MWAINA ν. ΦΟΥΛΗΣ, Αρ. Αγωγής: 919/18, 12/2/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A54 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 919/18 ΜΕΤΑΞΥ: ....... MWAINA, ......... Λάρνακα Ενάγουσας και ...... ΦΟΥΛΗΣ, ......, Λάρνακα Εναγόμενου ---------------------------------------------------------------- Αίτηση ημερ.14.9.2018 Ημερομηνία: 12 Φεβρουαρίου 2019 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα-Αιτήτρια: κα Μιχαήλ για κα Μικελλίδου. Για τον Εναγόμενο-Καθ' ου η αίτηση: κα Στάλω Στυλιανού. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (μετά από διακοπή για μελέτη των γραπτών αγορεύσεων) Η Ενάγουσα στις 27.7.2018 καταχώρησε την παρούσα αγωγή εναντίον του Εναγόμενου με την οποία ζητά εναντίον του διάφορα διατάγματα, όπως επίσης γενικές αποζημιώσεις, παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις, τόκους και έξοδα. Στις 14.9.2018 δε, έχει καταχωρίσει την επίδικη αίτηση, με την οποία ζητά εναντίον του Εναγόμενου απαγορευτικά διατάγματα του τύπου να μην πλησιάζει την Ενάγουσα, να μην την παρενοχλεί και να μην την εκφοβίζει ή και την βρίζει. Επίσης, ζητούνται παραδειγματικές ή/και τιμωρητικές αποζημιώσεις για παρεμπόδιση του δικαιώματος της ιδιωτικής ζωής της Ενάγουσας συνεπεία συστηματικής και συνεχιζόμενης παρενόχλησης από τον Εναγόμενο, αιτητικό το οποίο βέβαια δεν έχει καμία θέση στην παρούσα αίτηση και ήδη από το σημείο αυτό αναφέρω ότι απορρίπτεται. Η αίτηση της Ενάγουσας βασίζεται στο Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου N14/60, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6, αρ.4-9, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο αρ.26 και 43, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1-9, στις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση δε, υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Ενάγουσας. Ο Εναγόμενος αντέδρασε στην εν λόγω αίτηση καταχωρώντας ένσταση εις την οποία καταγράφονται έντεκα συνολικά λόγοι ένστασης. Η ένσταση αυτή δε, βασίζεται, όπως και η αίτηση, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, αρ. 4-9, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο αρ.26 και 43, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1-9, στις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Ενώ η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Εναγόμενου. Η ακρόαση της υπόθεσης προχώρησε με αγορεύσεις στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που ευρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου και έχουν αναφερθεί πιο πάνω. Ενώ οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών επιχειρηματολόγησαν υπέρ της αίτησης και της ένστασης αντίστοιχα, μέσω γραπτών αγορεύσεων που έχουν παραδώσει ενωρίτερα σήμερα στο Δικαστήριο και τις οποίες, σημειώνω, είχα την ευκαιρία στο διάλειμμα που μεσολάβησε να μελετήσω. Δεν θα προβώ σε συγκεκριμένες αναφορές από τις αγορεύσεις των συνηγόρων, κάτι που θεωρώ θα ήταν άσκοπο, εκτός βέβαια αν πιο κάτω κριθεί αναγκαίο. Οι αρχές έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος με βάση το άρθρο 32 * του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, είναι οι ακόλουθες: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, (β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και (γ) Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557 και Papapetrou Bros Ltd v. Αντρούλλας Παπαπέτρου,
(2003)1 ΑΑΔ 741). * 32.-
(1)Τηρoυμέvoυ oιoυδήπoτε διαδικαστικoύ καvovισμoύ έκαστov δικαστήριov, εv τη ασκήσει της πoλιτικής αυτoύ δικαιoδoσίας, δύvαται vα εκδίδη απαγoρευτικόv διάταγμα (παρεμπίπτov, διηvεκές, ή πρoστακτικόv) ή vα διoρίζη παραλήπτηv εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας τo δικαστήριov κρίvει τoύτo δίκαιov ή πρόσφoρov, καίτoι δεv αξιoύvται ή χoρηγoύvται oμoύ μετ' αυτoύ απoζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νoείται ότι παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα δεv θα εκδίδεται εκτός εάv τo δικαστήριov ικαvoπoιηθή ότι υπάρχει σoβαρόv ζήτημα πρoς εκδίκασιv κατά τηv επ' ακρoατηρίoυ διαδικασίαv, ότι υπάρχει πιθαvότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιoύται εις θεραπείαv, και ότι εκτός εάv εκδoθή παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα, θα είvαι δύσκoλov ή αδύvατov vα απovεμηθή πλήρης δικαιoσύvη εις μεταγεvέστερov στάδιov. Η ύπαρξη των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει πόσο δίκαιο και εύλογο είναι να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. (βλ. Odysseos πιο πάνω και Χριστοφή Κουνούνα v. C. & A. Simonos Ltd,
(2002)1 ΑΑΔ 1361). Δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί (βλ. Κώστα Καλογήρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1 ΑΑΔ 1235). Η πρώτη προϋπόθεση, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (βλ. Odysseos πιο πάνω). Η δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχει ερμηνευθεί ως κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από «το ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Odysseos πιο πάνω). Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 2015). Το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 1653). Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας (βλ. Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd, Πολιτική Έφεση 145/2011, 13/6/2013). Η προοπτική επιτυχίας και η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας δε μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 ΑΑΔ 253, στη σελ. 257). Αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 32. Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά.
(1995)1 AAΔ 248). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει την πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα ή αν θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα των θεραπειών που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (βλ. Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1 ΑΑΔ 396). Κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή (βλ. M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v. Timberland Co.
(1997)1 AΑΔ 1799). Περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, όπως έχει υποδειχθεί μεταξύ άλλων στις υποθέσεις Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R.231 και Zena Company Ltd ν Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848. Στην υπόθεση Cambridge Nutrition Ltd v. British Broadcasting Corp. [1990] 3 All E.R. 523, έγινε δεκτό ότι στην ενάσκηση της εξισορροπητικής άσκησης μεταξύ της παρουσίασης σοβαρής υπόθεσης προς συζήτηση και του ισοζυγίου της ευχέρειας, ο χρηματικός παράγων για σκοπούς αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη, αλλά επενεργούν και άλλοι, όπως το δικαίωμα του BBC να μεταδώσει συγκεκριμένο πρόγραμμα στα πλαίσια της μετάδοσης προγραμμάτων δημοσίου ενδιαφέροντος. Στην υπόθεση Κυρισάββα ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Παντελούς Kωνσταντίνου Kκιζή κ.ά. v. Κύζη, ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Mαριτσούς Kωστή Kκιζή
(2001)1(B) Α.Α.Δ. 1245, επιβεβαιώθηκε η θέση ότι ο χρηματικός παράγων της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη προς ικανοποίηση του τρίτου κριτηρίου, όπως τα κριτήρια αυτά εξηγήθηκαν από τη νομολογία, μεταξύ άλλων, και, στην υπόθεση Οdysseos πιο πάνω. Τώρα, έχοντας μελετήσει με μεγάλη προσοχή τις ένορκες δηλώσεις των δύο πλευρών και όσα οι διάδικοι αναφέρουν στις ένορκες τους δηλώσεις η διαπίστωση του Δικαστηρίου είναι η εξής και υπεισέρχομαι αμέσως στην ουσία του πράγματος. Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας ομολογουμένως χαρακτηρίζονται από μια γενικότητα και αοριστία. Σημειώνω σχετικά πως η Αιτήτρια δεν έχει προσκομίσει οποιοδήποτε ιατρικό πιστοποιητικό, παρά την αναφορά της στην παράγραφο 20 της ένορκης δήλωσης της για επίσκεψη της στο Νοσοκομείο μετά το ισχυριζόμενο συμβάν της 19.6.2018 (ο Εναγόμενος παραδέχεται ότι έγινε ένα συμβάν κατά την εν λόγω ημερομηνία, όμως με την περιγραφή του δίδει μια εντελώς διαφορετική διάσταση στα πράγματα), ή ακόμα για το τρύπημα του τυμπάνου του αφτιού της, που αναφέρει στην παράγραφο 7 της ένορκης της δήλωσης, μετά από δυνατό κτύπημα που δέχθηκε από τον Εναγόμενο κατά τη θέση της. Ούτε έχει προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία από το Γραφείο Ευημερίας που λέει στην παράγραφο 12 της ένορκης της δήλωσης ότι υπάρχουν και αποδεικνύουν τα λεγόμενα της. Παρεμβάλλω εδώ ότι απλά η επισύναψη ενός εγγράφου από την Ενάγουσα-Αιτήτρια για το ότι κατήγγειλε τον Εναγόμενο-Καθ' ου η αίτηση σε συγκεκριμένες ημερομηνίες στην Αστυνομία (τεκμ.1 στην αίτηση) δεν αποδεικνύει τίποτε, πέραν από το ότι μετέβη σε συγκεκριμένες ημερομηνίες στην Αστυνομία και έκανε καταγγελία. Επίσης παρατηρώ ότι η Ενάγουσα-Αιτήτρια δεν έχει παρουσιάσει καμία έκθεση ψυχολόγου που να υποστηρίζει τα λεγόμενα της, έχοντας κατά νου την αναφορά της στην παράγραφο 14 της ένορκης της δήλωσης περί θεραπειών που κάνει για το ψυχολογικό στρες που της έχει δημιουργηθεί και στο πλαίσιο της προσπάθειας της να ξεπεράσει τα ψυχολογικά προβλήματα που της δημιουργεί ο Εναγόμενος. Ούτε και έχει παρουσιάσει αποδεικτικά, σημειώνω, για τα μηνύματα ή τα τηλεφωνήματα του Εναγόμενου τις ακατάλληλες ώρες που ισχυρίζεται. Με αυτά υπόψη και συνεκτιμώντας σε αυτά και τους αναντίλεκτους ισχυρισμούς του Εναγόμενου στις παραγράφους 11 και 12 της ένορκης του δήλωσης και συγκεκριμένα για την κλήση του Εναγόμενου να παρευρεθεί σε γιατρό όπου θα πήγαινε η ανήλικη, σε αντίθεση βέβαια των όσων η Ενάγουσα ισχυρίζεται και το φόβο της για τη σωματική της ακεραιότητα και επιπρόσθετα για τις απειλές της Ενάγουσας προς τον ίδιο, που υπό τις περιστάσεις έχουν τη δική τους σημασία, καταλήγω ότι η μαρτυρία της Ενάγουσας δεν πείθει και επαναλαμβάνω κρίνεται γενική και αόριστη σε βαθμό που κρίνω ότι η προϋπόθεση για την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή της, και υπό το φως της νομολογίας πιο πάνω, δεν πληρούται. Με αυτήν τη διαπίστωση του Δικαστηρίου παρέλκει θεωρώ η εξέταση οποιωνδήποτε άλλων προϋποθέσεων και απορρίπτω την αίτηση με έξοδα υπέρ του Εναγόμενου-Καθ' ου η αίτηση και εναντίον της Ενάγουσας-Αιτήτριας ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) . ........... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο