Ι. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ & Κ. ΠΑΠΕΥΘΥΜΙΟΥ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. FOCUS CAR REPAIRS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 76/18, 21/6/2019

(1)(α)(β)(γ)(δ)(ε), 30, 31, 32, στον Περί Καταπολέμησης Καθυστερήσεων Πληρωμών στις Εμπορικές Συναλλαγές Νόμο Ν. 123(Ι)/2012, στη Νομολογία, ως επίσης επί της συμφυούς εξουσίας και πρακτικής του Σεβαστού Δικαστηρίου. Η Αίτηση δε, συνοδεύεται από ένορκες δηλώσεις των κ.κ. XXXXX Ιακωβίδη, διευθυντή των Εναγόντων και του κ. XXXXX Γερολεμή, λογιστή τους. Ο κ. Ιακωβίδης στην ένορκη δήλωσή του αναφέρεται στη συνεργασία των μερών την περίοδο 10.2.2006 μέχρι 4.9.2015 και στην τήρηση χρεωστικού λογαριασμού όπου γίνονταν οι σχετικές χρεοπιστώσεις καθ' όλη τη διάρκεια της συνεργασίας, ενώ αναφέρει αναλυτικά τα συγκεκριμένα τιμολόγια που έχουν εκδοθεί από τους Ενάγοντες. Αναφέρει δε στη συνέχεια ότι οι Εναγόμενοι παρέλαβαν τα προϊόντα που ήταν της αρεσκείας τους και τα αποδέχθηκαν. Καταθέτει δε την κατάσταση λογαριασμού, πιο πάνω, ως Τεκμήριο 3 και αναφέρει ότι οι Εναγόμενοι παρά τις οχλήσεις τους δεν ανταποκρίθηκαν, παρά το γεγονός ότι δεν αμφισβήτησαν ποτέ το χρέος τους. Λέγει, ακόμα, ότι οι Εναγόμενοι δεν έχουν καμία υπεράσπιση και η εμφάνισή τους έγινε για σκοπούς καθυστέρησης. Ο κ. Γερολεμής είναι ο λογιστής των Εναγόντων και έχει ελέγξει τον χρεωστικό λογαριασμό των Εναγομένων στη βάση των τιμολογίων και των αποδείξεων που έχουν εκδοθεί και βεβαιώνει για την ορθότητα του. Επαναλαμβάνει δε ουσιαστικά ότι και ο Ιακωβίδης, πιο πάνω, ενώ επισυνάπτει τηλεομοιότυπο ημερομηνίας 16.12.2016 από τους λογιστές των Εναγομένων, εξηγώντας λεπτομερώς το περιεχόμενό του και όσα έγγραφα επισυνάπτονται σε αυτό. Η ένσταση των Εναγομένων Οι Εναγόμενοι αντέδρασαν στην επίδικη αίτηση καταχωρώντας ένσταση στις 2.11.2018, στην οποία αναφέρονται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης: «(α) Οι εναγόμενοι έχουν καλή υπεράσπιση στην αγωγή ή και στα θέματα της αγωγής τα οποία τους νομιμοποιούν να υπερασπιστούν στην αγωγή ή και να τους επιτραπεί να προβάλουν την υπεράσπιση τους. (β) Οι εναγόμενοι αποκαλύπτουν ικανά ή και επαρκή γεγονότα ή και τέτοια γεγονότα τα οποία τους νομιμοποιούν ή και δικαιολογούν την άδεια για προβολή της υπεράσπισης τους. (γ) Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις ή και απαιτήσεις ή προαπαιτούμενα της διαταγής 18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αφού ειδικότερα και χωρίς περιορισμό ως προς τα ανωτέρω, ο ενόρκως δηλών δεν γνωρίζει ούτε μπορεί να ορκίζεται θετικά ως προς όλα ή ουσιαστικά γεγονότα ή και πραγματικούς ισχυρισμούς των εναγόντων ούτε και επιβεβαιώνει την ισχυριζόμενη βάση αγωγής επιπλέον δε δεν αποκαλύπτονται τα ισχυριζόμενα τιμολόγια τα οποία κατά τους ενάγοντες συνιστούν το λογαριασμό ή και το ισχυριζόμενο υπόλοιπο. (δ) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις ή και τα στοιχεία που απαιτούνται υπό τις περιστάσεις ώστε οι εναγόμενοι να αποστερηθούν του δικαιώματος τους να ακουστούν στην υπόθεση ή να μην εφαρμοστεί το δικαίωμα της εκατέρωθεν ακρόασης. (ε) Η ένορκος δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι άκυρη ή και απαράδεκτη ή και χωρίς αποδεικτική αξία ή και δεν αποτελεί μαρτυρία ή και δεν μπορεί να στηρίξει ή να στήριζε την αίτηση ή οποιαδήποτε θεραπεία ή και δεν μπορεί να αποτελεί πραγματική βάση ή μαρτυρία αφού δεν συγκεκριμενοποιείται η πηγή πληροφόρησης ως απαιτούν οι σχετικοί διαδικαστικοί κανονισμοί η δε αόριστη παράθεση γενικών πηγών πληροφόρησης χωρίς προσδιορισμό δεν συνιστά αποκάλυψη πηγής πληροφόρησης αντιτίθεται δε στις επιτακτικές πρόνοιες της Διαταγής 39 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. (στ) Η αίτηση γίνεται καθυστερημένα ή και θα προκαλέσει αδικαιολόγητη καθυστέρηση. (ζ) Η αίτηση δεν στοιχειοθετείται και είναι δίκαιο και εύλογο όπως η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ασκηθεί εναντίον της αίτησης.» Η ένσταση βασίζεται στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39 Θ.1 και 2, Δ.48, Θ.1-4, 8 και 9, Δ.18, θ. 1(α)(β)(γ), 2, 3(α)(β)(γ), 4-8, 9(α)(β), Δ.2 θ. 6, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 29, 30-32, στον Ν. 123(ι)/2012, στα άρθρα 3, 23, 25, 26 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Συνθήκης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις Γενικές εξουσίες και δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Η ένσταση δε υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Φωκά, διευθυντή των Εναγομένων, ο οποίος, ας σημειωθεί, αρνείται τους ισχυρισμούς της ένορκης δήλωσης του ρηθέντος Ιακωβίδη, αλλά ουδεμία αναφορά κάνει στην ένορκη δήλωση του κ. Γερολεμή και σε όσα εκεί αναφέρονται. Πιο συγκεκριμένα, ο Φωκάς αναφέρει ότι τα τιμολόγια δεν υπογράφονταν, ως προκύπτει από τη δέσμη τιμολογίων που επισυνάπτει ως Τεκμήριο Α και οι Εναγόμενοι δεν παρέδιδαν ορθές παραγγελίες σε ποσότητες, ενώ την ίδια στιγμή γίνονταν χρεώσεις των προϊόντων τα οποία οι Εναγόμενοι δεν παρέλαβαν και ακόμα πολύ συχνά τα τιμολόγια δεν αντιστοιχούσαν σε προϊόντα που παραδίδονταν στους Εναγόμενους. Η κατάσταση υπήρχε καθ' όλη την περίοδο της συνεργασίας των μερών, όμως το πρόβλημα έγινε εντονότερο τα τελευταία χρόνια και κατήγγειλε το θέμα στους Εναγόμενους, οι οποίοι υποσχέθηκαν να προβούν σε έλεγχο και διόρθωση του λογαριασμού. Μάλιστα ο διευθυντής των Εναγόντων συμφώνησε ότι δεν απαιτούσε οποιοδήποτε ποσό χωρίς την επιβεβαίωση των χρεωθέντων στα τιμολόγια και της παράδοσης των προϊόντων. Λόγω της μη προβολής αξίωσης από τους Ενάγοντες δεν προχώρησε σε έλεγχο των παραδοθέντων ή στη διαφοροποίηση τιμών μέχρι που έλαβε την αγωγή στις 9.3.2018 και παρουσιάζει κάποια τιμολόγια, σχολιάζοντας σε κάθε ένα εξ αυτών ποιο ή ποια προϊόντα δεν του είχαν παραδοθεί. Στη συνέχεια δε ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι προσπαθούν να στοιχειοθετήσουν ουσιαστικά τις υπερχρεώσεις που είναι σίγουρος και ισχυρίζεται ότι ξεπερνά το αξιούμενο ποσό. Ακολούθως, αναφέρει ότι οι Εναγόμενοι έχουν καλή υπεράσπιση εξηγώντας τους λόγους. Συμπληρωματική ένορκη δήλωση των Εναγόντων Οι Ενάγοντες, κατόπιν άδειας, καταχώρησαν στις 19.3.2019 συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Συγκεκριμένα, ο κ. Ιακωβίδης αναφερόμενος στους ισχυρισμούς των Εναγομένων για μη παράδοση ορθών παραγγελιών και χρεώσεων προϊόντων που δεν παραλάμβαναν, αλλά και για τιμολόγια που δεν αντιστοιχούσαν σε προϊόντα, ως επίσης για την καταγγελία από μέρους των Εναγομένων στους Ενάγοντες για εξαπάτηση τους, απορρίπτει ως αναληθείς και επινοηθέντες εκ των υστέρων τους ισχυρισμούς αυτούς και σημειώνει ότι δεν είναι οι Αιτητές που παρέδιδαν προϊόντα στο κατάστημα των Καθ' ων η αίτηση, αλλά οι Καθ' ων η αίτηση προσέρχονταν στο κατάστημα των Αιτητών για να τους παραδοθούν τα εκάστοτε προϊόντα. Η παράδοση γινόταν κατόπιν σχετικού ελέγχου των προϊόντων. Επίσης, αναφέρει ότι οι Καθ' ων η αίτηση παραλάμβαναν όλα τα τιμολόγια και μάλιστα σε τακτά χρονικά διαστήματα παραλάμβαναν και λογαριασμό με το οφειλόμενο υπόλοιπο. Ακόμη, επαναλαμβάνει ότι οι Καθ' ων η αίτηση ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν ή αμφισβήτησαν οτιδήποτε. Αντίθετα, ο ίδιος και ο άλλος διευθυντής των Αιτητών υπενθύμιζαν τους Καθ' ων η αίτηση για την οφειλή τους και αυτοί υπόσχονταν ότι θα εξοφλούσαν. Ό,τι άλλο αναφέρει είναι ότι ουδέποτε υποσχέθηκαν να ελέγξουν τον λογαριασμό γιατί ουδέποτε τέθηκε τέτοιο θέμα. Απλώς οι Καθ' ων η αίτηση σε κάποιο στάδιο λόγω της οφειλής τους δεν επισκέπτονταν πλέον το κατάστημα των Αιτητών. Την οφειλή τους προς τους Αιτητές την παραδέχθηκαν επανειλημμένα προς τον ίδιο προσωπικά και πάντοτε ζητούσαν χρόνο για να την εξοφλήσουν. Νομικές Αρχές Σύμφωνα με τη Δ.18 Θ.1 (α)* ο ενάγων που αιτείται έκδοση συνοπτικής απόφασης θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι: (α) Καταχωρίστηκε ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. (β) Ο εναγόμενος καταχώρησε σημείωμα εμφανίσεως. (γ) Στην ένορκη δήλωση του ο ενάγων θα πρέπει να επαληθεύει το αγώγιμο δικαίωμα και να δηλώνει ότι εξ όσων γνωρίζει ο εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. Εκεί που ο αιτητής είναι νομικό πρόσωπο τότε μπορεί να ορκισθεί κάποιο άλλο πρόσωπο που εργοδοτείται από το νομικό πρόσωπο το οποίο όμως να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και να επιβεβαιώνει την βάση της αγωγής και το αιτούμενο ποσό και όχι τα όσα αναφέρει να είναι πληροφορίες που πήρε από άλλους ή να στηρίζεται απλώς στα όσα ο ίδιος πιστεύει. (βλ. Stavrinides v. Cheskoslovenska Obchondi Banka A.S.

(1972)1 CLR 130 στη σελ.133). * Ord. 18, r.1. (a): Where the defendant appears to a writ of summons specially indorsed under Order 2, Rule 6, the plaintiff may on affidavit made by himself, or by any other person who can swear positively to the facts, verifying the cause of action, and the amount claimed (if any), and stating that in his belief there is no defence to the action, apply for judgment for the amount so indorsed, together with interest (if any), or for the recovery of the land (with or without rent), or for the delivering up of a specific chattel, as the case may be, and costs. And judgment for the plaintiff may be given thereupon, unless the defendant shall satisfy the Court that he has a good defence to the action on the merits, or disclose such facts as may be deemed sufficient to entitle him to defend. Παράλειψη εκπλήρωσης των πιο πάνω προϋποθέσεων, στερεί από το Δικαστήριο τη δικαιοδοσία έκδοσης συνοπτικής απόφασης (βλ. Αθηνούλλα Δημητρίου v. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1 ΑΑΔ 782 σελ. 789). Όταν και εφόσον ικανοποιηθούν οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το βάρος μετατίθεται στον εναγόμενο να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να είναι επαρκή για να δώσουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί στην αγωγή (βλ. Ανδρονίκου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ

(2007)1Β ΑΑΔ 977, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν. Ν. Χατζηνέστωρος

(1989)1 ΑΑΔ 204, Καζαμίας ν. Ρωμαϊκά Κεραμουργεία

(1990)1 ΑΑΔ 752, Trans Middle East Trading (T.M.E.T) Limited v. Abdul Aziz Tlais

(1991)1 ΑΑΔ 239). Από πλευράς εναγομένου (εκτός από το θέμα της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου που μπορεί να εγερθεί σε όλες τις περιπτώσεις), και νοουμένου ότι ο ενάγων ικανοποιεί τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις, θα πρέπει και αυτός να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή, ή ότι αποκαλύπτονται τέτοια γεγονότα που του δίνουν το δικαίωμα να υπερασπισθεί ή τουλάχιστον η υπεράσπιση να μπορεί να περιγραφεί ως κάτι περισσότερο από σκιώδης αλλά λιγότερο από πιθανή (βλ. Ανδρονίκου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ πιο πάνω, Ευάγγελος Λαζάρου και Άλλος ν. Γιάννη Π. Μακεδόνα

(1999)1 ΑΑΔ 817). Ο εναγόμενος πρέπει επίσης να διευκρινίζει αν η υπεράσπιση του αφορά ολόκληρο ή μέρος της απαίτησης και αν αφορά μέρος, να καθορίζει ποιο μέρος από την απαίτηση του ενάγοντα αμφισβητεί. (Βλ. Δ.18, θ.3 (

1. b): The affidavit shall state whether the defence alleged goes to the whole or to part only, and (if
2. so)to what part of the plaintiff's claim). Δεν αρκεί ο εναγόμενος να προβεί σε γενική άρνηση της απαίτησης ή σε αόριστους ισχυρισμούς για ανυπαρξία αντιπαροχής. Θα πρέπει να δώσει τέτοιες λεπτομέρειες με την ένορκη του δήλωση που να καταδεικνύεται το βάσιμο της υπεράσπισης του επί της ουσίας της αγωγής και να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που θα θεωρηθούν επαρκή για να του δώσουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί (Hermes Insurance Co Ltd v. Θεοδωρίδης

(1983)1 CLR 333 στη σελ 337 - 338 και 339 - 340). Σχετική ως προς το βάρος που πρέπει να αποσείσει ο εναγόμενος είναι η απόφαση R.C.K. Sports Ltd ν. Persona Advertising Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 1074 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα (Καλλής Δ. σελ. 1080-1081 - απόσπασμα από το Annual Practice 1967): «Η εξουσία έκδοσης συνοπτικής απόφασης, δυνάμει της Δ.14, εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει εύλογη αμφιβολία ότι ο ενάγων δικαιούται σε απόφαση και όπου είναι απρόσφορο να επιτραπεί στον εναγόμενο να υπερασπισθεί απλώς για λόγους καθυστέρησης (Jones ν. Stones

(1984)A.C. 122). Αποτελεί γενική αρχή ότι οσάκις ο εναγόμενος αποδεικνύει ότι έχει μια δίκαιη υπόθεση για υπεράσπιση, ή εύλογους λόγους για να θέσει μια υπεράσπιση ή ακόμη και μια δίκαιη πιθανότητα ότι έχει μια καλόπιστη υπεράσπιση πρέπει να του δοθεί άδεια να υπερασπισθεί (Saw v. Hakim, 5 T.L.R. 72; Ironclad, etc., Co. v. Gardner, 4 T.L.R. 18; Ward v. Plumbley, 6 T.L.R. 198; Yorkshire Banking Co. v. Beatson, 4 C.P.D. 213; Ray ν. Barker, 4 Ex.D. 279). Πρέπει να δίδεται άδεια για υπεράσπιση εκτός εάν είναι καθαρό ότι δεν υπάρχει ουσιώδες ζήτημα για εκδίκαση (Godd ν. Delap

(1905)92 L.T. 510, H.L.), και ότι δεν υπάρχει αμφισβήτηση σε σχέση με πραγματικά ή νομικά ζητήματα τα οποία εγείρουν εύλογη αμφιβολία κατά πόσο ο ενάγων δικαιούται σε απόφαση (Jones v. Stone,

(1894)A.C. 122; Thompson v. Marshall, 41 L.T. 720, C.A.; Jacobs v. Booth' s Distillery Co.

(1901)85 L.T. 262, H.L.; Lindsay ν. Martin, 5 T.L.R. 322)». Στην Πολ.Εφ.11694, 1.Παναγιώτης Νεάρχου, κ.α. -v- Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος

(2005)1 Α.Α.Δ.818, λέχθηκαν εν σχέση με το θέμα που απασχολεί το Δικαστήριο τα εξής: « Ο σκοπός της διαδικασίας για συνοπτική απόφαση είναι κυρίως η ταχύτητα, δηλαδή να λαμβάνει ο ενάγων έγκαιρα απόφαση εκεί που τα γεγονότα είναι τέτοια που δείχνουν ότι η απαίτηση του είναι τόσο καθαρή που να μην χρειάζεται κανονική δίκη, ενώ αντίθετα να δείχνουν ότι η υπεράσπιση δεν προβάλλεται καλόπιστα, αλλά απλώς για σκοπούς καθυστέρησης της υπόθεσης. Επειδή όμως η διαδικασία αυτή αποστερεί ουσιαστικά τον εναγόμενο από του να υπερασπίσει την υπόθεση σε κανονική δίκη, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης ασκείται πολύ προσεκτικά, σπάνια και με βάση ορισμένα κριτήρια τα οποία περιέχονται στη Δ.18 κκ.1-5, όπως αυτά εξηγήθηκαν τόσο σε αγγλική νομολογία όσο και σε νομολογία του δικού μας Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων Robert v. Plant [1895] 1 Q.B.597, το Αγγλικό Σύγγραμμα The Annual Practice 1970 σελ. 126, Κυπριανίδης ν. Ιωάννου

(1966)1.A.A.Δ.265, Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Obchondi Banka A.S.

(1972)1 C.L.R.130, Hermes Insurance Co Ltd v. Joulios Theodorides

(1983)1 C.L.R. 333, Τrans Middle East Trading (T.M.E.T) Limited v. Abdul Aziz Tlais

(1991)1 A.A.Δ.239, Αθηνούλλα Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1(Β) Α.Α.Δ.782, Rck Sports v. Persona Advertising Ltd.

(1996)1 Α.Α.Δ.1074, Subotic v. Στυλιανίδη

(1998)1 Α.Α.Δ.22, Ευάγγελος Λαζάρου και άλλος ν. Γιάννη Π. Μακεδόνα

(1999)1 Α.Α.Δ.817 και πιο πρόσφατα Παναγιώτης Ζερβός ν. Euroinvestment & Finance Ltd.,

(2003)1(Γ) Α.Α.Δ.1968 και Sigma Radio T.V. Ltd. ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2005)1 Α.Α.Δ.408).» Τέλος, στην 1.Χριστόδουλος Μεττή, κ.α. -v- Τράπεζας Κύπρου

(2002)1 Α.Α.Δ.417, αναφέρθηκαν τα εξής: « Μόνο σε καθαρές περιπτώσεις το Δικαστήριο μπορεί να στερήσει διάδικο από του να προβάλει την υπεράσπισή του. Διαφορετική αντιμετώπιση θα συνιστούσε άρνηση δικαιοσύνης (Trans Middle East (Trading) (T.M.E.T.) Ltd v. Tlais, ανωτέρω). Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η διαδικασία της συνοπτικής απόφασης είναι κατ' εξαίρεση διαδικασία που παρακάμπτει την κανονική διαδικασία της ακρόασης των αγωγών και αν οι συνθήκες είναι κατάλληλες, αποκλείει τον εναγόμενο από του να αμφισβητήσει την εναντίον του αξίωση. Απόφαση συνεπώς δυνάμει της Δ.18 θα πρέπει να εκδίδεται μόνο όταν υπάρχει αυστηρή συμμόρφωση με την προβλεπόμενη διαδικασία και αφού το δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι δεν υπάρχει πιθανότητα ο εναγόμενος να διαθέτει υπεράσπιση ή ότι δεν έχει αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να θεωρούνται ικανά να του παράσχουν το δικαίωμα σε υπεράσπιση, καταγράφοντας συνάμα την κατάληξή του αυτή. Η συμμόρφωση με τις διαδικαστικές προϋποθέσεις της Δ.18 είναι απαραίτητη για την ύπαρξη δικαιοδοσίας. Κατά συνέπεια, εκτός αν ο ενάγων ικανοποιήσει πρώτα τις διαδικαστικές αυτές απαιτήσεις, το δικαστήριο δεν μπορεί να προχωρήσει στην έκδοση συνοπτικής απόφασης. » Δικαιοδοτικές Προϋποθέσεις Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο οι Ενάγοντες πέτυχαν να ικανοποιήσουν τις δικαιοδοτικές προϋποθέσεις που απαιτούνται. Όσον αφορά την 1η και τη 2η προϋπόθεση κρίνω ότι αυτές έχουν ικανοποιηθεί αφού καταχωρίστηκε ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 24.1.2018 και οι Εναγόμενοι καταχώρισαν σημείωμα εμφανίσεως στις 20.3.

1. Περαιτέρω, όμως, θεωρώ ότι έχει ικανοποιηθεί και η 3η προϋπόθεση. Επαναλαμβάνεται εδώ ότι στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει μια αίτηση για συνοπτική απόφαση ο ενάγων θα πρέπει να επαληθεύει το αγώγιμο δικαίωμα και να δηλώνει ότι εξ όσων γνωρίζει ο εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. Εκεί που ο αιτητής είναι νομικό πρόσωπο τότε μπορεί να ορκισθεί κάποιο άλλο πρόσωπο που εργοδοτείται από το νομικό πρόσωπο το οποίο όμως να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και να επιβεβαιώνει την βάση της αγωγής και το αιτούμενο ποσό και όχι τα όσα αναφέρει να είναι πληροφορίες που πήρε από άλλους ή να στηρίζεται απλώς στα όσα ο ίδιος πιστεύει. Είναι σαφές ότι στην προκειμένη περίπτωση ορκίζονται δύο τέτοια πρόσωπα εκ μέρους των εναγόντων, τα οποία δηλαδή γνωρίζουν θετικά τα γεγονότα που καταθέτουν. Έχοντας δε υπόψη την κατάσταση λογαριασμού Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση Ιακωβίδη και όσα αυτός αναφέρει, σε συνάρτηση με τη μαρτυρία Γερολεμή, συν τη δήλωση αμφοτέρων ότι οι εναγόμενοι για τους λόγους που εξηγούν δεν έχουν υπεράσπιση, θεωρώ ότι ικανοποιείται και η συγκεκριμένη προϋπόθεση. Ερχόμενος τώρα στην εξέταση του θέματος κατά πόσο οι Εναγόμενοι ικανοποίησαν το Δικαστήριο μέσω της μαρτυρίας που έθεσαν για την ύπαρξη καλής υπεράσπισης ή, εν πάση περιπτώσει, για γεγονότα που τους δίδουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν την υπόθεση, έχοντας μελετήσει πολύ προσεκτικά τη μαρτυρία Φωκά και όσα θέτει μέσω της ένορκής του δήλωσης καταλήγω ότι δεν έχουν αποσείσει το βάρος που ήταν στους ώμους τους. Κατ' αρχήν, η μαρτυρία Γερολεμή παρέμεινε αναντίλεκτη, όπως και όσα αναφέρει εν σχέσει με την παραδοχή των Εναγομένων μέσω των λογιστών τους. Ας σημειωθεί εδώ ότι, ως εξηγεί ο Γερολεμής στις παραγράφους 15 μέχρι 19 της ένορκής του δήλωσης, οι λογιστές των Εναγομένων επιβεβαιώνουν το υπόλοιπο μέχρι το τέλος του 2015 σε €24.140,07, αναφέροντας ότι προφανώς η διαφορά προς τα πάνω του εν λόγω ποσού εν σχέσει με το αξιούμενο οφείλεται σε μικρό λογιστικό λάθος και επιβεβαιώνει ότι το οφειλόμενο υπόλοιπο είναι €23.549,
2. Με αυτό υπόψη και ως εκ του ότι ουδεμία εξήγηση υπάρχει εκ μέρους των Εναγομένων αναφορικά με τις καταστάσεις που απέστειλαν οι λογιστές τους, έχω την άποψη ότι η όλη αμφισβήτηση του Ιακωβίδη και όσα αναφέρουν πέφτουν στο κενό. Παρεμβάλλω πως δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε συγκεκριμένο περί διαφωνίας για παράδειγμα των εναγόμενων με τους λογιστές τους για τις καταστάσεις που τηρούσαν και για τις οποίες η λογική υπαγορεύει πως ήταν ενήμεροι. Σε κάθε περίπτωση σημειώνω πως οι ισχυρισμοί Ιακωβίδη στην συμπληρωματική του ένορκη δήλωση παρέμειναν αναντίλεκτοι και μέσω αυτών καταρρίπτονται οι ισχυρισμοί του Φωκά. Εν πάση περιπτώσει, διερωτάται κανείς πώς είναι δυνατόν, εφόσον συνέβαιναν αυτά που ισχυρίζονται, οι εναγόμενοι να μην απέστειλαν έστω μια επιστολή προς τους Ενάγοντες που να λέγουν αυτά τα πράγματα; Και εάν δεν έκαναν έλεγχο, όπως ισχυρίζονται, μέχρι τις 9.3.2018 που έλαβαν την αγωγή, δεν αναφέρουν απολύτως τίποτε ως προς τους ελέγχους που έκαναν και το αποτέλεσμά τους μέχρι τον Νοέμβριο του 2018 που καταχώρισαν την ένσταση τους. Ούτε προσθέτω ζήτησαν μέχρι τις 11.06.19 που η επίδικη αίτηση ήταν ορισμένη για ακρόαση να καταθέσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση για το αποτέλεσμα τέτοιου ελέγχου, που προφανώς δεν έγινε. Αυτά θεωρώ επιβεβαιώνουν τις θέσεις των εναγόντων. Εν πάση περιπτώσει, το να λες απλά «δεν μου παραδόθηκαν κάποια πράγματα ενός τιμολογίου», αξίας μερικών ευρώ εν σχέσει με το σύνολο του τιμολογίου και η αναφορά απλά σε κάποια τιμολόγια και αμέσως μετά ο ισχυρισμός ότι το ποσό των ισχυριζόμενων υπερχρεώσεων κλπ ξεπερνά την αξίωση των Εναγόντων, όχι μόνο δεν πείθει, αλλά αντίθετα δείχνει τη γενικότητα και αοριστία με την οποία προσεγγίζουν το όλο θέμα οι Εναγόμενοι και την όλη προσπάθειά τους, θεωρώ, να καθυστερήσουν απλά τη διαδικασία, χωρίς να έχουν πραγματική και γνήσια υπεράσπιση. Κατάληξη Με βάση όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων για το ποσό των €23.549,05 πλέον νόμιμο τόκο από 24.1.2018 μέχρι εξόφλησης. Τα έξοδα της αγωγής, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της επίδικης αίτησης, επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο