Σωτηρίου ν. Κυπριανού κ.α., Αρ. Αγωγής: 642/2018, 30/10/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A315 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ρασπόπουλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 642/2018 Μεταξύ: χχχχχ Σωτηρίου Ενάγοντας -και- 1.χχχχχ χχχχχχ Κυπριανού 2.χχχχχχχ Κυριάκου ή άλλως χχχχχχχχ Κυπριανού Εναγόμενοι Ημερομηνία: 30 Οκτωβρίου 2019 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα- Αιτητή: κ. Πουτζιουρής Για Εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση: κ. Ευαγγέλου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση, ο Ενάγοντας - Αιτητής ζητά ενδιάμεσο διάταγμα που να διατάζει τους Εναγόμενους να παραδώσουν ελευθέρα και κενή κατοχή της κατοικίας του, η οποία βρίσκεται στην Αραδίππου (στο εξής «η κατοικία»). Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στα άρθρα 32 και 57 του περί Δικαστηρίων Νόμου ν.14/1960, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, Θ.1-9, Δ.39, στο άρθρο 43 του Κεφ. 148, στο άρθρο 23 του Συντάγματος, στο άρθρο 1 του 1ου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση φαίνονται στην ένορκο δήλωση του Ενάγοντα, ο οποίος λέει ότι αναγκάστηκε να μεταναστεύσει λόγω πολλών χρεών και λόγω απώλειας της εργασίας του. Προκειμένου να πληρώνει τις δόσεις δανείου που οφείλει στην Τράπεζα, ενοικίασε την κατοικία στην Εναγόμενη 1, δυνάμει συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 7.10.2015 (βλ. Τεκμήριο 1). Αρχικά, η ενοικίαση κυλούσε ομαλά και ο πεθερός του Ενάγοντος, ο οποίος ενεργούσε ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος, εισέπραττε το ενοίκιο, ήτοι €700 μηνιαίως, από τον Εναγόμενο 2 ο οποίος είναι ο σύζυγος της Εναγόμενης 1 και διαμένει μαζί της στην κατοικία. Μετά το πέρας του πρώτου χρόνου ενοικίασης, η Εναγόμενοι πληροφόρησαν τον πεθερό του Ενάγοντος ότι θα παρέμεναν στην κατοικία, εντούτοις ήθελαν να πληρώνουν το ποσό των €650 μηνιαίως αντί του ποσού των €
- Ο Ενάγοντας δεν αποδέχτηκε την τροποποίηση των όρων του συμβολαίου και ζήτησε από τους εναγόμενους να παραδώσουν την κατοχή της κατοικίας. Παρά το ότι οι Εναγόμενοι παρέμειναν στην κατοικία, αρνήθηκαν και παρέλειψαν να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό έναντι του ενοικίου. Έτσι, ο Ενάγοντας καταχώρισε την αγωγή με αριθμό 2038/2016 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος εναντίον της Εναγόμενης
- Στην υπεράσπιση που καταχωρήθηκε εκ μέρους της τελευταίας, εγέρθηκε για πρώτη φορά ισχυρισμός ότι ουδέποτε έθεσε της υπογραφή της στην συμφωνία ενοικίασης. Μεταγενέστερα, ο Εναγόμενος 2 παραδέχτηκε ενώπιον του δικηγόρου του Ενάγοντος ότι είχε υπογράψει τη συμφωνία ενοικίασης ο ίδιος. Εν πάση περιπτώσει, η αγωγή υπ' αριθμό 2038/2016 διευθετήθηκε εξώδικα με την καταβολή των δεδουλευμένων ενοικίων και υπογραφή δήλωσης ημερομηνίας 9.6.2017 (βλ. Τεκμήριο 2), με την οποία οι Εναγόμενοι δεσμεύτηκαν να παραδώσουν ελεύθερη και κενή κατοχή της επίδικης κατοικίας την 14.10.2017 πληρώνοντας ανελλιπώς το ποσό των €700 κάθε μήνα. Δεσμεύτηκαν επίσης ότι δεν θα πρόβαλλαν οποιαδήποτε υπεράσπιση σε περίπτωση αγωγής εναντίον τους. Στις 14.10.2017, οι Εναγόμενοι ζήτησαν παράταση του χρόνου παράδοσης της κατοχής για 6 μήνες, κάτι που ο Ενάγων αποδέχτηκε. Κατά παράβαση των συμφωνηθέντων, ο Εναγόμενος 2 δήλωσε ότι δεν θα παρέδιδε την κατοικία στον συμφωνηθέν χρόνο και απείλησε ότι πριν παραδώσει την κατοικία θα την κατέστρεφε. Δήλωσε επίσης ότι δεν θα πληρώσει οποιοδήποτε ποσό έναντι των ενοικίων. Κατόπιν των πιο πάνω, ο Ενάγοντας, έστειλε επιστολή ημερομηνίας 16.3.2018 προς τους Εναγόμενους, καλώντας τους να παραδώσουν την κατοικία στις 14.4.2018, που εξέπνεε η παράταση που δόθηκε. Οι Εναγόμενοι δεν απάντησαν στις επιστολές και αμέλησαν να παραδώσουν την κατοχή της κατοικίας. Παράλληλα, δεν έχουν καταβάλει το ενοίκιο των €700 από 14.3.2018 μέχρι 14.4.
- Ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι χρησιμοποιούν την δικαστική διαδικασία για να επιτύχουν καθυστέρηση στην άσκηση των δικαιωμάτων του Ενάγοντος και να διαμένουν στην κατοικία χωρίς την καταβολή ενοικίου. Ένεκα την παράλειψης των Εναγομένων να καταβάλουν τα συμφωνηθέντα ενοίκια, ο Ενάγοντας κινδυνεύει να χάσει την κατοικία, αφού αυτή είναι υποθηκευμένη για πιστωτικές διευκολύνσεις τις οποίες ο Ενάγων, λόγω της συμπεριφοράς των Εναγομένων, αδυνατεί να πληρώσει. Είναι τέλος η θέση του, ότι οι Εναγόμενοι έχουν ψηλά εισοδήματα και μπορούν να ενοικιάσουν άλλη κατοικία ή να πάνε σε δική τους κατοικία. Ισχυρίζεται τέλος ότι η κατοικία έχει για τον ίδιο συναισθηματική αξία λόγω του ότι βρίσκεται σε γη που έδωσαν οι γονείς του και εκεί μεγάλωσε τα παιδιά του. Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν ειδοποίηση για την πρόθεση τους να προβάλουν Ένσταση στην Αίτηση. Αυτή βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμούς Δ.25 Θ.1-Θ.6, Δ.48 Θ. 1-9, ως επίσης και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι επί των οποίων στηρίζεται η Ένσταση είναι οι ακόλουθοι:
- Η έκδοση ή/και απόδοση των ενδιάμεσων αιτούμενων διαταγμάτων θα σήμαινε την ενασχόληση του Δικαστηρίου µε την ουσία της υπόθεσης.
- Τυχόν έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος θα ισοδυναμεί με εκδίκαση της αγωγής και ετυμηγορία του Δικαστηρίου ότι οι εναγόμενοι/καθ' ων η αίτηση έχει διαπράξει το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης.
- Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα στερήσει από τους Εναγόμενους το δικαίωμα να ακουστούν κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής.
- Δεν είναι κατάλληλη και/ή ενδεδειγμένη περίπτωση για απόδοση ενδιάμεσων θεραπειών, ταυτόσημων µε αυτών που αξιώνονται στην αγωγή.
- Ο Ενάγοντας- Αιτητής δεν νομιμοποιείται στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης.
- Η αίτηση καταχωρήθηκε με καθυστέρηση.
- Η υπό κρίση αίτηση είναι πρόωρη καθότι το Δικαστήριο δεν έχει καταλήξει αναφορικά με το κατά πόσον το παρόν Δικαστήριο είναι αρμόδιο να εκδικάσει την αγωγή.
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του ν.14/
- Δεν αποκαλύπτεται ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Αγωγής
- Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση περιέχει γενικούς αόριστους και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου, και την έκδοση με δόλιο τρόπο του αιτούμενου διατάγματος.
- Δεν έχει καταδειχθεί ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
- Ο Αιτητής κωλύεται να ζητά τις θεραπείες που αιτείται και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά στους Εναγομένους παρά στον Αιτητή.
- Δεν αποδεικνύεται η ύπαρξη του κατεπείγοντος. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η Ένσταση αναφέρονται στην ένορκο δήλωση του Εναγόμενου 2, ο οποίος αρνείται όλους τους ισχυρισμούς του Ενάγοντος. Όσον αφορά τα γεγονότα, αναφέρει ότι η Εναγόμενη 1 ουδέποτε συμβλήθηκε με τον Ενάγοντα. Το κατ' ισχυρισμό ενοικιαστήριο έγγραφο ετοιμάστηκε από τον Ενάγοντα και υπεγράφη από τον Εναγόμενο 2 στην παρουσία του πεθερού του Ενάγοντα. Ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει τον λόγο για τον οποίο στο ενοικιαστήριο έγγραφο αναγράφεται το όνομα της συζύγου του. Ο Εναγόμενος 2 αναφέρει επίσης ότι το ενοίκιο ουδέποτε διαφοροποιήθηκε από το ποσό των €700 και αυτό πληρώνεται ανελλιπώς και χωρίς καθυστέρηση. Περαιτέρω είναι η θέση του ότι ουδέποτε υπέγραψε οποιαδήποτε δήλωση για παράδοση κατοχής της κατοικίας ή δήλωση ότι δεν θα προβληθεί υπεράσπιση σε περίπτωση αγωγής. Έστω όμως κι αν ήθελε φανεί κατά ότι τέτοια δήλωση υπογράφτηκε, αυτή υπογράφτηκε κατόπιν πίεσης ή εξαναγκασμού με απώτερο σκοπό την παγίδευση των Εναγομένων. Δεν επεξηγήθηκαν σε αυτούς οι όροι ενός τέτοιου εγγράφου και δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να λάβουν νομική συμβουλή. Οι Εναγόμενοι θεώρησαν ότι το κατ' ισχυρισμό έγγραφο αφορούσε μόνο την διευθέτηση της αγωγής που εκκρεμούσε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας. Περαιτέρω είναι η θέση του Εναγόμενου 2 ότι ουδέποτε επικοινώνησε με την σύζυγο του Ενάγοντα ζητώντας παράταση της παραμονής του εντός του ακινήτου, αφού σε κάθε περίπτωση, αυτή είχε συμφωνηθεί νοουμένου ότι θα καταβάλλεται το μίσθωμα. Δεν υπήρξε παράβαση των συμφωνηθέντων από τον Εναγόμενο 2, ο οποίος αρνείται ότι εκτόξευσε οποιεσδήποτε απειλές. Αναφέρει περαιτέρω ότι πάντοτε ήταν τυπικοί στις υποχρεώσεις τους ως αυτές απορρέουν από την συμφωνία ενοικίασης και ειδικότερα, το ενοίκιο ήταν πάντοτε διαθέσιμο για τον Ενάγοντα και το παραλάμβανε εκ μέρους και για λογαριασμό του ο πεθερός του. Είναι θέση των Εναγομένων ότι η συμφωνία ενοικίασης ουδέποτε τερματίστηκε και ως εκ τούτου, συνεχίζουν να διαμένουν στο επίδικο ακίνητο βάσει προφορικής συμφωνίας και/ή συμφωνίας ενοικίασης από μήνα σε μήνα. Σε κάθε περίπτωση, η συνέχιση κατοχής του επίδικου ακινήτου μετά την λήξη ή εκπνοή του ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 7.10.2015, η ενοικίαση έχει καταστεί θέσμια και το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να επιληφθεί της αγωγής. Τέλος, ο Εναγόμενος 2 ισχυρίζεται ότι η έκδοση του διατάγματος θα επιφέρει ανεπανόρθωτη ζημία και βλάβη στους Εναγομένους καθ΄ ότι θα αποφασιστεί η ουσία της αγωγής και παράλληλα θα μείνει στον δρόμο η οικογένεια του στην οποία υπάρχουν 2 ανήλικα τέκνα. Δεν κατέχουν δική του περιουσία έχουν, ούτε είναι ευκατάστατοι, ώστε να μετακομίσουν σε άλλη κατοικία. ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ Σημειώνω κατ' αρχάς ότι η ανάληψη και άσκηση δικαστικής εξουσίας από το Επαρχιακό Δικαστήριο συναρτάται τόσο με την καθ' ύλην όσο και με την κατά τόπο αρμοδιότητα του. Η διερεύνηση ενστάσεων που άπτονται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Η αρμοδιότητα αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση των δικαιοδοσιών του Επαρχιακού Δικαστηρίου (βλ. Θεοχάρους v. Παστελλή
(1993)1ΑΑΔ 240). Εξάλλου, ανεξάρτητα από την προβολή σχετικής ένστασης εν σχέση με την δικαιοδοσία, το Δικαστήριο μπορεί αυτεπάγγελτα σε οποιοδήποτε στάδιο να επιληφθεί θέματος που άπτεται της αρμοδιότητάς του να επιληφθεί της αγωγής (βλ. Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd κ.α.
(1989)1(E) ΑΑΔ 729). Τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση, αποκλειστική πηγή αναζήτησης της οποίας είναι η έκθεση απαίτησης. Τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται από τη δικογραφία (βλ. Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ, v. Γενικός Εισαγγελέας Δημοκρατίας κ.α.
(1991)1 ΑΑΔ 225, Μούρτζινος v. Global Cruises S.A.
(1992)1 ΑΑΔ 1160). Έτσι, εάν από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της Αίτησης, σε συσχετισμό με το περιεχόμενο των δικογράφων, διαφανεί με τρόπο ξεκάθαρο και αδιαμφισβήτητο, ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία, τότε το ζήτημα μπορεί και πρέπει να εξεταστεί σε αυτό το στάδιο, αφού έτσι θα εξοικονομείτο χρόνος και χρήμα, ενώ συνάμα, εάν τούτο είναι εφικτό, η υπόθεση θα παρουσιαστεί στο αρμόδιο Δικαστήριο το συντομότερο δυνατό. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του Ν.23/1983, για να εμπίπτει μια διαφορά στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, πρέπει (α) το ακίνητο να υπάγεται στο ενοικιοστάσιο, που σημαίνει ότι πρέπει να βρίσκεται σε ελεγχόμενη περιοχή και ότι θα πρέπει να έχει συμπληρωθεί μέχρι την 31.12.1999, (β) να υπάρχει ενοικίαση ή άλλη κατοχή του επίδικου ακινήτου που να δημιουργεί σχέση ιδιοκτήτη/ενοικιαστή και (γ) ο ενοικιαστής να είναι θέσμιος και κατ' επέκταση η ενοικίαση θέσμια. Στην παρούσα περίπτωση, οι Καθ' ων η Αίτηση προβάλλουν την θέση ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας, καθότι μετά την λήξη ή τερματισμό της ενοικίασης, η ενοικίαση έχει μετατραπεί σε θέσμια. Έχω την άποψη ότι οι αιτιάσεις των Καθ' ων η Αίτηση, δεν τεκμηριώνονται επαρκώς. Θεμέλιο της αγωγής είναι η παράνομη επέμβαση και/ή η κατοχή της κατοικίας και η αποζημίωση του Ενάγοντα για απώλεια χρήσης της. Αυτές οι θεραπείες εμπίπτουν στη δικαιοδοσία Επαρχιακού Δικαστηρίου. Μόνο στην περίπτωση που ήθελε καταδειχθεί ότι υφίσταται θέσμια ενοικίαση, το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας. Όμως, σε αυτό το στάδιο, θεωρώ ότι ελλείπουν ή είναι αμφισβητούμενα ουσιαστικά και αναγκαία γεγονότα, στη βάση των οποίων το Δικαστήριο θα μπορούσε να αποφασίσει σχετικά. Το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση, στα πλαίσια της παρούσας αίτησης να προβεί σε εικασίες για συμπλήρωση γεγονότων, ούτε βεβαίως να αποφασίσει εν σχέση με αμφισβητούμενα γεγονότα. Η ημερομηνία συμπλήρωσης της ανέγερσης της επίδικης κατοικίας είναι στοιχείο άγνωστο στο Δικαστήριο, ενώ το κατά πόσο υπάρχει ή όχι θέσμιος ενοικιαστής, βασίζεται σε αμφισβητούμενα γεγονότα. Προσθέτω ανάμεσα σε άλλα και την θέση των ίδιων των Εναγομένων ότι η συμφωνία ενοικίασης ουδέποτε τερματίστηκε και ότι η Εναγόμενοι συνεχίζουν να ενοικιάζουν το επίδικο ακίνητο στην βάση συμφωνίας ενοικίασης από μήνα σε μήνα. Συνεπώς, στο παρόν στάδιο δεν έχει καταδειχθεί έλλειψη δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου. ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 32 ΤΟΥ Ν.14/64 Η δικαιοδοσία που πηγάζει από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου ν.14/1960ασκείται όταν ικανοποιούνται και συνυπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις. Αυτές έχουν κατ' επανάληψη διατυπωθεί και αναλυθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο. Είναι οι ακόλουθες: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. Το μόνο που απαιτείται σε σχέση με αυτή την προϋπόθεση είναι η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (βλ. Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C. L. R. 557 σελ.569) (β) Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας, Για να ικανοποιηθεί αυτή η προϋπόθεση, δεν απαιτείται όπως ο Αιτητής αποδείξει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Το βάρος που έχει είναι πολύ λιγότερο και ικανοποιείται με την απλή κατάδειξη προοπτικής επιτυχίας, η οποία να υφίσταται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Σ' αυτό το πλαίσιο το Δικαστήριο εξετάζει, χωρίς βεβαία να αποφασίζει, την αποδεικτική δύναμη (evidential strength) της υπόθεσης τoυ Ενάγοντος. Στην Odysseos (ανωτέρω) λέχθηκε ότι, το αποδεικτικό εμπόδιο το οποίο απαιτείται από τον Ενάγοντα να υπερβεί δεν είναι πολύ υψηλό. Απαιτείται μόνο να καταδείξει πιθανότητα επιτυχίας που ερμηνεύεται ως κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που αποτελεί το αποδεικτικό επίπεδο στις πολιτικές υποθέσεις. Με βάση το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, έχω την γνώμη ότι οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 του ν.14/1960 ικανοποιούνται. Προς τούτο είναι αρκετό να λεχθεί ότι, στη βάση των όσων ο Αιτητής αποδίδει στους Καθ' ων η αίτηση, εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και η προοπτική ότι δικαιούται εναντίον τους την θεραπεία που ζητά με την αγωγή του, δεν είναι δυσδιάκριτη. Υπενθυμίζω ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν εξετάζει την ουσία της αγωγής, ούτε αποφασίζει τα διαφιλονικούμενα θέματα, πάνω στα οποία τελικά θα κριθεί η όλη απαίτηση του Ενάγοντος. (γ) Αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Σχετικά με την 3η προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32 του ν.14/1960, ήτοι κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα, στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) λέχθηκε ότι το ζήτημα της επάρκειας των αποζημιώσεων λαμβάνεται υπόψη. Φυσικά η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. (βλ. M & CH Mitsingas Trading Ltd v. The Timberland Co,
(1997)1 Α. Α. Δ. 1791, Κυρίσαββας κ.α. ν Χάρη Κύζη
(2001)1Β Α.Α.Δ.1245). Στην παρούσα περίπτωση, ο Αιτητής δεν επιζητεί την ανάκτηση της κατοχής της επίδικης κατοικίας για να ικανοποιήσει τις δικές του στεγαστικές ανάγκες. Αυτό που ο Αιτητής θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου σε σχέση με την ανεπανόρθωτη ζημία η οποία θα προκληθεί είναι ότι δεν θα μπορεί να καταβάλει τις δόσεις δανείου, για την εξασφάλιση του οποίου έχει υποθηκευθεί η επίδικη κατοικία. Δεν έχει όμως θέσει ενώπιον μου δεδομένα που να καταδεικνύουν ότι δεν είναι σε θέση, με την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων να πληρώσει τις δόσεις κάποιου δανείου, πόσω δε μάλλον δανείου το οποίο εξασφαλίζεται με την επίδικη κατοικία. Κατ' αρχάς, επισημαίνω ότι η μόνη αναφορά σε μη καταβολή του μηνιαίου ενοικίου των €700 από τους Εναγομένους προς τον Ενάγοντα, αφορά περίοδο ενός μόνο μηνός, ήτοι για την περίοδο από 14.3.2018 μέχρι 14.4.2018. Για οποιαδήποτε μεταγενέστερη περίοδο δεν υπάρχει σαφής αναφορά στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Μάλιστα δε, στην Έκθεση Απαίτησης, που καταχωρήθηκε τον Ιούνιο του 2018, και πάλι γίνεται αναφορά μόνο σε ένα καθυστερημένο ενοίκιο (βλ. παρ. 10 και 18 της Έκθεσης Απαίτησης). Επισημαίνω επίσης ότι ο Εναγόμενος 2 δεν αντεξετάστηκε σε σχέση με τον ισχυρισμό του ότι το μηναίο ενοίκιο καταβάλλεται ανελλιπώς. Η προσπάθεια του συνηγόρου του Ενάγοντα να προβάλει τον ισχυρισμό ότι μέχρι σήμερα οφείλεται ποσό που ανέρχεται σε €11.200, πέφτει στο κενό, αφού ως γνωστό, οι αγορεύσεις δεν αποτελούν το κατάλληλο βήμα για εισαγωγή μαρτυρίας. Πέραν των πιο πάνω, κρίνω ότι ο Ενάγοντας δεν έχει καταδείξει κίνδυνο να χάσει το σπίτι του, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ο Ενάγοντας παρουσιάζει απλώς επιστολές που στάλθηκαν από την Τράπεζα Κύπρου προς την σύζυγο του. Με τις εν λόγω επιστολές η εν λόγω τράπεζα πληροφορεί για υπέρβαση €1066 σε λογαριασμό που η σύζυγος του Ενάγοντα διατηρεί και για καθυστερήσεις ύψους €6530 σε δάνειο της ιδίας. Πουθενά δεν γίνεται αναφορά για πρόθεση εκποίησης υποθήκης ή για κίνδυνο πώλησης της επίδικης κατοικίας. Συνεπώς, δεν έχω πεισθεί ότι αν δεν ικανοποιηθεί η επιθυμία του Ενάγοντα - Αιτητή να ανακτήσει κατοχή της κατοικίας, τότε θα προκύψει ανεπανόρθωτη βλάβη. Προσθέτω τέλος και το ότι ο ίδιος ο Αιτητής αναφέρει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση είναι ευκατάστατοι με ψηλά εισοδήματα, αλλά και περιουσία. Αυτό καθιστά βέβαιη την πλήρη αποζημίωση του, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του. Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι ο Αιτητής έχει αποτύχει να καταδείξει ανεπανόρθωτη ζημιά. Ακόμα και αν το Δικαστήριο έκρινε ότι ικανοποιούνταν τα κριτήρια του άρθρου 32 του ν.14/1960, στο τελικό στάδιο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Δηλαδή έστω και αν διαπιστωνόταν ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις, το Δικαστήριο θα έπρεπε να ακολουθήσει εκείνη την πορεία που κατά την κρίση του θα προκαλέσει λιγότερη αδικία αν φανεί ότι η απόφαση που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο είναι λανθασμένη. (βλ. Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν. Θεωρή
(1989)1 Α. Α. Δ. 255 και Χρίστου Ευστρατίου ν. Dicran Ouzounian and Company Limited, ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολιτική Έφεση Αρ. 292/2010, 20/1/2014) Σε σχέση με το ισοζύγιο της ευχέρειας σημασία έχει, μεταξύ άλλων, το ότι ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής κάτι που, όπως έχει νομολογηθεί, είναι γενικά ανεπιθύμητο. (βλ. Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 21, παραγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 CLR 14, Re Χ''Κωνσταντή, [1998] 1 A.A.Δ. 2187). Υπάρχει βέβαια η δυνατότητα του Δικαστηρίου να παραχωρήσει προσωρινά διατάγματα ταυτόσημα με τα διατάγματα που ζητούνται με τη αγωγή, σε κατάλληλη περίπτωση. Εξουσία, που σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ασκείται με ιδιαίτερη φειδώ και εκεί όπου η ανάγκη και η φύση της υπόθεσης επιβάλλει (βλ. Σταυράκης κ.α. ν. Δήμος Λευκωσίας, Πολιτική Έφεση Αρ. 68/2013, ημερομηνίας 24.3.2015). Το θέμα επαφίεται στην διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού τέτοιας θεραπείας σε ενδιάμεσο στάδιο. Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι με βάση την νομολογία, προστακτικά διατάγματα δίνονται σπάνια, με φειδώ και με εξαιρετική περίσκεψη. Δεν αποκλείεται όμως να εκδοθούν όταν θεωρείται από το Δικαστήριο ότι υπάρχει επείγον θέμα προς εξέταση ή όπου η φύση των πραγμάτων είναι τέτοια που ενδεχομένως η μη έκδοση τους να επηρεάσει ανεπανόρθωτα την όλη πορεία της διαφοράς και όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση (βλ. Τσιερκέζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1Α ΑΑΔ 734). Δεν θεωρώ ότι η παρούσα υπόθεση είναι μια ασυνήθιστα δυνατή και ξεκάθαρη περίπτωση. Ούτε θεωρώ ότι η αιτούμενη θεραπεία έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξης πραγμάτων. Η αιτούμενη θεραπεία αποσκοπεί στην ουσιαστική ικανοποίηση της κύριας θεραπείας που ζητείται με την αγωγή. Κατ' ουσία πρόκειται για ενδιάμεσο προστακτικό διάταγμα που όμως θα ισχύει στο διηνεκές. Αναφορικά με την ισχυριζόμενη δήλωση ημερομηνίας 9.6.2017 (βλ. Τεκμήριο 2) με την οποία φέρονται οι Εναγόμενοι να δεσμεύτηκαν να παραδώσουν ελεύθερη και κενή κατοχή της κατοικίας την 14.10.2017 και ότι δεν θα πρόβαλλαν οποιαδήποτε υπεράσπιση σε περίπτωση αγωγής εναντίον τους, αρκεί να παραπέμψω στις πρόνοιες του άρθρου 28 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149, όχι για να αποφασίσω οτιδήποτε, αλλά για να καταδείξω ότι τα δεδομένα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα όσο ο Ενάγοντας προσπαθεί να παρουσιάσει: 28.-
(1)Κάθε συμφωνία, στο μέτρο που περιορίζει απόλυτα την ελευθερία οποιουδήποτε από τα μέρη προς επιβολή των δικαιωμάτων αυτού δυνάμει ή σε σχέση με οποιαδήποτε σύμβαση, μέσω των συνήθων δικαστικών μέτρων, ή στο μέτρο που περιορίζει την προθεσμία της επιβολής των εν λόγω δικαιωμάτων, είναι άκυρη. Πέραν των πιο πάνω, οι Εναγόμενοι καθιστούν επίδικο ζήτημα τόσο την υπογραφή όσο και τις συνθήκες υπογραφής της ισχυριζόμενης δήλωσης ημερομηνίας 9.6.2017, κάτι που σίγουρα δεν μπορεί να αποφασιστεί στα στενά πλαίσια της παρούσα Αίτησης. Εν όψει όλων των πιο πάνω και γενικά συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης, όπως τέθηκαν ενώπιον μου, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η έκδοση της ενδιάμεσης θεραπείας που επιζητείται. Συνεπώς η Αίτηση απορρίπτεται. Δεν βρίσκω λόγο να αποκλίνω από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Συνεπώς, τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον του Ενάγοντος- Αιτητή. Αυτά να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .................................... Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο