ΓΕΩΡΓΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΔΕΛΦΟΙ ΛΥΤΡΑ κ.α. ν. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 493/2019, 12/8/2019

(1), 5 και 6 του Κεφ.6, στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, στις αρχές της Επιείκειας, συμφυείς εξουσίες και νομολογία του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Π. Λύτρα Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της XXXXX Λύτρα εκ μέρους του εαυτού της και του Ενάγοντα 1 που είναι συνεταιρισμός. Σε αυτή αναφέρονται εν συνόψει τα εξής: · Ο Ενάγων 1 συνεταιρισμός είναι ιδιοκτήτης των ακόλουθων ακινήτων:

1. Αρ. εγγραφής 0/3XXX9 αρ. Τεμαχίου 5X
3. Αρ. Εγγραφής 0/3XXX8, αρ.Τεμαχίου 5X
5. Αρ. Εγγραφής 0/2XXX9, αρ. Τεμαχίου 5X
7. Αρ. Εγγραφής 0/3XXX8, αρ. Τεμαχίου 7X
9. Αρ. Εγγραφής 0/2XXX2, αρ. Τεμαχίου 6X
11. Αρ. Εγγραφής 0/3XXX6, αρ. Τεμαχίου 7X6 το ½.
12. Αρ. Εγγραφής 0/2XXX7, αρ. Τεμαχίου 2X
14. Αρ. Εγγραφής 0/3XXX4, αρ. Τεμαχίου 8X
16. Αρ. Εγγραφής ο/2XXX4, αρ. Τεμαχίου 2X
18. Αρ. Εγγραφής 0/3XXX8, αρ. Τεμαχίου 8X
20. Αρ. Εγγραφής 0/2XXX9, αρ. Τεμαχίου 2X
22. Αρ. Εγγραφής 0/2XXX6, αρ. Τεμαχίου 2X
24. Αρ. Εγγραφής 0/2XXX5, αρ. Τεμαχίου 8X
26. Αρ. Εγγραφής 0/2XXX4, αρ. Τεμαχίου 8X
28. Αρ. Εγγραφής 0/2XXX3, αρ. Τεμαχίου 8X
29. · Δυνάμει Συμβολαίου ημερ. 6/3/2019 (Τεκμήριο 1) η ομνύουσα/Ενάγουσα 2 έχει αγοράσει το 60% των δύο υπόλοιπων συνεταίρων του Συνεταιρισμού. · Περαιτέρω ασκεί διοίκηση του Συνεταιρισμού με βάση Απόφαση του Ε.Δ. Λευκωσίας στην Αγωγή 4108/2015 (Τεκμήριο 2). · Στις 18/2/2003 οι τότε συνέταιροι του Ενάγοντα 1 XXXXX Λύτρας, XXXXX Λύτρας και XXXXX Λύτρας ενέγραψαν Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης την Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ. Μέτοχοι στην Εταιρεία ήταν ο αποβιώσας XXXXX Λύτρας με 40% και ανά 30% οι XXXXX και XXXXX Λύτρα. · Μετά την εγγραφή της Εταιρείας και με την ανοχή του Συνεταιρισμού τη διαχείριση των 1850 αγελάδων ανέλαβε να διαχειρίζεται η Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ. · Μέχρι το Μάρτιο του 2014 η Εταιρεία λειτουργούσε κανονικά και υπό τον έλεγχο του αποβιώσαντα πατέρα της Ενάγουσας 2 XXXXX Λύτρα. Μετά το θάνατο του XXXXX Λύτρα οι θείοι της Ενάγουσας 2 XXXXX και XXXXX Λύτρα την απέπεμψαν από το Δ.Σ. με σκοπό την ολοκληρωτική διαχείριση της φάρμας από αυτούς. · Η Ενάγουσα 2 και η αδελφή της XXXXX Λύτρα απέκτησαν από 20% της Γεωργοκτηνοτροφικής Εταιρείας Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ, το οποίο ανήκε στον αποβιώσαντα XXXXX Λύτρα. · Διευθυντής της φάρμας όσον αφορά τη λειτουργία και τροφοδοσία καθώς και τη διαχείριση των καθημερινών υποθέσεων της Εταιρείας ήταν η Ενάγουσα
30. · Παρόλη τη συμμετοχή της στη λειτουργία της Γεωργοκτηνοτροφικής Εταιρείας Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ, οι θείοι της διά των αντιπροσώπων τους θυγατέρων τους XXXXX και XXXXX Λύτρα την απέκλεισαν εντελώς από την οικονομική διαχείριση. · Λόγω της πιο πάνω κατάστασης κατέθεσε την Αίτηση 42/2017 για διάλυση της Γεωργοκτηνοτροφικής Εταιρείας Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ, λόγω καταπιέσεως της μειοψηφίας (Τεκμήριο 3). · Το Ε.Δ. Λάρνακας με Απόφαση του ημερ. 17/1/2018 και Διάταγμα ημερ. 26/1/2018 (Τεκμήριο 4) αποφάσισε ότι πράγματι υπήρξε καταπίεση και εξέδωσε Διάταγμα εκκαθάρισης της Εταιρείας και Εκκαθαριστής/Παραλήπτης διορίστηκε ο Επίσημος Παραλήπτης. · Τελικώς, παρά τις αντιρρήσεις των XXXXX και XXXXX Λύτρα, στις 6/3/2019 συνήφθη η Συμφωνία Πώλησης των μετοχών τους στην Ενάγουσα 2 έναντι ανταλλάγματος €3.000.000, ως προνοείται στο Τεκμήριο
31. Οι μεταβιβάσεις των μετοχών, σύμφωνα με το Τεκμήριο 1, συμφωνήθηκαν όπως γίνουν μετά την αποχώρηση του Εκκαθαριστή. · Εντελώς παράνομα ο Εναγόμενος 1 καταχώρησε ενδιάμεση Αίτηση στη Γενική Αίτηση 42/2017 εκ μέρους της Εναγόμενης 2, όπως η Εκκαθάριση συνεχιστεί από τον Εναγόμενο
32. · Με Αίτηση της Ενάγουσας 2 ημερ.13/3/2019 (Τεκμήριο 5) ζήτησε τον παραμερισμό του διατάγματος ημερ. 5/3/2019 (Τεκμήριο 6). Η Αίτηση ακύρωσης του διατάγματος διορισμού του Εναγόμενου 1 ως Εκκαθαριστή είναι αντικείμενο εκδίκασης στη Γενική Αίτηση 42/
33. · Στις 2/4/2019 η Ενάγουσα 2 επέδωσε τόσο στον Εναγόμενο 1 όσο και στην Εναγόμενη 2 απαίτηση όπως εκκενώσουν τα υποστατικά του Συνεταιρισμού (Τεκμήριο 7). Παρόλη την Ειδοποίηση, ο Εκκαθαριστής, του οποίου τη νομιμότητα η ομνύουσα αμφισβητεί και θα εκδικαστεί στο πλαίσιο της Γενικής Αίτησης 42/2017, συνεχίζει να κατέχει και να διαχειρίζεται παράνομα την επιχείρηση που ουσιαστικά ανήκει στον Ενάγοντα 1 συνεταιρισμό. Αν η Εταιρεία και ο Εναγόμενος 1 ήσαν απλώς αδειούχοι ή επισκέπτες χωρίς αντάλλαγμα η άδεια παραμονής τους στα υποστατικά του Εναγόμενου 1 τερματίστηκε στις 2/4/
34. · Η Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ έχει ιδιοκτησία μια θεριστική μηχανή και ένα τρακτέρ. Ακόμη και το σύνολο των ζώων που είναι περίπου 1950, αν και είναι εγγεγραμμένα στις κτηνιατρικές υπηρεσίες επί της Εταιρείας ουσιαστικά ανήκουν στο συνεταιρισμό διότι τα ζώα αυτά αποτελούν απογόνους των αρχικών αγελάδων που ο συνεταιρισμός έδωσε άδεια διαχείρισης χωρίς αντάλλαγμα στην Εταιρεία. · Ο Εκκαθαριστής είναι διπλωματούχος λογιστής/ελεγκτής και Σύμβουλος Αφερεγγυότητας χωρίς οποιαδήποτε ιδέα στη διαχείριση φάρμας αγελάδων, ενεργεί δε εντελώς ερασιτεχνικά στη βάση των συμβουλών του Γ.Πάρπα, ο οποίος δεν μπορεί να αφιερώσει ολόκληρο οκτάωρο στη διαχείριση της περιουσίας λόγω των αναγκών της δικής του φάρμας. Το αποτέλεσμα της αμελούς διαχείρισης είναι η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της Εταιρείας. · Τόσο ο Εναγόμενος 1 όσο και η Εναγόμενη 2 ενεργούν περιφρονητικά προς τους Ενάγοντες. · Υπάρχει κίνδυνος αποξένωσης περιουσιών του Ενάγοντα 1 χωρίς να υπάρχει ασφάλεια επανάκτησης της ζημιάς διότι το Διάταγμα Διορισμού του Εναγόμενου 1 ως Εκκαθαριστή προνοεί κατάθεση εγγύησης €250.000 ζημιά που έχει ήδη προκληθεί στον Ενάγοντα
35. · Η Εταιρεία έχει οικονομικές υποχρεώσεις προς την Εναγόμενη 2, όμως το ισχυριζόμενο χρέος παρουσιάζει υπερχρεώσεις. Ένσταση Εναγόμενου 1 Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση τόσο από τον Εναγόμενο 1 όσο και από τον Εναγόμενο
36. Σε κάποιο στάδιο της διαδικασίας η Αίτηση απεσύρθη καθόσον φορά την Εναγόμενη 2 και παρέμεινε μόνο σε σχέση με τον Εναγόμενο
37. Στην Ένσταση του Εναγόμενου 1 καταγράφοντα συνολικά 11 λόγοι ΄Ενστασης. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται και οι ακόλουθοι λόγοι: § Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.4/
38. § Τόσο η Αγωγή όσο και η Αίτηση έχουν εγερθεί και προωθούνται για αλλότριους σκοπούς και/ή καταχρηστικά αποσκοπώντας στην ανάληψη των εργασιών της Εταιρείας από την Ενάγουσα 2 εις βάρος όλων των ανεξασφάλιστων πιστωτών που έχουν να λαμβάνουν περί τα €25,000.00 και/ή αποσκοπούν στην καθυστέρηση ή παρεμπόδιση του έργου του Εκκαθαριστή και/ή στην αναστολή και/ή παύση της Εκκαθάρισης. § Υπάρχει παραπλάνηση και/ή παράλειψη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων ειδικά σε σχέση με το τί πραγματικά έγινε σε σχέση με τις ενέργειες του Εκκαθαριστή και/ή γεγονότα που αφορούν στην κατοχή των επίδικων ακινήτων από την Εταιρεία. § Υπάρχει σοβαρός και ορατός κίνδυνος σε περίπτωση έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος οι Αιτητές να αποξενώσουν την κινητή περιουσία της Εταιρείας. § Το αιτούμενο διάταγμα διαφοροποιεί το status quo και/ή αποτελεί καταπάτηση των δικαιωμάτων του Εκκαθαριστή, ο οποίος διορίστηκε δυνάμει Διατάγματος του Δικαστηρίου. § Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης. § Δεν είναι δίκαιο, ούτε εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα. § Δεν παρουσιάζονται πλήρη και επαρκή στοιχεία αναφορικά με το κατ΄ ισχυρισμό αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης. Ούτε στοιχειοθετείται οποιαδήποτε των θεραπειών του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου 1 στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: · Στις 11/8/1967 συστάθηκε ο συνεταιρισμός υπό την ονομασία Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Α/φοί Λύτρα (εφεξής ο Συνεταιρισμός). Αρχικοί συνέταιροι του Συνεταιρισμού ήταν τα αδέρφια XXXXX, XXXXX και XXXXX Λύτρα (εφεξής Αδελφοί Λύτρα) κατέχοντες το 40%, 30% και 30% του κεφαλαίου του Συνεταιρισμού αντίστοιχα. Οι Αδελφοί Λύτρα ήταν από κοινού υπεύθυνοι για τη διεύθυνση των εργασιών του Συνεταιρισμού με τον XXXXX Λύτρα Γραμματέα και Ταμία αλλά και εξουσιοδοτημένο όπως με την υπογραφή του δεσμεύει και τους λοιπούς συνεταίρους. · Οι Αδελφοί Λύτρα στις 18/2/2003 προχώρησαν στη σύσταση της Εταιρείας Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ (εφεξής η Εταιρεία). Μέτοχοι της Εταιρείας ήταν οι Αδελφοί Λύτρα με τα ίδια ποσοστά ως στο Συνεταιρισμό και αξιωματούχοι τα αδέλφια Λύτρα και η Ενάγουσα
39. · Την 1/3/2003 αποφασίστηκε στην πρώτη συνεδρία του Δ.Σ. της Εταιρείας όπως η δραστηριότητα του Συνεταιρισμού αναληφθεί από την Εταιρεία αναδρομικά από 1/1/2003 καθώς και όπως η Εταιρεία εργοδοτήσει όλο το προσωπικό που εργοδοτεί ο Συνεταιρισμός. · Κατά την ίδρυση της Εταιρείας το 2003 πρόθεση και σκοπός των Αδελφών Λύτρα ήταν να μεταβιβαστούν όλα τα περιουσιακά στοιχεία και εργασίες του Ενάγοντα 1 στην Εταιρεία στο πλαίσιο αναδιοργάνωσης της επιχείρησης τους για φορολογικούς κυρίως λόγους. Λόγω του ότι οι Ομόρρυθμες Εταιρείες δεν ήταν δυνατό να περιληφθούν κατά τη συγκεκριμένη περίοδο σε τέτοια αναδιοργάνωση και προς αποφυγής καταβολής τεράστιων ποσών σε φορολογίες, μεταβιβαστικά και άλλα τέλη, αποφασίστηκε όπως τα ακίνητα ιδιοκτησίας του Συνεταιρισμού παραμείνουν στο όνομα του Συνεταιρισμού. · Δυνάμει εγγράφου υπό την ονομασία Διαχειριστήριο Έγγραφο που συνήφθη στις 14/11/2005 μεταξύ της Εταιρείας και του Συνεταιρισμού, η πρώτη έχει καταστεί αντιπρόσωπος του τελευταίου όσον αφορά τα επίδικα ακίνητα (Τεκμήριο 1). · Στην πιο πάνω βάση η Εταιρεία κατέστη πλέον η αποκλειστική κάτοχος/ιδιοκτήτης αναλαμβάνοντας όλα τα έξοδα που αφορούν στα ακίνητα του Ενάγοντα και της οικογένειας Λύτρα γενικότερα, περιλαμβανομένων των εξόδων για καλυτέρευση των εγκαταστάσεων, αγορά καινούργιου και συντήρηση υφιστάμενου εξοπλισμού, ανάπτυξη των χωραφιών, ανέγερση νέων υποστατικών κτλ. · Με το θάνατο του XXXXX Λύτρα κατέστησαν πλέον συνέταιροι του συνεταιρισμού στις 7/3/2014 στη θέση του αποβιώσαντα, οι θυγατέρες του Ενάγουσα 2 και Κλεοπάτρα Λύτρα με ποσοστό 20% έκαστη. Κατά το ίδιο ποσοστό κατέστησαν και μέτοχοι στην Εταιρείας. · Από τις 27/2/2017 η διαχείριση/διεύθυνση του Συνεταιρισμού εκτελείται από την Ενάγουσα 2, η οποία ουδέποτε ήγειρε θέμα παράνομης επέμβασης της Εταιρείας στα ακίνητα του Συνεταιρισμού, όπως δεν ήγειρε οποιοδήποτε ισχυρισμό ότι τα περιουσιακά στοιχεία της Εταιρείας ανήκουν δήθεν στον Ενάγοντα
40. · Στις 26/1/2018 εκδόθηκε Διάταγμα Εκκαθάρισης της Εταιρείας διορίζον τον Επίσημο Παραλήπτη Εκκαθαριστή ενώ στις 5/3/2019 διάταγμα αντικατάστασης του Επίσημου Παραλήπτη από τον ομνύοντα/Εναγόμενο
41. Μέρος της Ένορκης Δήλωσης του Εναγόμενου 1 αναλώνεται στη συμπεριφορά και στάση της Ενάγουσας 2 και του δικηγόρου XXXXX Αγγελίδη από το διορισμό του μέχρι και τις 17/5/
42. Περαιτέρω, ο ομνύοντας ισχυρίζεται ότι, πέραν του ότι δεν τεκμηριώνεται οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα στη βάση του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης, οι Αιτητές κωλύονται να εγείρουν τέτοιους ισχυρισμούς αφού ο Συνεταιρισμός και οι συνέταιροι του στη βάση των κατωτέρω πράξεων και/ή συμπεριφοράς του Συνεταιρισμού και/ή των συνεταίρων (α) μεταβίβασαν όλες τις εργασίες του Ενάγοντα 1 στην Εταιρεία, (β) μετέφεραν όλο το προσωπικό του Ενάγοντα 1 στην Εταιρεία, (γ) διόρισαν την Εταιρεία αντιπρόσωπο και διαχειριστή των ακινήτων του μέχρι και δικαίωμα είσπραξης επιχορηγήσεων και επιδοτήσεων, και (δ) ουδέποτε ήγειραν θέμα παράνομης επέμβασης, καίτοι η Εταιρεία βρίσκεται σε εκκαθάριση εδώ και 1½ έτος περίπου και η Ενάγουσα 2 διευθύνει στον Συνεταιρισμό πέραν των δύο ετών. Περαιτέρω, ο ομνύοντας προβάλλει ότι η Αγωγή στρέφεται κατά λανθασμένου προσώπου καθότι τα ακίνητα κατέχονται από την Εταιρεία διά μέσω του ιδίου υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστή βάσει σχετικού Δικαστικού Διατάγματος ημερ. 5/3/2019 και όχι προσωπικά. Προβάλλει ακόμη ότι ο Εκκαθαριστής δεν είναι αντιπρόσωπος της Εναγόμενης 2, η οποία σε κανένα σημείο τεκμηριώνεται ή έστω φαίνεται, να επεμβαίνει στα επίδικα ακίνητα. Τέλος αναφέρεται ότι η Εταιρεία παραμένει αντιπρόσωπος και/ή πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Συνεταιρισμού στο βαθμό που αφορά τα επίδικα ακίνητα δυνάμει εγγράφου αντιπροσωπείας ημερ. 14/11/2005, το οποίο δεν έχει ανακληθεί. Σε ό,τι αφορά το ζήτημα της ανεπανόρθωτης ζημιάς ο ομνύοντας προβάλλει ότι ο Ενάγοντας και οι συνέταιροι του, οι οποίοι είναι προσωπικά υπεύθυνοι για τα χρέη του, δεν πρόκειται να υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη αλλά, αντιθέτως, θα επωφεληθούν αφού θα μειώσουν την έκθεση των ανεξασφάλιστων πιστωτών. Επιπλέον ισχυρίζεται ότι τα επίδικα ακίνητα αποτελούν γεωργικά χωράφια στην Αθηαίνου με πολύ χαμηλή ενοικιαστική αξία και ότι η επαγγελματική ασφαλιστική κάλυψη του ομνύοντα καθώς και η οικονομική επιφάνεια της Καθ΄ ης η Αίτηση δύνανται να καλύψουν οποιαδήποτε ζημιά ήθελε αποδειχθεί. Σε μεταγενέστερο στάδιο κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου καταχωρήθηκαν συμπληρωματική ένορκη δήλωση τόσο από πλευράς των Εναγόντων όσο και από πλευράς του Εναγόμενου
43. Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση και από την Εναγόμενη 2 η οποία συνοδεύετο από ένορκη δήλωση. Με δεδομένο ότι κατά το στάδιο της ακρόασης η υπό κρίση Αίτηση απεσύρθη καθόσον αφορά την Εναγόμενη 2, παρέλκει η οποιαδήποτε αναφορά σε αυτή. Νομική Πτυχή Προτού προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα που έχουν εγερθεί και για τα οποία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων έχουν αναφερθεί με εμπεριστατωμένο και άκρως βοηθητικό τρόπο για το Δικαστήριο τόσο στις γραπτές όσο και προφορικές αγορεύσεις τους θεωρώ κατάλληλο στάδιο να συνοψίσω τη νομική πτυχή που διέπει Αιτήσεις για Προσωρινά Διατάγματα. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών Διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς[1]. Το Άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων Διαταγμάτων.[2] Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το Άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32

(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ΄αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα[3]. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence), η οποία θα χρειαστεί σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος[4]. Ωστόσο, τονίζω ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης[5]. Eφαρμογή Νομικών Αρχών στα Γεγονότα της Υπόθεσης Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση με βάση τις προϋποθέσεις που τίθενται στο Άρθρο 32 του Ν.14/60. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση υπενθυμίζεται ότι, με βάση τη νομολογία, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος αποκαλύπτεται στη βάση του καταχωρημένου δικογράφου και αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης του Ενάγοντα. Βασικά εκείνο το οποίο εξετάζεται αναφορικά με την πρώτη προϋπόθεση είναι το κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στον νόμο αιτία αγωγής, η οποία, αν επιτύχει, θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας. Στη προκειμένη περίπτωση με βάση τις επιζητούμενες στο Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα θεραπείες διαφαίνεται ότι η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή βασίζεται στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης. Σε αυτή τη βάση διαπιστώνεται ότι η πρώτη προϋπόθεση πληρούται. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, επαναλαμβάνω ότι είναι αρκετό ο ενάγων να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Ο Ενάγων πρέπει να αναφέρεται σε γεγονότα που θα πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας, η δε ικανοποίηση του εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται σ΄ αυτό το στάδιο από τις ένορκες δηλώσεις και από τυχόν προφορική μαρτυρία σε περίπτωση αντεξέτασης, κάτι που στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει ζητηθεί από οποιαδήποτε από τις αντίδικες πλευρές. Επισημαίνεται ότι σε σχέση με την δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32, η προοπτική επιτυχίας εξετάζεται σε συνάρτηση και με την αντίθετη εκδοχή. Όπως υπεδείχθη στην Απόφαση Κωνσταντίνος Λόρδος κ.ά ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε143/2015, Απόφαση ημερ. 23.3.17 «τηρουμένης της αρχής ότι το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία, οφείλει πάντως να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης εκείνου του διαδίκου ο οποίος ζητά ενδιάμεση θεραπεία.». Στην υπόθεση Σεβαστού v. Σεβαστού

(2002)1 Α.Α.Δ. 1980, ελέχθη συναφώς ότι, «κάποια πρωταρχική, έστω, αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορεί το δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Έστω στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σε αυτό το στάδιο.» Η πλευρά των Εναγόντων/Αιτητών βασικά ισχυρίζονται ότι ο Εναγόμενος 1 παρανόμως επενέβη στα υποστατικά του Ενάγοντα 1 συνεταιρισμού επιδιώκοντας μέσω της παρούσας Αγωγής την έκδοση Διατάγματος που να απαγορεύει οποιαδήποτε επέμβαση του Εναγόμενου 1 στις εγκαταστάσεις του Ενάγοντα 1 που βρίσκονται στα 15 ακίνητα ιδιοκτησίας του συνεταιρισμού στοιχεία των οποίων αναφέρονται στην παράγραφο 1 της ένορκης δήλωσης της Ενάγουσας

1. Με δεδομένο ότι η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή στρέφεται εναντίον του Εναγόμενου προσωπικά το ερώτημα που προκύπτει εν προκειμένω είναι κατά πόσο με βάση την προσφερθείσα μαρτυρία υφίσταται ορατή πιθανότητα επιτυχίας εναντίον του Εναγομένου 1 στη βάση του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης. Αποτέλεσε κοινό έδαφος στην υπό κρίση Αίτηση ότι στις 26/1/2018 εκδόθηκε Διάταγμα Εκκαθάρισης της Εταιρείας Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ διορίζον τον Επίσημο Παραλήπτη Εκκαθαριστή ενώ στις 5/3/2019 Διάταγμα αντικατάστασης του Επίσημου Παραλήπτη από τον Εναγόμενο
2. Δεν έχει αμφισβητηθεί ότι η κατοχή των εγκαταστάσεων που ευρίσκονται στα επίδικα ακίνητα από τον Εναγόμενο 1 έγινε υπό την ιδιότητα του ως εκκαθαριστή της Εταιρείας Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ βάσει σχετικού Διατάγματος ημερ. 5/3/2019 και όχι προσωπικά. Μάλιστα η πλευρά των Εναγόντων μέσω της ένορκης δήλωσης της Ενάγουσας 2 στην παράγραφο 22 ξεκάθαρα αναφέρεται στην Εταιρεία ως την οντότητα που θεωρεί ότι παρανόμως επεμβαίνει στις εγκαταστάσεις που βρίσκονται στα αναφερόμενα ακίνητα του συνεταιρισμού. Η σχετική αναφορά έχει ως ακολούθως: «
3. Περαιτέρω είναι φανερό ότι εάν η εταιρεία και επομένως και ο Εναγόμενος 1 (παρόλο που η νομιμότητα του αμφισβητείται) ήταν απλώς αδειούχοι ή επισκέπτες, χωρίς αντάλλαγμα, των οποίων η άδεια παραμονής στα υποστατικά του Ενάγοντα 1 τερματίσθηκε στις 02/04/2019». Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ο Εναγόμενος 1 είναι εκκαθαριστής της Εταιρείας Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ έχει σημασία και πρέπει να υπομνησθεί η ιδιότητα και νομική υπόσταση του με βάση την πάγια επί του θέματος νομολογία. Εν πρώτοις και, σε συμφωνία με τα όσα έχει υποστηρίξει ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εναγόμενου 1, με την έκδοση ενός διατάγματος εκκαθάρισης τερματίζονται οι υπηρεσίες των διευθυντών της Εταιρείας και τις εξουσίες τους αναλαμβάνει ο εκκαθαριστής ο οποίος τις ασκεί ως αντιπρόσωπος της υπό εκκαθάριση εταιρείας. Σχετικές είναι οι ακόλουθες αναφορές στην υπόθεση Αναφορικά με την Εταιρεία Lindos Constructions Ltd (Σε Εκκαθάριση)

(1999)1 Α.Α.Δ. 1033: "[..] Αναμφισβήτητο είναι ότι με την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης τερματίζονται οι υπηρεσίες των διευθυντών της εταιρείας. ....[..] Μετά το διορισμό του Εκκαθαριστή, αποκλειστική ευθύνη για τη διαχείριση της περιουσίας της εταιρείας και των υποθέσεων της έχει ο ίδιος.[..]" Η κατοχή των ακινήτων και των εγκαταστάσεων τα οποία ευρίσκονται εντός αυτών και τα οποία (ακίνητα), με βάση τον ισχυρισμό της πλευράς των Εναγόντων, ανήκουν στον Ενάγοντα 1 συνεταιρισμό είναι προφανές ότι αποτελεί κατοχή από την Εταιρεία Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ και όχι από τον Εναγόμενο 1 προσωπικά ο οποίος, όπως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω, υπέχει την ιδιότητα του εκκαθαριστή της Εταιρείας δυνάμει σχετικού Δικαστικού Διατάγματος[6]. Επιπλέον για τους σκοπούς στοιχειοθέτησης του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης με δεδομένο ότι την κατοχή των εγκαταστάσεων στα επίδικα ακίνητα την έχει η Εταιρεία Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Α/φοί Γ.Χ.Γ. Λύτρα Λτδ, ουδεμία αναφορά γίνεται στην ένορκη δήλωση της Ενάγουσας 2 ότι υπάρχει πρόκληση ζημιάς στην περιουσία και τα επίδικα ακίνητα και/ή επέμβαση μόνιμου χαρακτήρα. Ως γνωστό το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι αδίκημα εναντίον της κατοχής ακινήτου και όχι της κυριότητας του. Όπως επισημαίνεται σχετικά στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 38 στην παράγραφο 1194, η επέμβαση συνίσταται σε παράνομη πράξη υποδεικνύουσα αμφισβήτηση και ενόχληση της κατοχής περιουσίας αντίθετα με την βούληση του κατόχου. Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι αγώγιμο από το πρόσωπο στου οποίου την κατοχή ευρίσκεται η ακίνητη ιδιοκτησία και τέτοιο πρόσωπο δύναται να αξιώσει αποζημιώσεις ή απαγορευτικό διάταγμα ή και τις δύο προαναφερόμενες θεραπείες. Επισημαίνεται εν προκειμένω ότι ο ιδιοκτήτης ο οποίος δεν έχει κατοχή δεν μπορεί να εναγάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία του με εξαίρεση την περίπτωση όπου υπάρχει πρόκληση ζημιάς στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα. Με άλλα λόγια όταν ο ιδιοκτήτης δεν είναι κάτοχος έχει δικαίωμα αγωγής μόνο στις περιπτώσεις πρόκλησης φυσικής ζημιάς στην περιουσία του ή αν η επέμβαση είναι μόνιμη. Ως εκ τούτου, ένας ένοικος ακίνητης ιδιοκτησίας που έχει την κατοχή της μπορεί να ενάγει για παράνομη επέμβαση σε σχέση με αυτήν, ενώ ο ιδιοκτήτης της που δεν την κατέχει δεν μπορεί, με εξαίρεση τις περιπτώσεις που αναφέρθηκαν ανωτέρω. Σχετική είναι η ακόλουθη περικοπή από την υπόθεση Γεώργιος Λάμπρου v. Ελένη Κεφάλα κ.ά.

(2000)1 Α.Α.Δ. 1516: «Η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι ουσιαστικά αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Adamou v. Christofi

(1974)1 C.L.R. 100, έστω και μικρός βαθμός κατοχής είναι αρκετός για να νομιμοποιεί τον ενάγοντα να εγείρει αγωγή εναντίον του εναγομένου. Στην υπόθεση Liasidou and Another v. Papademetriou

(1975)1 C.L.R. 122, λέχθηκε ότι κατοχή (possession) σημαίνει πραγματική κατοχή (occupation) ή φυσικό έλεγχο της περιουσίας. Ο ιδιοκτήτης που δεν έχει κατοχή δεν μπορεί να ενάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία του, με εξαίρεση την περίπτωση όπου υπάρχει πρόκληση ζημιάς στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα. (Δέστε Γεωργίου ν. Ανδρέα

(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2311, όπου η φύτευση δένδρων θεωρήθηκε ως επέμβαση μόνιμου χαρακτήρα που νομιμοποιούσε την ιδιοκτήτρια που ενοικίαζε το κτήμα σε άλλους να εγείρει αγωγή).»[7] Κατά παρόμοιο τρόπο στο Σύγγραμμα των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου, «Κεφ. 148, Αστικά Αδικήματα, Δίκαιο και Αποφάσεις» αναφέρονται σε σχέση με το συγκεκριμένο θέμα τα εξής (στη σελίδα 131): «Ποιος μπορεί να ενάγει - Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι ουσιαστικά αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Adamou ν. Christofi, έστω και μικρός βαθμός κατοχής είναι αρκετός για να νομιμοποιεί τον ενάγοντα να εγείρει αγωγή εναντίον του εναγόμενου.[..] Ο κύριος της περιουσίας - Όπως έχουμε δει, ο ιδιοκτήτης, που δεν έχει όμως κατοχή, δεν μπορεί να ενάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία του. Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση της πρόκλησης ζημιάς στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα.» Επίσης στη σελίδα 135 του πιο πάνω Συγγράμματος αναφέρονται τα εξής: «..το αδίκημα της επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι αδίκημα εναντίον κατοχής και ο ενάγων πρέπει να είναι κάτοχος. Όπου όμως η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα, τότε νομιμοποιείται ο κύριος να εγείρει αγωγή.». Στην υπό εξέταση περίπτωση, όπως ήδη έχει επισημανθεί ανωτέρω, ουδεμία μαρτυρία έχει προσφερθεί από πλευράς Εναγόντων/Αιτητών - ούτε καν υπήρξε οποιαδήποτε αναφορά στην ένορκη δήλωση της Π. Λύτρα - ότι στην περιουσία και στα επίδικα ακίνητα έχει προκληθεί ζημιά και/ή ότι υπήρξε επέμβαση μόνιμου χαρακτήρα. Στη βάση όλων όσων πιο πάνω έχουν αναφερθεί δεν διαφαίνεται εν προκειμένω η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας με αποτέλεσμα να μην πληρείται η δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32. Από τη στιγμή που διαπιστώνεται ότι δεν υφίσταται θέμα προοπτικής επιτυχίας περιττεύει η εξέταση των άλλων κριτηρίων. Θα ήταν, θεωρώ, αντιφατικό να μην υφίσταται η προϋπόθεση αυτή και να εξετάζονται τα υπόλοιπα κριτήρια. Ως εκ τούτου η οποιαδήποτε περαιτέρω εξέταση και ενασχόληση με τους υπόλοιπους λόγους που έχουν τεθεί και αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης κατά τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των δικηγόρων παρέλκει. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι συνεπώς η κατάληξη μου ότι δεν έχει αποδειχθεί η δεύτερη προϋπόθεση που θέτει το Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/60, κάτι το οποίο οδηγεί, αναπόφευκτα, στην απόρριψη της υπό κρίση Αίτησης. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, ο Καθ΄ου η Αίτηση/Εναγόμενος 1 δικαιούται στα έξοδα του. Οι Αιτητές/Ενάγοντες να καταβάλουν τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] * M Δέστε Decades v. Studio

(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσ ά

(1990)1 Α.Α.Δ. 704. 2 Δέστε Acropol Shipping Co Ltd v. Petros I. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi

(1978)1 C.L.R. 585, M & M Transport v. Εται ρεία Α στι κ ών Λ εω φ ορείων

(1981)1 C.L.R. 605, Odysseosv. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motovia Ltd

(1987)1 C.L.R.303, Pastella Marine Co Ltd v. National Iranian Tanker Co Ltd

(1987)1 C.L.R. 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd v. Global Cruises S.A.

(1989)1 Α.Α.Δ. 182, Ζεμενί δης ν. Ζεμενί δο υ

(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσολάκη ν. Στυλιανί δη

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 282), Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453. [3] Δέστε Bacardi v. Vinco

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 Ζην τί λη ς ν. Ανδρ έου

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Timberland

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Ά κη ς (Μετ α φο ρές Δε μά των) Εξ π ρές Λτ δ ν. C. Kokkouri Trading

(1998)1 Α.Α.Δ. 149. [4] Δέστε Hadjikyriacos Co Ltd v. United Biscuits UK Ltd

(1984)1 C.L.R. 263, 267-268, Δη μ οκ ρα τί α τη ς Σλοβενί ας ν. Beograbska Banka

(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, 235, P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802. [5] Δέστε Adidas v. Jonitexo Ltd

(1984)1 C.L.R. 263, Ά κη ς άλλω ς Γρηγό ρη ς Ν. Γρηγορί ου κ. α. ν. Χρι στι άν α Στ αύρ ου Χρι στ οφ όρ ου

(1995)1 Α.Α.Δ.

1. [6] Σχετικά με τις υποχρεώσεις εκκαθαριστή σε σχέση με την περιουσία που η υπό εκκαθάριση εταιρεία δικαιούται ή φαίνεται ότι δικαιούται είναι οι πρόνοιες του Άρθρου 231 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113 το οποίο προνοεί τα εξής: «
2. Όταν εκδόθηκε διάταγμα εκκαθάρισης ή όταν διορίστηκε προσωρινός εκκαθαριστής, ο εκκαθαριστής ή ο προσωρινός εκκαθαριστής, ανάλογα με την περίπτωση, λαμβάνει στον έλεγχο του ή στη φύλαξη του όλη την ιδιοκτησία και αγώγιμα δικαιώματα που η εταιρεία δικαιούται ή φαίνεται ότι δικαιούται.» [7] Δέστε, επίσης, Orams v. Αποστολίδη

(2006)1 Α.Α.Δ. 1402 όπου αναφέρθηκαν, μεταξύ άλλων και τα εξής: «Άλλο ζήτημα με το οποίο θεωρούμε σκόπιμο να ασχοληθούμε είναι εκείνο της κατοχής της προαναφερόμενης περιουσίας από τον εφεσίβλητο. Η αγωγή του εφεσίβλητου εναντίον των εφεσειόντων ήταν για παράνομη επέμβαση και η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι, ουσιαστικά, αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου. Ο ιδιοκτήτης που δεν έχει κατοχή δεν μπορεί να ενάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία του, με εξαίρεση την περίπτωση όπου υπάρχει πρόκληση ζημιάς στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα (Δέστε: Λάμπρου κ.ά. ν. Κεφάλα κ.ά.

(2000)1 Α.Α.Δ. 1516). Στην προκείμενη περίπτωση είναι προφανές ότι η επέμβαση των εφεσειόντων στην περιουσία του εφεσιβλήτου έχει μόνιμο χαρακτήρα και επομένως, κατ' εξαίρεση, ο εφεσίβλητος έχει καλό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εφεσειόντων παρά το ότι δεν έχει κατοχή της περιουσίας του (ένεκα της συνεχιζόμενης παράνομης Τουρκικής κατοχής και της, κατά συνέπεια, παρεμπόδισής του να το πράξει). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο