Κυριακίδου ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης/Έφεσης: 52/2016, 2/4/2019

(3)του Νόμου έχει ως εξής: « Νοείται περαιτέρω ότι, σε περίπτωση που έχει αρχίσει οποιαδήποτε διαδικασία δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Μέρους πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2018, οι διατάξεις του εν λόγω Νόμου θα εφαρμόζονται, ανεξαρτήτως εάν στάλθηκαν οποιεσδήποτε ειδοποιήσεις σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Μέρους πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεων και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2018. » Η εφεσείουσα μετά τα πιο πάνω και συγκεκριμένα στις 26/05/16 καταχώρησε την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αίτηση/Έφεση, με την οποία επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος ακύρωσης και ή παραμερισμού της ειδοποίησης Τύπος "I" ή και διατάγματος αναστολής της διαδικασίας όπως προβλέπεται στο Νόμο ένεκα της ακυρότητας και ή παραμερισμού της ειδοποίησης Τύπος «Ι», προβάλλοντας είκοσι ένα

(21)λόγους. Στην ουσία όμως παρατηρώ πως η εφεσείουσα με την γραπτή αγόρευση των συνηγόρων της προωθεί τελικά μόνον συγκεκριμένους λόγους ή και περιορίζει τους λόγους για τους οποίους θεωρεί πως πρέπει να επιτύχει η αίτηση της. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Αιτήτριας. Η Αίτηση δε βασίζεται επί των Άρθρων 29-32 και 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο 9/65 ως έχει τροποποιηθεί και ειδικότερα στα Άρθρα 27, 44ΙΓ, 44Α - 44ΑΑ και τα Παραρτήματα αυτού, στους περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Κανονισμούς του 2015 - Κ.Δ.Π. 185/2015, στα άρθρα 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου ΚΕΦ. 224 ως έχει τροποποιηθεί, στους Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς άρθρα 1 - 18, στη Δ.39, Δ.48 ΘΘ1-9, 8 και 9 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο - Κεφ. 6, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στις αρχές της Επιείκειας και του Κοινοδικαίου, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και στη σχετική Νομολογία. Η Ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση καταχωρήθηκε στις 23/11/2016 και με αυτή προβάλλονται είκοσι πέντε

(25)λόγοι ένστασης. Yποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση του XXXXX Νικολάου, υπαλλήλου των Καθ' ων η Αίτηση. Η νομική βάση της Ένστασης εδράζεται στα άρθρα 29-32 και 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960), στα άρθρα 27, 44Α - 44ΑΑ, 51 του Νόμου 9/1965 και στα παραρτήματα αυτού, στο άρθρο 80 του Κεφ.224 και τους βάσει αυτού εκδοθέντας και ισχύοντας κανονισμούς, στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς του 1956 (όπως έχουν τροποποιηθεί) άρθρα 2, 5

(2), 6

(2)και 7, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.39, Δ.64, Δ.48 κ.1-4 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στο σημείο αυτό αναφέρω πως δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οιουδήποτε εκ των ενόρκως δηλούντων και η Ακρόαση της επίδικης Αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν αίτηση και ένσταση αντίστοιχα. Η επιχειρηματολογία δε των συνηγόρων των δύο πλευρών περιλαμβάνεται στις γραπτές αγορεύσεις που ετοίμασαν και παρέδωσαν στο Δικαστήριο, τις οποίες σημειώνω είχα την ευκαιρία να μελετήσω ενδελεχώς. Δεν χρειάζεται όμως κρίνω να σημειώσω εδώ ότι οι συνήγοροι αναφέρουν στις αγορεύσεις τους και θα γίνει αναφορά σε σημεία των αγορεύσεων όπου και αν αυτό κριθεί αναγκαίο. Προχωρώντας στην εξέταση της αίτησης, κατ' αρχήν ν' αναφέρω πως η θέση της Αιτήτριας και η ανάλυση στην οποία προβαίνουν οι συνήγοροι της στην γραπτή τους αγόρευση (βλ. σελ.2-12) περί μη αναδρομικότητας ουσιαστικά του Ν.87(Ι)/2018 ή και μη εφαρμογής του σε εκκρεμούσες δικαστικές διαδικασίες δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Στο άρθρο 44A

(3)έχει προστεθεί με το Ν.87(Ι)/2018η πρόνοια που αναφέρθηκε ανωτέρω. Το άρθρο 10 δε του Περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ.1, έχει ως εξής: « Αποτέλεσμα ακύρωσης σε μελλοντικούς Νόμους 10.-

(1)Όταν Νόμος ακυρώνει και επαναθεσπίζει, με ή χωρίς τροποποίηση, οποιαδήποτε πρόνοια του προηγούμενου Νόμου, αναφορές σε οποιοδήποτε άλλο Νόμο στην ακυρωθείσα πρόνοια, θα ερμηνεύονται, εκτός αν φαίνεται αντίθετη πρόθεση, ως αναφορές στην πρόνοια που επαναθεσπίσθηκε με τον τρόπο αυτό.

(2)Όταν Νόμος ακυρώνει οποιοδήποτε άλλο νομοθέτημα, τότε, εκτός αν φαίνεται αντίθετη πρόθεση, η ακύρωση δεν θα- (α) επαναφέρει οτιδήποτε που δεν ισχύει ή δεν υπάρχει κατά το χρόνο κατά τον οποίο αρχίζει να ισχύει η ακύρωση~ (β) επηρεάζει την προηγούμενη ισχύ νομοθετήματος που ακυρώθηκε με τον τρόπο αυτό ή οτιδήποτε που τελέστηκε κανονικά ή που επιτράπηκε με βάση το νομοθέτημα που ακυρώθηκε με τον τρόπο αυτό~ ή (γ) επηρεάζει δικαίωμα, προνόμιο, υποχρέωση, ή ευθύνη που εξασφαλίζεται, προέρχεται ή προκύπτει, βάσει νομοθετήματος που ακυρώθηκε με τον τρόπο αυτό~ ή (δ) επηρεάζει ποινή, κατάσχεση, ή τιμωρία που προέκυψε σχετικά με ποινικό αδίκημα που διαπράχθηκε εναντίον νομοθετήματος που ακυρώθηκε με τον τρόπο αυτό~ ή (ε) επηρεάζει έρευνα, νομική διαδικασία ή θεραπεία σχετικά με οποιοδήποτε δικαίωμα, προνόμιο, υποχρέωση, ευθύνη, ποινή, κατάσχεση ή τιμωρία όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, και τέτοια έρευνα, νομική διαδικασία, ή θεραπεία, μπορεί να εγερθεί, συνεχιστεί, ή εκτελεσθεί και τέτοια ποινή, κατάσχεση, ή τιμωρία μπορεί να επιβληθεί ωσάν ο ακυρωτικός Νόμος δεν ψηφιζόταν. » Κατά την κρίση μου δεν χωρεί άλλη ερμηνεία στα πιο πάνω, παρά μόνον ότι ο Νόμος του 2018 θα εφαρμόζεται και στις περιπτώσεις που ξεκίνησε διαδικασία με βάση τις διατάξεις του Νόμου πριν την έναρξη ισχύος του και ανεξάρτητα αν στάλθηκαν οιεσδήποτε ειδοποιήσεις πριν την έναρξη ισχύος του. Συνεπώς ξεκάθαρα καλύπτει οποιαδήποτε διαδικασία έχει ξεκινήσει πριν την έναρξη ισχύος του Νόμου του 2018, στα πλαίσια της οποίας έχουν σταλεί ήδη οι ειδοποιήσεις, άρα και δικαστική διαδικασία όπως η παρούσα. Με αυτά υπόψη και όσα εν συνεχεία στις σελ.12-15 της γραπτής τους αγόρευσης αναφέρουν, για το ότι δηλαδή το δικαίωμα τους να εφεσιβάλουν την ειδοποίηση τύπος «Ι» πηγάζει από το άρθρο 44ΙΓ του Νόμου, αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου, με δεδομένο ότι το εν λόγω άρθρο με το Νόμο του 2018 πιο πάνω έχει καταργηθεί, ότι πλέον η Αίτηση δεν έχει νομικό υπόβαθρο και θα πρέπει να απορριφθεί. Όμως εδώ θα ήθελα να αναφέρω ότι ακόμη και αν κατέληγα διαφορετικά ως προς το θέμα της αναδρομικότητας και της εφαρμογής του άρθρου 44ΙΓ πιο πάνω και πάλιν θα απέρριπτα την αίτηση. Εξηγώ. Το άρθρο 44ΙΓ πριν καταργηθεί είχε ως εξής (η υπογράμμιση είναι δική μου): « Αναφορικά με την άσκηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων του ενυπόθηκου δανειστή, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, του οποίου τα έννομα συμφέροντα παραβλάπτονται από οποιαδήποτε ειδοποίηση ή πράξη, στα πλαίσια του παρόντος Μέρους, δύναται εντός χρονικής περιόδου που δεν υπερβαίνει τις τριάντα

(30)ημέρες από την ημερομηνία που το πρόσωπο γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για τέτοια ειδοποίηση ή πράξη, να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο: ............ » Στην Αίτηση / Έφεση 18/2018, 1. Νέαρχος κ.α. v. Tράπεζα Kύπρου, ημερ. 31/10/18, απόφαση του Νίκου Γερολέμου, ΑΕΔ, αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων τα εξής, με τα οποία συμφωνώ: « Δεν θα συμφωνήσω με αυτή τη θέση. Η κατάργηση του άρθρου 44ΙΓ, ούτως ή άλλως, δεν επέφερε αλλαγή στα δικαιώματα του Εφεσείοντα 1 για τους λόγους που θα εξηγήσω κατωτέρω. Έχοντας κατά νου τα όσα αναφέρονται στην Έφεση και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει αυτή και τα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια καθώς και τα όσα προβάλλονται ως λόγοι ένστασης και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση και με τα αυτή επισυναπτόμενα διάφορα έγγραφα καθώς και τις αγορεύσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών, κατά την κρίση του Δικαστηρίου δεν υπάρχει νομικό έρεισμα για καταχώρηση Έφεσης εναντίον ειδοποίησης Τύπος "Ι" καθότι κατά το εδάφιο

(3)του άρθρου 44Γ, το οποίο δεν έχει τροποποιηθεί με το Ν.87(Ι)/2018, αλλά παρέμεινε το ίδιο (δεν αναφέρομαι στους λόγους (α) - (δ) που έγιναν (α) - (στ)) ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης σύμφωνα με το εδάφιο

(2), δηλαδή της ειδοποίησης Τύπος "ΙΑ", να καταχωρίσει Έφεση στο Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης. Εάν ο Νομοθέτης ήθελε να αποτελούσε η ειδοποίηση Τύπος "Ι" αντικείμενο Έφεσης θα το έπραττε αναφέροντας στο εδάφιο

(3)πέραν της ειδοποίησης του εδαφίου

(2)ότι υπόκειται σε Έφεση και το εδάφιο

(1)στο οποίο προνοείται η επίδοση της ειδοποίησης Τύπος "Ι". Εκτός αυτού η επιλογή στο εδάφιο

(1)της φράσης «.ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους . . καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό .» αποτελεί ενημερωτικό στάδιο όπως ξεκάθαρα καταγράφεται στην επιφύλαξη που ακολουθεί: «Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται .... ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμα του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους». Η σηματοδότηση της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου επέρχεται με την ειδοποίηση Τύπος "ΙΑ" που προβλέπεται στο εδάφιο

(2)στην οποία αναφέρεται ρητώς ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό, στην οποία παραπέμπει ευθέως το εδάφιο

(3)όχι μόνο αναφέροντας το εδάφιο

(2)αλλά γιατί αναφέρεται στο εδάφιο

(3)η φράση «ο ενυπόθηκος οφειλέτης .... να καταχωρίσει Έφεση ... για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης..». Η σκοπούμενη πώληση εμπεριέχεται στον Τύπο "ΙΑ" και όχι στον Τύπο "Ι" με τον οποίο ενημερώνεται για το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή, αν δεν εξοφληθεί το χρέος, για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Το καταργηθέν άρθρο 44ΙΓ, που έφερε τον πλαγιότιτλο «Εφέσεις» αποτελούσε γενικό άρθρο σε σχέση με το ειδικό άρθρο για έφεση του άρθρου 44Γ

(3)που αφορά και σχετίζεται ειδικά στις συμβάσεις υποθήκης είτε είναι υφιστάμενες είτε είναι νέες. Εν πάση περιπτώσει και αν ακόμη ήθελε ισχυριστεί κάποιος ότι ίσχυε το άρθρο 44ΙΓ και για την ειδοποίηση Τύπος "I" και πάλι δεν θα είχε έρεισμα αυτός ο ισχυρισμός αφού η ειδοποίηση Τύπος "I" έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν παραβλάπτονται τα έννομα συμφέροντα του ενυπόθηκου οφειλέτη ή οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου προσώπου, γιατί από τη μια καλεί τον ενυπόθηκο οφειλέτη εάν έχει διαφορετική γνώμη να τον πληροφορήσει γραπτώς εντός τριάντα

(30)ημερών από την παραλαβή της ειδοποίησης και από την άλλη όλα τα στοιχεία που φαίνονται στον Τύπο "I" και σχετίζονται με το ενυπόθηκο ακίνητο και την Υποθήκη καταγράφονται στο Τύπο "IΑ" με την διαφορά ότι σε αυτή γίνεται αναφορά για σκοπούμενη πώληση και ως εκ τούτου αναδύεται η βλάβη του έννομου συμφέροντος του επί του ενυπόθηκου ακινήτου του σε περίπτωση που πωληθεί. » Συνεπώς η Αιτήτρια, με βάση τα πιο πάνω, κατά την κρίση μου δεν είχε ούτε με βάση το άρθρο στο οποίο στηρίζεται νομικό έρεισμα για την Αίτηση / Έφεση της. Όπως γίνεται αντιληπτό με βάση όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων θεμάτων, για τα οποία όμως για σκοπούς πληρότητας αναφέρω επιγραμματικά τα εξής. Διευκρινίζω ότι τα θέματα κατωτέρω εξετάζονται με τη σειρά που τίθενται στην γραπτή αγόρευση των συνηγόρων της εφεσείουσας, μέσα από την οποία, επαναλαμβάνεται και εδώ, είναι σαφές ότι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί ή λόγοι για τους οποίους ζητείται ακύρωση με βάση την αίτηση/έφεση τελικά δεν προωθούνται. Παράβαση του τύπου της ειδοποίησης - Υπογραφή (βλ. σελ.15-17 της γραπτής αγόρευσης των αιτητών) Ευθέως αναφέρω πως ο συγκεκριμένος λόγος θα πρέπει να απορριφθεί. Στο κάτω μέρος της ειδοποίησης εμφαίνεται το όνομα των εφεσίβλητων και κάτω από το όνομα δύο υπογραφές, που ανήκουν προφανώς στα εξουσιοδοτημένα να την υπογράψουν πρόσωπα. Ο Νόμος δεν επιβάλλει όπως αναγράφεται το όνομα του υπογράφοντος στην ειδοποίηση ή την επισύναψη έγγραφης εξουσιοδότησης για υπογραφή. Εν πάση όμως περιπτώσει θα πω εδώ ότι η εφεσείουσα είχε το βάρος να αποδείξει τον ισχυρισμό της αυτό, όπως κάθε άλλο ισχυρισμό που προβάλλει, και δεν το έχει αποσείσει. Παρεμβάλλω εδώ εν πάση περιπτώσει πως η μαρτυρία Νικολάου, ο οποίος κατάθεσε με την ιδιότητα που στην ένορκη του δήλωση πιο πάνω αναφέρεται, και η επιβεβαίωση επίδοσης της ειδοποίησης Ι εκ μέρους του ενυπόθηκου δανειστή αλλά και υπογραφής της από 2 αρμόδιους λειτουργούς των εφεσίβλητων, εξουσιοδοτημένων για τούτο, εκθεμελιώνει το συγκεκριμένο λόγο έφεσης. Παράβαση του τύπου και του περιεχομένου της ειδοποίησης - Η κατάσταση που συνοδεύει την επίδικη ειδοποίηση (βλ. σελ.17-21 της γραπτής αγόρευσης των αιτητών) Εδώ δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά. Ο γενικός και αόριστος τρόπος που προβάλλει τη συγκεκριμένη θέση η αιτήτρια (για λανθασμένο ποσό), ως επίσης τον ισχυρισμό της περί εξόφλησης, αντιφατικό με τον προηγούμενο και προφανώς ψευδή, είναι αρκετός για να απορριφθεί η συγκεκριμένη θέση της. Όμως το Δικαστήριο, στο παρόν στάδιο, ούτως ή άλλως δεν θα εξετάσει το θέμα του κατ' ισχυρισμό λανθασμένου ποσού, ούτε και είναι θέμα που έχει υποχρέωση να εξετάσει. Υπενθυμίζω σε κάθε περίπτωση πως τέτοιος λόγος ακύρωσης της ειδοποίησης δεν υπάρχει ή υπήρχε πριν την τροποποίηση του 2018 στο Νόμο. Περαιτέρω, θα πω εδώ σε κάθε περίπτωση ότι δεν έχει αντικρουστεί η μαρτυρία του Νικολάου περί ορθότητας του ποσού που αξιώνεται και είναι σαφές ότι για σκοπούς της παρούσας απόφασης ότι μπορεί να λεχθεί είναι πως θέμα λανθασμένου ποσού ως η Αιτήτρια ισχυρίζεται δεν προκύπτει. Μη ανανέωση της δικαστικής απόφασης (βλ. σελ.21-22 της γραπτής αγόρευσης των αιτητών) Δεν μπορεί βεβαίως να γίνει αντιληπτή η σημασία της μη ανανέωσης της δικαστικής απόφασης για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας ή πάνω σε ποια βάση στηρίζεται η θέση περί μη ύπαρξης χρέους. Το χρέος είναι εκεί και αυτό δεν αλλάζει, ούτε και η αιτήτρια απέδειξε πως εξοφλήθηκε το ποσό της δικαστικής απόφασης. Αν στα πλαίσια της αγωγής δεν μπορούν να ληφθούν μέτρα εκτέλεσης λόγω της μη ανανέωσης της απόφασης αυτό είναι άλλο θέμα, που δεν επηρεάζει κρίνω καθ' οιονδήποτε τρόπο την παρούσα. Εξάλλου με βάση το άρθρο 44Α του Νόμου, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει με τη διαδικασία πώλησης με βάση το συγκεκριμένο μέρος του Νόμου ανεξάρτητα αν προχώρησε σε αγωγή προηγουμένως ή αν εξασφάλισε διάταγμα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Παραγραφή του δικαιώματος των εφεσίβλητων (βλ. σελ.22-23 της γραπτής αγόρευσης των αιτητών) Δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Απλή ανάγνωση του άρθρου 44Α του Νόμου ως προς την εφαρμογή του μέρους VIA και για συμβάσεις υποθήκης που ενεγράφησαν πριν την εφαρμογή του Νόμου, θεωρώ πως εκθεμελιώνει το συγκεκριμένο λόγο με βάση τον οποίο ζητείται ακύρωση. Ότι άλλο θα ήθελα εδώ ν' αναφέρω, πριν αφήσω την παρούσα απόφαση μου, είναι πως και ο λόγος ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση υπ' αρ. 22 με βρίσκει σύμφωνο. Η εικόνα που έχω αποκομίσει μέσα από όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση και η προβολή ισχυρισμών σωρηδόν, που είναι γενικοί, αόριστοι, αστήριχτοι ή άσχετοι, θεωρώ πως επιβεβαιώνει ότι η εφεσείουσα, η οποία υπενθυμίζω δεν είναι ούτως ή άλλως ιδιοκτήτρια των ακινήτων που καλύπτουν οι υποθήκες, χρησιμοποιεί τη διαδικασία καταχρηστικά στα πλαίσια της προσπάθειας της ίδιας ή και τρίτων, μέσω αυτής, άμεσα ενδιαφερόμενων για την εξέλιξη της όλης διαδικασίας, καθυστέρησης της όλης διαδικασίας που έχουν ξεκινήσει οι εφεσίβλητοι με βάση το μηχανισμό που προνοεί ο Νόμος. Έχοντας ανατρέξει δε στην Αίτηση και στους λόγους που προβάλλονται για ακύρωση, αναφέρω πως δεν εντοπίζω οτιδήποτε βάσιμο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακύρωση. Οι θέσεις εν πάση περιπτώσει των Καθ' ων η αίτηση και όσα αναφέρουν επί των λόγων αυτών παρατηρώ πως βρίσκουν έρεισμα στις συμφωνίες μεταξύ των μερών, στο Νόμο και τη Νομολογία κατά τρόπο ώστε να στερούν την αίτηση από οιονδήποτε υπόβαθρο. Με βάση όσα προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω κρίνω ότι η Αίτηση-Έφεση πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των Καθ΄ων η Αίτηση-Εφεσίβλητων και εναντίον της Αιτήτριας-Εφεσείουσας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο