ΧΡΙΣΤΟΦΗ ν. ΠΑΦΟΥ, Αρ. Αγωγής: 720/2019, 8/10/2019

(2),

(3)και

(4). Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται στα άρθρα 32 και 42 του του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ.6), στη Δ.48 Θ.1-4 και 7-9 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου (Κεφ.148), στα άρθρα 23 και 25 του Συντάγματος, στη σύμφυτη εξουσία και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, τη νομολογία και την πρακτική. Τα δε γεγονότα, πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή και που σύμφωνα με τον Αιτητή δικαιολογούν την συνέχιση της ισχύς του διατάγματος, περιέχονται σε ένορκη δήλωση του ιδίου, στην οποίαν επισυνάπτονται διάφορα τεκμήρια προς υποστήριξη της. Συνοψίζοντας το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης μπορεί να λεχθεί η αναφορά του Αιτητή ότι δυνάμει σύμβασης μίσθωσης ημερομηνίας 23.11.17 που ανανεώθηκε και βρίσκεται σε ισχύ μέχρι σήμερα, εκμίσθωσε τα πιο πάνω επίμαχα ακίνητα υπό τα σημεία

(1)-

(4)έναντι μισθίου που καταβάλλεται κανονικά. Από αυτά τα ακίνητα, μέρος του τεμαχίου 3X4 χρησιμοποιείται για τις επαγγελματικές ανάγκες του Αιτητή όπου εκεί διατηρείται απόθεμα εμπορευμάτων σε αποθηκευτικούς χώρους. Μέρος των υπόλοιπων επίμαχων ακινήτων χρησιμοποιείται για σκοπούς πρόσβασης στο τεμάχιο 3X

1. Ειδικότερα επί των τεμαχίων αυτών υπάρχει δρόμος που οδηγεί προς το τεμάχιο 3X4 και χρησιμοποιείται τόσο από τον Αιτητή όσο και από τους προμηθευτές του για σκοπούς πρόσβασης στην επιχείρηση του και διεκπεραίωσης των επαγγελματικών δραστηριοτήτων της. Σύμφωνα με τον Αιτητή, στις 17.07.19 υπάλληλοι και/ή αντιπρόσωποι του Καθ' ου η αίτηση επενέβησαν προκαλώντας του ζημιές στην τουρκοκυπριακή περιουσία που του έχει παραχωρηθεί. Όπως ο Αιτητής αναφέρει, με τη χρήση μηχανημάτων προκλήθηκαν ζημιές στο δρόμο που οδηγεί στο τεμάχιο 3X4 με αποτέλεσμα να μην μπορούν να τον χρησιμοποιούν οι προμηθευτές του. Σε συνομιλία που είχε με το Δήμαρχο Πάφου του λέχθηκε ότι οι χώροι που του έχει παραχωρηθεί, ήτοι τα ακίνητα που εκμισθώνει, θα μετατραπούν σε πάρκο. Η δε προσπάθεια που έγινε από τους εκπροσώπους του Καθ' ου η αίτηση να μετακινηθούν σταθμευμένα οχήματα που ανήκουν στην επιχείρηση του Αιτητή εμποδίστηκε από τον Αιτητή. Επίσης οι εκπρόσωποι του Καθ' ου η αίτηση είπαν στον Αιτητή ότι σκοπεύουν να κατεδαφίσουν τις αποθήκες που αυτός χρησιμοποιεί για την αποθήκευση των εμπορευμάτων του στα πλαίσια διεξαγωγής των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του. Όταν οι εκπρόσωποι του Καθ' ου η αίτηση αποχώρησαν από το μέρος, ο Αιτητής μετέβηκε στην αστυνομία και προέβηκε σε σχετική καταγγελία. Μέλη της αστυνομίας μετέβησαν στη σκηνή και έλαβαν φωτογραφίες του επίμαχου δρόμου και δένδρων που είχαν αποκοπεί. Ο Αιτητής ακόμη αναφέρει ότι δεν έλαβε οποιαδήποτε προειδοποίηση από τον Καθ' ου η αίτηση και ούτε οποιαδήποτε ειδοποίηση επιβολής. Είναι η θέση του Αιτητή ότι αν δεν συνεχίσει να παραμένει σε ισχύ το εκδοθέν διάταγμα δεν θα μπορεί να ασκεί τις επαγγελματικές του δραστηριότητες και θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία δεν θα μπορεί να υπολογιστεί σε χρήμα αφού θα απολέσει τους πελάτες μη μπορώντας πλέον να τους εξυπηρετήσει με αποτέλεσμα η απονομή της δικαιοσύνης να είναι πολύ δύσκολη ή αδύνατη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το πιο πάνω διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο στις 26.09.
2. Στις 05.08.19 ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης επί εννέα λόγων που καταγράφονται στο σώμα της αίτησης, οι οποίοι αφού ομαδοποιηθούν εμπίπτουν στις ακόλουθες κατηγορίες:

(1)Ο Αιτητής αποκρύπτει στοιχεία.

(2)Απουσιάζει το στοιχείο του κατεπείγοντος.

(3)Με την προώθηση της υπό κρίση αίτησης ο Αιτητής κάνει κατάχρηση της διαδικασίας.

(4)Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις και τα κριτήρια που αφορούν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης του Καθ' ου η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 29 και 32 του Ν.14/60, στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του Κεφ.6, στη Δ.48 Θ.1-4 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκες δηλώσεις του χχχ Φιλίππου, τεχνικός στο τεχνικό τμήμα του Καθ' ου η αίτηση και χχχ Χαριλάου, λειτουργός στην Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Υπηρεσιών Γραφείου Πάφου, στις οποίες περιέχονται γεγονότα που κατά τη γνώμη τους τεκμηριώνουν τους λόγους ένστασης και κατ' επέκταση δικαιολογούν την ακύρωση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος. Σ' αμφότερες τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την ένσταση επισυνάπτονται τεκμήρια προς υποστήριξη του περιεχομένου τους. Συνοπτική καταγραφή του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης του Φιλίππου περιλαμβάνει αναφορά του ότι με βάση σύμβαση εκμίσθωσης ημερομηνίας 23.11.17 του παραχωρήθηκε μέρος των τεμαχίων 4X4, 4X6 και 3X5 για σκοπούς χρήσης δρόμου που κατασκευάστηκε προκειμένου να μεταβαίνει στο τεμάχιο 3X4, επί του οποίου τεμαχίου 344 επίσης μέρος του παραχωρήθηκε για σκοπούς αποθήκευσης εμπορευμάτων. Περαιτέρω ο Φιλίππου αναφέρει ότι οι αποθηκευτικοί χώροι που ο Αιτητής διατηρεί στην εργασία του είναι παράνομοι επειδή δεν διαθέτουν άδεια οικοδομής από την αρμόδια αρχή. Σύμφωνα ακόμη με τον ενόρκως δηλών, δυνάμει σύμβασης ημερομηνίας 01.08.18 μεταξύ του Καθ' ου η αίτηση και του Υπουργού Εσωτερικών υπό την ιδιότητα του ως Κηδεμόνα των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, διάφορα, γειτονικά προς τα επίδικα τεμάχια, ακίνητα εκμισθώθηκαν στον Καθ' ου η αίτηση για τη δημιουργία πάρκου κοινής ωφελείας. Επιπλέον αναφέρει ότι στις 15.07.19 συνεργεία του Καθ' ου η αίτηση μετέβησαν στα τεμάχια που εκμίσθωσε προκειμένου να τα καθαρίσει, ενώ στις 17.07.19 τα συνεργεία προχώρησαν στον καθαρισμό του επίμαχου δρόμου για να υπάρχει καλύτερη και ευκολότερη χρήση του. Την ίδια ημέρα ο ενόρκως δηλών μετέβηκε στην περιοχή για σκοπούς ελέγχου των υποστατικών του Αιτητή στην παρουσία του τελευταίου. Ο ενόρκως δηλών αρνείται ότι υπήρξε επέμβαση στα επίδικα τεμάχια και ούτε έχει τέτοιο σκοπό. Κατά τον ενόρκως δηλών όλες οι εργασίες πραγματοποιήθηκαν στα τεμάχια που εκμισθώθηκαν από τον Καθ' ου η αίτηση και ο Αιτητής δεν παρεμποδίστηκε να λειτουργεί την επιχείρηση του. Επίσης από έλεγχο που διενεργήθηκε διαπιστώθηκε ότι τα υποστατικά του Αιτητή δεν διαθέτουν άδεια οικοδομής και ούτε μπορεί να εκδοθεί επειδή είναι κτισμένα με ευτελή υλικά και γι' αυτό πρέπει να κατεδαφιστούν. Ο ενόρκως δηλών θεωρεί ότι η καταχώρηση της αγωγής και η προώθηση της παρούσας αίτηση σκοπεύει στο να παρεμποδίσει τον Καθ' ου η αίτηση να ασκήσει πολεοδομικό έλεγχο επί των υποστατικών του. Την ίδια στιγμή δηλώνει πως δεν πληρούνται τα απαιτούμενα κριτήρια για τη συνέχιση της ισχύος του διατάγματος, ενώ σημειώνει πως σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, ο τελευταίος είναι φερέγγυος και έχει την οικονομική δυνατότητα να την ικανοποιήσει. Σε ότι αφορά την ένορκη δήλωση της Χαριλάου αναφέρεται ότι με βάση τη σύμβαση ημερομηνίας 23.11.17 εκμισθώθηκαν στον Αιτητή μέρος του τεμαχίου 3X4 για ανέγερση λυόμενου υποστατικού/αποθηκευτικού χώρου και μέρος των τεμαχίων 3X5,436 και 4X4 για σκοπούς μόνο πρόσβασης στο τεμάχιο 3X4 μέσω κατασκευασμένου δρόμου. Κατά την ακρόαση της υπό κρίσης αίτησης αμφότεροι ευπαίδευτοι συνήγοροι με παραπομπή σε νομολογία υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις και ισχυρισμούς τους περιοριζόμενοι σε αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων είναι καταγραμμένο στα πρακτικά και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί καθότι δεν εξυπηρετεί οποιοδήποτε σκοπό. Προχωρώ ευθύς στην εξέταση της αίτησης υπό το φως των λόγων ένστασης. Με τον πρώτο λόγο ένστασης ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής αποκρύπτει στοιχεία. Η πλήρης αποκάλυψης όλων των ουσιωδών γεγονότων τα οποία, αντικειμενικά κρινόμενα, μπορούν να επενεργήσουν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να παράσχει θεραπεία αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή που καταφεύγει στην χορήγηση θεραπείας με μονομερή αίτηση (Γρηγορίου v. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, The Timberland of USA v. Evans & Sons Ltd κ.α.

(1998)1 Α.Α.Δ. 1179, Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Limited

(1996)1 Α.Α.Δ. 597 και Δήμος Πάφου v. Βοσκού

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1168). Τούτο επειδή το Δικαστήριο στην απουσία του άλλου μέρους, εναντίον του οποίου ζητείται μονομερώς η αξιούμενη θεραπεία, προχωρεί στη λήψη απόφασης βασιζόμενο μόνο στα στοιχεία και γεγονότα που περιέχονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Γι' αυτό, στα πλαίσια εξέτασης αίτησης όπου ο Καθ' ου η αίτηση δεν λαμβάνει μέρος και δεν έχει την ευκαιρία στο στάδιο εκείνο να ακουστεί κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, η ένορκη δήλωση του Αιτητή πρέπει να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα που γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε και που είναι σχετικά και μπορούν να επηρεάζουν την κρίση του, το οποίο καλείται να αποφασίσει χωρίς παραπλάνηση και παραπληροφόρηση. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου, το οποίο προχωρεί στην ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Η πρόθεση για απόκρυψη είναι άσχετη και δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος. Στρεφόμενος στην παρούσα περίπτωση ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής δεν αποκάλυψε το γεγονός ότι σε επιτόπου έλεγχο που έγινε από λειτουργό τμήματος του Καθ' ου η αίτηση του υποδείχτηκε ότι τα υποστατικά που χρησιμοποιεί είναι παράνομα επειδή δεν διαθέτουν άδεια οικοδομής, η οποία, λόγω ευτελών υλικών που χρησιμοποιήθηκαν για να κτιστούν τα εν λόγω υποστατικά, δεν μπορεί να εκδοθεί. Είναι αλήθεια ότι κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή. Θα πρέπει όμως να λεχθεί ότι το παράπονο του Αιητή, βάση του οποίου ζήτησε και πέτυχε την έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος, είναι ότι αντιπρόσωποι του Καθ' ου η αίτηση επενέβησαν παράνομα σε χώρο που του ανήκει. Ειδικότερα επικαλέστηκε την παρουσία ατόμων που ενεργούσαν εκ μέρους και για λογαριασμό του Καθ' ου η αίτηση χρησιμοποιώντας μηχανήματα σε δρόμο που οδηγεί στο τεμάχιο 3X4 που βρίσκονται τα υποστατικά της επιχείρησης του με αποτέλεσμα, όπως ανάφερε, να αποκοπεί η πρόσβαση σ' αυτήν τόσο από τον ίδιο όσο και από προμηθευτές με τους οποίους συνεργάζεται για την άσκηση των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων. Ο Αιτητής δεν παραπονέθηκε για παράνομη επέμβαση από το λειτουργό που ήλθε και έλεγξε τα υποστατικά και που σύμφωνα με τον ίδιο είναι παράνομα επειδή δεν διαθέτουν άδεια οικοδομής. Επομένως το Δικαστήριο όταν εξέταζε μονομερώς την παρούσα αίτηση αντιμετώπισε την κατ' ισχυρισμό κατάσταση παράνομης επέμβασης που σύμφωνα με τον Αιτητή ήταν η παρουσία αντιπροσώπων του Καθ' ου η αίτηση και η χρήση από αυτών μηχανημάτων στον επίμαχο δρόμο που χρησιμοποιείται για πρόσβαση στο τεμάχιο 3X4, εντός του οποίου λειτουργεί η επιχείρηση του Αιτητή, ο οποίος θεωρεί ότι ο δρόμος εμπίπτει σε χώρους που εκμίσθωσε δυνάμει σχετικής σύμβασης. Το κατά πόσο τα υποστατικά του Αιτητή διαθέτουν ή όχι άδεια οικοδομής δεν σχετίζεται με το υπό εξέταση αντικείμενο. Δεν πρόκειται για ουσιώδες γεγονός που επηρέασε την κρίση του Δικαστηρίου κατά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Με γνώμονα τα πιο πάνω ο λόγος αυτός ένστασης απορρίπτεται ως αβάσιμος. Με το δεύτερο λόγο ένστασης ο Καθ' ου η αίτηση παραπονιέται ότι δεν ικανοποιείτο το στοιχείο του κατεπείγοντος για να δικαιολογείτο η μονομερής έκδοση του προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος. Το στοιχείο του 'κατεπείγοντος' είναι ο κατ' εξοχήν παράγοντας στη βάση του οποίου καταχωρείται μονομερώς μία αίτηση που αποσκοπεί στην έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Αίτηση C.M.K. Metal Constraction Limited και άλλος Πολιτική Αίτηση Αρ. 138/2018 ημερ. 07.11.18, η απόδοση θεραπείας χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά αποτελεί σοβαρή εκτροπή από θεμελιακή αρχή της φυσικής δικαιοσύνης. Γι' αυτό εφαρμογή της θεραπείας αυτής δικαιολογείται κατ' εξαίρεση στις περιπτώσεις μόνο που στοιχειοθετείται κατεπείγουσα ανάγκη. Στην υπόθεση Κούππα v. Πούλλας Τσαδιώτης Λίμιτεδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10 ημερομηνίας 17.07.14 λέχθηκε ότι το στοιχείο του «κατεπείγοντος» μπορεί να επανεξεταστεί εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά της συνέχισης της ισχύος του διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς, ώστε να υπάρχει συμμόρφωση στο θεμελιώδη κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που δεν επιτρέπει να παρεμποδίζεται το επηρεαζόμενο από το διάταγμα πρόσωπο να ακουστεί εφ' όλης της ύλης Το Ανώτατο Δικαστήριο κατ' επανάληψη τόνισε την ανάγκη όπως η μονομερής δικαιοδοσία του δικαστηρίου αναλαμβάνεται με φειδώ. Για να εκδοθεί ένα διάταγμα μονομερώς τα πράγματα πρέπει να είναι τόσο επείγοντα και τόσο πιεστικά που το δικαστήριο να μην έχει άλλη επιλογή παρά να εκδώσει το διάταγμα (Έλενα Κυριάκου

(2010)1Β Α.Α.Δ. 1332 και Βαλεντίνα Θεοφάνους

(2010)1Α Α.Α.Δ. 234). Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598, στη σελ. 604 κατ' ακολουθία της αναφοράς στο άρθρο 9

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 αναφέρεται πως: "Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσο καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση. Όπως διαπιστώνει ο Κωνσταντινίδης, Δ., σε δύο αποφάσεις του - (In Re Stavrou Hotel Apartments Ltd (Aίτηση Αρ. 76/94 - 29/12/94), In Re B.P. CYPRUS LTD - (Αίτηση Αρ. 143/96 - 1/8/96)), το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το Άρθρο 9 του ΚΕΦ. 6." Στην υπόθεση Κούππα (πιο πάνω) τονίστηκε ότι θα πρέπει να εκλαμβάνεται εξ αρχής ως καθήκον του Δικαστηρίου να εξετάζει με προσοχή το υλικό που τίθεται ενώπιον του προκειμένου να κρίνει αν με αυτό ικανοποιείται εκ πρώτης όψεως η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας υπέρ του αιτήματος στην απουσία της άλλης πλευράς. Περαιτέρω στην υπόθεση Astarti Development Plc κ.α. v. Χριστοδουλίδη κ.α., Πολιτική Αίτηση Αρ. 160/2015 ημερομηνίας 13.01.16 υποδείχτηκε ότι το κατεπείγον της θεραπείας συναρτάται προς την αμεσότητα του κινδύνου, στην αποτροπή του οποίου η θεραπεία αποσκοπεί. Ακόμη λέχθηκε ότι προς απόδοση μονομερώς θεραπείας θα πρέπει να προβληθούν συγκεκριμένοι και σαφείς ισχυρισμοί που να διαφοροποιούν τα πράγματα από τη «συνήθη περίπτωση» και να δικαιολογούν την ύπαρξη του κατεπείγοντος με τέτοια ένταση, ώστε να μην μπορεί να δοθεί ο χρόνος λίγων ημερών για να κοινοποιηθεί η αίτηση στην άλλη πλευρά. Στην προκειμένη περίπτωση είναι η θέση του Καθ' ου η αίτηση ότι δεν υπήρχε ζήτημα κατεπείγοντος επειδή δεν σημειώθηκε παράνομη επέμβαση στο ακίνητο του Αιτητή και ούτε και σκοπεύει να πράξει κάτι τέτοιο. Με κάθε σεβασμό στον Καθ' ου η αίτηση δεν συμμερίζομαι τη θέση αυτή. Ενώπιον του Δικαστηρίου παρουσιάστηκε κατάσταση στην οποίαν άτομα, ενεργώντας εκ μέρους και για λογαριασμό του Καθ' ου η αίτηση, με την βοήθεια μηχανημάτων ξαφνικά και απροειδοποίητα εισήλθαν και προέβαιναν σε εργασίες σε δρόμο που λέχθηκε ότι εμπίπτει σε χώρο, ο οποίος ανήκει στον Αιτητή και χρησιμοποιείται καθημερινά για τις άσκηση των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων τόσο από τον ίδιο όσο και από συνεργάτες του και δια μέσω μόνο του οποίου δρόμου επιτυγχάνεται πρόσβαση στην επιχείρηση του Αιτητή. Επίσης παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ότι από τις ενέργειες αυτές που γίνονταν με ταχύ ρυθμό επερχόταν διαμόρφωση του δρόμου και αδυναμία χρήσης του με αποτέλεσμα να αποκοπεί η πρόσβαση στο τεμάχιο που είναι η επιχείρηση του Αιτητή. Η δε άμεση αδυναμία χρήσης του δρόμου από τον Αιτητή και τους συνεργάτες του έδωσε αμέσως την εντύπωση για αλλαγή υφιστάμενων δεδομένων προς την κατεύθυνση τετελεσμένων εξελίξεων. Τα πιο πάνω είναι σαφή και συγκεκριμένα στοιχεία που δημιουργούσαν κατάσταση κινδύνου με άμεσες συνέπειες, αποτροπή στην οποία αποσκοπούσε η μονομερής χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας. Το κατά πόσο τελικά υπήρξε στην πραγματικότητα παράνομη επέμβαση σε χώρο που όντως ανήκει στον Αιτητή ή όχι είναι θέματα που θα εξεταστούν κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Κατά συνέπεια το στοιχείο του κατεπείγοντος ικανοποιείται με αποτέλεσμα ο λόγος αυτός ένστασης να απορρίπτεται ως ανυπόστατος. Με τον τρίτο λόγο ένστασης ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι η προώθηση της υπό κρίση αίτησης συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Προς υποστήριξη της θέσης του αναφέρει ότι ουδέποτε εξέφρασε πρόθεση να επέμβει σε χώρο που ανήκει στον Αιτητή καθώς επίσης ότι με την ισχύ του διατάγματος θα εμποδίζεται να ασκήσει πλήρη πολεοδομικό έλεγχο στα υποστατικά του Αιτητή. Θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν συμφωνώ με τη θέση αυτή του Καθ' ου η αίτηση. Η ισχύς του διατάγματος δεν εμποδίζει την άσκηση των πολεοδομικών καθηκόντων του Καθ' ου η αίτηση στα υποστατικά του Αιτητή εφόσον αυτά διεξάγονται σύμφωνα με τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας. Ο δε ισχυρισμός του Καθ' ου η αίτηση ότι δεν υπάρχει πρόθεση παράνομης επέμβασης σε χώρο που ανήκει στον Αιτητή, δεδομένου των περί του αντιθέτου ισχυριζόμενων γεγονότων που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με ζητήματα που εξετάζονται μόνο κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Ο Αιτητής προώθησε ένδικο μέσο που θεωρεί ότι θα προστατεύσει δικαιώματα που πιστεύει ότι παραβιάζονται από ενέργειες του Καθ' ου η αίτηση μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Κάτω από αυτά τα δεδομένα δεν εντοπίζω στοιχείο κατάχρησης της διαδικασίας από μέρους του Αιτητή στην προώθηση της παρούσας αίτησης. Ως εκ τούτου ο λόγος αυτός ένστασης απορρίπτεται ως ανεδαφικός. Έπεται εξέταση του τέταρτου λόγου ένστασης, ο οποίος άπτεται των κριτηρίων και γενικά παραμέτρων που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου να δικαιολογείται η έκδοση του ενδιάμεσου διατάγματος. Είναι βασικά η θέση του Καθ' ου η αίτησης ότι δεν πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις ενώ αντίθετα ο Αιτητής θεωρεί ότι αυτές ικανοποιούνται. Η έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων διέπεται από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Το εν λόγω άρθρο αποτελεί το γενικό δικαιοδοτικό υπόβαθρο που παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Το θέμα αυτό αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία κυπριακών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Κλασσική επί του προκειμένου θεωρείται η απόφαση στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another

(1982)1 C.L.R. 557 όπου επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες πρέπει να συντρέχουν. Αυτές είναι:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.

(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας.

(3)Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση/οριστικοποίηση του αιτουμένου διατάγματος. Στην προσπάθεια του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλέπε Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802) τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την τεθείσα μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων αλλά περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλέπε Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 και Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799). Το πρώτο κριτήριο του άρθρου 32 ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης στη βάση της καταχωρημένης δικογραφίας. Η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης έχει σχέση με τη νομική αξίωση της απαίτησης και καθιστά μια πρωταρχική ανάλυση της νομικής θέσης, επιβεβλημένη ώστε να τοποθετηθεί η υπόθεση στο ορθό νομικό πλαίσιο και να επισημανθεί το νομικό της υπόβαθρο. Δηλαδή να θεμελιώνεται νομικά και μόνο η αξίωση με βάση τα όσα περιέχονται στις έγγραφες προτάσεις. Ερχόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ, μέσα από μελέτη του περιεχομένου του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, ότι ο Αιτητής εδράζει τις αξιώσεις και θεραπείες τις οποίες διεκδικεί, ανάμεσα σ' άλλα, πάνω σε ισχυρισμό παράνομης επέμβασης σε ακίνητα που του ανήκουν και παραβίασης ανθρώπινων δικαιωμάτων που απορρέουν από τα άρθρα 23 και 25 του Συντάγματος και αφορούν κατοχή, απόλαυση και εκμετάλλευση κινητής και ακίνητης περιουσίας καθώς επίσης άσκησης επαγγέλματος. Επί των θεμάτων αυτών αξιώνονται γενικές, ειδικές, παραδειγματικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις καθώς και διεκδικείται η έκδοση προστακτικού διατάγματος που να διατάζει τον Καθ' ου η αίτηση να επαναφέρει τον επίμαχο δρόμο στην προτέραν του κατάσταση. Σύμφωνα με το άρθρο 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου μετά των συναφών τροποποιήσεων (Κεφ.148) παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται είτε σε παράνομη είσοδο είτε σε πρόκληση ζημιάς είτε σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε φυσικό και/ή πρόσωπο ή αρχή ή οργανισμό. Η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι ουσιαστικά αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου (νομικό σύγγραμμα των κ.κ. Αρτέμη & Ερωτοκρίτου 'Κεφάλαιο 148-Αστικά Αδικήματα-Δίκαιο και Αποφάσεις', Τόμος 1, σελ.130, Adamou v. Christofi

(1974)1 C.L.R. 100). Στην υπόθεση Liasidou and Another v. Papademetriou

(1975)1 C.L.R. 122 λέχθηκε ότι κατοχή (possession) σημαίνει πραγματική κατοχή (occupation) ή φυσικό έλεγχο της περιουσίας, όποιος δε διαταράσσει αυτήν την κατοχή μπορεί να εναχθεί για παράνομη επέμβαση. Παράλληλα το άρθρο 73

(1)του Περί Συμβάσεων Νόμου μετά των συναφών τροποποιήσεων (Κεφ.149) παρέχει σε συμβαλλόμενο δικαίωμα αποζημίωσης από το υπαίτιο αντισυμβαλλόμενο για απώλεια ή ζημιά που υπέστη λόγω παράβασης σύμβασης από το μέρος αυτό, η οποία προέκυψε φυσικά κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων από την εν λόγω παράβαση ή την οποία οι συμβαλλόμενοι γνώριζαν όταν συνήπτετο η σύμβαση, ως ενδεχόμενη συνέπεια της παράβασης της σύμβασης. Εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί διεκδικούνται ειδικές αποζημιώσεις (Αλπάν (Α/φοι Τάκη) Λτδ v. Θέλμας Τρυφωνίδου

(1996)1 ΑΑΔ 679 και Bettabilt Services Ltd κ.α. v. Judy Dowes, Πολ.Εφ. 11422, ημερ. 21/4/04 και Καλησπέρας v. Δρυάδη και άλλης

(1998)1 Α.Α.Δ. 867). Την ίδια στιγμή το άρθρο 23 του Συντάγματος διασφαλίζει το δικαίωμα ενός ατόμου να κατέχει, απολαμβάνει και εκμεταλλεύεται κινητή και ακίνητη περιουσία του. Παράλληλα το άρθρο 25 του Συντάγματος κατοχυρώνει το δικαίωμα άσκησης εργασιών και γενικά επαγγελματικών δραστηριοτήτων. Στην προκειμένη περίπτωση ο Αιτητής φαίνεται να λειτουργεί επιχείρηση εντός του τεμαχίου 3X

1. Στο εν λόγω τεμάχιο φαίνεται ακόμη να έχουν ανεγερθεί υποστατικά που χρησιμοποιούνται ως αποθηκευτικοί χώροι για τις ανάγκες της επιχείρησης του Αιτητή. Από ότι προκύπτει από κοινές αναφορές αλλά και από σχεδιάγραμμα που επισυνάπτεται τόσο στην αίτηση όσο και στην ένσταση, πρόσβαση στο τεμάχιο 3X4 επιτυγχάνεται μόνο από δρόμο που δημιουργήθηκε μέσα από τα τεμάχια 3X5, 4X6 και 4X
2. Όπως σημειώνεται στο κοινό έγγραφο πρόκειται για διάβαση με πορεία που καταλήγει στο τεμάχιο 3X
3. Αποτελεί κοινό έδαφος των μερών ότι ο Αιτητής έχει δικαίωμα χρήσης της διάβασης αυτής. Δυνάμει σχετικής σύμβασης ο Αιτητής εκμίσθωσε και κατ' επέκταση απέκτησε δικαίωμα χρήσης χώρων στα τεμάχια 3X4, 3X5, 4X6 και 4X
4. Η νομιμότητα και εγκυρότητα της ισχύος της εν λόγω σύμβασης δεν τελούν υπό αμφισβήτηση. Στην ένορκη του δήλωση ο Αιτητής προβαίνει σε αναφορές για παράνομες ενέργειες του Καθ' ου η αίτηση και γενικότερα σε επιλήψιμη συμπεριφορά που του αποδίδει, πάντοτε μέσα από το επίδικο περιστατικό. Από τους πιο πάνω ισχυρισμούς του Αιτητή, όπως αυτοί προκύπτουν από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση μαζί με τα επισυνημμένα σ' αυτή έγγραφα, κρίνω ότι έχει αποκαλυφθεί συζητήσιμη υπόθεση αφού υπάρχουν σοβαρά ζητήματα τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν ενώπιον του Δικαστηρίου. Ένα τέτοιο νομικό ζήτημα που έχει αποκαλυφθεί στη βάση της καταχωρημένης δικογραφίας είναι η ερμηνεία των όρων της σύμβασης σε σχέση με το βαθμό και την έκταση των δικαιωμάτων κατοχής και χρήσης επί των χώρων που έχουν εκμισθωθεί από τον Αιτητή. Ειδικότερα ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι έχει εκμισθώσει όλα τα προαναφερόμενα τεμάχια περιλαμβανομένου και του επίμαχου δρόμου. Κάποιος μπορεί να πει ότι συμφωνεί με τη θέση αυτή παραπέμποντας στην πρώτη σελίδα της σύμβασης. Ο δε Καθ' ου η αίτηση, έχοντας στήριξη από την Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, επικαλείται δικαίωμα του Αιτητή για χρήση μέρους του τεμαχίου 3X4 και δικαίωμα χρήσης μέρους των τεμαχίων 3X5, 4X6 και 4X4 για σκοπούς μόνο πρόσβασης στο τεμάχιο 3X
5. Το δε επισυνημμένο σχεδιάγραμμα αναφέρει ότι πρόκειται για δικαίωμα διάβασης μέσω των τεμαχίων 3X5, 4X6 και 4X4, το οποίο σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα Χαριλάου παραχωρήθηκε και σε δύο άλλα πρόσωπα που εκμίσθωσαν γειτονικά τουρκοκυπριακά τεμάχια αφού, όπως είπε, κατασκευάστηκε για να εξυπηρετεί όλα τα περίκλειστα τεμάχια του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών που συνορεύουν με το τεμάχιο 3X
6. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι συμφωνεί με τη θέση αυτή παραπέμποντας στην τελευταία σελίδα της σύμβασης και συγκεκριμένα στο σημείο 13 με τον υπότιτλο 'Ειδικοί Όροι'. Επομένως ο καθορισμός των ορίων κατοχής και χρήσης των χώρων που ο Αιτητής έχει εκμισθώσει είναι ένα νομικό θέμα που θα κριθεί μέσα από την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης στη βάση των νομικών αρχών ερμηνείας του περιεχομένου της σύμβασης. Αποφασίζοντας επί τούτου, θα κριθεί παράλληλα το νομικό ζήτημα κατά πόσο ο Αιτητής έχει ή όχι αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης του επίμαχου δρόμου. Ως προέκταση των πιο πάνω χρήζουν επίσης εξέτασης τα νομικά θέματα κατά πόσο οι ενέργειες που αποδίδονται στον Καθ' ου η αίτηση συνιστούν ή όχι παράνομη επέμβαση σε χώρους που βρίσκονται υπό τη νόμιμη κατοχή του Αιτητή, κατά πόσο παραβιάζονται δικαιώματα του Αιτητή για κατοχή, απόλαυση και εκμετάλλευση των επίμαχων ακινήτων καθώς και άσκησης της επιχείρησης του τελευταίου στο τεμάχιο 3X4 δυνάμει των άρθρων 23 και 25 του Συντάγματος και κατά πόσο δικαιούται ή όχι ο Αιτητής σε τυχόν είδος από τις αξιούμενες αποζημιώσεις και αν δικαιούται υπολογισμός τέτοιων αποζημιώσεων. Κατά συνέπεια θεωρώ ότι η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. Η πρώτη προϋπόθεση είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετη και συνήθως εξετάζεται σε συνδυασμό με το δεύτερο κριτήριο, το οποίο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα και συνίσταται στην παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση/δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο απαιτούμενος βαθμός απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη τέτοιας πιθανότητας (Κυτάλα κ.α. v Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1 Α.Α.Δ. 2015 τονίστηκε ότι δεν αποτελεί μέρος της λειτουργίας του Δικαστηρίου σε αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας να προσπαθήσει να αποφασίσει δύσκολα νομικά σημεία τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από τη μαρτυρία είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγοντας έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν αξιολογεί τις εκδοχές των μερών και δεν ασχολείται να εξακριβώσει ποια από αυτές αληθεύει. Το Δικαστήριο δεν καταλήγει ούτε σε ευρήματα αλλά ούτε και σε συμπεράσματα ως προς το βαθμό και την έκταση των χώρων που ο Αιτητής εκμίσθωσε δυνάμει της σύμβασης. Σίγουρα το Δικαστήριο τώρα δεν αποφασίζει κατά πόσο οι συγκεκριμένες ενέργειες του Καθ' ου η αίτηση συνιστούν παράνομη επέμβαση σε χώρο που εκμισθώθηκε από τον Αιτητή και βεβαίως δεν κρίνει κατά πόσο υπήρξε παράβαση δικαιωμάτων του Αιτητή για κατοχή, απόλαυση και εκμετάλλευση των χώρων που εκμισθώθηκαν καθώς και άσκησης επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Αυτά, όπως λέχθηκε, είναι θέματα που θα απασχολήσουν το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Επίσης στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν ασχολείται με το λεκτικό ισχυρισμό του Καθ' ου η αίτηση ότι τα υποστατικά της επιχείρησης του Αιτητή δεν διαθέτουν άδεια οικοδομής. Ενώπιον μου δεν υπάρχει κανένα στοιχείο και δεν δόθηκε καμία εξήγηση που να δικαιολογεί την ενασχόληση του Δικαστηρίου με το θέμα αυτό στο παρόν στάδιο. Αυτό που έχει σημασία για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας και στα πλαίσια εξέτασης του συγκεκριμένου κριτηρίου είναι ότι ο Αιτητής εκμίσθωσε συγκεκριμένα τεμάχια με δικαίωμα χρήσης δρόμου προκειμένου να έχει πρόσβαση στο τεμάχιο όπου στεγάζεται η επιχείρηση του τόσο αυτός όσο και συνεργάτες για την καθημερινή εκτέλεση των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων. Οι ενέργειες του Καθ' ου η αίτηση εντός του επίμαχου δρόμου οδήγησαν στην αποκοπή πρόσβασης στο τεμάχιο που βρίσκεται η επιχείρηση του Αιτητή με αποτέλεσμα να δηλωθεί επηρεασμός της απρόσκοπτης καθημερινής λειτουργίας της. Από τη μία η ταυτόχρονη εκτέλεση εργασιών με τέτοιο τρόπο ώστε να μην επιτευχθεί η χρήση έστω μέρους του επίμαχου δρόμου και από την άλλη η εκ των πραγμάτων μη δημιουργία εναλλακτικής οδού πρόσβασης στο περίκλειστο τεμάχιο που στεγάζεται η επιχείρηση του Αιτητή, ως αποτέλεσμα των οποίων να δηλωθεί εμπόδιο στη συνέχιση της λειτουργίας της, είναι δεδομένα που τείνουν να καταδείξουν επηρεασμό χρήσης και εκμετάλλευσης ακίνητης περιουσίας καθώς επίσης επηρεασμό στην ελεύθερη άσκηση εργασίας. Στη βάση των ενώπιον μου δεδομένων και στοιχείων μέσα από αντικειμενική και συνάμα προκαταρκτική θεώρηση τους, τα πιο πάνω είναι παράμετροι που εκ πρώτης όψεως εμβολιάζουν την εκδοχή του Αιτητή με ορατή πιθανότητα επιτυχίας, χωρίς αυτό να αποτελεί καθ' οιονδήποτε τρόπο αξιολόγηση της αλήθειας των εκδοχών των διαδίκων. Επομένως καταλήγω ότι πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση. Η τρίτη προϋπόθεση, ήτοι να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα της θεραπείας που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (Παναγίδης v. Παναγίδης

(2001)1 Α.Α.Δ. 396). Το κριτήριο αυτό ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Τέτοια περίπτωση υπάρχει όταν ο ενάγοντας δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και γι' αυτό δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Προς ενίσχυση των πιο πάνω χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το νομικό σύγγραμμα Commercial Injunctions του Steven Gee Q.C., 5η έκδοση, σελίδα 44, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "The first question is whether if the claimant were correct at trial, an award of damages would be an adequate remedy. If damages in the measure awarded at common law would be an adequate remedy, and the defendant would be in a financial position to pay them, then, however strong the claimant's case appeared to be, no injunction should 'normally' be granted." Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Στην υπόθεση Ninemia Maritime Corporation v. Trane Schiffahrts-gesellschaft Gmbh (Niedersachsen, The)

(1983)1 W.L.R. 1412 τονίστηκε ότι το σχετικό κριτήριο είναι κατά πόσο, λαμβανομένης υπόψη της μαρτυρίας στο σύνολό της, υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του ενάγοντα θα παραμείνει ανικανοποίητη. Δεν είναι απαραίτητο να επιδειχθεί άνομη πρόθεση, παρόλο ότι αν αποδειχθεί τέτοια πρόθεση το Δικαστήριο θα χορηγήσει το διάταγμα με περισσότερη ετοιμότητα. Ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231, Κυρισάββα ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία (M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co

(1997)1 Α.Α.Δ. 1791, Όξυνος κ.ά ν. Λου

(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1066). Ακόμη χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Highgate Primary School Ltd v. Φυλακτίδη κ.α.

(2009)1Α Α.Α.Δ. 317: "Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους, σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια. Το πρωτόδικο δικαστήριο βρήκε ότι θα προκληθεί τέτοια αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες και δεν συντρέχει λόγος για επέμβαση στα ευρήματά του." Περιπτώσεις που ενέχουν στοιχείο συνεχιζόμενης παράνομης συμπεριφοράς ή παρατηρείται παράνομη επέμβαση που αναμένεται να συνεχιστεί, δημιουργούν περιστάσεις αδυναμίας να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση σχετικού απαγορευτικού διατάγματος (Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321, Sevenoaks District Council v. Patlulo & Vinson Ltd [1984] 1 All E.R. 544). Στην πρόσφατη υπόθεση Εκδόσεις "Αρκτινός" Λίμιτεδ και άλλος v. Λοϊζίδου Πολιτική Έφεση Αρ. Ε7/2018 ημερ. 21.03.19 συνάγεται το συμπέρασμα ότι συνεχιζόμενη παράνομη συμπεριφορά του αδικοπραξία που οδηγεί σε παραβίαση δικαιωμάτων του θύματος δυνατό να δημιουργήσει συνθήκες πρόκλησης αδικίας με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος να μην απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη στο μέλλον. Μέσα σ' αυτό το πνεύμα είναι και το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση Χριστοφόρου v. Κυπριανού Ποινική Έφεση Αρ. 68/2012 ημερ 27.03.18 όπου γίνεται αναφορά σε συνεχιζόμενες προστριβές και κατ' εξακολούθηση επιλήψιμες συμπεριφορές και ενέργειες. Παραπέμπω ακόμη στα νομικά συγγράμματα 'Διατάγματα' των κ.κ. Ερωτοκρίτου & Αρτέμη, έκδοση 2016 σελίδες 136-139 και 'Kerr on Injunctions' J.M. Patterson, 6η έκδοση σελίδες 92-93. Η παρούσα περίπτωση είναι από αυτές όπου ο Αιτητής, πέραν της διεκδίκησης αποζημιώσεων επί των προαναφερόμενων νομικών θεμάτων, αναζητεί προστασία των δικαιωμάτων του που απορρέουν από την κατοχή, απόλαυση και εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας που δυνάμει σύμβασης εκμίσθωσε καθώς επίσης ελεύθερης άσκησης των δραστηριοτήτων της επιχείρησης του που στεγάζεται σ' ένα από τα επίμαχα τεμάχια που ενοικίασε. Υπό αυτήν την έννοια, η επιδίκαση αποζημιώσεων πιθανότατα να μην αποτελεί επαρκή θεραπεία και έτσι να μην απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη στο μέλλον. Ωστόσο οι αναφορές του Αιτητή παραπέμπουν σε ισχυριζόμενα γεγονότα που εστιάζονται μέσα από ένα περιστατικό. Εξ' όσον γίνεται αντιληπτό οι ενέργειες του Καθ' ου η αίτηση έχουν τερματιστεί. Άτομα και μηχανήματα έχουν αποχωρήσει. Ο δε δρόμος με τον οποίο υπάρχει πρόσβαση στο τεμάχιο όπου βρίσκεται η επιχείρηση του Αιτητή δύναται να χρησιμοποιηθεί με αποτέλεσμα τη συνέχιση λειτουργίας της. Στη βάση του μαρτυρικού υλικού που προσκομίστηκε από τον Αιτητή, δεν έχει καταδειχτεί συνέχεια ή επανάληψη στην αποδιδόμενη συμπεριφορά του Καθ' ου η αίτηση κατά τρόπο που θα συνεχίζεται η πρόκληση βλάβης στον ίδιο και/ή ζημιάς στην επιχείρηση του με απρόβλεπτες συνέπειες και/ή στην παραβίαση δικαιωμάτων του Αιτητή . Ούτε έχει καταδειχτεί κίνδυνος συνέχισης ή επανάληψης τέτοιας συμπεριφοράς από τον Καθ' ου η αίτηση. Αντίθετα η περιγραφή των γεγονότων παραπέμπουν σε ένα μόνο περιστατικό με συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που έχει ήδη λήξει. Η πιο πάνω εικόνα δεν δημιουργεί συνθήκες πρόκλησης αδικίας που θα είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος να μην απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη στο μέλλον. Κατά συνέπεια κρίνω ότι δεν ικανοποιείται η τρίτη προϋπόθεση. Εφόσον δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, παρέλκει η εξέταση της παραμέτρου του ισοζυγίου της ευχέρειας. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, κρίνω ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης κλίνει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της απόρριψης της υπό κρίση αίτησης και ακύρωσης του εκδοθέντος διατάγματος. Ως εκ τούτου, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 19.07.19 ακυρώνεται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ Εναγομένου-Καθ' ου η αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα-Αιτητή και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας στην πιο πάνω αγωγή. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Αctions/Interim Order (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Αίτηση για έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος/Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμο/Άρθρο 9 του Κεφ.6) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο