης επί των οικονομικών συμφερόντων της Αιτήτριας και παρά τούτο παρέλειψαν να την καταστήσουν διάδικο για να υπερασπίσει τα συμφέροντα της. (
- vi)Η Απόφαση στην Αγωγή 3741/2011 εκδόθηκε στις 21/1/2016 με σχεδόν ίδιο διατακτικό ως και η Απόφαση στην Αγωγή 1082/2017. Παρά ταύτα οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν τερμάτισαν τη Σύμβαση ως έπραξαν μετά την έκδοση της Απόφασης στην Αγωγή 1082/2017. Τερματισμός της Σύμβασης θα έδινε την ευκαιρία στην Αιτήτρια να διεκδικήσει τα δικαιώματα της από το 2016. (vii) Οι πιο πάνω παραλείψεις του Ενάγοντα και των Εναγομένων στην Αγωγή 1082/2017 συνιστούν κλασσική περίπτωση δόλου, συνωμοσίας, απάτης και συμπαιγνίας. · Τα πιο κάτω γεγονότα και/ή παραστάσεις του Εναγόμενου 2 αποτελούν την αποκλειστική αιτία η οποία έπεισε την Αιτήτρια να συνάψει την επίδικη Σύμβαση και να δαπανήσει ποσό της τάξης των €4.300.000,00 για ανέγερση της αίθουσας δεξιώσεων και να καταρτίσει τη συμφωνία Τεκμήριο 16 για το ποσό των €900.000. (
- i)Το γεγονός της ανάληψης της διαχείρισης της επίδικης ιδιοκτησίας από τον Εναγόμενο 2 υπό την ιδιότητα του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών η οποία του έδινε την αρμοδιότητα και/ή εξουσία να την ενοικιάσει. (
- ii)Το γεγονός της υποβολής από τον Εναγόμενο 2 της αίτησης για πολεοδομική άδεια για την ανέγερση της αίθουσας δεξιώσεων. (iii) Το γεγονός της χορήγησης πολεοδομικής άδειας από την αρμόδια Πολεοδομική Αρχή. (
- iv)Το γεγονός των προηγούμενων ενοικιάσεων. (
- v)Εκτός από τις πιο πάνω παραστάσεις ο τότε Υπουργός Εσωτερικών αλλά και αντιπρόσωποι του επανειλημμένα κατά το χρόνο προ της σύναψης και υπογραφής της επίδικης Σύμβασης παρέστησαν και/ή υποσχέθηκαν στον XXXXX Ματώλη, μέτοχο και διοικητικό σύμβουλο της Αιτήτριας, ότι η Σύμβαση Ενοικίασης θα ανανεώνετο συνεχώς μέχρι την επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος και ακόμη και μετά την λύση η επίδικη ιδιοκτησία θα περιερχόταν στην ιδιοκτησία της Αιτήτριας ως χρήστη με την καταβολή της αγοραίας αξίας της γης ή άλλους λογικούς όρους. · H Eνάγουσα βασιζόμενη αποκλειστικώς επί των πιο πάνω παραστάσεων διαμόρφωσε αναλόγως τη θέση της, συνήψε την επίδικη Σύμβαση δαπανώντας το πιο πάνω ποσό για την ανέγερση της αίθουσας δεξιώσεων με την πεποίθηση ότι η Σύμβαση δεν θα τερματιζόταν. · Η έξωση της Αιτήτριας από την επίδικη ιδιοκτησία όχι μόνο θα της επιφέρει μεγάλη αναστάτωση αλλά θα την οδηγήσει στην πλήρη οικονομική της καταστροφή για τους εξής λόγους: (
- i)Για την ανέγερση της αίθουσας δεξιώσεων η Αιτήτρια έχει συνάψει τραπεζικό δάνειο το οποίο εξυπηρετείται από τα έσοδα της επιχείρησης η οποία διεξάγεται στην εν λόγω αίθουσα. Έξωση της Αιτήτριας θα είχε ως άμεση συνέπεια τη μη εξυπηρέτηση του δανείου. (
- ii)Έξωση της Αιτήτριας θα της προκαλέσει ζημιά από την απώλεια του κεφαλαίου το οποίο έχει δαπανηθεί για την ανέγερση της αίθουσας δεξιώσεων και από την απώλεια των εσόδων που προκύπτουν από τη λειτουργία της. · Η πιο πάνω οικονομική ζημιά είναι αδύνατο να αποτιμηθεί σε χρήμα. Πρόσθετα λόγω της πτώχευσης και εκκαθάρισης της Εταιρείας θα προκύψει ζημιά στη φήμη και καλό όνομα της Εταιρείας η οποία είναι αδύνατο να υπολογιστεί σε χρήμα. · Το ισοζύγιο της ευχέρειας συνηγορεί στην παρούσα υπόθεση υπέρ της χορήγησης της επίδικης θεραπείας για το λόγο ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά γιατί η Αιτήτρια θα συνεχίσει να τους καταβάλλει το συμφωνηθέν ενοίκιο και οι ίδιοι μπορούν να το αποδίδουν στους Εναγόμενους 3 και 4 κατ΄ αναλογία του μεριδίου τους. Στο τέλος της Ένορκης Δήλωσης γίνεται επίκληση και του στοιχείου του κατεπείγοντος στη βάση του ότι κατ΄ εκείνο το στάδιο υπήρχε ενημέρωση μέσω του δικηγόρου της Αιτήτριας ότι θα επιδιώκετο το αργότερο μέχρι τις 22/1/2018 η ανάκτηση κατοχής της επίδικης περιουσίας και η έξωση της Αιτήτριας. Στην Αίτηση κατεχωρήθησαν Ενστάσεις εκ μέρους των Εναγομένων 1 και 2 και του Εναγόμενου 3. Ένσταση Εναγομένων 1 και 2 Στην πιο πάνω Ένσταση εξειδικεύθηκαν ως λόγοι Ένστασης οι ακόλουθοι: § Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος. § Η Αιτήτρια κανένα δικαίωμα έχει επί της επίδικης περιουσίας και διαζευκτικά το όποιο δικαίωμα της έχει τερματιστεί. § Η Αιτήτρια ως νομικό πρόσωπο χωρίς ιδιοκτησιακά δικαιώματα στην επίδικη περιουσία ή διαζευκτικά ως πρόσωπο που από την ημερομηνία που τερματίστηκαν τα όποια συμβατικά δικαιώματα της επί αυτής δεν έχει οποιοδήποτε locus standi επί της ιδιοκτησίας και της παρούσας διαδικασίας. Κατ΄ επέκταση δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη από τη μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η περιουσία είναι και εξακολουθεί να είναι εγγεγραμμένη στον αποβιώσαντα και/ή τους κληρονόμους και/ή διαχειριστές τους και κανένα δικαίωμα δεν έχει η Ενάγουσα επί της εν λόγω περιουσίας. § Ουδέποτε έγινε σύμβαση μίσθωσης μεταξύ της Ενάγουσας και του νόμιμου ιδιοκτήτη της επίδικης περιουσίας. Διαζευκτικά, και αν ακόμη θεωρηθεί ότι υπήρχε σε ισχύ σύμβαση για την Ενάγουσα, αυτή εκ των υστέρων κρίθηκε παράνομη από το Δικαστήριο στην Αγωγή 3741/2011 καθότι ο Κηδεμόνας δεν νομιμοποιείτο να κατέχει το επίδικο ακίνητο και να το διαχειρίζεται εξ ου και τερματίστηκε η εν λόγω Σύμβαση. § Η Αίτηση είναι καταχρηστική γιατί η Αιτήτρια κατ΄ ουσία αξιώνει από το Δικαστήριο να εκδώσει διαφορετικό Διάταγμα από εκείνο που εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγωγής 3741/2011 και 1082/2017 καθώς και των διαδικασιών που η ίδια η Ενάγουσα ήγειρε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. § Υπάρχει απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ενόψει του ότι η Αιτήτρια λανθασμένα αναφέρει ότι ενημερώθηκε για πρώτη φορά για την έκδοση Απόφασης στην Αγωγή 3741/2011 στις 7/2/2016. Η Ενάγουσα και ο δικηγόρος του Εναγόμενου 4 και Ενάγοντα στην Αγωγή 3741/2011, είχαν συναντήσεις από το 2014 με την τότε Αναπληρωτή Διευθύντρια της Υπηρεσίας Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας ούτως ώστε να εξευρεθούν λύσεις που να εξυπηρετούν όλες τις πλευρές και/ή να γίνει προσπάθεια αγοράς του επίδικου ακινήτου από μέρους της Ενάγουσας. § Η Ενάγουσα ουδέποτε προώθησε οποιαδήποτε διαδικασία για να καταστεί διάδικο μέρος στην Αγωγή 3741/2011 παρά μόνο μετά την έκδοση της Απόφασης του Δικαστηρίου. Από τις 18/11/2016, που απορρίφθηκαν τα δικονομικά διαβήματα που επιχείρησαν να λάβουν, προώθησε την παρούσα διαδικασία μόλις στις 21/11/2018 όταν, δηλαδή, ενημερώθηκε για την προώθηση μέτρων ανάκτησης κατοχής και κατεδάφισης του υποστατικού στο επίδικο ακίνητο προς συμμόρφωση με τη δικαστική Απόφαση. § Όλες οι ενέργειες των Καθ΄ ων η Αίτηση είναι νόμιμες. Η Ένσταση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση της XXXXX Χρίστου, Ανώτερης Διοικητικής Λειτουργού στην Επαρχιακή Διοίκηση Λάρνακας και Προϊστάμενης του Κλάδου Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών. Σε αυτή αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα πιο κάτω γεγονότα: ð Η επίδικη περιουσία ανήκει κατά ½ μερίδιο στους XXXXX Ali Riza και XXXXX Ali Riza. Η επίδικη περιουσία τέθηκε υπό επίταξη ως Τουρκοκυπριακή περιουσία δυνάμει διατάγματος επίταξης ημερομηνίας 11/9/1975. Από την 1/7/1991 και δυνάμει του Νόμου 139/1991 ο Εναγόμενος 2 διορίστηκε Κηδεμόνας των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών με αποκλειστική αρμοδιότητα να διαχειρίζεται ακίνητη ιδιοκτησία που ανήκει σε Τουρκοκύπριους εντός των ελεγχόμενων από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχών κατ΄ αποκλεισμό του ιδιοκτήτη από την άσκηση οποιωνδήποτε περιουσιακών δικαιωμάτων επί της περιουσίας του. ð Ο Εναγόμενος 2 με την πεπλανημένη αντίληψη ότι η επίδικη περιουσία είναι Τουρκοκυπριακή εν τη εννοία του Νόμου, διαχειριζόταν την εν λόγω περιουσία και συνήψε κατά καιρούς Συμβάσεις Μίσθωσης και/ή Άδειας Χρήσεως με δικαιούμενα πρόσωπα. Ένα από αυτά είναι η Αιτήτρια με την οποία υπεγράφη μίσθωση (Τεκμήρια 1 - 4). ð Τα όποια δικαιώματα της Αιτήτριας ως κατόχου του επίδικου κτήματος αντλούνταν από την τελευταία Σύμβαση «Μίσθωση για την εκμίσθωση/ παραχώρηση ΤΚ Περιουσιών», ημερομηνίας 22/9/2014 με ισχύ μέχρι τις 31/5/2017 μεταξύ του Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών Εναγομένου 2 και της Αιτήτριας, ανανεώσιμη αυτομάτως από χρόνο σε χρόνο. ð Στις 21/1/2016 εκδόθηκε από το Ε.Δ. Λάρνακας Απόφαση στην Αγωγή 3741/2011 (Τεκμήριο 5) με την οποία κρίθηκε ότι το ½ μερίδιο της περιουσίας στην οποία είχε ανεγερθεί κτίριο από την Εταιρεία ΜΑ Κτήμα Μακένζυ Λτδ δεν ανήκει σε Τουρκοκύπριο. Στην εν λόγω Απόφαση το Δικαστήριο διέταξε πέραν από την καταβολή αποζημιώσεων για το χρονικό διάστημα που παρανόμως κρατούσε ο Κηδεμόνας την περιουσία, τους Εναγόμενους 1 και 2 να παραδώσουν κενή και ελεύθερη κατοχή της περιουσίας. Επίσης εξέδωσε διάταγμα με το οποίο εμποδίζονταν οι Εναγόμενοι είτε οι ίδιοι είτε μέσω τρίτων από του να κατέχουν, εισέρχονται, χρησιμοποιούν ή επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στο εν λόγω ακίνητο. Επιπλέον εκδόθηκε Διάταγμα απομάκρυνσης από το ακίνητο οποιωνδήποτε κατασκευών υφίσταντο σε αυτό. ð Στις 17/5/2018 εκδόθηκε από το Ε.Δ. Λάρνακας στην Αγωγή 1082/2017, η οποία καταχωρήθηκε από τον XXXXX Ali Riza, Διάταγμα παράδοσης ελεύθερης κατοχής από τους Εναγόμενους 1 και 2 καθώς και Διάταγμα που να εμποδίζει τους Εναγόμενους 1 και 2 από του να επεμβαίνουν στο ακίνητο. ð Η Αιτήτρια με μονομερή Αίτηση με αριθμό 37/2016 που καταχώρησε στο Ανώτατο Δικαστήριο επεδίωξε τη χορήγηση άδειας για άσκηση έφεσης εναντίον της Απόφασης του Ε.Δ. Λάρνακας στην Αγωγή 3741/2011. Η εν λόγω Αίτηση απερρίφθη από το Ανώτατο Δικαστήριο με Απόφαση του ημερομηνίας 18/11/2016 (Τεκμήριο 7). ð Στις 19/7/2018 το αρμόδιο Τμήμα απέστειλε επιστολή τερματισμού της Σύμβασης Μίσθωσης με την Αιτήτρια (Τεκμήριο 8). Μεσολάβησε η καταχώρηση από την Αιτήτριας Ιεραρχικής Προσφυγής κατά της αρμόδιας Αρχής, η οποία στη συνέχεια απεσύρθη (Τεκμήριο 9). ð Στις 27/9/2017 ο Ενάγων στην Αγωγή 3741/2011 καταχώρησε στο Ε.Δ. Λάρνακας Αίτηση Παρακοής Δικαστικής Απόφασης (Τεκμήριο 10). Οι Εναγόμενοι 1 και 2 δήλωσαν την πρόθεση συμμόρφωσης τους με το περιεχόμενο της δικαστικής Απόφασης και τη μη καταχώρηση Ένστασης στην Αίτηση. ð Μετά από την έκδοση της Απόφασης στην Αγωγή 1082/2017 η Αιτήτρια αποτάθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας άδεια για καταχώρηση Certiorari ώστε να ακυρωθεί η εκ συμφώνου Απόφαση στην Αγωγή 1082/2017, ημερομηνίας 17/5/2018. Η Αίτηση απερρίφθη με Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 13/9/2018. ð Μετά από αυτή την εξέλιξη η Ενάγουσα προχώρησε με την καταχώρηση της παρούσας Αγωγής κατά των ιδιοκτητών αλλά και κατά της Δημοκρατίας στο πλαίσιο της οποίας εκκρεμεί η υπό κρίση Αίτηση. Η Ενόρκως Δηλούσα ισχυρίζεται, επίσης, ότι η Αιτήτρια προέβη σε απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων, αφού τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια εκδίκασης της Αγωγής 3741/2011 η Ενάγουσα και οι δικηγόροι της όχι μόνο ήταν γνώστες της ύπαρξης και αντικειμένου της Αγωγής αλλά παρίσταντο και σε συνεδριάσεις του Δικαστηρίου κατά το χρόνο εκδίκασης της Αγωγής. Επιπλέον, ένεκα της ύπαρξης της Αγωγής η Ενάγουσα και ο δικηγόρος του Εναγόμενου 3[1] και Ενάγοντα στην Αγωγή 3741/2011, είχαν αριθμό συναντήσεων με τα εμπλεκόμενα μέρη. Ειδικότερα, η Ενάγουσα και ο δικηγόρος του ιδιοκτήτη στην Αγωγή 3741/2011 είχαν συνάντηση με την τότε Αναπλ. Διευθύντρια της Υπηρεσίας Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Μ. Λάμπρου πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας ώστε να εξευρεθούν λύσεις που να εξυπηρετούν όλες τις πλευρές και/ή να γίνει προσπάθεια αγοράς του επίδικου ακινήτου από μέρους της Ενάγουσας. Ένσταση Εναγόμενου 3 Στην Ένσταση του Εναγόμενου 3 εξειδικεύονται, βασικά, οι ακόλουθοι λόγοι Ένστασης: ■ Δεν υφίσταται δικαιοδοσία επέμβασης σε τελεσίδικες Αποφάσεις και Διατάγματα σε άλλες Αγωγές αναφορικά με την ακίνητη ιδιοκτησία αντικείμενο της Αίτησης και το δικαίωμα κατοχής της. ■ Επιδιώκεται ανατροπή του δεδικασμένου υπέρ του Εναγόμενου 1 στην Αγωγή 3741/2011 αναφορικά με την ακίνητη ιδιοκτησία αντικείμενο της Αίτησης και το δικαίωμα κατοχής αυτής καθώς και της Απόφασης του Εφετείου στην Πολιτική Αίτηση αρ. 37/2016. ■ Η Αίτηση ισοδυναμεί με απόπειρα επέμβασης και παρεμπόδισης της διαδικασίας συμμόρφωσης σε τελεσίδικη Απόφαση και Διατάγματα στην Αγωγή 3741/2011. ■ Η Αιτήτρια δεν έχει καταδείξει ούτε καν εκ πρώτης όψεως δικαίωμα επί της ακίνητης ιδιοκτησίας αντικείμενο της Αίτησης και/ή δικαίωμα κατοχής της έναντι των νόμιμων ιδιοκτητών της. ■ Ουδεμία από τις προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.14/60 πληρείται. ■ Η Αίτηση είναι νομικά παντελώς αβάσιμη και ανυπόστατη. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Λάμνησου, δικηγόρου συνεργαζόμενου με το δικηγόρο του Εναγόμενου 3. Σε αυτή, μεταξύ άλλων, αναφέρονται και τα εξής: § Από το 2014 ο δικηγόρος του Εναγόμενου 3, οι Διοικητικοί Σύμβουλοι της Ενάγουσας καθώς και ο δικηγόρος της, γνώριζαν για την Αγωγή με αριθμό 3741/2011 του Ε.Δ. Λάρνακας. Είναι γι΄ αυτό το λόγο που προσέγγισαν τον Εναγόμενο 3 και το δικηγόρο του με πρόθεση να αγοράσουν το μερίδιο του στην ακίνητη ιδιοκτησία, αντικείμενο της Αγωγής 3741/2011 πλην όμως δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα προς τούτο. Στις 18/9/2014 ο Π. Παρασκευά, εκ μέρους της Ενάγουσας, απέστειλε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στο δικηγόρο του Εναγόμενου 3 προσχέδιο Σύμβασης για αγορά του μεριδίου του Εναγόμενου 3 στο επίδικο ακίνητο. Λόγω του ότι δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να το αγοράσουν οι ίδιοι πρότειναν την υπογραφή συμφωνίας για δικαίωμα αγοράς (option) για να τους δοθεί χρόνος για εξεύρεση των αναγκαίων κεφαλαίων. Στις 26/11/2014 απεστάλη πάλι, άνευ βλάβης, προσχέδιο συμφωνίας για δικαίωμα αγοράς (option) από το δικηγόρο του Εναγόμενου 3, το οποίο ουδέποτε υπεγράφη ή συμφωνήθηκε ενόψει του ότι δεν υπήρχε οικονομική δυνατότητα. Και στα δύο προσχέδια που απέστειλε ο δικηγόρος του Εναγόμενου 3 αναφέρετο ρητώς ότι ο Εναγόμενος 3 είχε καταχωρήσει αγωγή εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 αναφορικά με το μερίδιο του στην ακίνητη ιδιοκτησία αντικείμενο της Αγωγής 3741/2011. § Η ακρόαση της Αγωγής 3741/2011 άρχισε στις 4/5/2015 και η Απόφαση επιφυλάχθηκε στις 5/10/2015. Σε όλες δε τις συζητήσεις και συναντήσεις που έγιναν μεταξύ Σεπτεμβρίου του 2014 και της επιφύλαξης της Απόφασης μεταξύ του δικηγόρου του Εναγομένου και των Διοικητικών Συμβούλων της Ενάγουσας, ο δικηγόρος του Εναγόμενου 3 ενημέρωσε για τις ημερομηνίες ορισμού της Αγωγής. Μάλιστα, ο δικηγόρος της Ενάγουσας ήταν παρών στην αίθουσα του Δικαστηρίου μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Περαιτέρω, σε συνάντηση που έγινε κατά το Μάϊο του 2015 στο Υπουργείο Εσωτερικών παρόντες ήταν, μεταξύ άλλων, οι Διοικητικοί Σύμβουλοι της Ενάγουσας και ο δικηγόρος της XXXXX Μαθηκολώνης, η δικηγόρος των Εναγομένων 1 και 2 και ο δικηγόρος του Εναγόμενου 3. § Παρά το γεγονός ότι οι Διοικητικοί Σύμβουλοι της Ενάγουσας και ο δικηγόρος της γνώριζαν από το 2014 για την ύπαρξη της εν λόγω Αγωγής ουδέποτε υπέβαλαν οποιαδήποτε αίτηση συνένωσης της Ενάγουσας σε αυτή. § Ενόψει της τελεσίδικης Απόφασης στην Αγωγή 3741/2011 η επίδικη ακίνητη ιδιοκτησία του Εναγόμενου 3 δεν ήταν ποτέ Τουρκοκυπριακή περιουσία και, κατά συνέπεια, οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν είχαν ποτέ κανένα δικαίωμα κατοχής, επίταξης και/ή διαχείρισης της αλλά ήταν παρανόμως επεμβαίνοντες σε αυτή. Ούτε η Ενάγουσα, ούτε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο έχει θεμελιώσει οποιοδήποτε δικαίωμα επί της ως άνω ακίνητης ιδιοκτησίας του Εναγόμενου 3. Η Ενάγουσα δεσμεύεται από το δεδικασμένο της Απόφασης στην Αγωγή 3741/2011 καθώς και της 1082/2017 και δεν μπορεί να επικαλείται έναντι του Εναγόμενου 3 οποιανδήποτε κατ΄ ισχυρισμό συμβατική της σχέση με τον Εναγόμενο 2, η οποία δεν αφορά τον Εναγόμενο 3 και η οποία δεν δημιουργήθηκε με την έγκριση και συγκατάθεση του Εναγόμενου 3. Ο Εναγόμενος 2 δεν είχε εξ υπαρχής οποιοδήποτε δικαίωμα επί της επίδικης ακίνητης ιδιοκτησίας του Εναγόμενου 3, την κατείχε και τη διαχειριζόταν παράνομα. § Οποιαδήποτε υποστατικά και κατασκευές ανήγειρε η Αιτήτρια επί του επίδικου ακινήτου του Εναγόμενου 3 έχουν ανεγερθεί παράνομα και αυθαίρετα, χωρίς τη γνώση, συγκατάθεση και άδεια του Εναγόμενου 3. Ο Εναγόμενος 2, ο οποίος παράνομα εξ υπαρχής είχε θέσει υπό τη διαχείριση του το επίδικο ακίνητο, δεν είχε το δικαίωμα να αιτηθεί ή να λάβει οποιαδήποτε άδεια ανάπτυξης της. Επιπλέον δεν φαίνεται να εκδόθηκε ποτέ οποιαδήποτε άδεια οικοδομής ή πιστοποιητικών τελικής έγκρισης για τα υποστατικά και κατασκευές που ανήγειρε η Αιτήτρια. Η Πολεοδομική Άδεια που εκδόθηκε, ακόμη και αν θεωρηθεί νόμιμη, δεν ήταν αρκετή για την ανέγερση των υποστατικών και κατασκευών που ανήγειρε η Αιτήτρια, αλλά ήταν αναγκαία η λήψη και οικοδομικής άδειας η οποία δεν έχει εξασφαλιστεί. Νομική Πτυχή Προτού προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα που έχουν εγερθεί και για τα οποία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων έχουν αναφερθεί με εμπεριστατωμένο και άκρως βοηθητικό τρόπο για το Δικαστήριο τόσο στις γραπτές όσο και προφορικές αγορεύσεις τους θεωρώ κατάλληλο στάδιο να συνοψίσω τη νομική πτυχή που διέπει Αιτήσεις για Προσωρινά Διατάγματα. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών Διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς[2]. Το Άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων Διαταγμάτων.[3] Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το Άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ΄αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα[4]. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence), η οποία θα χρειαστεί σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος[5]. Ωστόσο, τονίζω ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης[6]. Eφαρμογή Νομικών Αρχών στα Γεγονότα της Υπόθεσης Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση με βάση τις προϋποθέσεις που τίθενται στο Άρθρο 32 του Ν.14/60. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση υπενθυμίζεται ότι, με βάση τη νομολογία, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος αποκαλύπτεται στη βάση του καταχωρημένου δικογράφου και αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης του Ενάγοντα. Βασικά εκείνο το οποίο εξετάζεται αναφορικά με την πρώτη προϋπόθεση είναι το κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στον νόμο αιτία αγωγής, η οποία, αν επιτύχει, θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας. Με βάση το περιεχόμενο του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος και τις επιζητούμενες σε αυτό θεραπείες διαπιστώνεται ότι η πρώτη προϋπόθεση πληρούται. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, επαναλαμβάνω ότι είναι αρκετό ο ενάγων να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Ο Ενάγων πρέπει να αναφέρεται σε γεγονότα που θα πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας, η δε ικανοποίηση του εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται σ΄ αυτό το στάδιο από τις ένορκες δηλώσεις και από τυχόν προφορική μαρτυρία σε περίπτωση αντεξέτασης, κάτι που στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει ζητηθεί από οποιαδήποτε από τις αντίδικες πλευρές. Επισημαίνεται ότι σε σχέση με την δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32, η προοπτική επιτυχίας εξετάζεται σε συνάρτηση και με την αντίθετη εκδοχή. Όπως υπεδείχθη στην Απόφαση Κωνσταντίνος Λόρδος κ.ά ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε143/2015, Απόφαση ημερ. 23.3.17 «τηρουμένης της αρχής ότι το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία, οφείλει πάντως να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης εκείνου του διαδίκου ο οποίος ζητά ενδιάμεση θεραπεία.». Στην υπόθεση Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980, ελέχθη συναφώς ότι, «κάποια πρωταρχική, έστω, αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορεί το δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Έστω στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σε αυτό το στάδιο.» Για σκοπούς εξέτασης της 2ης προϋπόθεσης, ήτοι της ορατής πιθανότητας επιτυχίας κρίνεται σκόπιμο στο σημείο αυτό να καταγραφούν τα πιο κάτω αναντίλεκτα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν από τις ένορκες δηλώσεις που έχουν καταχωρηθεί εκατέρωθεν: Δεν έχει αμφισβητηθεί, αντίθετα ο κ. Μαθηκολώνης το ανέφερε εξαρχής στην αγόρευση του, ότι η επίδικη περιουσία ανήκει κατά ½ στους XXXXX Ali Riza και XXXXX Ali Riza. Η επίδικη περιουσία τέθηκε υπό επίταξη ως Τουρκοκυπριακή περιουσία δυνάμει διατάγματος επίταξης ημερομηνίας 11/9/1975 και παρέμεινε αδιαλείπτως υπό επίταξη μέχρι τις 30/6/
- Από την 1/7/1991 και δυνάμει του Νόμου 139/1991 η διαχείριση του ακινήτου περιέπεσε στον Υπουργό Εσωτερικών υπό την ιδιότητα του Κηδεμόνα Τ/Κ περιουσιών με αποκλειστική αρμοδιότητα να διαχειρίζεται ακίνητη ιδιοκτησία που ανήκει σε Τουρκοκύπριους εντός των ελεγχόμενων από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχών κατ΄ αποκλεισμό του ιδιοκτήτη από την άσκηση οποιωνδήποτε περιουσιακών δικαιωμάτων επί της περιουσίας του. Στο πλαίσιο δε αυτής της διαχείρισης ο Εναγόμενος 2 συνήψε κατά καιρούς συμβάσεις μίσθωσης και/ή άδεις χρήσης με τρίτα πρόσωπα ως εξής: à Σύμβαση Μίσθωσης ημερ. 4/4/1996 με βάση την οποία το ακίνητο είχε εκμισθωθεί στον Παναγιώτη Γεωργίου από την Αμμόχωστο (Τεκμήριο 13 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης). à Άδεια Χρήσεως ημερ. 1/10/1998 στον Παναγιώτη Γεωργίου (Τεκμήριο 14 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης). àΣύμβαση Μίσθωσης ημερ.14/12/2009 με την οποία το ακίνητο εκμισθώθηκε στον XXXXX Ματώλη (Τεκμήριο 17 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης). à Σύμβαση Μίσθωσης ημερ.5/5/2011 με την οποία το ακίνητο εκμισθώθηκε στην Ενάγουσα Εταιρεία (Τεκμήριο 18 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης). à Σύμβαση Μίσθωσης ημερ.22/9/2014 μεταξύ του Εναγομένου 2 και της Ενάγουσας Εταιρείας με έναρξη την 1/6/2014 και λήξη την 31/5/2017 (Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης). Οι διαχειριστές των αποβιωσάντων αδελφών XXXXX Ali Riza και XXXXX Ali Riza, οι οποίοι είναι κατά το ½ εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου, καταχώρησαν αγωγή κατά της Δημοκρατίας για απόδοση σε αυτούς της περιουσίας τους. Πρόκειται για τις Αγωγές που καταχωρήθηκαν στο Ε.Δ. Λάρνακας υπ. αρ. 3741/2011 και 1082/
- Στις 21/1/2016 εκδόθηκε από το Ε.Δ. Λάρνακας Απόφαση στην Αγωγή 3741/2011, (η οποία είχε καταχωρηθεί από τον Εναγόμενο 3 εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και εναντίον του Υπουργού Εσωτερικών υπό την ιδιότητα του Κηδεμόνα Τ/Κ περιουσιών), (Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση της Ένστασης των Εναγομένων 1 & 2) με την οποία κρίθηκε ότι το ½ μερίδιο της περιουσίας στην οποία είχε ανεγερθεί κτίριο από την Εταιρεία ΜΑ Κτήμα Μακένζυ Λτδ δεν αφορούσε Τ/Κ περιουσία. Στην εν λόγω Απόφαση το Δικαστήριο διέταξε, πέραν από την καταβολή αποζημιώσεων για το χρονικό διάστημα που παρανόμως κρατούσε ο Κηδεμόνας την περιουσία, τους Εναγόμενους 1 και 2 να παραδώσουν κενή και ελεύθερη κατοχή της περιουσίας. Επίσης εξέδωσε Διάταγμα με το οποίο εμποδίζονταν οι Εναγόμενοι είτε οι ίδιοι, είτε μέσω τρίτων από του να κατέχουν, εισέρχονται, χρησιμοποιούν ή επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στο εν λόγω ακίνητο. Επιπλέον εκδόθηκε Διάταγμα απομάκρυνσης από το ακίνητο οποιωνδήποτε κατασκευών υφίσταντο σε αυτό. Στις 17/5/2018 εκδόθηκε από το Ε.Δ. Λάρνακας εκ συμφώνου Απόφαση στην Αγωγή 1082/17 η οποία καταχωρήθηκε από τον διαχειριστή του αποβιώσαντα XXXXX Ali Riza του ιδιοκτήτη του άλλου ½ μεριδίου του επίδικου ακινήτου. Στην εν λόγω Απόφαση το Δικαστήριο διέταξε την Κυπριακή Δημοκρατία και τον Υπουργό Εσωτερικών υπό την ιδιότητα του Κηδεμόνα Τ/Κ την παράδοση κενής και ελεύθερης κατοχής και πλήρη αποκατάσταση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων του Ενάγοντα στην εν λόγω Αγωγή καθώς και Διάταγμα που να εμποδίζει τους Εναγόμενους 1 και 2 από του να επεμβαίνουν στο ακίνητο. Εναντίον της Απόφασης στην Αγωγή 3741/2011 (Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης) κατεχωρήθη Αίτηση για άδεια καταχώρησης Έφεσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο με Απόφαση του ημερ. 18/11/2016 στην Πολιτική Αίτηση αρ. 37/2016 απέρριψε την Αίτηση (Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης). Μετά από την έκδοση της Απόφασης στην Αγωγή 1082/2017 η Αιτήτρια αποτάθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας άδεια για καταχώρηση Certiorari ώστε να ακυρωθεί η εκ συμφώνου Απόφαση στην Αγωγή 1082/2017, ημερομηνίας 17/5/
- Η Αίτηση απερρίφθη με Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 13/9/2018 (Τεκμήριο 12 στην ένορκη δήλωση της Ένστασης των Εναγομένων 1 & 2). Στο σημείο αυτό είναι σημαντικό να αναφερθούμε στις επιζητούμενες θεραπείες. Όπως προκύπτει, η Ενάγουσα εταιρεία επιδιώκει, βασικά, αφενός τον παραμερισμό και/ή ακύρωση των Αποφάσεων που εκδόθηκαν στις Αγωγές 3741/2011 και 1082/2017 και ότι αυτές, ως «προσωποπαγείς», δεν δεσμεύουν την Ενάγουσα[7] και αφετέρου Δηλωτική Απόφαση ότι η Σύμβαση Μίσθωσης ημερ. 22/9/2014 είναι έγκυρη και ότι η Ενάγουσα δικαιούται, δυνάμει της εν λόγω Σύμβασης, να κατέχει και/ή διαχειρίζεται το επίδικο ακίνητο και ότι ο τερματισμός της από τον Εναγόμενο 2 είναι παράνομος και χωρίς οποιαδήποτε νομική ισχύ[8]. Επιπλέον επιδιώκεται η εξασφάλιση Διατάγματος που να απαγορεύει του Εναγόμενους από του να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στο επίδικο ακίνητο και/ή να λαμβάνουν μέτρα ανάκτησης κατοχής του εν λόγω ακινήτου[9]. Σε σχέση με τις αιτούμενες θεραπείες και τη μαρτυρία που προσήχθη προς θεμελίωση τους προέκυψαν από την ένορκη δήλωση Παρασκευά τα εξής: Σε ό,τι αφορά τη Σύμβαση Μίσθωσης και τις θεραπείες που αναφέρονται σε αυτή προβάλλεται από την Ενάγουσα ότι υφίσταται κώλυμα εξ υποσχέσεως και/ή ένεκα παραστάσεων από πλευράς των Εναγομένων 1 και 2 να αρνούνται την εγκυρότητα και ύπαρξη της Σύμβασης Μίσθωσης ακόμη και στην περίπτωση που ήθελε φανεί ότι ο Κηδεμόνας δεν είχε την εξουσία να αναλάβει τη διαχείριση του επίδικου ακινήτου. Σχετικές είναι, μεταξύ άλλων, οι παραγράφοι 31.1, 31.2, 31.3 31.4 31.5, 31.6 και 31.8 της ένορκης δήλωσης Παρασκευά. Σε ό,τι αφορά τον επιδιωκόμενο παραμερισμό των Αποφάσεων που εκδόθηκαν στις Αγωγές 3741/2011 και 1082/2017 η Ενάγουσα προβάλει ότι, ενόψει του συμφέροντος της επί του επίδικου ακινήτου, υπήρξε παραβίαση του δικαιώματος της να ακουστεί ως επηρεαζόμενο πρόσωπο εφόσον δεν είχε συνενωθεί, ως έπρεπε, στη διαδικασία των εν λόγω Αγωγών με αποτέλεσμα η όλη διαδικασία να είναι θνησιγενής και άκυρη. Σχετικές είναι προς τούτο, μεταξύ άλλων, οι παραγράφοι 21.1, 23, 24, 25, 26, 27, 27.1(α) και (β). 27.2, 31.7, 40 και 41 της ένορκης δήλωσης Παρασκευά. Επιπλέον αναφορικά με την επιδιωκόμενη θεραπεία του παραμερισμού και/ή ακύρωσης των Αποφάσεων που εκδόθηκαν στις Αγωγές 3741/2011 και 1082/2017 η Ενάγουσα ισχυρίζεται δόλο και/ή συνομωσία και/ή απάτη και/ή συμπαιγνία επί τη βάσει της παράλειψης των Εναγομένων 1 και 2 να συνενώσουν την Ενάγουσα ως αναγκαίο διάδικο για να υπερασπισθεί τα συμφέροντα και δικαιώματα της καθώς και της παράλειψης, στην περίπτωση της Αγωγής 1082/2017, αναφοράς της ύπαρξης της Σύμβασης Μίσθωσης. Σχετικές είναι προς τούτο, μεταξύ άλλων, οι παραγράφοι 28.1, 28.2, 29, 30 και 39.3 της ένορκης δήλωσης Παρασκευά. Το ζήτημα της ύπαρξης ή μη ορατής πιθανότητας επιτυχίας έχει, κατά την κρίση μου, άμεση συνάφεια και σχέση με τα όσα αποφασίσθηκαν στις Αγωγές 3741/2011 και 1082/2017 καθώς και στις Πολιτικές Αιτήσεις αρ. 37/2016 και 111/
- Στην Πολιτική Αίτηση αρ. 37/2016 το Ανώτατο Δικαστήριο αποφασίζοντας την απόρριψη του αιτήματος της Αιτήτριας και Ενάγουσας στην παρούσα για χορήγηση άδειας για άσκηση έφεσης κατά της απόφασης στην Αγωγή 3741/2011 αφού επεσήμανε ότι, ένεκα της μη καταχώρησης έφεσης από τους Εναγόμενους στην εν λόγω Αγωγή, η εν λόγω Απόφαση ήτο τελεσίδικη και δεσμευτική μεταξύ των διαδίκων, τόνισε τα ακόλουθα: «Ως εκ τούτου, δεν είναι επιτρεπτό, η αιτήτρια, της οποίας τα συμφέροντα απέρρεαν από τη συμβατική της σχέση με τους παρανόμως επεμβαίνοντες εναγόμενους, να επικαλείται τις δυσμενείς αντανακλαστικές συνέπειες του λόγου της απόφασης για το μοναδικό λόγο ότι δεν της είχε ανακοινωθεί η δίκη. Οι αιτητές δεσμεύονται εκ του δεδικασμένου της απόφασης και των δικαιοπλαστικών συνεπειών της, ως πρόσωπα νομικώς ταυτιζόμενα με τους εναγόμενους, οι οποίοι παρανόμως, όπως ήταν το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, ανέλαβαν νομική κατοχή (legal possession) (Υπουργός Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας ως Κηδεμόνα των Τ/Κ Περιουσιών ν. Μυλωνά
(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 120, 131) και εν συνεχεία παραχώρησαν τη χρήση της στην αιτήτρια. Η φυσική κατοχή κρίθηκε παράνομη, ως παρεπόμενο του παράνομου της νομικής ανάληψης της κατοχής (Γενικός Εισαγγελέας ν. Bahchecioglou κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 426). Δεν νοείται λοιπόν να επιδιώκεται η καταχώριση έφεσης εφ΄ όλης της ύλης και μάλιστα με προσβολή του δικαιοδοτικού βάθρου της δίκης, όπως η αιτήτρια επιδιώκει, τόσο εναντίον του ενάγοντα όσο και της Δημοκρατίας, από τρίτο πρόσωπο του οποίου τα συμφέροντα ταυτίζονται με τον παρανομούντα, κατά παράβαση του δεδικασμένου που θεμελιώνεται στην αρχή της τελεσιδικίας (Γαβριήλ κ.α. ν. Αγαπίου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1868). Όπως μάλιστα αναλύθηκε από τον Πική, Δ., στην τελευταία απόφαση με αναφορά στις Pieris v. Republic
(1983)3 C.L.R. 1054, Theori and another v. Djoni and another
(1984)1 C.L.R. 296 και Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τραπέζης Κύπρου Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 670 η ταυτότητα των διαδίκων αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση δεδικασμένου. Η δέσμευση που προκύπτει από τη δικαστική απόφαση βαραίνει, εκτός από τους διαδίκους και τους privies - διαδόχους των διαδίκων. Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει όλα τα πρόσωπα των οποίων το συμφέρον στη διαδικασία ταυτίζεται με εκείνο των διαδίκων στην αγωγή. Όπως αναλύεται στο Halsbury's Laws of England, 4th ed. Vol. 16, §990, η κατηγορία των privies, (διαδόχων), για τους σκοπούς του δεδικασμένου περιλαμβάνει προγόνους και κληρονόμους, διαδόχους κατά νόμο, και διαδόχους περιουσίας ή συμφέροντος:.[..]. Η αιτήτρια δεν είναι δυνατόν να αντιτάξει οποιαδήποτε ένσταση ή υπεράσπιση στην έκδοση αναγνωριστικής απόφασης ή για αποζημιώσεις, των οποίων η έκδοση ήταν δυνατή χωρίς να απαιτείται η συνένωση της ως διαδίκου στην αγωγή (Zamir - The Declaratory Judgment, έκδοση 1962, σ.282).» (Οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος του Δικαστηρίου) Μάλιστα στην Πολιτική Αίτηση 111/2018, αφού επαναλήφθηκαν και υιοθετήθηκαν τα όσα αναφέρθηκαν στην Πολιτική Αίτηση αρ. 37/2016 (ανωτέρω), το Δικαστήριο επανέλαβε εκ νέου ότι δεν εντοπίζετο οποιαδήποτε παραβίαση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης ούτε, ως προέκταση, υπήρχε δικαίωμα παρεμβολής στη διαδικασία της Αγωγής 1082/2017 εκ μέρους της Αιτήτριας και Ενάγουσας στην παρούσα. Δεν είναι δε άνευ σημασίας η επισήμανση που έγινε από τον έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Α. Λιάτσο στην πιο πάνω Πολιτική Αίτηση ότι, δηλαδή, με βάση τα όσα είχαν ήδη αποφασισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Πολιτική Αίτηση 37/2016, η διαδικασία (στην Πολιτική Αίτηση 111/2018) συνιστούσε καταχρηστικό διάβημα. Με δεδομένο ότι με την Απόφαση στην Αγωγή 3741/11 κρίθηκε ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 είχαν παρανόμως αναλάβει κατοχή του επίδικου ακινήτου εφόσον αυτό δεν συνιστούσε Τ/Κ περιουσία στην έννοια του Νόμου 139/1991 δεν είναι δυνατόν η Ενάγουσα της οποίας τα συμφέροντα απορρέουν από τη συμβατική σχέση της με τους παρανόμως επεμβαίνοντες Εναγόμενους να επικαλείται οποιαδήποτε δικαιώματα για παραμερισμό των Αγωγών 3741/2011 και 1082/2017 και/ή διακήρυξη της εγκυρότητας και ισχύος της Σύμβασης Μίσθωσης ημερ. 22/9/14. Εν ολίγοις η επίκληση από πλευράς της Ενάγουσας των όποιων δικαιωμάτων της ως κατόχων του επίδικου ακίνητου τα οποία αντλούνταν από τη Σύμβαση Μίσθωσης ημερ. 22/9/14 με τον Κηδεμόνα Τ/Κ περιουσιών Εναγόμενο 2 δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση για να οικοδομήσει την αποκάλυψη ορατής πιθανότητας επιτυχίας στις αξιούμενες στην παρούσα Αγωγή θεραπείες. Αντίθετη προσέγγιση θα συνιστούσε, στην πραγματικότητα, παράβαση του δεδικασμένου που προέκυψε από τις πιο πάνω Αποφάσεις. Όπως έχει εμφαντικά τονισθεί τόσο στην Πολιτική Αίτηση 37/2016 όσο και στην Πολιτική Αίτηση 111/2018 η Ενάγουσα δεσμεύεται εκ του δεδικασμένου της Απόφασης στις Αγωγές 3741/2011 και 1082/2017 αφού ταυτίζεται με τους παρανομούντες Εναγόμενους στις Αγωγές αυτές οι οποίοι παρανόμως παραχώρησαν τη χρήση του επίδικου κτήματος στην Ενάγουσα και, ενόψει τούτου, δεν μπορεί να αμφισβητεί το δεδικασμένο και την τελεσιδικία που προέκυψε. Επιπλέον έναντι του Εναγόμενου 3 και Εναγόμενου 4 η Ενάγουσα δεν μπορεί να επικαλείται την οποιαδήποτε συμβατική σχέση με τον Εναγόμενο 2 από την οποία συμβατική σχέση εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί, νομίμως, να αντλήσει οποιαδήποτε δικαιώματα εφόσον, ως απεφασίσθη, ο Εναγόμενος 2 δεν είχε εξαρχής οποιοδήποτε δικαίωμα επί του επίδικου ακινήτου αλλά το κατείχε και το διαχειρίζετο παράνομα. Μη έχοντας, δηλαδή, το δικαίωμα να παραχωρήσει οποιαδήποτε νόμιμα δικαιώματα επί αυτού στην Ενάγουσα είτε με οποιαδήποτε Σύμβαση Μίσθωσης, είτε άλλως πως. Είναι ορθή η επισήμανση του κ. Κυριακόπουλου ότι μέσω των αιτουμένων θεραπειών επιδιώκεται, κατ΄ουσίαν, η επανεκδίκαση των θεμάτων που απεφασίσθησαν στην Αγωγή 3741/2011 και 1082/2017, κάτι παντελώς ανεπίτρεπτο. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε αφενός ανατροπή του δεδικασμένου των πιο πάνω Αποφάσεων αναφορικά με το επίδικο ακίνητο και το δικαίωμα κατοχής αυτού και αφετέρου παρεμπόδιση συμμόρφωσης με τις τελεσίδικες Αποφάσεις και Διατάγματα που εκδόθηκαν. Αυτή η διαπίστωση του Δικαστηρίου, ότι δηλαδή δεν συντρέχει η δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Ν. 14/60, καθιστά αχρείαστη την εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης. Θα ήταν αντιφατικό να μην υφίσταται η προϋπόθεση αυτή και να εξετάζονται τα υπόλοιπα κριτήρια. Σχετική επί τούτου είναι η υπόθεση Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ.1980, στην οποία λέχθηκε ότι από τη στιγμή που διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει συζητήσιμο θέμα, περιττεύει η εξέταση των άλλων κριτηρίων και είναι αχρείαστος ο προβληματισμός για το πού κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας. Ως εκ τούτου η οποιαδήποτε περαιτέρω εξέταση και ενασχόληση με τους υπόλοιπους λόγους που έχουν τεθεί και αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης κατά τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των ευπαιδεύτων δικηγόρων παρέλκει. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι συνεπώς η κατάληξη μου ότι η Ενάγουσα απέτυχε να στοιχειοθετήσει τη δεύτερη προϋπόθεση που θέτει το Άρθρο 32
(1)του Νόμου 14/
- Συνεπακόλουθα η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Καθ΄ων η Αίτηση/Εναγόμενοι δικαιούνται στα έξοδα τους. Η Αιτήτρια/Ενάγουσα να καταβάλει τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ [1] Εκ παραδρομής γίνεται αναφορά στον Εναγόμενο 4 αντί στον Εναγόμενο
- [2] * M Δέστε Decades v. Studio
(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσ ά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704. 2 Δέστε Acropol Shipping Co Ltd v. Petros I. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi
(1978)1 C.L.R. 585, M & M Transport v. Εται ρεία Α στι κ ών Λ εω φ ορείων
(1981)1 C.L.R. 605, Odysseosv. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motovia Ltd
(1987)1 C.L.R.303, Pastella Marine Co Ltd v. National Iranian Tanker Co Ltd
(1987)1 C.L.R. 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd v. Global Cruises S.A.
(1989)1 Α.Α.Δ. 182, Ζεμενί δη ς ν. Ζεμενί δο υ
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσολάκη ν. Στυλι ανί δη
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 282), Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453. [4] Δέστε Bacardi v. Vinco
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 Ζην τί λη ς ν. Ανδρ έου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Ά κη ς (Μετ α φο ρές Δε μά των) Εξ π ρές Λτ δ ν. C. Kokkouri Trading
(1998)1 Α.Α.Δ. 149. [5] Δέστε Hadjikyriacos Co Ltd v. United Biscuits UK Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, 267-268, Δη μ οκ ρα τί α τη ς Σλοβενί ας ν. Beograbska Banka
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, 235, P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802. [6] Δέστε Adidas v. Jonitexo Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, Ά κη ς άλλω ς Γρηγό ρη ς Ν. Γρηγορί ου κ. α. ν. Χρι στι άν α Στ αύρ ου Χρι στ οφ όρ ου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [7] Δέστε Αιτητικά Α
(1),
(2),
(8)και
(9)του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος. [8] Δέστε Α
(3),
(4),
(5)και
(6)του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος. [9] Δέστε Α
(10),
(11),
(12)και
(13)του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο