J.T.A. TRAVEL LTD ν. Π. Π. ΕΙΚΟΝΟΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 7/2019, 11/6/2019

(1)(ee), των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 31 και 32 του Νόμου 14/60, στα άρθρα 4, 5, 6, και 9 του Κεφαλαίου 6, στα άρθρα 33, 37 και 38 του Κανονισμού ΕΕ 44/2001 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εμπεριέχονται στην ένορκη δήλωση του XXXXX Παναγιωτίδη, διευθύνοντα σύμβουλου της Αιτήτριας με την οποία επισυνάπτεται ένα Τεκμήριο. Η Αιτήτρια με την αίτηση της εξαιτείται την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης μέχρι εκδίκασης της έφεσης, όπως και διάταγμα με το οποίο να εμποδίζεται η Καθ' ης η αίτηση στη λήψη μέτρων ή εκκαθάρισης της Αιτήτριας δυνάμει ειδοποίησης ημερομηνίας 8.5.2019, η οποία επιδόθηκε στις 24.5.2019, με το δικαιολογητικό ότι την ημέρα που εκδόθηκε η απόφαση δεν εξετάστηκε η ένσταση, καθ' ότι αυτή είχε καταχωρηθεί μια μέρα μετά την καθορισθείσα ημερομηνία που έπρεπε να καταχωρηθεί η ένσταση. Έτσι αφού αγνοήθηκε η ένσταση, το Δικαστήριο αποστέρησε το δικαίωμα της Αιτήτριας να ακουστεί και να προβάλει την υπεράσπιση της και κατά συνέπεια να μην τύχει δίκαιης δίκης και ορθής απονομής της Δικαιοσύνης. Επίσης στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αναφέρεται ότι καταχωρήθηκε ειδοποίηση έφεσης στις 9.5.2019, αλλά, για τους λόγους που εξηγούνται, δεν κατέστη δυνατό να επισυναφθεί με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ενώ από την άλλη, συνεχίζει, η Καθ' ης η αίτηση προχώρησε με ειδοποίηση ημερομηνίας 8.5.2019 εκκαθάρισης της Αιτήτριας, γεγονός το οποίο εμφαίνεται από το Τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Τυχόν απόρριψη της αίτησης, κατά την Αιτήτρια, θα δημιουργήσει ανεπανόρθωτη ζημιά σε αυτήν, η οποία θα είναι αδύνατο σε μεταγενέστερο στάδιο να αποκατασταθεί και θα αποστερήσει από αυτή του δικαιώματος της να ακουστεί στην έφεση. Ενώ αντιθέτως δεν θα ζημιωθεί καθόλου η Καθ' ης η αίτηση σε περίπτωση που εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Εν όψει των πιο πάνω, αποτελεί θέση της ότι είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Η ένσταση στηρίζεται στη Δ.35 Θ.18, 19, Δ.48 Θ.1, 2, 4 και 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στην Πρακτική των Δικαστηρίων και Νομολογίας ως και επί του περιεχομένου του φακέλου. Προβάλλονται εννέα

(9)λόγοι ένστασης που μπορεί να συνοψιστούν στα ακολούθα: «(α) Η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, ως ουσία και/ή νόμω αβάσιμη, και/ή ως παράτυπη και/ή ως αστήρικτη. (β) Η ενόρκος δήλωση του XXXXX Παναγίδη, που υποστηρίζει την αίτηση είναι ελλιπής και δεν αιτιολογεί επαρκώς το αιτητικό της Αίτησης. Συγκεκριμένα αλλά όχι περιοριστικά, η εν λόγω ένορκος δήλωση περιέχει άσχετους και αντιφατικούς ισχυρισμούς ή/και ισχυρισμούς που καταρρίπτονται από τα όσα προηγήθηκαν της έκδοσης της Απόφασης του Δικαστηρίου, ως και της μαρτυρίας που ετέθη ενώπιον του Δικαστηρίου για σκοπούς έκδοσης Συνοπτικής Απόφασης. (γ) Με βάση την επικρατούσα επί του ζητήματος Νομολογία, η καταχώρηση εφέσεως δεν δημιουργεί συνθήκες αναστολής εκτέλεσης της πρωτοδίκου αποφάσεως. (δ) Κανένας εκ του νόμου προβαλλόμενος λόγος δεν περιέχεται στην ένορκο δήλωση του, XXXXX Παναγίδη που να δικαιολογεί το αίτημα της Εναγόμενης-Αιτήτριας, για αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης. Συγκεκριμένα αλλά όχι περιοριστικά ο ομνύσαντας δεν επικαλείται αφερεγγυότητα της Ενάγουσας ή ότι σε περίπτωση πληρωμής της Απόφασης και επιτυχίας της Έφεσης, δεν θα μπορεί να αναστραφεί η κατάσταση. Συνεπακόλουθα το αίτημα που προβάλλεται από την Εναγόμενη-Αιτήτρια για Αναστολή Εκτέλεσης της Απόφασης, είναι παντελώς αστήρικτο και η Αίτηση θνησιγενής. (ε) Η Αίτηση με τα δεδομένα της, συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας αφού η Εναγόμενη δεν έχει προτείνει την πληρωμή των δικηγορικών εξόδων τα οποία ήδη έχουν υπολογιστεί και εγκριθεί από το Δικαστήριο και ΄την ταυτόχρονη εξασφάλιση της δικαστικής απόφασης, διά έκδοσης Εγγυητικής και/ή διά της κατάθεσης του ποσού της Απόφασης μετά των αναλογούντων τόκων στο Δικαστήριο, εντός συγκεκριμένης προθεσμίας που το Δικαστήριο θα ορίσει και/ή με κάποιο άλλο από τους ασφαλείς τρόπους, ως ορίζει η Νομολογία. Συνεπακόλουθα η Εναγόμενη δεν δικαιούται να αιτείται αναστολή της δικαστικής απόφασης χωρίς την εκπλήρωση οποιονδήποτε όρων και/ή υποχρεώσεων από μέρους της. (ζ) Αν και η καταχώρηση Έφεσης, δεν κρίνεται από το παρόν Δικαστήριο εν τη ουσία της, απλή ανάλυση των λόγων Έφεσης αποκαλύπτει το επιπόλαιο και προσχηματικό της Έφεσης, αφού ουδείς εκ των λόγων Έφεσης έχει δυνατότητες επιτυχίας και συνεπώς αυτή θα απορριφθεί. Εκ προθέσεως η Εναγόμενη δεν έχει επισυνάψει ως όφειλε στην αίτηση της και στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, πιστό αντίγραφο της Ειδοποίησης Έφεσης, για να μην μπορεί το Δικαστήριο να έχει πλήρη εικόνα. (η) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η Νομολογία για έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων και/ή δεν πληρούνται και οι 3 προϋποθέσεις του άρθρου 32, του Νόμου 14/60, επί του οποίου βασίζεται η αίτηση. (ι) Η νομική βάση της αίτησης είναι ελλιπής και/ή λανθασμένη.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της διευθύντριας της Καθ' ης η αίτηση, με την οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνονται όσα αναφέρονται στους λόγους ένστασης με περισσότερες λεπτομέρειες και στοιχεία. Δεν επισυνάπτεται οποιοδήποτε Τεκμήριο με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Η συνήγορος της Αιτήτριας στην αγόρευση της, αφού αναφέρεται πρώτα ποια θεραπεία επιζητείται από την Αιτήτρια και καταγράφονται οι λόγοι που προβάλλει η Καθ' ης η αίτηση για μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ακολούθως αναφέρεται στη σχετική επί του θέματος νομολογία, ενώ γίνεται αναφορά ότι η ένσταση της Καθ' ης η αίτηση είναι άκυρη και πάσχει νομικά ή/και είναι αντικανονική και δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη καθ' ότι δεν συνάδει με τη Διαταγή 48 και τη Διαταγή 39 της Πολιτικής Δικονομίας. Στη συνέχεια απαντά έναν προς ένα τους λόγους ένστασης και καταλήγει, αφού γίνεται σχετική αναφορά, σε όσα, περίπου, αναφέρονται και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ότι θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Από την άλλη, η συνήγορος της Καθ' ης αίτησης, αφού αναφέρεται στο ιστορικό και την πορεία της υπόθεσης, όπως χαρακτηρίζει τις θέσεις που προβάλλονται στην αρχή της αγόρευσης της, στη συνέχεια καταπιάνεται με το αντικείμενο της αίτησης, ενώ παρατίθεται και η ένορκη δήλωση. Επίσης καταγράφεται η νομική πτυχή και με αναφορά σε νομολογία και σε όσα αναφέρονται και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, αλλά και σχολιασμό της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, ζητεί όπως η αίτηση απορριφθεί. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Νομικός πυλώνας της αίτησης αποτελεί η Δ.35 Θ.18 η οποία είναι πανομοιότυπη με την Αγγλική Δ.58 Θ.12. Η Δ.35 Θ.18 προνοεί: "An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order, and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been direct. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given." Σε μετάφραση: "Μια έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται. Προτού εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση το πρόσωπο που θα ζητήσει το διάταγμα θα πρέπει να παράσχει τέτοια εγγύηση (αν υπάρχει) που θα διαταχθεί. Αν η ασφάλεια θα δοθεί υπό τύπο γραμματίου, το γραμμάτιο θα γίνει προς όφελος του διαδίκου υπέρ του οποίου η υπό έφεση απόφαση εδόθη." Οι προεκτάσεις της πιο πάνω Διαταγής εξετάστηκαν σε αριθμό υποθέσεων όπου τονίστηκε ότι το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και ότι η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικο χαρακτήρα της μέχρι την ακύρωση ή τροποποίηση της από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 αναφέρθηκαν τα εξής: "Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από την Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατ΄ εξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου". Στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και Άλλοι ν. Ανδρέα Κιταλίδη και Άλλων (Αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 τονίστηκε, ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται έχοντας υπόψη ότι, (α) Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να αποστερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους καρπούς της επιτυχίας του, και (β) το ένδικο μέσο της έφεσης, που ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να χάνει την αποτελεσματικότητά του. Βλέπε επίσης τις υποθέσεις Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 (Ε) ΑΑΔ 592, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1997)1 ΑΑΔ 107, Παπακόκκινου v. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd κ.α.

(1998)1 (Α) ΑΑΔ 513 και Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1978 στην οποία ειπώθηκαν τα ακόλουθα από τον πρώην Δικαστή Κραμβή: «(α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης.» Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μία και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Suphire Seas, Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείουαρ. 191/96, ημερ. 29.06.2001, ειπώθηκαν τα εξής: «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ΄ αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.» Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση παρατηρώ τα ακολούθα: Ο μόνος λόγος ουσιαστικά που αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για αιτιολόγηση της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, είναι ότι το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη την ένσταση που καταχωρήθηκε στην αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης και προχώρησε και εξέδωσε απόφαση χωρίς να δοθεί η ευκαιρία στην Αιτήτρια, αφού αγνοήθηκε αυτή, να προβάλει τη δική της θέση και κατ' επέκταση αποστέρησε και το δικαίωμα της Εναγόμενης να υποβάλει την υπεράσπιση της. Καταρχάς να αναφέρω ότι η εκπρόθεσμη αίτηση είναι εκπρόθεσμη, δεν υπάρχει οτιδήποτε άλλο που το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα μπορούσε να κάνει. Άρα αυτό δεν μπορεί να αποτελεί λόγο για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Το δεύτερο, είναι ότι το Δικαστήριο δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτόν τον λόγο. Το Δικαστήριο στην απόφασή του, ημερομηνίας 23.4.2019, στη σελίδα 15 στην προτελευταία παράγραφο, αναφέρει τα ακολούθα: «αν και όπως αναφέρθηκε προηγουμένως η ένσταση η οποία καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη και αν ακόμα μπορούσε να ληφθεί υπόψη διαπιστώνεται ότι τα όσα αναφέρονται στις παραγράφους 4 και 5 αυτής, αποτελούν γενικότητες και αοριστίες, αφού απλώς καταγράφονται λέξεις ή φράσεις από τις σχετικές νομοθεσίες που παραπέμπει ότι δήθεν παραβιάστηκαν». Ενώ γίνεται αναφορά και στην υπόθεση Χαράκη, ημερομηνίας 24.10.

1. Μάλιστα, στην απόφαση ημερομηνίας 23.4.2019 σημειώνεται ότι το ποσό των €370 000 είναι παραδεχτό. Να σημειωθεί ότι αν και δεν αναφέρεται με σαφήνεια, αλλά αν αυτό υπονοείται, ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης, να λεχθεί όπως καταδεικνύεται από τη νομολογία, βλέπε Ναυτικός Όμιλος Πάφου, ανωτέρω, η προοπτική επιτυχία της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις και ότι μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απόφαση Βογαζιανού, ανωτέρω, λέχθηκε ότι η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση ενός τέτοιου θέματος. Σε αυτήν την περίπτωση η βεβαιότητα είναι προς την αποτυχία της έφεσης, πρώτο γιατί ήταν εκπρόθεσμη η ένσταση που αποτελεί τον λόγο που δεν λήφθηκε υπόψη και γιατί το ποσό των €370.000 ήταν παραδεκτό. Επομένως αυτός ο λόγος δεν μπορεί να ευσταθήσει και απορρίπτεται. Ουσιαστικά δεν αναπτύχθηκε, ούτε έγινε εισήγηση για άλλο λόγο που δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Να τονισθεί ότι σε κανένα σημείο της ένορκης δήλωσης δεν αναφέρεται ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν είναι φερέγγυα ή ότι στερείται οικονομικής ικανότητας τέτοιας, που να μην μπορεί σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης να καταβάλει τα οποιαδήποτε ποσά, σαν έξοδα ή άλλως πως. Το γεγονός ότι η Καθ' ης η αίτηση προχώρησε με την ειδοποίηση Τεκμήριο 1, που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, ουδέ μεμπτό. Είχε μια απόφαση στα χέρια της και προχώρησε όπως ακριβώς προβλέπει η σχετική νομοθεσία. Όσον αφορά τον λόγο ότι η ένσταση δεν συνάδει με τη Δ.48 και τη Δ.39, πέραν του γεγονός ότι δεν καταγράφεται οτιδήποτε που να τεκμηριώνει τούτο, εξετάζοντας την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, αυτή έγινε από τη διευθύντρια της Καθ' ης αίτησης, η οποία συνάδει με τη Δ.39 και η ένσταση στηρίζεται στη Δ.48 Θ. 1, 2, 4 και 8 και στη Δ.35 Θ.
2. Άρα δεν ευσταθεί αυτός ο λόγος και απορρίπτεται. Ένα σημείο από την ένσταση που πρέπει να σχολιαστεί είναι ότι με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν επισυνάπτεται η ειδοποίηση έφεσης και κατά την άποψη της Καθ' ης η αίτηση αποτελεί σφάλμα και μεμπτό. Δεν με βρίσκει σύμφωνο αυτή η θέση, αφού έχει δικαιολογηθεί η παράλειψη αυτή από τους ισχυρισμούς που καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση γιατί δεν επισυνάπτεται και παραπέμπει στο φάκελο του Δικαστηρίου, όπου το Δικαστήριο έχει την εξουσία να επισκοπήσει τούτο και όντως φαίνεται ότι καταχωρήθηκε η ειδοποίηση έφεσης στις 9.5.
3. Τέλος σημειώνεται ότι δεν έγινε κάποια αναφορά εκ μέρους της Αιτήτριας ότι ήταν πρόθυμη να παραχωρήσει τραπεζική εγγύηση που να καλύπτει το ποσό της απόφασης και των εξόδων, έτσι ώστε, σε κάποιο βαθμό, να καταδεικνύεται, με αυτό τον τρόπο, ότι υπάρχει φερεγγυότητα και οικονομική ευμάρεια εκ μέρους της να ικανοποιήσει την απόφαση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω, αφού συνεκτίμησα και στάθμισα όλους τους παράγοντες με γνώμονα την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων και με καθοδήγηση τις νομικές αρχές που εξέθεσα ανωτέρω και διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, κρίνω ότι δεν μπορεί να επιτύχει η αίτηση. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται πλέον €2.000 έξοδα συν ΦΠΑ υπέρ της Καθ'ης η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας. (Υπ.) ...................................... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο