Alexanian ν. Ευθυμίου ως διαχειριστής της Large κ.α., Αρ. Αίτησης : 298/2017, 28/2/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2019:A10 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης : 298/2017 Επί τοις αφορώσι τον περί Παρεμποδίσεως Δόλιων Μεταβιβάσεων Νόμο Κεφ. 62 Μεταξύ: xxxx Alexanian Αιτητή και xxxx Ευθυμίου ως διαχειριστής της xxxx xxxx xxxx xxxx - Large, δυνάμει Διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου εις την Αίτηση Διαχείρισης 177/16 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου xxxx xxxx Arnoldus Καθ' ων η αίτηση -------------------------------- Ημερομηνία: 28.2.2019 Εμφανίσεις: Για αιτητή: κα Μακρή, για Ν.Ε. ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ Δ.Ε.Π.Ε. Για καθ' ων η αίτηση 1 και 2: κα Καρακώστα, για xxxx x ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ Τα ακόλουθα αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των μερών: Δυνάμει γραπτής συμφωνίας, ημερομηνίας 2/8/2013 (στο εξής «επίδικη συμφωνία»), η xxxx xxxx xxxx xxxx - Large (στο εξής «αποβιώσασα») συμφώνησε να πωλήσει στον αιτητή, ένα διαμέρισμα στην Κάτω Πάφο (στο εξής «επίδικο διαμέρισμα»), για το ποσό των €146.000,
- Η επίδικη συμφωνία - η οποία εκ μέρους της αποβιωσάσης, υπογράφτηκε από τον τότε πληρεξούσιο αντιπρόσωπό της, xxxx Ευθυμίου, δηλαδή τον καθ' ου η αίτηση 1 - κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο και αποτελεί εμπράγματο βάρος για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Η αποβιώσασα, στις 3/4/2015 καταχώρησε εναντίον του αιτητή, την αγωγή 528/
- Με αυτή - την οποία καταχώρησε μέσω του καθ' ου η αίτηση 2 που είναι γιος της - αξιώνει πρώτο, δήλωση ότι ο αιτητής κατέστη παραβάτης της επίδικης συμφωνίας, δεύτερο, διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται η ακύρωση του σχετικού πωλητηρίου εγγράφου της επίδικης συμφωνίας και η κατάθεσή του στο Κτηματολόγιο, τρίτο, διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο αιτητής και/ή αντιπρόσωποί του και/ή οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα κατέχουν το επίδικο διαμέρισμα, όπως παραδώσουν την κατοχή του, εντός τριών ημερών από την επίδοση του σχετικού διατάγματος και τέταρτο, αποζημιώσεις για παράνομη χρήση του επίδικου διαμερίσματος, €400,00 μηνιαίως, από 1/10/2013 μέχρι παράδοσης της κατοχής του. Τα ουσιαστικά γεγονότα που συνθέτουν τη βάση αγωγής της αποβιωσάσης και θεμελιώνουν τις παραπάνω αξιώσεις της σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης της αγωγής της είναι τα εξής: Ο αιτητής, έναντι του συμφωνημένου τιμήματος πώλησης του επίδικου διαμερίσματος πλήρωσε το συνολικό ποσό των €70.425,
- Η αποβιώσασα, αν και ήταν έτοιμη να το μεταβιβάσει και να παραδώσει την κατοχή του, από τις 4/9/2013, ο αιτητής απέτυχε να συμμορφωθεί και να ξοφλήσει το υπόλοιπο του συμφωνημένου τιμήματος πώλησής του, που ήταν πληρωτέο ταυτόχρονα. Ο αιτητής, κατά ή περί τον Οκτώβρη του 2013, παράνομα και χωρίς τη συγκατάθεση της αποβιωσάσης και/ή του δικηγόρου και αντιπροσώπου της στην Κύπρο πήρε την κατοχή του επίδικου διαμερίσματος, άλλαξε τις κλειδαριές, προέβη σε αλλαγές μέσα στο κτίριο και νοίκιαζε το επίδικο διαμέρισμα σε άγνωστα πρόσωπα, έχοντας εισοδήματα. Λόγω των πιο πάνω αντισυμβατικών μέτρων του αιτητή, η αποβιώσασα τερμάτισε την επίδικη συμφωνία και κάλεσε τον αιτητή να επιστρέψει την κατοχή του επίδικου διαμερίσματος. Αυτός κατακρατεί μέχρι σήμερα την κατοχή του, χωρίς να εκπληρώσει την υποχρέωσή του για καταβολή του υπολοίπου και ταυτόχρονα προβαίνει σε παράνομες πράξεις σ' αυτό και απολαμβάνει την ενοικιαστική του αξία, η οποία, στον ουσιώδη χρόνο είναι €400,00, μηνιαίως. Ο αιτητής καταχώρησε υπεράσπιση στην πιο πάνω αγωγή καθώς και ανταπαίτηση εναντίον της αποβιωσάσης. Με την υπεράσπισή του παραδέχεται ότι αγόρασε το επίδικο διαμέρισμα. Ισχυρίζεται ωστόσο, ότι μετά την υπογραφή του σχετικού πωλητηρίου εγγράφου διεφάνη ότι η μεταβίβαση του τίτλου επ' ονόματί του ήταν αδύνατη, επειδή, ως αλλοδαπός και πολίτης από μη ευρωπαϊκή χώρα, δικαιούταν ένα μόνο ακίνητο στην Κύπρο μετά από έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου. Είχε ήδη αποκτήσει άλλο ακίνητο στην Κύπρο και για να του δινόταν άλλη άδεια, θα έπρεπε να αποξενώσει το πρώτο ακίνητο. Αρνείται ότι κατέστη παραβάτης της επίδικης συμφωνίας, επειδή - όπως είναι η θέση του -, από τη στιγμή που ο σκοπός της έχει καταστεί ανέφικτος, αυτή έγινε ακυρώσιμη δικαιοπραξία, κατά την επιλογή του. Αρνείται ακόμη ότι επεμβαίνει στο επίδικο διαμέρισμα και ισχυρίζεται ότι πήρε τα κλειδιά του από τον κτηματομεσίτη που του το βρήκε και μετακόμισε μέσα νομότυπα. Τέλος αρνείται ότι η αποβιώσασα τερμάτισε την επίδικη συμφωνία καθώς και ότι της προκάλεσε οποιασδήποτε ζημιά. Με την ανταπαίτησή του ζητά απόφαση εναντίον της αποβιωσάσης, για το ποσό των €70.425,00 «.που καταβλήθηκε για συμφωνία που ο σκοπός της κατέστη ανέφικτος και/ή, για συμφωνία που δεν εκπληρώθηκε και/ή, για ποσό που ωφελήθηκε η ενάγουσα,» Ακολούθησε ο θάνατος της αποβιωσάσης και στο πλαίσιο της αίτησης διαχείρισης 177/16 - του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου -, ο καθ' ου η αίτηση 1, xxxx Ευθυμίου διορίστηκε διαχειριστής της περιουσίας της. Αυτός, στις 13/9/2016 καταχώρησε αίτηση τροποποίησης της έκθεσης απαίτησης και του τίτλου του κλητηρίου εντάλματος της παραπάνω αγωγής. Το σχετικό διάταγμα εκδόθηκε - εκ συμφώνου - στις 6/7/
- Με αυτό, ο καθ' ου η αίτηση 1 αντικατέστησε την αποβιώσασα - όπως και τον καθ' ου η αίτηση 2 - στον τίτλο της αγωγής, υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης. Με το ίδιο διάταγμα αντικαταστάθηκε και η παράγραφος 1 της έκθεσης απαίτησης. Σύμφωνα με την ισχύουσα - νέα - παράγραφο, ο ενάγοντας είναι διαχειριστής της αποβιωσάσης και ενάγει για λογαριασμό της περιουσίας της και προς όφελος των κληρονόμων της Και ενώ η εν λόγω αγωγή, εκκρεμεί ακόμη, ο καθ' ου η αίτηση 1, κατόπιν αίτησης που είχε καταχωρήσει στο Κτηματολόγιο, στις 3/2/2017 (με αριθμό φακέλου αποξένωσης 6/Α/29/2017), στις 13/6/2017 προέβη σε μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος - δυνάμει κληρονομίας - επ' ονόματι του καθ' ου η αίτηση
- Ο αιτητής, στις 10/11/2017 καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση, με την οποία ζητά: πρώτο, διάταγμα εναντίον των καθ' ων η αίτηση 1 και 2, με το οποίο να κηρύσσεται άκυρη η παραπάνω μεταβίβαση, «σαν γενομένη για την καταδολίευση των πιστωτών του Καθ' ου η αίτηση 1 και/ή ως δόλια και/ή εξ' υπαρχής άκυρη.» και δεύτερο, διάταγμα που να προνοεί και/ή επιτρέπει ταυτόχρονα με την ακύρωση της εγγραφής και επανεγγραφή του επίδικου διαμερίσματος επ' ονόματι της αποβιωσάσης. Η αίτηση βασίζεται στον περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμο Κεφ.62, άρθρα 2 - 5, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 Θ.Θ. 1 - 4, 8 και 9, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του αιτητή. Η ουσία όσων αναφέρει σ' αυτή - πέραν όσων αναφέρονται πιο πάνω, τα οποία αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των μερών, οπότε και δεν προτίθεμαι να τα επαναλάβω - έγκειται στα εξής: Είναι η θέση του, ότι η μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος από τον καθ' ου η αίτηση 1 στον καθ' ου η αίτηση 2 τη συγκεκριμένη στιγμή, έγινε δόλια και κακόπιστα με σκοπό αυτοί να αποφύγουν τις συνέπειες και/ή αποτελέσματα που μπορεί να έχει η εκδίκαση της ανταπαίτησής του στην αγωγή 528/
- Ο καθ' ου η αίτηση 2, μετά τη μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος μετέβηκε στην Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου καθώς και στο δήμο Πάφου και απέκοψε την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και νερού. Ο ίδιος, μετά από νομική συμβουλή που έλαβε από τους δικηγόρους του μετέβηκε στην Αρχή Ηλεκτρισμού καθώς και στο δήμο Πάφου και αφού τους υπόδειξε το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο - του επίδικου διαμερίσματος -, του επανασύνδεσαν τόσο το νερό όσο και το ρεύμα. Ο καθ' ου η αίτηση 1 δεν έχει οποιοδήποτε άλλο ενεργητικό και/ή ακίνητη περιουσία. Επομένως, στην περίπτωση που πετύχει η ανταπαίτησή του, η σχετική απόφαση θα καταστεί άνευ αντικειμένου και/ή ανεφάρμοστη και/ή ανεκτέλεστη. Από τα γεγονότα της υπόθεσης είναι φανερό, ότι η πρόθεση μεταβίβασης του επίδικου διαμερίσματος υπήρχε μετά που οι καθ' ων η αίτηση 1 και 2 έλαβαν γνώση της επικείμενης και/ή ενδεχόμενης έκθεσής τους στη δικαστική διαδικασία, αφού η εν λόγω μεταβίβαση έγινε πολύ πρόσφατα, ήτοι, στις 13/6/2017, η οποία άρχισε στις 3/2/2017, με την αίτησή τους στο Κτηματολόγιο Πάφου, με Αριθμό Φακέλου Αποξένωσης 6/Α/29/
- Οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση, η οποία εδράζεται στους εξής λόγους: «Α. Η αίτηση του αιτητη είναι αβάσιμη αφού δεν στηρίζεται εις το ορθό νομικό βάθρο, Β. Ο αιτητης δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των καθ ων . Η ανταπαίτηση του αιτητη στην αγωγή 528/15, για επιστροφή χρημάτων αφορά άλλο διάδικο και όχι τους καθ ων η αίτηση. Σε κάθε περίπτωση δεν ζητείται με την ανταπαίτηση του η εκτέλεση της επίδικης συμφωνίας αγοραπωλησίας του επίδικου ακινήτου, Γ. Η μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου εις το όνομα του καθ ου η αίτηση αρ.2 από μέρος του καθ ου η αίτηση αρ.1, έγινε νόμιμα και καθήκοντος, στην βάση κληρονομικής διαδοχής και στην βάση νομότυπων εγγράφων διαχείρισης, Δ. Ο αιτητης θα έπρεπε να λάβει διαβήματα στην βάση της ανταπαίτησης του και πείσει το Δικαστήριο για την έκδοση προσωρινού Διατάγματος που να δεσμεύσει το επίδικο ακίνητο και όχι να ακολουθήσει την πορεία της αίτησης αυτής, Ε. Σε κάθε περίπτωση η ανταπαίτηση του αιτητη στην αγωγή 528/15, είναι εντελώς αβάσιμη και καμία βεβαιότητα υπάρχει ότι όταν και εφόσον εκδικαστεί θα έχει επιτυχές αποτέλεσμα ΣΤ. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την ενεργοποίηση της εξουσίας του Δικαστηρίου για να δοθούν οι αιτούμενες θεραπείες Ζ. Η επίδικη μεταβίβαση έγινε νόμιμα και καλόπιστα και σε καμία περίπτωση για καταδολίευση του αιτητη Η. Δε κάθε περίπτωση ο αιτητης είναι πρόσωπο που είναι διανοητικά ανίκανο πρόσωπο και δεν είναι σε θέση να προβεί σε καμία νομική ενέργεια χωρίς την κήρυξη του πρώτα ως ανίκανου προσώπου και τον διορισμό διαχειριστή που κατά Νόμο έχει δικαίωμα να προωθεί και υπερασπίζει νομικά μέτρα, Θ. Τα όσα μεταφέρονται με την ένορκη του δήλωση είναι ακατανόητα γι αυτόν και αποτελούν προϊόν υποβολής τρίτων προσώπων και ειδικότερα γυναίκας από την Βουλγαρία η οποία κατέχει για λογαριασμό του, παράνομα το επίδικο ακίνητο, I. Το επίδικο ακίνητο αγοράστηκε από τον αιτητη και θα παραδιδετο σ αυτόν με την πλήρη εξόφληση του, πράγμα που δεν έγινε. Κ. Σε ανύποπτο χρόνο και πριν τον συμβατικό χρόνο της παράδοσης και εξόφλησης, ο αιτητης μέσω της αναφερομένης φίλης του από την Βουλγαρία ζήτησαν από τον Κτηματομεσίτη XXXXX Παυλη, τα κλειδιά για να μετρήσουν αποστάσεις για έπιπλα και κουρτίνες και στην συνέχεια παράνομα μπήκαν στον ακίνητο και δεν έδωσαν τα κλειδιά πίσω, Λ. Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι ο αιτητης επεμβαίνει εις το επίδικο ακίνητο και οι καθ ων η αίτηση και / η ο καθ ου η αίτηση αρ.2, δικαιούνται στην κατοχή του ως επίσης και εις την ενοικιαστικη του αξία από την ημερομηνία από την οποία υπάρχει η επέμβαση μέχρι παράδοσης της κατοχής. Μ. Δεν είναι ορθόν και δίκαιον να δοθεί η αιτούμενη θεραπεία.» Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του xxxx Σιμιλλίδη, ο οποίος, στις παραγράφους 1 και 2 αναφέρει τα εξής: Είναι δικηγόρος στη δικηγορική εταιρεία που αντιπροσωπεύει τους καθ' ων η αίτηση 1 και 2 και γνωρίζει τα γεγονότα και την πορεία της υπόθεσης, προσωπικά, από την ενασχόλησή του με αυτή και είναι πλήρως και κατάλληλα εξουσιοδοτημένος από τους καθ' ων η αίτηση 1 και 2 να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Εξ' όσων γνωρίζει και εξ' όσων συμβουλεύεται από τους δικηγόρους τους, η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. Να σημειωθεί ότι ο κ. Σιμιλλίδης, με την ένορκη του δήλωση - όπως αναφέρει στην παράγραφο 3 - υιοθετεί την ένσταση και τους λόγους της, τους οποίους επαναλαμβάνει αυτούσιους με την επομένη παράγραφο, χωρίς να ισχυρίζεται ή επικαλείται οτιδήποτε άλλο, υπό μορφή γεγονότος. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων και σε όσα αναφέρονται στο πλαίσιο των εκατέρωθεν - γραπτών - αγορεύσεων των δικηγόρων των μερών. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Αναμφίβολα, η αίτηση διέπεται από τις πρόνοιες του περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου, Κεφ. 62 (στο εξής «Νόμος»), ο οποίος περικλείεται στη νομική βάση της αίτησης. Με αυτό δεδομένο, ο 1ος λόγος ένστασης - με τον οποίο υποβάλλεται ότι η αίτηση είναι αβάσιμη, αφού δε στηρίζεται στο ορθό νομικό βάθρο - είναι αβάσιμος. Σύμφωνα με το άρθρο 2 το Νόμου: «Στo Νόμo αυτό- "από δικαστική απόφαση χρέoς" σημαίvει όχι μόvo χρέoς για τηv πληρωμή τoυ oπoίoυ έχει εκδoθεί απόφαση από αρμόδιo Δικαστήριo, αλλά επίσης κάθε χρέoς σε σχέση με τo oπoίo τo πρόσωπo πρoς τo oπoίo oφείλεται έχει δεόvτως απoδείξει τo δικαίωμα τoυ vα κατατάσσεται ως πιστωτής τoυ πρoσώπoυ από τo oπoίo oφείλεται τo χρέoς κατά τη διαvoμή της περιoυσίας τoυ αμέσως πιo πάvω αvαφερόμεvoυ πρoσώπoυ βάσει oπoιoυδήπoτε vόμoυ πoυ πρovoεί για τη διαvoμή της περιoυσίας πρoσώπωv πoυ πτώχευσαv ή αφερέγγυωv πρoσώπωv μεταξύ τωv πιστωτώv τoυς. "πιστωτές oφειλέτη" σημαίvει όχι μόvo τα πρόσωπα στα oπoία αυτός πράγματι oφείλει, αλλά επίσης κάθε επιτετραμμέvo επί της εκτέλεσης τωv δικαστικώv απoφάσεωv, και κάθε πρόσωπo πoυ εvεργεί στo όvoμα αυτoύ, o oπoίoς vόμιμα πρoβαίvει σε εκτέλεση oπoιασδήπoτε δικαστικής απόφασης πoυ εκδόθηκε εvαvτίov τoυ oφειλέτη, και επίσης κάθε πρόσωπo (αv υπάρχει) στo oπoίo η περιoυσία τoυ oφειλέτη ή τo δικαίωμα vα πωλήσει και διαθέσει αυτή, περιέρχεται, είτε με πράξη τoυ ιδίoυ είτε με εφαρμoγή vόμoυ για τo κoιvό όφελoς όλωv τωv πρoσώπωv στα oπoία αυτός oφείλει.» Ακολούθως, το άρθρο 3 προνοεί ότι: «
(1)Κάθε δωρεά, πώληση, εvέχυρo, υπoθήκη ή άλλη μεταβίβαση ή διάθεση oπoιασδήπoτε κιvητής ή ακίvητης περιoυσίας πoυ γίvεται από oπoιoδήπoτε πρόσωπo με πρόθεση vα παρεμπoδίσει ή καθυστερήσει τoυς πιστωτές τoυ ή oπoιoδήπoτε από αυτoύς vα αvακτήσoυv από αυτόv, τα χρέη αυτoύ ή αυτώv, θα θεωρείται ότι είvαι δόλια, και θα είvαι άκυρη εvαvτίov τoυ εv λόγω πιστωτή ή πιστωτώv, και αvεξάρτητα από oπoιαδήπoτε τέτoια δωρεά, πώληση, εvέχυρo, υπoθήκη ή άλλη μεταβίβαση ή διάθεση, η περιoυσία πoυ φέρεται ότι μεταβιβάστηκε ή έτυχε μεταχείρισης κατά άλλo τρόπo δύvαται vα κατασχεθεί και vα πωληθεί πρoς ικαvoπoίηση oπoιoυδήπoτε χρέoυς από δικαστική απόφαση πoυ oφείλεται από τo πρόσωπo πoυ πρoβαίvει στη δωρεά, πώληση, εvέχυρo, υπoθήκη ή άλλη μεταβίβαση ή διάθεση.
(2)Σε oπoιαδήπoτε αίτηση, βάσει τωv διατάξεωv τoυ Νόμoυ αυτoύ για ακύρωση μεταβίβασης ή εκχώρησης oπoιασδήπoτε περιoυσίας πoυ έγιvε σε oπoιoδήπoτε γovιό, σύζυγo, παιδί, αδελφό ή αδελφή τoυ δικαιoπάρoχoυ ή εκχωρητή, όχι με χρηματικό αvτάλλαγμα ή με αvτάλλαγμα άλλη περιoυσία ισoδύvαμης αξίας ή με καλή αvτιπαρoχή, τo βάρoς απόδειξης ότι αυτή η μεταβίβαση ή εκχώρηση έγιvε καλή τη πίστει και δεv έγιvε με πρόθεση vα παρεμπoδίσει ή καθυστερήσει τoυς πιστωτές τoυ θα έχει o δικαιoπάρoχoς ή εκχωρητής και τo πρόσωπo στo oπoίo έγιvε η εv λόγω μεταβίβαση ή εκχώρηση.
(3)Καμιά πώληση, υπoθήκη, μεταβίβαση ή εκχώρηση πoυ γίvεται με αvτάλλαγμα χρημάτωv ή άλλης περιoυσίας ισoδύvαμης αξίας δεv θα είvαι ακυρώσιμη βάσει τωv διατάξεωv τoυ Νόμoυ αυτoύ, εκτός αv o αγoραστής, o εvυπόθηκoς δαvειστής, o δικαιoδόχoς ή εκδoχέας φαvεί ότι έχει απoδεχτεί αυτή εv γvώσει τoυ ότι η πώληση αυτή, υπoθήκη, μεταβίβαση ή εκχώρηση έγιvε από τov πωλητή, εvυπόθηκo oφειλέτη, δικαιoπάρoχo ή εκχωρητή με πρόθεση vα καθυστερήσει ή καταδoλιεύσει τoυς πιστωτές τoυ.» Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Νόμου: «Οπoιαδήπoτε δωρεά, πώληση, εvέχυρo, υπoθήκη ή άλλη μεταβίβαση ή διάθεση oπoιασδήπoτε κιvητής ή ακίvητης περιoυσίας πoυ θεωρείται ως δόλια βάσει τωv διατάξεωv τoυ άρθρoυ 3 τoυ Νόμoυ αυτoύ η oπoία έγιvε πριv από ή μετά τηv έvαρξη αγωγής ή άλλης διαδικασίας στηv oπoία τo δικαίωμα για αvάκτηση τoυ χρέoυς έχει απoδειχτεί, δύvαται vα ακυρωθεί με διάταγμα τoυ Δικαστηρίoυ πoυ εξασφαλίζεται με αίτηση oπoιoυδήπoτε εξ απoφάσεως πιστωτή πoυ γίvεται στηv εv λόγω αγωγή ή άλλη διαδικασία, και στo Δικαστήριo εvώπιov τoυ oπoίoυ η αγωγή ή άλλη διαδικασία έχει ακoυστεί ή εκκρεμεί.» Στην υπόθεση Pambos Zenios Trading Ltd κ.ά. ν. Μ. Χατζηπαύλου & Υιός Λτδ κ.ά.
(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 2322 επισημαίνονται τα εξής: «Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά πράγματα. Το ζήτημα αποφασίστηκε στην υπόθεση Lymperopoulou (ανωτέρω), τη δεκαετία του 1950, όμως κρίνουμε ότι το σκεπτικό της απόφασης εκείνης είναι απόλυτα ορθό και δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος παρέκκλισης από αυτό. Ούτε, άλλωστε, μας ζητήθηκε να παρεκκλίνουμε ή να ανατρέψουμε την υπόθεση Lymperopoulou. Η υπόθεση εκείνη είναι απόλυτα σχετική με την παρούσα και είναι δεσμευτική απόφαση του Εφετείου που δόθηκε από τον Δικαστή Ζεκιά (όπως ήταν τότε). Στην προαναφερόμενη υπόθεση υπογραμμίστηκε ότι μια δόλια μεταβίβαση είναι άκυρη εναντίον πιστωτή ή πιστωτών τους οποίους, ο μεταβιβάζων και ο δεχόμενος τη μεταβίβαση είχαν πρόθεση να παρεμποδίσουν ή να καθυστερήσουν να ανακτήσουν τα χρέη τους. Δόλια μεταβίβαση μπορεί να ακυρωθεί μόνο δυνάμει των προνοιών του Αρθρου 3
(1)του περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου, Κεφ. 62, όπως ήταν αρχικά και Κεφ. 95 όπως έγινε αργότερα, και μόνον εάν ο πιστωτής, που υποβάλλει την αίτηση ακύρωσης, συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που ο μεταβιβάζων (χρεώστης), κατά το χρόνο της μεταβίβασης, είχε πρόθεση να παρεμποδίσει ή να καθυστερήσει, στην ανάκτηση του οφειλόμενου, προς αυτόν, χρέους του. Ο Νόμος δεν παρέχει θεραπεία για «μεταγενέστερο πιστωτή», δηλαδή πιστωτή ο οποίος δεν βρισκόταν στη σκέψη του χρεώστη κατά το χρόνο της δόλιας μεταβίβασης. Στην υπόθεση Lymperopoulou (ανωτέρω) η μεταβίβαση είχε γίνει την 1.4.1955 και η εφεσείουσα, η οποία ήταν πρώην αρραβωνιαστικιά του εφεσίβλητου, εξασφάλισε απόφαση του Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου υπέρ της την 1.7.1956 και απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου τον Φεβρουάριο του 1957. Το Εφετείο αποφάσισε ότι η εφεσείουσα δεν ήταν ούτε και μπορούσε να ήταν πιστωτής, που βρισκόταν στη σκέψη του εφεσίβλητου, όταν έγινε η μεταβίβαση τον Απρίλιο του 1955. Επομένως η εφεσείουσα δεν ήταν πιστωτής για τους σκοπούς των Αρθρων 2 και 3 του προαναφερόμενου νόμου και κατά συνέπεια δεν είχε δικαίωμα να αξιώσει την ακύρωση της μεταβίβασης. Το κοινό δίκαιο και οι αρχές της επιείκειας δεν είχαν εφαρμογή στην υπόθεση.» Καθ' όλα σχετικά είναι και τα ακόλουθα από την υπόθεση Τζιέπρα ν. Σάββα κ.ά.
(2013)1(Γ) Α.Α.Δ. 2410: «Το Κεφ. 62, και ειδικά το Άρθρο 4, παρέχει εξουσία στο δικαστήριο να ακυρώσει, μεταξύ άλλων, οποιαδήποτε μεταβίβαση ή διάθεση ακίνητης περιουσίας που θεωρείται ως «δόλια» βάσει των διατάξεων του Άρθρου 3 του Νόμου. Το Άρθρο 3
(1)του Κεφ. 62 προνοεί, μεταξύ άλλων, ότι κάθε μεταβίβαση ή διάθεση ακίνητης περιουσίας, που γίνεται από οποιοδήποτε πρόσωπο, με πρόθεση να παρεμποδίσει ή να καθυστερήσει τους πιστωτές του ή οποιοδήποτε απ' αυτούς να ανακτήσουν απ' αυτόν τα χρέη τους, θα θεωρείται ότι είναι δόλια και θα είναι άκυρη εναντίον του εν λόγω πιστωτή ή πιστωτών. Στην παλιά, αλλά καθοδηγητική απόφαση, Lymperopoulou v. Christodoulou a.ο.
(1957)Vol. 22 C.L.R., 184 αποφασίστηκε ότι μια δόλια μεταβίβαση είναι άκυρη εναντίον πιστωτή ή πιστωτών τους οποίους, ο μεταβιβάζων και ο δεχόμενος τη μεταβίβαση είχαν πρόθεση να παρεμποδίσουν ή να καθυστερήσουν να ανακτήσουν τα χρέη τους. Δόλια μεταβίβαση δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 3
(1)του περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου, Κεφ. 62 μπορεί ν' ακυρωθεί μόνον εάν ο πιστωτής, που υποβάλλει την αίτηση ακύρωσης, συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που ο μεταβιβάζων (χρεώστης), κατά το χρόνο της μεταβίβασης, είχε πρόθεση να παρεμποδίσει ή να καθυστερήσει, στην ανάκτηση του οφειλόμενου, προς αυτόν, χρέους του. Ο Νόμος δεν παρέχει θεραπεία για «μεταγενέστερο πιστωτή», δηλαδή πιστωτή ο οποίος δεν βρισκόταν στη σκέψη του χρεώστη κατά το χρόνο της δόλιας μεταβίβασης.» Επανερχόμενος στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, κατά τη γνώμη μου, τα δυο πρώτα ερωτήματα που θα πρέπει να απαντήσω είναι τα εξής: Αρχίζοντας από το πρώτο, το ποσό των €70.425,00 που αξιώνει ο αιτητής με την ανταπαίτησή του εναντίον του καθ' ου η αίτηση 1 - στο πλαίσιο της αγωγής 528/15 (ανωτέρω) - αποτελεί ή όχι «από δικαστική απόφαση χρέος» τη εννοία του Νόμου; Και το δεύτερο, ο αιτητής είναι ή όχι «πιστωτής οφειλέτη» τη εννοία και πάλι του Νόμου; Η απάντηση και στα δυο ερωτήματα είναι καταφατική. Ακολουθεί το σκεπτικό: Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Νόμου, «από δικαστική απόφαση χρέος» σημαίνει και κάθε χρέος σε σχέση με το οποίο, το πρόσωπο προς το οποίο οφείλεται έχει δεόντως αποδείξει το δικαίωμά του να κατατάσσεται ως πιστωτής του προσώπου από το οποίο οφείλεται το χρέος κατά τη διανομή της περιουσίας του τελευταίου, βάσει οποιουδήποτε νόμου που προνοεί για τη διανομή της περιουσίας προσώπων που πτώχευσαν ή αφερέγγυων προσώπων μεταξύ των πιστωτών τους. Στην προκειμένη περίπτωση καθώς ήδη έχει αναφερθεί αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών, ότι ο αιτητής, έναντι του συμφωνημένου τιμήματος πώλησης του επίδικου διαμερίσματος πλήρωσε το συνολικό ποσό των €70.425,00, ως επίσης, ότι η αποβιώσασα, αρχικά (και μετά το θάνατό της, ο καθ' ου η αίτηση 1, υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστή της περιουσίας της) με την εναντίον του αιτητή, αγωγή της, ενώ ζητά, πρώτο, δήλωση του Δικαστηρίου ότι αυτός κατέστη παραβάτης της επίδικης - μεταξύ τους - συμφωνίας, δεύτερο, διάταγμα που να διατάσσει την ακύρωση της εν λόγω συμφωνίας καθώς και της κατάθεσης του σχετικού με αυτή εγγράφου στο Κτηματολόγιο, τρίτο, διάταγμα που να διατάσσει τον αιτητή κ.ο.κ. να παραδώσει την κατοχή του επίδικου διαμερίσματος και τέταρτο, αποζημιώσεις για την παράνομη χρήση του μέχρι την παράδοσή του, για το ποσό των €70.425,00, που αναγνωρίζει ότι έχει πληρώσει ο αιτητής, δε ζητά οτιδήποτε. Εξ' ου και το γεγονός, ότι ο κ. Σιμιλλίδης, στην παράγραφο Λ. της ένορκης του δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση των καθ' ων η αίτηση στην υπό κρίση αίτηση, ισχυρίζεται απλώς, ότι ο αιτητής επεμβαίνει στο επίδικο διαμέρισμα και οι καθ' ων η αίτηση και/ή ο καθ' ου η αίτηση 2 δικαιούνται στην κατοχή του, ως επίσης και στην ενοικιαστική του αξία, από την ημερομηνία από την οποία υπάρχει η επέμβαση μέχρι παράδοσης της κατοχής του. Το ποσό των €70.425,00, που προφανώς οφείλεται στον αιτητή, αυτός, το αξιώνει από τον καθ' ου αίτηση 1, ο οποίος αντικατέστησε την αποβιώσασα στην αγωγή - μετά το θάνατό της, υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστή της περιουσίας της - με την ανταπαίτησή του στην ίδια αγωγή. Και, με δεδομένο ότι στο δικαιικό μας σύστημα δεν επιτρέπεται ο συμψηφισμός απαιτήσεων ομολογώ πως δεν μπορώ να σκεφτώ για ποιο λόγο ο αιτητής μπορεί και να αποτύχει στην ανταπαίτησή του. Για να συνεχίσω, το άρθρο 34 του περί Πτώχευσης Νόμου, Κεφ. 5, με τίτλο «Επαληθεύσιμα χρέη Περιγραφή χρεών που δύνανται να επαληθευτούν σε πτώχευση» προνοεί ότι: «
(1)Απαιτήσεις σε μορφή ανεκκαθάριστων αποζημιώσεων, οι οποίες προκύπτουν διαφορετικά παρά από σύμβαση, υπόσχεση ή κατάχρηση εμπιστοσύνης, δεν δύνανται να επαληθευτούν σε πτώχευση.
(2)..
(3)Εκτός, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, όλα τα χρέη και όλες οι υποχρεώσεις, παρούσες ή μελλοντικές, βέβαιες ή υπό αίρεση, στις οποίες υπόκειται ο πτωχεύσας κατά την ημερομηνία του διατάγματος πτώχευσης, ή στις οποίες θα υπόκειται πριν από την αποκατάσταση του λόγω ευθύνης που προέκυψε πριν από την ημερομηνία του διατάγματος πτώχευσης, θα θεωρούνται ως χρέη που δύνανται να επαληθευτούν.
(4)..
(5)..
(6)..
(7)..
(8)"Ευθύνη" για τους σκοπούς του Νόμου αυτού περιλαμβάνει- (α) ..· (β) οποιαδήποτε υποχρέωση ή πιθανή υποχρέωση για πληρωμή χρημάτων ή χρηματικής αξίας, που προκύπτει από αθέτηση ρητού ή σιωπηρού συμβολαίου, σύμβασης, συμφωνίας, ή ανάληψης υποχρέωσης ανεξάρτητα αν η αθέτηση συνέβηκε ή όχι, ή είναι ή όχι ενδεχόμενο να προκύψει ή δύναται να προκύψει, πριν από την αποκατάσταση του πτωχέυσαντα· (γ) γενικά, οποιαδήποτε ρητή ή σιωπηρή δέσμευση, συμφωνία ή ανάληψη υποχρέωσης, για πληρωμή, ή η οποία έχει σαν αποτέλεσμα την πληρωμή χρημάτων ή χρηματικής αξίας ανεξάρτητα αν η πληρωμή, όσον αφορά το ποσό, είναι εκκαθαρισμένη ή ανεκκαθάριστη όσον αφορά το χρόνο, παρούσα ή μελλοντική, βέβαιη ή εξαρτημένη από μία αίρεση ή από δύο ή περισσότερες αιρέσεις, και όσον αφορά στον τρόπο της εκτίμησης, ικανή να εξακριβωθεί με βάση ορισμένους κανόνες ή ως θέμα γνώμης.» Με απλή ανάγνωση του παραπάνω άρθρου, ίχνος αμφιβολίας υπάρχει ότι το ποσό που αξιώνει ο αιτητής με την ανταπαίτησή του αποτελεί χρέος που δύναται να επαληθευτεί σε πτώχευση. Με αυτό δεδομένο, αποδεδειγμένα πλέον, δικαιωματικά αποτελεί πρόσωπο που κατατάσσεται ως πιστωτής της αποβιωσάσης, η οποία του οφείλει το ποσό αυτό κατά τη διανομή της περιουσίας της μεταξύ των πιστωτών της, δυνάμει των προνοιών του περί Πτώχευσης Νόμου. Των παραπάνω λεχθέντων, το συγκεκριμένο αυτό ποσό που συνθέτει την αξίωσή του εναντίον της αποβιωσάσης, αρχικά και ακολούθως, της περιουσίας της, αποτελεί «από δικαστική απόφαση χρέος» και ο ίδιος, ασφαλώς «πιστωτή οφειλέτη». Και το ένα και το άλλο, τη εννοία του άρθρου 2 του Νόμου. Το επόμενο ερώτημα που καλούμαι να απαντήσω που είναι και το πιο σημαντικό είναι το εξής: Η επίδικη μεταβίβαση - ή διάθεση - του επίδικου διαμερίσματος από τον καθ' ου η αίτηση 1 στον καθ' ου η αίτηση 2, έγινε δόλια και κακόπιστα εκ μέρους τους, με σκοπό να αποφύγουν τις συνέπειες και/ή τα αποτελέσματα που μπορεί να έχει η εκδίκαση της ανταπαίτησης του αιτητή στην αγωγή 528/2015 (ανωτέρω) και συγκεκριμένα, με πρόθεση να εμποδιστεί αυτός να εκτελέσει τη σχετική απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ του, όπως είναι η θέση του ή έγινε νόμιμα και καλόπιστα και σε καμιά περίπτωση για καταδολίευσή του, όπως είναι η θέση των καθ' ων η αίτηση; Και σ' αυτό το ερώτημα, η απάντηση είναι καταφατική. Ακολουθεί το σκεπτικό: Η επίδικη συμφωνία συνάφθηκε το
- Εκ μέρους της αποβιωσάσης - πωλήτριας υπογράφτηκε από τον αντιπρόσωπό της - καθ' ου η αίτηση
- Η αποβιώσασα, στις 3/4/2015 καταχώρησε εναντίον του αιτητή την αγωγή με αριθμό 528/15, μέσω του υιού της - καθ' ου η αίτηση 2, υπό την ιδιότητά του ως αντιπροσώπου της. Ο αιτητής, στις 21/12/2015 καταχώρησε υπεράσπιση στην αγωγή, αλλά και ανταπαίτηση, με την οποία αξιώνει εναντίον της αποβιωσάσης, το ποσό των €70.425,00 που είχε καταβάλει έναντι του συμφωνημένου τιμήματος πώλησης του επίδικου διαμερίσματος. Μετά το θάνατο της αποβιωσάσης διορίστηκε διαχειριστής της περιουσίας της, ο καθ' ου η αίτηση 1, ο οποίος, υπό την ιδιότητά του αυτή, δυνάμει σχετικού διατάγματος, την αντικατέστησε - ως ενάγων - στην αγωγή και φυσικά - ως εναγόμενος - στην ανταπαίτηση. Και ενώ η εκδίκαση τόσο της αγωγής όσο και της ανταπαίτησης εκκρεμούν ακόμη και η πιθανότητα επιτυχίας της ανταπαίτησης θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη, ο καθ' ου η αίτηση 1, ο οποίος γνώριζε σε τι συνίσταται η απαίτηση του αιτητή, αρχικά, εναντίον της αποβιωσάσης και έπειτα - μέσω του -, κατά της περιουσίας της, τι έκανε; Στις 3/2/2017 υπόβαλε στο Κτηματολόγιο την αίτηση 6/Α/29/2017 και στο πλαίσιό της, στις 13/6/2017 μεταβίβασε το επίδικο διαμέρισμα - δυνάμει κληρονομίας - στον υιό της αποβιωσάσης - καθ' ου η αίτηση
- Ο οποίος, επίσης γνώριζε σε τι συνίσταται η απαίτηση του αιτητή κατά της αποβιωσάσης μητέρας του, αρχικά και ακολούθως, κατά της περιουσίας της. Και γνώριζε το συγκεκριμένο γεγονός, αφού - για να επαναλάβω - μέσω του είναι που η μητέρα του είχε καταχωρήσει την αγωγή της εναντίον του αιτητή, στην οποία ο τελευταίος είχε καταχωρήσει υπεράσπιση, αλλά και ανταπαίτηση, με, πολύ συγκεκριμένη και ξεκάθαρη αξίωση. Όμως, τα παραπάνω γεγονότα δεν είναι και τα μόνα που γνώριζαν οι καθ' ων η αίτηση. Γνώριζαν και τα εξής: Καταρχήν, ότι το επίδικο διαμέρισμα είναι το μόνο περιουσιακό στοιχείο της περιουσίας της αποβιωσάσης. Αυτό προκύπτει από τους ακόλουθους ισχυρισμούς του αιτητή - στην ένορκη του δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση - οι οποίοι ουσιαστικά παρέμειναν αναντίλεκτοι: Ο καθ' ου η αίτηση 1 δεν έχει οποιοδήποτε άλλο ενεργητικό και/ή ακίνητη περιουσία. Επομένως, σε περίπτωση που η ανταπαίτηση επιτύχει, η σχετική απόφαση θα καταστεί άνευ αντικειμένου και/ή ανεφάρμοστη και/ή ανεκτέλεστη. Και, με δεδομένο ότι η ανταπαίτηση του αιτητή στρέφεται εναντίον μόνο του καθ' ου η αίτηση 1 - υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης - και ο αιτητής πληροφορήθηκε το γεγονός της μεταβίβασης του επίδικου διαμερίσματος, στις 2/11/2017, δηλαδή, σε χρόνο μετά τη συμπλήρωση των δικογράφων στην αγωγή - ως αποτέλεσμα των σχετικών τροποποιήσεων που επήλθαν λόγω του θανάτου της αποβιωσάσης - είναι σαφές, ότι σε περίπτωση επιτυχίας της ανταπαίτησής του, εξ αντικειμένου, θα είναι αδύνατο να εκτελέσει τη σχετική απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ του. Αυτό, επειδή, μετά τη μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος από τον καθ' ου η αίτηση 1 στον καθ' ου η αίτηση 2, ενώ από τη μια, η αποβιώσασα δεν έχει οποιαδήποτε άλλη περιουσία η οποία θα μπορεί χρησιμοποιηθεί για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης, από την άλλη, δεδομένου ότι ο καθ' ου η αίτηση 2 - στον οποίο έχει περιέλθει το επίδικο διαμέρισμα - δεν είναι διάδικος στην αγωγή, ο αιτητής, σε κάθε περίπτωση δε νομιμοποιείται να προβεί στη λήψη οποιωνδήποτε μέτρων εκτέλεσης της απόφασης που θα εξασφαλίσει εναντίον του. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Υπάρχει και συνέχεια. Ειδικά ο καθ' ου η αίτηση 1 που είναι και δικηγόρος (βλ. την παράγραφο 3 της έκθεσης απαίτησης στην αγωγή 528/15), αλλά και διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης, ο οποίος, υπό την ιδιότητά του αυτή (δηλαδή του διαχειριστή) προέβη στις σχετικές ενέργειες μεταβίβασης του επίδικου διαμερίσματος - δυνάμει κληρονομίας - στον καθ' ου η αίτηση 2, προτού προβεί σ' αυτές, όφειλε να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη τα ακόλουθα, τα οποία προκύπτουν από τη συνδυασμένη ερμηνεία των άρθρων 41 και 42 του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου, Κεφ. 189: Ο διαχειριστής, κατά τη διαχείριση της περιουσίας αποθανόντος οφείλει να καταβάλει τις δαπάνες της κηδείας και κάθε νόμιμο χρέος του αποθανόντος σύμφωνα με την τάξη προτεραιότητας που καθορίζεται στο άρθρο 42 και ακολούθως, να διανέμει το εναπομείναν μέρος της περιουσίας του αποθανόντος, στους νόμιμους κληρονόμους του. Στη βάση όλων των παραπάνω δεδομένων/γεγονότων, τα εύλογα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι τα εξής: Στον ουσιώδη χρόνο και συγκεκριμένα, στις 3/2/2017 που ο καθ' ου η αίτηση 1 υπόβαλε στο Κτηματολόγιο την αίτηση 6/Α/29/2017 για μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος στον καθ' ου η αίτηση 2 καθώς και στις 13/6/2017 που του το είχε μεταβιβάσει δυνάμει κληρονομίας, δεδομένου ότι και οι δυο είχαν στη σκέψη τους τον αιτητή, ο οποίος, κατά τον ίδιο χρόνο ήταν πιστωτής της περιουσίας της αποβιωσάσης, δηλαδή υπείχε θέση «πιστωτή οφειλέτη» τη εννοία του Νόμου, για ποιο λόγο ο πρώτος μεταβίβασε και ενέγραψε το επίδικο διαμέρισμα στο όνομα του δεύτερου; Και γιατί ο τελευταίος αποδέχθηκε να συμβεί αυτό, τη στιγμή που γνώριζαν και οι δυο, ότι η περιουσία της αποβιωσάσης, που αποτελείται μόνο από το επίδικο διαμέρισμα, ήταν ήδη εκτεθειμένη σε δικαστική διαδικασία και η επιτυχία της ανταπαίτησης του αιτητή, για όλους τους λόγους που αναφέρονται σε άλλο σημείο (πιο πάνω) θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη; Η απάντηση και στα δυο αυτά ερωτήματα είναι κάτι περισσότερο από εύλογη. Είναι προφανής. Και οι δυο ενήργησαν όπως ενήργησαν, δόλια και κακόπιστα προκειμένου να εμποδίσουν τον αιτητή να ανακτήσει το ποσό που αξιώνει εναντίον της περιουσίας της αποβιωσάσης με την εναντίον της ανταπαίτησή του. Ποσό το οποίο, για λόγους που επίσης έχουν αναφερθεί αποτελεί «από δικαστική απόφαση χρέος» τη εννοία του Νόμου. Ίχνος αμφιβολίας υπάρχει ότι η εν λόγω μεταβίβαση και/ή εγγραφή του επίδικου διαμερίσματος είναι δόλια και άκυρη τη εννοία του άρθρου 3
(1)του Νόμου. Με αυτό δεδομένο λοιπόν, ο αιτητής, δικαιωματικά ζητά την ακύρωσή της και το Δικαστήριο, καθηκόντως, ασφαλώς θα πρέπει να την ακυρώσει με δικαιοδοτικό βάθρο το άρθρο 4 του Νόμου. Και κάτι ακόμη προτού καταλήξω: Με μόνο λόγο, ότι ο αιτητής ζητά την ακύρωση της επίδικης μεταβίβασης, ως δόλιας και αυτή αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών, ότι ουσιαστικά έγινε από γονιό σε παιδί, χωρίς οποιοδήποτε αντάλλαγμα, αλλά, δυνάμει κληρονομίας, σε εφαρμογή του εδαφίου
(2)του άρθρου 3 του Νόμου, το βάρος απόδειξης ότι η μεταβίβαση έγινε καλόπιστα και όχι με πρόθεση να παρεμποδίσει ή καθυστερήσει τον αιτητή από το ανακτήσει το χρέος της αποβιωσάσης προς τον ίδιο, βρισκόταν στους ώμους των καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι, όχι μόνο δεν το έχουν αποσείσει, αλλά, αντίθετα, ο αιτητής απέδειξε με θετικό τρόπο, ότι η εν λόγω μεταβίβαση έγινε και δόλια και κακόπιστα. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα, ως οι παράγραφοι Α. και Β. της αίτησης. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του αιτητή και σε βάρος των καθ' ων η αίτηση 1 και 2. (Υπ.) ............. Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Other Actions /Final/Interim (Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση για ακύρωση καταδολιευτικής μεταβίβασης, δυνάμει του περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου, Κεφ. 62) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο