ΧΑΤΖΗΠΕΤΡΗ ν. CK & YX DEVELOPERS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 83/15, 31/5/2019

(8)λόγοι ένστασης και η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Τρικωμίτη, η οποία εμφανίζεται σήμερα εκπροσωπώντας τον Ενάγοντα. Η νομολογία, βέβαια, που διέπει το θέμα της τροποποίησης δικογράφων είναι πολύ καλά γνωστή μέσα από πλούσια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι αρχές της νομολογίας αναφορικά με το θέμα της τροποποίησης δικογράφων συνοψίζονται ως ακολούθως:

(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (βλ. Φοινιώτης ν. Grenmar Navigation

(1989)1Ε 33 σελ 36 -37).

(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στη συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου (βλ. Φοινιώτης ν. Grenmar Navigation πιο πάνω).

(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στη διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση (βλ. Φοινιώτης ν. Grenmar Navigation πιο πάνω και Περικτιόνη Χρίστου ν. Αζά

(1992)1 ΑΑΔ 704 σελ 707).

(4)Η καθυστέρηση είναι σχετικός παράγοντας σε αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας, αλλά δεν είναι εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας (βλ. Astor Manufacturing v. A &G Leventis Co.

(1993)1 ΑΑΔ 726 σελ 730).

(5)Η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και σχετίζεται με τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης (βλ. SABA & CO (T.M.P) v. T.M.P. Agents

(1994)1 AΑΔ 426 στη σελ 432).

(6)Η τροποποίηση είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του Αιτητή είναι εμφανής (βλ. Περικτιόνη Χρίστου ν. Αζά πιο πάνω).

(7)Η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, ακόμα και αν η αναγκαιότητα τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα. (βλ. Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(1991)1 ΑΑΔ 934 στη σελ 939 και Evripidou v. Kannaourou

(1985)1 CLR 21 στην σελ. 27).

(8)Όσο φιλελεύθερη και αν δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση στο θέμα τροποποίησης δικογράφων το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου είναι το σύνολο των περιστατικών και όχι μόνο το επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο (βλ. Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Παύλου

(1995)1 ΑΑΔ 560).

(9)Το ότι με την τροποποίηση επιδιώκεται η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής δεν σημαίνει αφ' εαυτού ότι η τροποποίηση δεν μπορεί να επιτραπεί (βλ. SABA & CO (T.M.P) v. T.M.P. Agents πιο πάνω).

(10)Όπου τα γεγονότα που ο αιτητής προτίθεται να εισαγάγει με την αίτησή του είναι γνωστά στον καθ' ου η αίτηση τότε το πλαίσιο της δίκης δεν μεταβάλλεται και ούτε επιφέρονται ζημιογόνες συνέπειες στα δικαιώματά του (βλ. BAUER SPEZIALTIENFBAU GMBH, και άλλος ν. DIVNOGORSK SHIPPING CO LTD

(2002)1Α ΑΑΔ 618 σελ. 625) ή όπου θα συγκεκριμενοποιηθούν υφιστάμενοι ισχυρισμοί που θα θέσουν τα δικόγραφα σε τάξη Federal Bank of Lebanon v. Σιακόλα

(1999)1 ΑΑΔ 44 ή όπου θα εισαχθούν περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες υφιστάμενου ισχυρισμού (βλ. Alexandrou Rent a Car v. Δήμητρας Α. Νεάρχου

(1992)1 ΑΑΔ 111). Είχα την ευκαιρία να μελετήσω την αίτηση και την ένσταση, καθώς επίσης και τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν αυτές, σε συνάρτηση βέβαια και με το δικόγραφο της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης του οποίου ζητείται η τροποποίηση. Περαιτέρω, είχα την ευκαιρία να μελετήσω, στο διάλειμμα που μεσολάβησε, τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων, χωρίς να χρειάζεται εδώ να παραθέσω ό,τι αναφέρουν στις αγορεύσεις τους. Έχω καταλήξει δε, συνεκτιμώντας όλα τα ενώπιον μου δεδομένα, στο ότι η αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη. Με όσο φιλελεύθερη προσέγγιση και αν αντικριστεί το αίτημα των Εναγομένων θεωρώ πως όσα γενικά και αόριστα αναφέρει η ενόρκως δηλούσα στην παράγραφο 4 της δήλωσης της δεν στηρίζουν και δεν μπορούν να δικαιολογήσουν το αίτημα, ούτε, περαιτέρω, τον χρόνο που έχει υποβληθεί η αίτηση, ομολογουμένως πολύ καθυστερημένα. Παρεμβάλλω ότι η παράγραφος 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση έχει ως εξής: «4. Συγκεκριμένα, κατά την μελέτη της υπόθεσης περί τις αρχές Ιανουαρίου 2019 με σκοπό την προετοιμασία της Ακρόασης της, έχουμε εντοπίσει νέα δεδομένα και περαιτέρω έγγραφα τα οποία σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση ενώ έχουν μας έχουν κοινοποιηθεί στοιχεία και γεγονότα τα οπία δεν είχαν γραφτεί ή/και δεν είχαν γραφτεί ορθά στην Υπεράσπιση, με αποτέλεσμα να χρήζει τορποποίησης η Υπεράσπιση προς την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων των Εναγόμενων 1 και 2.» Υπενθυμίζω εδώ ότι το αρχικό δικόγραφο των Εναγομένων καταχωρήθηκε στις 27.4.2015, ενώ η παρούσα αίτηση στις 25.2.2019, τρία χρόνια δηλαδή και δέκα μήνες περίπου μετά το αρχικό δικόγραφο. Ποια είναι τούτα τα νέα δεδομένα και έγγραφα στα οποία κάνει αναφορά η ενόρκως δηλούσα ότι εντοπίστηκαν και πότε ακριβώς εντοπίστηκαν, πού βρίσκονταν και γιατί δεν παρουσιάστηκαν προηγουμένως προκειμένου να γίνει έγκαιρα αίτημα τροποποίησης και πώς διαφοροποιούνται τα πράγματα με βάση αυτά, σε συνάρτηση πάντα με το αιτητικό, δεν έχει εξηγηθεί στο Δικαστήριο. Ενώ, προσθέτω εδώ ότι η μη αναγκαιότητα των τροποποιήσεων υπό τα αιτητικά Α

(1), Α

(2), Α

(3), Α

(4)και Α

(6)είναι δεδομένη, συμφωνώντας ουσιαστικά με τη θέση που προβάλλεται στην ένσταση. Όμως, εδώ θεωρώ ότι υπάρχει άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα, ανυπέρβλητο, το οποίο αφήνει θα έλεγα την αίτηση παντελώς αστήριχτη και αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι ουδεμία εξήγηση έχω ενώπιον μου γιατί δεν προβαίνουν στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση οι Εναγόμενοι και αντί τούτου προβαίνει στην ένορκη δήλωση δικηγόρος του δικηγορικού γραφείου που χειρίζεται την υπόθεση. Και μάλιστα όταν οι τροποποιήσεις δεν αφορούν νομικά σημεία, αλλά αντίθετα αναφέρονται σε γεγονότα. Και αυτό προσθέτω σε συνάρτηση με την εναλλαγή, με κάθε σεβασμό λέω, της κας Σιναπίδου από δικηγόρος που εκπροσωπεί τους Εναγόμενους (βλέπε για παράδειγμα το πρακτικό 29.1.18) σε ενόρκως δηλούσα γεγονότων (βλέπε την παρούσα) και ακολούθως πάλι σε δικηγόρο που εκπροσωπεί τους Εναγόμενους (βλέπε τη σημερινή της εμφάνιση). Παραπέμπω εδώ στην Πολιτική Έφεση 130/09, Rubolovlev v. Rubolovleva

(2010)1 Α.Α.Δ. σελ. 82. Με αυτά, λοιπόν, τα δεδομένα και μη μπορώντας να λάβω υπόψη μου σε κάθε περίπτωση την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση επανέρχομαι στην αρχική μου αναφορά ότι η αίτηση στην ουσία παραμένει αστήριχτη και χωρίς κανένα πραγματικό υπόβαθρο. Υπό τις περιστάσεις, δεν χρειάζεται θεωρώ να εξετάσω άλλους λόγους ένστασης. Καταληκτικά, έχοντας υπόψη και όσα πιο πάνω έχουν αναφερθεί, είναι σαφές ότι δεν μπορώ να καταλήξω σε εύρημα ότι η αίτηση εξυπηρετεί το συμφέρον της δικαιοσύνης που είναι ένα βασικό στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη σε παρόμοια αιτήματα και απορρίπτω την αίτηση με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα-Καθ' ου η αίτηση και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2-Αιτητών, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο