Χρίστου κ.α. ν. Γνώμη κ.α., Αγωγή Αρ. 1205/17, 29/11/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2019:A318 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ρασπόπουλου, Ε. Δ. Αγωγή Αρ. 1205/17 Μεταξύ:
- χχχχχχχ Χρίστου
- χχχχχχχχ Παπαγιάννης Εναγόντων Και
- Γνώμη
- Olafor Trading Ltd
- χχχχχχ Πασιάς Εναγόμενων Ημερομηνία: 29 Νοεμβρίου 2019 Εμφανίσεις: Για Εναγομένους 2 & 3 - Αιτητές: κ. Χριστοφίδης Για Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση: κα. Χ'' Σάββα ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με ειδικά οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, οι Ενάγοντες αξιώνουν από τους Εναγομένους γενικές και/ή τιμωρητικές και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις και άλλες θεραπείες για δυσφήμιση, ή επιζήμια ψευδολογία, ή λίβελλο ένεκα δημοσιεύματος στην εφημερίδα «Γνώμη» με τίτλο: «Γκέτο των χούλιγκανς του ΑΠΟΕΛ η νότια είσοδος της Λευκωσίας! Αποθρασύνθηκαν τα φασιστικά στοιχεία» Με την Έκθεση Απαίτησης, οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι το ως άνω δημοσίευμα συνοδευόταν από φωτογραφία διαφόρων ατόμων που προέβαιναν σε λεηλασίες και στο κείμενο γίνονταν οι ακόλουθες αναφορές: «Στη μέγγενη η Λευκωσία! Στη βόρεια πλευρά ο φασισμός της κατοχής και νότια είσοδο ο φασισμός των χούλιγκανς του ΑΠΟΕΛ! XXXXX Σταυρινίδης στη «Γνώμη»: Μηδενική Ανοχή στους νεοναζί του ΕΛΑΜ» Ακολουθούν κι άλλες αναφορές σε ακροδεξιούς και εθνικιστές και ότι κάποιοι φουσκώνουν τα μυαλά ανεγκέφαλων. Με βάση την Έκθεση Απαίτησης, η Εναγομένη 2 είναι ιδιοκτήτρια και/ή εκδότρια της εφημερίδας «Γνώμη», ενώ ο Εναγόμενος 3 είναι διευθυντής και αρχισυντάκτης της ίδιας εφημερίδας. Οι Ενάγοντες αποδίδουν τόσο στην Εναγομένη 2 όσο και στην Εναγομένη 3 την σύνταξη και/ή εκτύπωση και/ή δημοσίευση και/ή κυκλοφορία του δημοσιεύματος. Κατά τους Ενάγοντες, αυτό είναι δυσφημιστικό, καθότι γίνεται αντιληπτό και/ή υπονοεί και/ή υποδηλώνει ότι οι Ενάγοντες ως βουλευτές του πολιτικού κόμματος ΕΛΑΜ, είναι φασίστες, χούλιγκανς, νεοναζί, ανεγκέφαλοι, ακροδεξιοί, εγκληματίες και ότι αναζητούν βίαιες διεξόδους και ιδεολογικά άλλοθι. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά ισχυρίζονται ότι το δημοσίευμα υπό την μορφή αληθούς υπονοούμενου σημαίνει και/ή υπονοεί και/ή υποδηλώνει και/ή υπαινίσσεται και/ή στοχεύει να καταστήσει σαφές ότι οι Ενάγοντες ενεργούν αυθαίρετα χωρίς να υπολογίζουν κανένα, δεν αξίζει να έχουν το σεβασμό του κόσμου, είναι επικίνδυνοι προς την κοινωνία, δεν υπολογίζουν και δεν σέβονται τη διαφύλαξη της προσωπικότητας, στερούνται παιδείας και ιδανικών, είναι φασίστες και χούλιγκανς, είναι νεοναζί και εκφράζουν ρατσιστικές απόψεις και παρακινούν τον λαό να ενεργεί με βίαιες και εγκληματικές συμπεριφορές. Στον αντίποδα, οι Εναγόμενοι - Αιτητές μέσω της Έκθεσης Υπεράσπισης τους, παραδέχονται, μεταξύ άλλων, την ιδιότητα των Εναγόντων ως βουλευτών του ΕΛΑΜ καθώς και το ότι η Εναγομένη 2 είναι ιδιοκτήτρια και/ή εκδότρια της εφημερίδας «Γνώμη» και ο Εναγόμενος 3 διευθυντής και αρχισυντάκτης της ίδιας εφημερίδας. Αρνούνται ότι συνέταξαν και/ή εκτύπωσαν και/ή δημοσίευσαν και/ή κυκλοφόρησαν το επίδικο δημοσίευμα, αλλά διαζευκτικά εγείρουν ισχυρισμούς περί εντίμου σχολίου και αλήθειας του δημοσιεύματος. Ισχυρίζονται επίσης ότι ο ρόλος των Εναγομένων 2 και 3 στην αναμετάδοση του επίδικου δημοσιεύματος ήταν δευτερεύοντας. Εγείρουν επίσης προδικαστική ένσταση ότι οι Ενάγοντες δεν αποκαλύπτουν αγώγιμο δικαίωμα, αφού δεν νοείται δυσφήμιση κατηγορίας ανθρώπων και/ή διότι το επίδικο δημοσίευμα δεν αναφέρεται στους Ενάγοντες. Η ΑΙΤΗΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση, οι Εναγόμενοι - Αιτητές ζητούν όπως το νομικό σημείο που εγείρεται ως προδικαστική ένσταση στην Έκθεση Υπεράσπισης, εκδικαστεί και αποφασιστεί προδικαστικά. Περαιτέρω, ζητούν διάταγμα για διαγραφή (strike out) και/η ακύρωση της αγωγής και/ή του κλητηρίου εντάλματος, λόγω του γεγονότος ότι δεν αποκαλύπτεται λογικό αγώγιμο δικαίωμα σε βάρος των Εναγόμενων 2 &
- Η Αίτηση βασίζεται στις Δ.2 Θ.Θ. 6
(4)και 9, Δ.9 Θ.10, Δ.27 Θ.Θ.1-3, Δ.48 Θ.Θ. 1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 17-24 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.148, στον περί Τύπου Νόμο ν.145(I)/1989 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στηρίζεται δε σε γεγονότα που προκύπτουν τόσο από τον φάκελο της υπόθεσης, όσο και από την ένορκη δήλωση του Εναγομένου
- Στην Ένορκη του Δήλωση, ο Εναγόμενος 3 αναφέρει ότι η Εναγόμενη 2 είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και είναι ιδιοκτήτρια και εκδότης της εβδομαδιαίας πολιτικής εφημερίδας «Γνώμη». Ο ίδιος είναι Διευθυντής της Εναγόμενης
- Ο Εναγόμενος 3 αναφέρει ότι το επίδικο δημοσίευμα, αναφέρεται σε κατηγορία προσώπων, ήτοι το πολιτικό κόμμα ΕΛΑΜ, που είναι εγγεγραμμένο στο μητρώο πολιτικών κομμάτων δυνάμει του περί Πολιτικών Κομμάτων νόμου ν.175(Ι)/2012και σε οπαδούς του σωματείου ΑΠΟΕΛ, το οποίο είναι εγγεγραμμένο στο μητρώο σωματείων με βάση τον περί Σωματείων και Ιδρυμάτων και άλλα Συναφή Θέματα Νόμο ν.104(Ι)/
- Είναι η θέση του ότι δεν νοείται η διάπραξη του αστικού αδικήματος της δυσφήμισης σε βάρος κατηγορίας προσώπων. Οι Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν Ειδοποίηση για πρόθεση Ένστασης στην αίτηση. Αυτή βασίζεται στις Δ.2 Θ.Θ.1, 6, 9, Δ.9 Θ.10 Δ.16 Θ.9, Δ.19 Θ.1-27, Δ.20 Θ.1-5, Δ.25 Θ.Θ. 1, 2, 3, 4, 5, 6, Δ.27, Δ.48 Θ.Θ.1-13, Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ.148, στον Περί Τύπου Νόμο ν.145(Ι)/1989, στο Άρθρο 30.2 του Συντάγματος, στο άρθρο 6
(1)της ΕΣΔΑ και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση προβάλλουν ως λόγους Ένστασης ότι α) Η Αίτηση είναι πρόωρη καθότι δεν αφορά καθαρά νομικό ζήτημα αλλά ζήτημα ουσίας, για το οποίο πρέπει να προηγηθεί διαπίστωση γεγονότων στο πλαίσιο ακροαματικής διαδικασίας, β) πάσχει η νομική βάση της Αίτησης, γ) αυτή είναι γενική και αόριστη και/ή ενοχλητική και/ή σκανδαλώδης και/ή καταχρηστική και/ή αχρείαστη και/ή σκοπεύει στην καθυστέρηση της εκδίκασης της αγωγής, δ) οι Ενάγοντες έχουν αγώγιμο δικαίωμα το οποίο αποκαλύπτουν με τα δικόγραφα και δεν έχει καταδειχτεί ότι η αγωγή στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή ότι είναι αναντίλεκτα ανυπόστατη και ε) τυχόν επιτυχία της Αίτησης, θα επηρεάσει το δικαίωμα των Εναγόντων για πρόσβαση στην δικαιοσύνη, ως αυτό καθιερώνεται στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Η Ένσταση στηρίζεται σε γεγονότα που περιλαμβάνονται στην ένορκο δήλωση του Ενάγοντα 2, ο οποίος στην ουσία υιοθετεί τους λόγους Ένστασης. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι Ενάγοντες είναι βουλευτές του πολιτικού κόμματος του ΕΛΑΜ και ότι για τον κοινό λογικό αναγνώστη είναι γνωστό ότι πίσω από το πολιτικό κόμμα ΕΛΑΜ, κρύβεται και φωτογραφίζεται το πρόσωπο των Εναγόντων. Συνεπώς, κατά την θέση του, όσα αναφέρονται στο δημοσίευμα είναι ικανά να πλήξουν και να θίξουν την προσωπικότητα τους και να βλάψουν και επηρεάσουν την υπόληψη των Εναγόντων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Οι Εναγόμενοι - Αιτητές, αφενός ζητούν την προδικαστική εκδίκαση νομικού σημείου και αφετέρου ζητούν διαγραφή (strike out) της αγωγής. Οι εν λόγω θεραπείες έχουν διαφορετικές νομικές βάσεις αφού η πρώτη βασίζεται στην Δ.27 Θ.1, ενώ η δεύτερη βασίζεται στην Δ.27 Θ.3.. Σε σχέση με την προδικαστική εκδίκαση νομικού σημείου, είναι διαφωτιστικά όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958 σελίδα 571: «The Court is not justified, under the above Rules, even with the consent of the parties, in deciding abstract questions of law raised by the pleadings. Its function is "to decide questions of law when arising between the parties as the result of a certain state of facts" (Stephenson, Blake A Co. v. Grant, Legros A Co.,Lid., 86 L. J. Ch. 439. Cf. Glasgow Nat,gallon Co. v. Iron Ore Co., [1910] A. C. 293)» Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί αφηρημένων νομικών ερωτημάτων τα οποία εγείρονται από τα δικόγραφα. Η λειτουργία του είναι να αποφασίσει νομικά ερωτήματα όταν εγείρονται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων γεγονότων. Το ίδιο υποδεικνύεται και από το Ανώτατο Δικαστήριο, αφού με βάση την νομολογία, η διαταγή για να ακουστεί προδικαστικό νομικό σημείο δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα (βλ. Χ" Οικονόμου ν. Ελληνικής Τραπέζης Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 950). Ένα διάταγμα για να ακουστεί προδικαστικό νομικό σημείο πρέπει να εκδίδεται μόνο σε σχέση με ζητήματα για τα οποία κατά την ακρόαση δεν θα έλθουν στην επιφάνεια περισσότερα γεγονότα ή δεν θα ριχθεί περισσότερο φως στα γεγονότα (βλ. Overseas Shipping and Forwarding Co of Lebanon v. K. Shipping Co Ltd & Others
(1977)1 C.L.R 248). Αφ' ης στιγμής τίθεται ζήτημα διακρίβωσης πραγματικών ζητημάτων, τότε η περίπτωση δεν είναι κατάλληλη για εκδίκαση στο προκαταρκτικό στάδιο (βλ. Σάββα ν. Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ
(2009)1 Α.Α.Δ.1609). Στην υπόθεση Χ'' Οικονόμου v. Ελληνικής Τράπεζας (ανωτέρω) λέχθηκαν τα εξής: «Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα.» Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958, στη σελίδα 571, κάτω από τον τίτλο Application for Hearing before Trial" αναφέρονται τα εξής: "The order should not be made in respect of matters which by reason of the obscurity either of the facts or the law ought to be decided at the trial; only in respect of matters on which no further light would be thrown at the trial." Αναφορά πρέπει να γίνει και στην Δ.27 Θ.3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στην οποία, όπως ήδη αναφέρθηκε, οι Ενάγοντες - Αιτητές στηρίζουν την δεύτερη εκ των θεραπειών που επιζητούν. Σε σχέση με αυτή, έχει επισημανθεί ότι η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. (βλ. Drummond - Jackson v. British Μ. Ass. & Others [1970] 1 All E.R. 1094, Ιn Re Pelmako Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246). Η Δ.27 Θ.3 αφορά το κατά πόσον η βάση της αγωγής ή της υπεράσπισης που αποκαλύπτεται με τα δικόγραφα έχει βάση συζήτησης, ή στην περίπτωση που αυτή φαίνεται ότι είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική (frivolous or vexatious), το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να την απορρίψει. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Βullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings (12η έκδοση) στη σελ. 144 σε τέτοια αίτηση το ερώτημα που τίθεται δεν πρέπει να είναι κατά πόσο αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής ή υπεράσπισης αλλά αν αποκαλύπτεται μια εύλογη βάση Αγωγής ή Υπεράσπισης. Πρόσθετα στην Κύπρο η θεραπεία αυτή θα πρέπει να εξετάζεται σε συνδυασμό με τις πρόνοιες του Άρθρου 30 του Συντάγματος που καθιερώνει το δικαίωμα κάθε διαδίκου να προσφεύγει στο Δικαστήριο και να προβάλλει τις θέσεις του. Στο ίδιο σύγγραμμα στη σελ. 145 αναφέρεται ότι μια αγωγή ή ένα δικόγραφο είναι επιπόλαιο (frivolous) όταν δεν έχει ουσιαστικό υπόβαθρο. Είναι δε ενοχλητικό (vexatious) όταν δεν γίνεται με καλή πίστη και έχει σκοπό την καταπίεση ή να προκαλέσει στην άλλη πλευρά αγωνία, ταλαιπωρία και έξοδα. Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία Αγωγής ή Υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασιστεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει, δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (βλ. Annual Practice 1953, σελ. 575 και Moore v. Lawson, 31 T.L.R 418, C.A). Έχοντας τα πιο πάνω κατά νου, κρίνω ότι καμία εκ των θεραπειών που επιζητούν οι Εναγόμενοι Αιτητές, μπορεί να επιτύχει. Σε σχέση με το αίτημα για προδικαστική εκδίκαση νομικού σημείου, επισημαίνω ότι οι ισχυρισμοί που εγείρουν οι Εναγόμενοι Αιτητές προς υποστήριξη της Αίτησης τους αφορούν την ουσία της διαφοράς των διαδίκων. Από την μια οι Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι για τον κοινό λογικό αναγνώστη είναι γνωστό ότι πίσω από το πολιτικό κόμμα ΕΛΑΜ, κρύβεται και φωτογραφίζεται το πρόσωπο των Εναγόντων, ενώ από την άλλη, οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι το δημοσίευμα δεν αφορά τους Ενάγοντες, αλλά κατηγορία προσώπων. Είναι όμως το ζήτημα αυτό αμιγώς νομικό; Θεωρώ πως όχι και εξηγώ: Το κατά πόσο κάποιο δημοσίευμα είναι ή όχι δυσφημιστικό εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου, το οποίο δεν αντικρίζει, ούτε ερμηνεύει το δημοσίευμα με αυστηρά νομικό τρόπο, αλλά υπό τον φακό του μέσου λογικού και συνηθισμένου ανθρώπου. Δεν είναι ανάγκη όλοι όσοι διάβασαν ένα δημοσίευμα να αντιλήφθηκαν σε ποιον αναφερόταν. Αρκεί κάποιοι εξ αυτών να πίστεψαν ότι το δημοσίευμα αφορούσε τον Ενάγοντα (βλ. Εταιρεία Ελληνική Έκδοση "Glafx Ltd" v. Λοϊζιά
(1984)1 C.L.R. 729). Στην υπόθεση Knupffer v. London Express Newspapers Ltd
(1944)1 All E.R. 495 στην οποία με παρέπεμψαν οι Εναγόμενοι - Αιτητές, όντως αποφασίστηκε ότι όπου οι δυσφημιστικές λέξεις αφορούν μια τάξη προσώπων, δεν είναι δυνατό για ένα μέλος της τάξης αυτής να ισχυρισθεί ότι οι λέξεις έχουν λεχθεί αναφορικά με τον ίδιο. Από την ίδια απόφαση όμως προκύπτει ότι ακόμα και αν οι λέξεις αφορούν τάξη προσώπων, μπορεί κάποιος να ισχυρισθεί ότι το δημοσίευμα αφορά τον ίδιο αν υπάρχει κάτι που να συνηγορεί προς αυτή την κατεύθυνση. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «When defamatory words are written or spoken of a class of persons it is not open to a member of that class to say that the words were spoken of him unless there was something to show that the words about the class refer to him as an individual." Η ίδια αρχή διατυπώνεται στο σύγγραμμα Gatley on Libel & Slander, 7η έκδοση, παραγρ. 283, όπου αναγράφονται τα εξής: «Where the words complained of reflect on a body or class of persons generally, such as lawyers, clergymen, publicans, or the like, no particular member of the body or class can maintain an action. "If" said Wiles J. in Eastwood v. Holmes, "a man wrote that all lawyers were thieves, no particular lawyer could sue him, unless there was something to point to the particular individual." Σε μετάφραση: «Όταν οι λέξεις για τις οποίες γίνεται το παράπονο αντανακλούν σε ένα σώμα ή τάξη προσώπων γενικά, όπως δικηγόρους, κληρικούς, ιδιοκτήτες κέντρων αναψυχής ή παρόμοιους, δεν μπορεί συγκεκριμένο μέλος του σώματος ή της τάξης αυτής να εγείρει αγωγή. «Εάν», όπως είπε ο Wiles Δ. στην Eastwood ν. Holmes, «ένας άνθρωπος έγραφε ότι όλοι οι δικηγόροι ήσαν κλέφτες, δεν μπορούσε συγκεκριμένος δικηγόρος να εγείρει αγωγή, εκτός αν υπήρχε κάτι που έδειχνε σ' αυτό το συγκεκριμένο πρόσωπο.» Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι η κρίσιμη ερώτηση, είναι το κατά πόσο στην ορθή τους ερμηνεία οι λέξεις, αν κριθούν δυσφημιστικές, ή το νόημα, αν αυτό κριθεί δυσφημιστικό, δημοσιεύθηκε με τρόπο που αφορά τους Ενάγοντες. Αν η ερώτηση αυτή δεν απαντηθεί θετικά, τότε δεν υπάρχει αιτία αγωγής. Όμως, αυτή ακριβώς είναι και η ουσία της διαφοράς των μερών. Θεωρώ ότι το ζήτημα δεν είναι αμιγώς νομικό, αλλά άπτεται αξιολογικών κρίσεων επί γεγονότων που θα έρθουν ενδεχομένως στην επιφάνεια κατά την διάρκεια της δίκης. Με άλλα λόγια, το ενδεχόμενο κατά την ακρόαση της αγωγής, να έλθουν στην επιφάνεια περισσότερα γεγονότα τα οποία να οδηγήσουν προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση είναι ορατό. Υπό το φως των πιο πάνω, θεωρώ ότι η έγκριση της Αίτησης, θα οδηγούσε απλώς σε απάντηση νομικών ερωτημάτων χωρίς υπόβαθρο γεγονότων, με ορατό τον κίνδυνο να στερηθούν οι Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση της πλήρους κατ' αντιμωλία δίκης κατά παράβαση του άρθρου 30 του Συντάγματος. Ούτε έχω ικανοποιηθεί ότι οι Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση δεν αποκαλύπτουν με το δικόγραφο τους αγώγιμο δικαίωμα ή αγώγιμο δικαίωμα που να στερείται βάσης συζήτησης σε τέτοιο βαθμό που να ενεργοποιούνται οι πρόνοιες της Δ.27 Θ.3. Οι Εναγόμενοι - Αιτητές δεν έχουν πείσει το Δικαστήριο ότι η αγωγή δεν έχει ουσιαστικό υπόβαθρο ή ότι δεν γίνεται με καλή πίστη και έχει σκοπό την καταπίεση ή να προκαλέσει στην άλλη πλευρά αγωνία, ταλαιπωρία και έξοδα. Θεωρώ ότι οι Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση αποκαλύπτουν αιτία Αγωγής και εγείρουν ζητήματα, κατάλληλα να αποφασιστούν από το Δικαστήριο, στο πλαίσιο δίκης. Υπό το φως των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόντων - Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων - Αιτητών. Αυτά να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. [Υπ.] Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο