← Κύπρος

ΚΑΠΙΤΑΝΗΣ ν. ΚΑΠΙΤΑΝΗΣ κ.α., Αγωγή: 658 / 2017, 26/9/2019

ΚΑΠΙΤΑΝΗΣ ν. ΚΑΠΙΤΑΝΗΣ κ.α., Αγωγή: 658 / 2017, 26/9/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A281 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αγωγή: 658 / 2017 Μεταξύ: XXXXX ΚΑΠΙΤΑΝΗΣ Ενάγοντα -και-

  1. XXXXX ΚΑΠΙΤΑΝΗΣ
  2. XXXXX ΚΑΠΙΤΑΝΗ Εναγόμενων -------------------------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 21.6.2018 για διαγραφή παραγράφων της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση. Ημερομηνία: 26 Σεπτεμβρίου,
  3. Εμφανίσεις: Για τον εναγόμενους-αιτητές: Ο κ. Α. Ποιητής για ΔΡ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ (για ν' ακούσει απόφαση ο κ. Κότροφος) Για τον ενάγοντα-καθ'ου η αίτηση: Ο κ. Στ. Μαυρομμάτης για ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ & ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ ΔΕΠΕ (για ν' ακούσει απόφαση ο κ. Νικολάου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ενάγοντας και εναγόμενοι είναι εξ' αδιαιρέτου συνιδιοκτήτες μίας οικίας στην οδό XXXXX 63, στη Λάρνακα. Ο ενάγοντας είναι ιδιοκτήτης κατά ½ μερίδιο και οι εναγόμενοι 1 και 2, συνιδιοκτήτες κατά ¼ μερίδιο έκαστος. Η αγωγή έχει ως βάση το αστικό αδίκημα της επέμβασης. Ο ενάγοντας διατείνεται πως οι εναγόμενοι παραχώρησαν την χρήση της κατοικίας σε τρίτο πρόσωπο, το οποίο διαμένει σ' αυτήν χωρίς την συγκατάθεση του. Υποστηρίζει επίσης πως σκοπός των εναγομένων είναι να χρησιμοποιούν την κατοικία αποκλειστικά για τις ανάγκες της εταιρείας και της επιχείρησης τους, ώστε να αποκομίζουν όφελος και κέρδος σε βάρος του. Είναι η θέση του πως εξ'αιτίας της παράνομης επέμβασης των εναγομένων στην κατοικία, ο ίδιος δεν δύναται να καρπούται την περιουσία του. Με την αγωγή του αξιώνει, μεταξύ άλλων, την έκδοση διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται στους εναγόμενους να επιτρέπουν στον υπάλληλο της εταιρείας τους να χρησιμοποιεί και/ή να καρπούται και/ή να κατέχει την κατοικία. Αξιώνει επίσης αποζημιώσεις. Οι εναγόμενοι στην Έκθεση Υπεράσπισης τους αρνούνται τους ισχυρισμούς του ενάγοντα, πλην του ισχυρισμού πως όλοι είναι ιδιοκτήτες της οικίας. Είναι η θέση τους πως είναι ο ενάγοντας που παραβιάζει τα δικά τους δικαιώματα ως συνιδιοκτητών της οικίας και πως συμπεριφέρεται ως ο αποκλειστικός ιδιοκτήτης της παρεμποδίζοντας τους ίδιους από του να την καρπούνται. Είναι η θέση τους πως από το 2008 μέχρι και σήμερα, οι ίδιοι κατέβαλαν στην Αρχή Ηλεκτρισμού το ποσό των €7.876=, στην Υδατοπρομήθεια, το ποσό των €8.355,26 για κατανάλωση ύδατος από το 2010 μέχρι και σήμερα και €1.080= ασφάλιστρα για την περίοδο 2009 μέχρι και σήμερα, σύνολο €17.311,
  4. Ανταπαιτητικώς αξιώνουν την έκδοση διατάγματος με το να απαγορεύεται στον ενάγοντα να παραχωρεί την χρήση ή κάρπωση της οικίας σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο ή να εμποδίζει με οποιοδήποτε τρόπο τους εναγόμενους να χρησιμοποιούν την κατοικία. Αξιώνουν επίσης την καταβολή του ποσού των €8.655,63, ήτοι το ½ του ποσού των €17.311,
  5. Ο ενάγοντας στην Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση, επαναλαμβάνει τους προβαλλόμενους στην Έκθεση Απαίτησης ισχυρισμούς του. Διατείνεται περαιτέρω πως είναι οι εναγόμενοι που προχώρησαν σε παράνομες επεμβάσεις εντός της επίδικη οικίας (τις παραθέτει με λεπτομέρεια στο δικόγραφο του) και όχι ο ίδιος, με αποτέλεσμα να παραβιάζονται τα δικαιώματα του ως συνιδιοκτήτης της οικίας. Με την υπό κρίση Αίτηση, οι εναγόμενοι 1 και 2 επιζητούν τα εξής: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου την διαγραφή των παραγράφων 13, 14, 15, 18, 19, 21 της Απάντησης στην υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση του ενάγοντος, οι οποίες εισάγουν νέες ισχυριζόμενες παραβάσεις εκ μέρους των αιτητών. Β. Όλα τα δικαστικά έξοδα, πλέον ΦΠΑ.» Νομική βάση της αίτησης είναι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, θ.1-4, 8, 9, Δ.19 θ.14, 17, Δ.21 θ.14 και η συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου. Την Αίτηση υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση της XXXXX Κονναρή, υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους εναγόμενους 1 και 2, δεόντως εξουσιοδοτημένης. Η ομνύουσα, προς υποστήριξη του αιτήματος αναφέρει τα εξής: «
  6. Γνωρίζω τα γεγονότα της παρούσης υπόθεσης τόσον από το φάϊλ της διαδικασίας όσον και απ' όσα μου έχει αναφέρει ο δικηγόρος Δρ. Ανδρέας Ποιητής που χειρίζεται στην υπόθεση και οι εναγόμενοι - πελάτες μας.
  7. Ολόκληρη η έκθεση απαιτήσεως βασίζεται σε ισχυρισμούς του ενάγοντος για ένα μεμονωμένο περιστατικό το οποίο έλαβε χώραν κατά την 19.4.
  9. Παρά ταύτα με την ανταπαίτηση και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση ο ενάγων προβάλλει ισχυρισμούς και για άλλες ισχυριζόμενες παρανομίες των εναγομένων και συγκεκριμένα οι παρ. 13, 14, 15, 18, 19, 21, οι οποίες δεν μπορούν να προβληθούν με το δικόγραφο αυτό.
  10. Ως εκ τούτου οι παράγραφοι αυτές θα πρέπει να διαγραφούν.
  11. Γι' αυτό ζητώ τη βοήθεια του Δικαστηρίου.» Ο ενάγοντας-καθ' ου η Αίτηση καταχώρισε Ένσταση προβάλλοντας πως η Αίτηση είναι αόριστη, γενική και άνευ αντικειμένου. Πως είναι καταχρηστική και αδικαιολόγητη, καθότι επιδιώκεται η διαγραφή ισχυρισμών και θέσεων του ενάγοντα επί επιδίκων θεμάτων. Πως στερείται νομικού και/ή πραγματικού υποβάθρου. Πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που τάσσει η νομοθεσία και η νομολογία για την έγκριση του αιτήματος. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της XXXXX Χαραλάμπους, υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον ενάγοντα. Είναι η θέση της ομνύουσας πως στις συγκεκριμένες παραγράφους της Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση, των οποίων επιζητείται η διαγραφή, δεν περιέχονται ισχυρισμοί οι οποίοι διαφοροποιούν την βάση της αγωγής του ενάγοντα, αλλά ισχυρισμοί οι οποίοι απαντούν στην θέση των εναγομένων ότι οι ίδιοι δεν έχουν προβεί σε καμιά παράνομη επέμβαση στην επίδικη οικία. Απαντούν επίσης στις αξιώσεις των εναγομένων για συνεισφορά του ενάγοντα σε ποσά που καταβλήθηκαν στην Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου και στην Υδατοπρομήθεια. Είναι καλά γνωστό και νομολογημένο πως τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης. Η σύνταξη τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στην Δ.19 και διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Ο Κ.4 της Δ.19 επιτάσσει όπως τα δικόγραφα περιέχουν εκείνα τα ουσιώδη γεγονότα που είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα. Η έννοια του ουσιαστικού σχετίζεται εδώ με ό,τι είναι απαραίτητο. Όμως το ουσιαστικό γεγονός εξαρτάται πάντοτε από τις φυσικές συνθήκες της κάθε υπόθεσης. Οι διάδικοι θα πρέπει να τηρούν τους κανόνες σύνταξης των δικογράφων και δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να τους υποδείξει τον τρόπο που θα πρέπει να καταγράφουν τις αντίστοιχες θέσεις των [Knowles v. Roberts

(1988)38 Ch. D. 263, 270]. Στην υπόθεση Αγγελίδου ν. Μούσουλου
(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1846, στη σελ. 1850 αναφέρθησαν τα εξής αναφορικά με τη σύνταξη δικογράφων: «Τα δικόγραφα αποτελούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αρχίζει και τελειώνει η προσφερόμενη δυνατότητα παρουσίασης της υπόθεσης ενός εκάστου διαδίκου. Η Δ.19 θ.4 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας επιτακτικά καθορίζει ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στα δικόγραφα γεγονότα, κατ' αντίθεση προς τη μαρτυρία, και κατά δεύτερο λόγο τα γεγονότα στα οποία γίνεται αναφορά από ένα διάδικο πρέπει να είναι ουσιώδη σχετιζόμενα με το επίδικο ζήτημα που τίθεται προς εκδίκαση. (Βλ. Μαυρομιχάλη κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 530, Γεωργίου Καψού
(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 164 και Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σαββίδη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 685.)» Η εξουσία του Δικαστηρίου να διαγράφει ισχυρισμούς είναι αναμφίβολα δραστική και θα πρέπει να ασκείται με προσοχή και φειδώ. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί ένα χρήσιμο όπλο προς αποφυγή κατάχρησης της διαδικασίας με την προώθηση σκανδαλωδών, αχρείαστων ή ενοχλητικών θεμάτων αντίθετων με τους κανόνες που έθεσε η Δ.19 θ.4. [Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.ά.
(2004)1 Α.Α.Δ. 1852.] Είναι επίσης νομολογημένο πως δεν διαγράφεται ισχυρισμός απλώς και μόνο διότι είναι αχρείαστος εκτός και εάν είναι εμφανώς άσχετος [The Annual Practice, 1953, σελ. 366, 367, Rossage v. Rossage and Others
(1960)1 All E.R. 600, Butters Gas & Oil Co. ν. Hammer
(1975)2 W.L.R. 425, 439]. Στην υπόθεση Esquire Holding Ltd v. Tsentas Developers Ltd κ.ά, Π.Ε. 191/2015, ημερ. 23.3.2016, τονίστηκε πως ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα, δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο που είναι το ουσιώδες στοιχείο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αλλά και ως προς την συναφή αιτιολογία που πρέπει να δίνεται για την διαγραφή. Περαιτέρω υπενθυμίζεται ο γενικός κανόνας της δικογραφίας ότι δεν πρέπει να προκαλείται αμηχανία στον Εναγόμενο. [βλ. Davy v. Garret
(1878)7 Ch. D. 486]. Γι' αυτό το κάθε δικόγραφο θα πρέπει να περιέχει εκείνα τα γεγονότα που δίνουν στον αντίδικο την αναγκαία πληροφόρηση για το τι θα αντιμετωπίσει κατά την δίκη. Στην υπόθεση Christie v. Christie
(1873)L.R. 8 Ch. 499, 503 αναφέρθηκε ότι το κατά πόσο ένα θέμα θεωρείται σκανδαλώδες κρίνεται από το αν είναι θέμα για το οποίο θα γινόταν αποδεκτή μαρτυρία για να καταδειχθεί η αλήθεια των ισχυρισμών που είναι σκανδαλώδεις σε σχέση με την αιτούμενη θεραπεία. Στην υπόθεση Millington v. Loring
(1880)6 Q.B.D. 196 αναφέρθηκε ότι μόνο το γεγονός ότι ένα θέμα αποκαλύπτει ένα σκανδαλώδες γεγονός δεν θεωρείται σκανδαλώδες εν τη εννοία του Δικαστικού Κανονισμού αν είναι σχετικό με τα επίδικα θέματα. Αναφορικά με το πότε ένα δικόγραφο μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ενοχλητικό ("embarrassing") το οποίο προκαλεί σύγχυση, σχετική είναι η υπόθεση Mayor of London v. Horner
(1914), 111 L.T. 512, C.A. Αναφέρθηκε ότι ισχυρισμοί θεωρούνται «ενοχλητικοί» αν είναι τόσο άσχετοι ώστε αν παραμείνουν, θα προκαλέσουν αχρείαστα έξοδα και θα επηρεάσουν την δίκη εφόσον θέτουν τους διαδίκους σε μια διαφορά εκτός των επίδικων θεμάτων. Η Δ.27 Κ.3 δίδει στο Δικαστήριο την εξουσία, υπό κάποιες προϋποθέσεις, να διαγράψει ένα δικόγραφο και σε τέτοια περίπτωση να αναστείλει ή να απορρίψει την αγωγή ή να εκδώσει οποιαδήποτε απόφαση την οποία θεωρεί δίκαιη. Βασική προϋπόθεση για μια τέτοια απόφαση του Δικαστηρίου είναι να μην αποκαλύπτεται μέσα από το δικόγραφο εύλογη αιτία αγωγής ή απάντησης ή το δικόγραφο να είναι επιπόλαιο, κακόβουλο ή ενοχλητικό (frivolous or vexations). Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την διαγραφή δικογράφου δυνάμει της Δ.27 Κ.3, η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. Το δικόγραφο κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτό [βλ. Drummond - Jackson v. British Medical Association and others
(1970)1 All E.R. 1094, In Re Pelmako Development Ltd v. In Re The Companies Law, Cap 113
(1991)1 A.A.Δ. 246, Cyprus Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α.
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1852, 1860 και Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντος v. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 21]. Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασιστεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει, δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του [βλ. Annual Practice 1953, σελ. 575 και Moore v. Lawson, 31 T.L.R. 418, C.A.]. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Ως προς την ουσία της, κρίνω πως αυτή δεν μπορεί να επιτύχει. Η θέση των συνηγόρων των εναγομένων πως δεν επιτρέπεται στο δικόγραφο της Απάντησης, η προσθήκη ισχυρισμών που διαφοροποιούν την βάση της αγωγής ή προσθέτουν νέα, είναι ορθή και συμφωνώ μαζί τους επί τούτου. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, οι ισχυρισμοί από πλευράς ενάγοντα, τους οποίους οι εναγόμενοι θέλουν να διαγράψουν, προβάλλονται στα πλαίσια της Υπεράσπισης του στην Ανταπαίτηση των εναγομένων. Η εισαγωγή των εν λόγω ισχυρισμών προφανώς έχει κριθεί αναγκαία από τον ενάγοντα, ώστε να απαντήσει στις αξιώσεις των εναγομένων για συνεισφορά του στα ποσά που κατ' ισχυρισμόν οι εναγόμενοι πλήρωσαν για κατανάλωση ρεύματος και νερού. Το στάδιο αυτό δεν είναι το κατάλληλο για αξιολόγηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών, κατά πόσον δηλαδή είναι βάσιμοι ή όχι. Αυτό θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Καταληκτικά κρίνω πως οι επίδικες παραγράφοι δεν περιέχουν μη αποδεκτούς ισχυρισμούς, ώστε το Δικαστήριο ασκώντας την διακριτική του εξουσία να τις διαγράψει. Στο σημείο αυτό σημειώνω πως ακόμη και στην περίπτωση που εκρίνετο πως οι επίδικες παράγραφοι περιείχαν αχρείαστα ζητήματα, αυτό από μόνο του δεν θα ήταν αρκετό για την διαγραφή τους, εφόσον δεν τέθηκε κανένα στοιχείο με το οποίο να υποστηρίζεται πως προκαλείται ζημιά στους εναγομένους. Στην προκειμένη περίπτωση κρίνω πως οι επίδικες παραγράφοι δεν περιέχουν αχρείαστους ισχυρισμούς. Παρόλο που η Αίτηση έχει κριθεί, ένα τελευταίο σχόλιο, στην εισήγηση των συνηγόρων του ενάγοντα πως «ούτως ή άλλως η αίτηση είναι απορριπτέα εν τοις πράγμασι καθ' ότι καταχωρήθηκε σε χρόνο που οι δικηγόροι των εναγομένων δεν είχαν νομιμοποίηση να προβούν σε οποιοδήποτε δικονομικό μέτρο, αφού δεν είχαν καταχωρήσει οποιοδήποτε σημείωμα εμφάνισης». Δεν συμμερίζομαι τη θέση αυτή. Από τον φάκελο της δικογραφίας προκύπτει πως οι νυν δικηγόροι των εναγομένων (προηγουμένως εκπροσωπούντο από άλλο δικηγορικό γραφείο) καταχώρησαν Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση στις 7.6.
  1. Ο ενάγοντας καταχώρησε Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση στις 14.6.
  2. Την ίδια ημέρα καταχώρησε και Κλήση για Οδηγίες η οποία ορίστηκε στις 6.11.
  3. Η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε στις 21.6.2018 και ορίστηκε στις 12.9.
  4. Την συγκεκριμένη ημέρα (12.9.2018) ο δικηγόρος των εναγομένων που τους εκπροσωπούσε μέχρι τότε, ζήτησε άδεια να αποσυρθεί (η οποία και του εδόθη) ενόψει της εκπροσώπησης τους από τούδε και στο εξής, από το γραφείο ΔΡ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ . Τόσο η υπό κρίση Αίτηση όσο και η αγωγή παρέμειναν για οδηγίες στις 7.11.2018 ώστε να γίνουν τα δέοντα και να καταχωρηθεί Σημείωμα Αλλαγής Δικηγόρου. Στη συνέχεια, εζητείτο χρόνος ενόψει σοβαρού ενδεχομένου συνολικής διευθέτησης της υπόθεσης. Το Σημείωμα Αλλαγής Δικηγόρου καταχωρήθηκε στις 16.11.
  5. Ο δικηγόρος του ενάγοντα ουδέποτε ήγειρε οποιοδήποτε ζήτημα για την εκπροσώπηση των εναγομένων, παρά μόνο συναινούσε στο να δοθεί χρόνος για εξώδικη διευθέτηση. Θεωρώ πως με υπόβαθρο τα ανωτέρω κωλύεται από του να προβάλλει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, είναι η κατάληξη μου ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και κατά συνέπεια θα πρέπει να απορριφθεί. Διά ταύτα, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής οπόταν και θα είναι πληρωτέα, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα-καθ'ου η αίτηση και σε βάρος των εναγομένων-αιτητών. (Υπ.) .............................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.