ΠΟΙΗΤΗΣ ν. ΠΟΙΗΤΗΣ, Αρ. Αγωγής: 932/18, 28/8/2019

(2)του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο Δίκαιο της Επιείκειας και επί των συμφυών εξουσιών και της πρακτικής του Δικαστηρίου. Ως Λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: Η Αίτηση υπόκειται σε απόρριψη εφόσον δεν επιζητείται η εκδίκαση προδικαστικών νομικών σημείων αλλά η εκδίκαση ισχυρισμών αμφοτέρων των διαδίκων. Τα θέματα που εγείρονται προδικαστικά δεν είναι και δεν αποτελούν καθαρά νομικά ζητήματα για να διαταχθεί η προδικαστική εκδίκασή τους. Η Αίτηση δεν τηρεί τις προϋποθέσεις της Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου καθότι είναι καταπιεστική, ενοχλητική και/ή καταχωρήθηκε για αλλότριους σκοπούς, δηλαδή την εκδίκαση αμφισβητούμενων ισχυρισμών των διαδίκων. Δεν συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος, ούτε υφίστανται ικανοποιητικοί λόγοι για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. Ένορκη Δήλωση Φ. Ποιητή Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Δρα XXXXX Ποιητή, Ενάγοντα/Καθ' ου η Αίτηση, στην οποία αναφέρει ότι μέσω της υπό κρίση Αίτησης ο Αιτητής επιζητεί την εκδίκαση ισχυρισμών που προβάλλει ως μέρος της Υπεράσπισής του στην παρούσα Αγωγή και όχι την εκδίκαση καθαρά νομικών σημείων. Επιπλέον, ο ομνύοντας αναφέρει ότι τα ζητήματα:

1. i)Εάν ο Αιτητής χρησιμοποιεί καλόπιστα το όνομα του, ή
2. ii)εάν γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Εναγόμενος έλαβε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, ή iii) εάν επέδειξε αδιαφορία διά μακρό χρονικό διάστημα για το εμπορικό μου σήμα, ή
3. iv)εάν υπήρχε ταυτόχρονη χρήση του Δρ. XXXXX Π. Ποιητής και Δρ. XXXXX Π. Ποιητής & Σία Δ.Ε.Π.Ε., χωρίς την αντίδραση μου, ή
4. v)εάν δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Αιτητής έχει διδακτορικό ή όχι, ή
5. vi)εάν επιδόθηκε η αγωγή σε πρόσωπο το οποίο δεν είναι διάδικος, ή vii) εάν είχα εγγράψει συνεταιρισμό με την σύζυγο του Αιτητή, κατά το έτος 1990, ή viii) εάν οι αξιούμενες θεραπείες μου είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, δεν αποτελούν καθαρά νομικά σημεία, αλλά αποτελούν το υπόβαθρο της μεταξύ των διαδίκων διαφοράς με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αποφασιστούν προδικαστικά, αλλά μόνο κατά το στάδιο εκδίκασης της Αγωγής. Επιπλέον, ο ομνύοντας αναφέρει ότι εάν ο Αιτητής έχει ή όχι διδακτορικό δίπλωμα αποτελεί θέμα που θα αποφασιστεί κατά την εκδίκαση της Αγωγής εφόσον συνιστά επίδικο θέμα στην υπόθεση. Κατά συνέπεια, όπως αναφέρεται, τα όσα επιζητεί ο Αιτητής να εκδικαστούν προδικαστικά τυγχάνουν αμφισβητούμενα θέματα της κάθε πλευράς και όχι αμιγώς νομικά σημεία. NOMIKH ΠΤΥΧΗ Τόσο η Αίτηση, όσο και η Ένσταση, στηρίζονται στην Δ.27, θ.θ.1-2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι πρόνοιες των Θεσμών 1 και 2 της Δ.27 έχουν ως ακολούθως: "1. Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient". 2. If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counterclaim or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just." Οι νομικές αρχές που διέπουν την προεκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στα δικόγραφα, έχουν ξεκαθαριστεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Malachtos v. Armefti

(1984)1 C.L.R 548, που πραγματεύεται τη Δ.27, θθ.1 και 2 επί της οποίας βασίζεται η Αίτηση, σημειώνεται ότι μόνο καθαρά νομικά σημεία εκδικάζονται κάτω από τη Δ.27, θ.1, ενώ υποθέσεις μικτού νομικού και πραγματικού θέματος ή μόνο πραγματικού εκδικάζονται κάτω από τη Δ.33[1]. Όπου τα γεγονότα, όπως αυτά εκτίθενται στις έγγραφες προτάσεις είναι ικανά να δώσουν πλήρη εικόνα στο Δικαστήριο, τότε το Δικαστήριο υιοθετεί την διαδικασία της προδικαστικής επίλυσης. Σε περίπτωση όπου χρειάζεται, όμως, να δοθεί πρόσθετο φως στα γεγονότα με μαρτυρία, είναι ορθότερο όπως η υπόθεση προχωρήσει σε δίκη σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 33[2]. Μόνο καθαρά νομικά ζητήματα μπορούν να τύχουν εξέτασης δυνάμει της Διαταγής 27 Θεσμός 1, τα οποία θα είναι καθοριστικά της αντιδικίας μεταξύ των διαδίκων[3]. Το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση γεγονότων και τον καθορισμό των δικαϊκών τους συνεπειών είναι η δίκη. Κατ΄ επέκταση, η επίλυση θέματος προδικαστικά, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο όπου τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Όπως αναφέρθηκε και στην Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ v. Γενικού Εισαγγελέα

(1991)1 Α.Α.Δ. 225 στην σελ 229: «...Δικαιολογείται, συνεπώς, η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσο το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας.» Η νομολογία, επίσης, υποδεικνύει ότι η έκδοση διαταγής για προεκδίκαση νομικών σημείων θα πρέπει να γίνεται μόνο σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και να ασκείται με φειδώ. Το Δικαστήριο θα εξετάσει αν το εγειρόμενο ζήτημα είναι αμιγώς νομικό θέμα με αναφορά στα γεγονότα που καταγράφονται στην Αγωγή. Στην υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν. 1. Philippa Estates Ltd, κ.ά.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1431 αναφέρθηκε ότι, η διαδικασία της Δ.27, Θ.1 αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, που δικαιολογείται μόνο εφόσον: (α) τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα και παραδεκτά, (β) το θέμα μπορεί να αποκρυσταλλωθεί ως αμιγώς νομικό και (γ) θα επηρεάσει την έκβαση της αγωγής Ο χρόνος κατά τον οποίο υποβάλλεται η αίτηση για επίλυση νομικού θέματος προδικαστικά, είναι, επίσης, παράγοντας που λαμβάνεται υπ΄ όψιν από το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Σκοπός της δικονομικής πρόνοιας της Διαταγής 27 είναι η εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, καθιστώντας την ακρόαση, ή ουσιαστικού μέρους αυτής, αχρείαστη. Κατ΄ επέκταση, όπως έχει επανειλημμένα νομολογηθεί, ο ενδεικνυόμενος χρόνος για υποβολή τέτοιου αιτήματος για ορισμό του νομικού ζητήματος για ακρόαση, είναι κατά τον ορισμό της αγωγής για οδηγίες, κατά το κλείσιμο των δικογράφων ή, εν πάση περιπτώσει, εντός σύντομου χρονικού διαστήματος μετά. Οι συνήγοροι δεν είναι ορθό να περιμένουν μέχρι και την ημερομηνία ακροάσεως, επιτυγχάνοντας με τον τρόπο αυτό αναβολή της ακρόασης και προκαλώντας έξοδα, αφού, τέτοια τακτική, ενδεχομένως, να οδηγήσει σε κατάχρηση. Τούτου δεδομένου, αποτελεί ζήτημα το οποίο εμπίπτει στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να αποφασίσει κατά πόσο, με βάση τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, θα εγκρίνει τέτοια αίτηση και θα ορίσει το νομικό σημείο για ακρόαση, προ της ακροάσεως στην αγωγή[4]. Αναφέρονται σχετικά τα εξής στην υπόθεση The heirs of the late Theodora Panayi v. The Administrators of the Estate of the late Stylianos Mandriotis

(1963)2 C.L.R. 167: «We would like to add that in cases where an objection is taken in the defence the interested party must apply to the court to have a particular point of law under Order 27 formulated and set down for hearing before the date of trial, and he should not wait until the day of trial when all the parties and their witnesses are before the Court, when considerable costs may be incurred. An application under Order 27 should normally be made on the summons for directions.» Παρόμοια σχόλια υπάρχουν, επίσης, και στην υπόθεση Michaelides v. Diakou

(1968)1 C.L.R. 392 και, επίσης, στην υπόθεση Panikkos v. Kontemeniotis

(1989)1 C.L.R.50. Η απόφαση όμως η οποία κατά τρόπο σαφή θέτει το χρόνο υποβολής της αίτησης σαν παράγοντα που το Δικαστήριο λαμβάνει σοβαρά υπόψη είναι η υπόθεση Hambou v. Thoma

(1987)1 C.L.R. 370 όπου στη σελ. 374 της απόφασης αναφέρονται τα εξής από το Δικαστή Σαββίδη: «Counsel should not wait till the case is fixed for trial and shortly before the date of hearing avail themselves of the procedure under Order 27 and thus secure an adjournment of the hearing of the case which otherwise might not have been granted. If this right is left to be exercised without any judicial control then there may be an abuse of it and parties who wish to have the proceedings protracted, may wait till the eve of the hearing to file an application and thus secure an adjournment of the case. It is for this reason that the matter is left within the discretion of the Judge to decide whether in the circumstances of a particular case it is in the interest of justice to grant such application and have the points of law set down for hearing prior to the hearing of the action.» Οι Έγγραφες Προτάσεις Με την παρούσα Αγωγή ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος σε διάφορες ημερομηνίες μεταξύ των ετών 2004 μέχρι 2018 και/ή μεταγενέστερα έχει παραβιάσει και/ή εξακολουθεί να παραβιάζει τα δικαιώματα του Ενάγοντα σε σχέση με το εμπορικό σήμα και/ή λογότυπο και/ή Trademark Dr Poetis/Δόκτωρ Ποιητής το οποίο ο Ενάγων νόμιμα ενέγραψε στις 15/01/04 στον Έφορο Εταιρειών χρησιμοποιώντας τα προαναφερθέντα χωρίς την άδεια του Ενάγοντα και/ή αλλιώς χρησιμοποιώντας παρόμοια σήματα και/ή λογότυπα κατά την καθημερινή λειτουργία του δικηγορικού του γραφείου. Ισχυρίζεται, περαιτέρω, ότι η παραβίαση των δικαιωμάτων του επί του εμπορικού σήματος και/ή λογότυπου από τον Εναγόμενο προκαλεί σύγχυση και/ή εξαπάτηση του κοινού δημιουργώντας την εντύπωση ότι το δικηγορικό γραφείο και/ή οι υπηρεσίες του Εναγόμενου προσφέρονται από τον Ενάγοντα και/ή έχουν σχέση με αυτό επικαλούμενος ύπαρξη αθέμιτου ανταγωνισμού και/ή passing off από μέρους του Εναγόμενου. Επιπλέον, ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος χρησιμοποιεί τον τίτλο του δόκτορα σε όλα τα δικόγραφα και/ή επιστολόχαρτα και/ή στην ιστοσελίδα του ενώ ο Εναγόμενος δεν κατέχει τέτοιο τίτλο και/ή ότι ουδέποτε απέκτησε διδακτορικό. Προβάλλεται, συναφώς, ότι ο Εναγόμενος με δόλιο μέσο υποδύεται ότι είναι δόκτορας στη νομική εξαπατώντας το κοινό ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Ενάγοντα για οικονομικό συμφέρον. Μέσω της παρούσας Αγωγής ο Ενάγων επιδιώκει, μεταξύ άλλων, την έκδοση διαφόρων Διαταγμάτων που να παρεμποδίζουν τον Εναγόμενο από του να συναλλάττεται και/ή να λειτουργεί το δικηγορικό του γραφείο χρησιμοποιώντας το όνομα του Ενάγοντα και/ή το εμπορικό σήμα Trademark Dr. Poetis/Δρ. Ποιητής και/ή να προβαίνει σε αθέμιτο ανταγωνισμό χρησιμοποιώντας το εμπορικό σήμα του ενάγοντα. Επιπλέον, επιδιώκεται η εξασφάλιση γενικών και/ή τιμωρητικών αποζημιώσεων για παράβαση πνευματικής ιδιοκτησίας του Ενάγοντα και/ή του εμπορικού σήματος καθώς και για αντιποίηση εμπορικών σημάτων και/ή αθέμιτου ανταγωνισμού και Passing off. Στην Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος, αφού εγείρει σειρά προδικαστικών ενστάσεων, ισχυρίζεται ότι: · Ο Ενάγων δεν είναι ο πραγματικός δικαιούχος του εμπορικού σήματος που αναφέρει και ότι δολίως ενέγραψε στον Έφορο Εμπορικών Σημάτων το επίδικο σήμα. · Η εγγραφή έγινε χωρίς να ειδοποιηθεί ο Εναγόμενος και με μοναδικό σκοπό ο Ενάγων να επωφεληθεί από το εμπορικό όνομα του Εναγόμενου ενώ ο ίδιος (ο Ενάγων) ήταν εντελώς άγνωστος. · Μετά την εγγραφή του εμπορικού σήματος και όταν ο Ενάγων πληροφορήθηκε σχετικά με αυτή καταχώρησε αίτηση για διαγραφή του εμπορικού σήματος στον Έφορο Εταιρειών για την οποία ακόμη δεν έχει εκδοθεί απόφαση από τον Έφορο Εταιρειών. Προβάλλεται, επίσης, ότι από το 1990 ο Εναγόμενος χρησιμοποιεί τον εμπορικό συνεταιρισμό «Δρ. XXXXX Ποιητής και Σία» τον οποίο έχει συστήσει με τη σύζυγο του και ότι, ενώ ο Ενάγων γνώριζε τα πιο πάνω, δόλια και κρυφίως ενέγραψε στον 'Έφορο Εμπορικών Σημάτων το επίδικο σήμα με σκοπό να καρπούται τον αέρα της εργασίας του Ενάγοντα. Υποβάλλεται δε Ανταπαίτηση στη βάση του ότι συνεπεία της χρήσης του ονόματος Δρ. Ποιητής χωρίς το μικρό όνομα του Ενάγοντα προεκλήθη σύγχυση στο κοινό με αποτέλεσμα ο Εναγόμενος για κάποιο χρονικό διάστημα να ζημιώσει στη φήμη του. Ανταπαιτεί δε την έκδοση Διατάγματος για διαγραφή και/ή διόρθωση των επίδικων εμπορικών σημάτων εις τρόπο ώστε να αναφέρεται και το όνομα XXXXX, όπως και Διάταγμα που να απαγορεύει στον Ενάγοντα να χρησιμοποιεί το όνομα Δρ. Ποιητής χωρίς το μικρό του όνομα. Επιπλέον, επιζητείται Διάταγμα διατάττον τον Ενάγοντα να αποσύρει την εγγραφή του εμπορικού σήματος ή σημάτων και/ή να το διορθώσει με δική του αίτηση στον Έφορο Εμπορικών Σημάτων εις τρόπο ώστε αυτό να είναι Δρ. XXXXX Ποιητής και/ή να περιλαμβάνει οπωσδήποτε και το όνομα XXXXX. Τέλος, αξιώνονται αποζημιώσεις για πρόκληση σύγχυσης και μείωση της φήμης του εναγόμενου λόγω της πιο πάνω δόλιας συμπεριφοράς του Ενάγοντα καθώς και επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Μέσω της Απάντησης στην Υπεράσπιση και της Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση ο Ενάγων, αφού αρνείται όλους τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου που συγκρούονται με τους ισχυρισμούς του, επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς που εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης. Σε ό,τι αφορά τις προδικαστικές ενστάσεις ισχυρίζεται τα ακόλουθα: ▬ Αρνείται ότι ο Εναγόμενος χρησιμοποιεί καλόπιστα το όνομα του και ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος ουδέποτε απόκτησε τον τίτλο του Διδάκτορα ως νομικός (1η προδικαστική ένσταση), ▬ Αρνείται ότι επέδειξε αδιαφορία σε σχέση με το εμπορικό σήμα Trade Mark Dr Poetis και/ή Δρ Ποιητής και ισχυρίζεται ότι, αντιθέτως, είχε προχωρήσει με διαδικασία ενώπιον του Εφόρου Εταιρειών για την παράνομη χρήση του εμπορικού σήματος από τον Εναγόμενο (2η προδικαστική ένσταση), ▬ Αρνείται ότι ο Εναγόμενος είχε προβεί στη χρήση του ονόματος Δρ. XXXXX Π. Ποιητής και ισχυρίζεται ότι, αντιθέτως, ο Εναγόμενος χρησιμοποιεί το όνομα Δρ. Ποιητής για άσκηση του επαγγέλματος του και συνεχίζει από την ημερομηνία εγγραφής του εμπορικού σήματος του Ενάγοντα να χρησιμοποιεί το όνομα του Ενάγοντα παρά την έντονη αντίδραση του Ενάγοντα (3η προδικαστική ένσταση), ▬ Ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος ουδέποτε είχε προχωρήσει στη διεξαγωγή του επαγγέλματος του και/ή λειτουργούσε συνεταιρικό γραφείο με τη σύζυγο του με την ονομασία Δρ XXXXX Π. Ποιητής & Σία αλλά, αντιθέτως, λειτουργούσε συνεταιρικό δικηγορικό γραφείο με τη σύζυγο του με την ονομασία Δρ Ποιητής (4η και 5η προδικαστική ένσταση), ▬ Ισχυρίζεται ότι η δικηγορική εταιρεία Δρ XXXXX Π. Ποιητής & Σία ΔΕΠΕ ενεγράφη κατά ή περί τις 21/10/2014, ήτοι 10 και πλέον έτη μετά την εγγραφή του εμπορικού σήματος του Ενάγοντα και σχεδόν 30 έτη μετά την αρχική καταχώρηση του εμπορικού σήματος Dr Poetis και/ή Dr Poetis and Co , Patent & Trade Mark Agents (6η προδικαστική ένσταση), ▬ Ισχυρίζεται ότι η Έκθεση Απάιτησης και το Κλητήριο Ένταλμα επιδόθηκαν στον Εναγόμενο και όχι στη δικηγορική Εταιρεία (7η προδικαστική ένσταση). Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Εν πρώτοις επισημαίνεται ότι το τι εξετάζεται στην παρούσα Αίτηση είναι μόνο το κατά πόσο οι εγειρόμενες στην Υπεράσπιση των Εναγομένων «προδικαστικές ενστάσεις» στις παραγράφους 1-8 θα πρέπει να αποφασιστούν πριν την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης και όχι το βάσιμο ή μη των εν λόγω ενστάσεων. Κατά συνέπεια οποιαδήποτε αναφορά η οποία έχει ως αντικείμενο την ουσία των πιο πάνω ενστάσεων δεν θα απασχολήσει το Δικαστήριο Με δεδομένο ότι το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση γεγονότων και τον καθορισμό των δικαϊκών τους συνεπειών είναι η ακροαματική διαδικασία σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 33 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, το ερώτημα που, κατά την εκτίμηση μου, πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο οι προδικαστικές ενστάσεις που εγείρονται στην Υπεράσπιση του Εναγόμενου, αντικείμενο της υπό κρίση Αίτησης, αφορούν σε αμιγώς νομικά ζητήματα. Στρεφόμενη στις προδικαστικές ενστάσεις τα ζητήματα: i. Αν ο Εναγόμενος χρησιμοποιεί καλόπιστα το όνομα του (δέστε πρώτη προδικαστική ένσταση), ii. Αν ο Ενάγων γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Εναγόμενος έλαβε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών καθώς και τον τίτλο του διδάκτορα (δέστε πρώτη δεύτερη προδικαστική ένσταση), iii. Αν ο Ενάγων επέδειξε αδιαφορία για μακρό χρονικό διάστημα αναφορικά με το δικό του εμπορικό σήμα (δέστε δεύτερη προδικαστική ένσταση), iv. Αν υπήρξε ταυτόχρονη χρήση αφού τόσο το «Δρ. XXXXX Π. Ποιητής» όσο και το «Δρ. XXXXX Π. Ποιητής & Σία» χρησιμοποιούνταν από τον καιρό που ο Ενάγων βρισκόταν στη Γερμανία χωρίς οποιαδήποτε αντίδραση από τον Ενάγοντα (δέστε τρίτη προδικαστική ένσταση), v. Αν δεν μπορεί να αρνηθεί ο Ενάγων ότι ο Εναγόμενος έχει διδακτορικό γιατί από το 1975 γνώριζε για αυτό το θέμα (δέστε τέταρτη προδικαστική ένσταση), vi. Αν ο Εναγόμενος είχε εγγράψει μαζί με την εκλιπούσα σύζυγο του XXXXX τον δικηγορικό συνεταιρισμό «Δρ. XXXXX Π. Ποιητής & Σία» το 1990 (δέστε πέμπτη προδικαστική ένσταση), vii. Αν ο Έφορος Εταιρειών ενέγραψε τη δικηγορική εταιρεία με το όνομα «Δρ. XXXXX Π. Ποιητής & Σία» την οποία αποδέχτηκε και ο Γενικός Εισαγγελέας και ο Παγκύπριος Δικηγορικός Σύλλογος χωρίς να καταχωρηθεί προσφυγή από πλευράς του Ενάγοντα (δέστε έκτη προδικαστική ένσταση), viii. Αν η επίδοση της Έκθεσης Απαίτησης στην παρούσα Αγωγή στο δικηγορικό γραφείο «Δρ. XXXXX Π. Ποιητής & Σία ΔΕΠΕ» σημαίνει ότι ο Ενάγων αναγνωρίζει το όνομα της εταιρείας (δέστε έβδομη προδικαστική ένσταση), ix. Αν στην ρηθείσα «Δρ. XXXXX Π. Ποιητής & Σία» υπάρχουν και άλλοι εταίροι που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα υπόθεση (δέστε όγδοη προδικαστική ένσταση), δεν συνιστούν, κατά την κρίση μου, αμιγώς νομικά ζητήματα, ούτε και περιορίζονται σε αμιγώς νομικά ζητήματα αλλά αποτελούν το υπόβαθρο της μεταξύ των διαδίκων διαφοράς έτσι ώστε να απαιτείται η διακρίβωση των σχετικών γεγονότων κατόπιν προσκόμισης της αναγκαίας μαρτυρίας. Όπως προκύπτει, οι προδικαστικές ενστάσεις που εγείρονται από την Υπεράσπιση, αντικείμενο της υπό εξέταση Αίτησης για προδικαστική τους εκδίκαση, αποτελούν μέρος των ισχυρισμών που ο Εναγόμενος προβάλλει στο πλαίσιο της Υπεράσπισης του στην παρούσα Αγωγή και δεν βασίζονται επί ενός κοινού υποβάθρου γεγονότων. Επισημαίνεται εν προκειμένω ότι στην παρούσα υπόθεση δεν έχει κατατεθεί από τους συνηγόρους παραδεκτό πλαίσιο γεγονότων σύμφωνα με το οποίο το Δικαστήριο πρέπει να προσεγγίσει το όλο ζήτημα που τίθεται. Επομένως το ερώτημα που τίθεται προς απάντηση είναι κατά πόσο υπάρχουν ενώπιον του Δικαστηρίου αναντίλεκτα και/ή παραδεκτά γεγονότα, όπως φαίνονται μέσα από τα δικόγραφα, για να μπορέσει το Δικαστήριο να προσεγγίσει το υπό κρίση θέμα. Είναι σαφές, κατά την άποψη μου, ότι η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι αρνητική. Από την Αίτηση και την Ένσταση, τις αγορεύσεις των μερών αλλά, κυρίως, τα δικόγραφα που είναι καταχωρημένα στο φάκελο δεν προκύπτει πλαίσιο παραδεκτών ή μη αμφισβητούμενων γεγονότων. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Πιερίδης v. Keshishian κ.ά.

(1996)1(Α) A.A.Δ. 224: «Τίθεται ζήτημα νομικού σημείου το οποίο μπορεί να εκδικαστεί προκαταρκτικά μόνο πάνω στη βάση παραδεκτού πραγματικού υπόβαθρου. Κάθε δε τέτοιο σημείο υποχρεωτικά κρίνεται με γνώμονα τη δοσμένη πραγματική θεμελίωση του.» Η ίδια αρχή διατυπώθηκε και στην υπόθεση Karik Banka D.D. v. Χαρίλαος Αποστολίδης Σία Λτδ

(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 530, ως εξής: «Συμφωνούμε με την πρωτόδικη άποψη ότι, εν προκειμένω, νομικό ζήτημα σε σχέση με αυτή θα μπορούσε να εξεταστεί μόνο κατόπιν πλήρους διακρίβωσης του συνόλου των δεδομένων τα οποία συνέθεταν την περίπτωση και τα οποία δεν υπήρχαν στην ολότητά τους ως σταθερό σημείο αναφοράς σε εκείνο το στάδιο.» Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές και έχοντας υπόψη όλα τα ενώπιον μου στοιχεία που αφορούν την παρούσα περίπτωση, καθίσταται εμφανές ότι οι προδικαστικές υπερασπίσεις και/ή ενστάσεις του Εναγόμενου βασίζονται σε πραγματικό υπόβαθρο το οποίο τελεί υπό αμφισβήτηση. Όπως συνάγεται, η παρούσα περίπτωση δεν είναι μια από τις περιπτώσεις όπου τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά ώστε τα συζητούμενα θέματα να αποκρυσταλλώνονται σε καθαρά νομικά θέματα. Κατά συνέπεια και με δεδομένο ότι το πραγματικό υπόβαθρο τελεί υπό αμφισβήτηση δεν θα μπορούσε οι προδικαστικές αυτές ενστάσεις να ακουστούν έξω από το πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας προδικαστικά αλλά προκύπτει η ανάγκη διεξαγωγής ακροαματικής διαδικασίας προς διαπίστωση των πραγματικών γεγονότων που συνθέτουν την επίδικη διαφορά. Κατάληξη Κατ΄ακολουθίαν όλων των πιο πάνω και για τους λόγους που αναφέρθηκαν ανωτέρω η υπό κρίση Αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη και, συνεπώς, απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, ο Καθ΄ου η Αίτηση/Ενάγων δικαιούται στα έξοδα του. Ο Αιτητής/Εναγόμενος να καταβάλει στο τέλος της υπόθεσης τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε The heirs of the late Theodora Panagi v. The Administrator of the Estates of the late Stylianos Mandiatis

(1963)2 C.L.R 167, Michaelides v. Diakou

(1968)1 C.L.R 392 και Papamichael v. Chacholiades

(1970)C.L.R 305. [2] Δέστε Paikkos v. Kontemeniotis

(1989)1 C.L.R. 50, Grindlays Bank Limited v. Christodoulos Demetriades & Co Ltd and others

(1987)1 C.L.R. 461. [3] Δέστε Malachtou v. Armefti and Another

(1984)1 C.L.R. 548. [4] Δέστε Theodora Panayi v. The Administrators of the Estate of the Stylianos Mandriotis

(1963)2 C.L.R. 167, Hambou v. Thoma

(1987)1 C.L.R. 370. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο