ΠΑΠΑΔOΠΟΥΛΟΥ κ.α. ν. ΜΙΧΑΗΛ κ.α., Αρ. Αγωγής: 639/2018, 7/10/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2019:A54 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 639/2018 Μεταξύ:
- XXXXX ΠΑΠΑΔOΠΟΥΛΟΥ, από την Πάφο
- XXXXX ΑΜΑΝAΤΙΔΟΥ, από την Πάφο Ενάγοντες -και-
- XXXXX ΜΙΧΑΗΛ, από την Πάφο
- XXXXX ΜΙΧΑΗΛ, από την Πάφο Εναγόμενοι ----------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 8.1.2019 ----------------------------------- Ημερομηνία: 7 Οκτωβρίου 2019 Εμφανίσεις: Για Αιτητές - Εναγόμενους: κα. Κ. Μενοίκου για κο Α. Αλεξάνδρου. Για Καθ' ων η αίτηση - Ενάγοντες: κος. Γ. Πίτρος για Δ. Σαββίδης & Σια Δ.Ε.Π.Ε. ------------------------------------------------------ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι εναγόμενοι καταχώρησαν Ανταπαίτηση στην Αγωγή των εναγόντων ζητώντας την ακύρωση του όρου 6 της μεταξύ τους συμφωνίας με τον οποίο συμφωνήθηκε η παροχή αποκλειστικού δικαιώματος χρήσης της ταράτσας της κοινόκτητης οικοδομής εις τους ενάγοντες από τους εναγόμενους, διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στους ενάγοντες να εμποδίζουν τους εναγόμενους από του να χρησιμοποιούν ελεύθερα τους κοινόχρηστους χώρους του κτιρίου, διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται οι ενάγοντες να κατεδαφίσουν κάθε παράνομη κατασκευή στην οποία προέβηκαν επί της ταράτσας και να απαγορεύεται σ' αυτούς η εκτροφή πτηνών στην ταράτσα ή σε άλλο κοινόχρηστο χώρο. Ζητείται επίσης διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους ενάγοντες να προκαλούν οχληρία και άλλα προβλήματα στους εναγόμενους. Με την υπό κρίση Αίτηση την οποία καταχώρησαν οι εναγόμενοι, στα πλαίσια της Ανταπαίτησης τους, αιτούνται την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: «Α. Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου, που να απαγορεύει στους ενάγοντες - καθ΄ ων η αίτηση στην παρούσα, να παρεμποδίζουν με οιονδήποτε τρόπο τους εναγόμενους - αιτητές στην παρούσα, από το να χρησιμοποιούν ελεύθερα όλους τους κοινόχρηστους χώρους του κτιρίου επί του οποίου ευρίσκεται η ισόγειος κατοικία τους επί του τεμ. XXXXX, Φ/ΣΧ XXXXX.ΧΙ, στην τοποθεσία Κάτω Περβόλια, Άγιος Θεόδωρος στην Πάφο μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την εκδίκαση της ανωτέρω αγωγής και ανταπαίτησης. Β. Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύει στους καθ΄ ων η αίτηση - ενάγοντες να παρεμποδίζουν τους εναγόμενους - αιτητές με οιονδήποτε τρόπο από το να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στην ταράτσα του κτιρίου επί του οποίου βρίσκεται η κατοικία τους, επί του τεμ. XXXXX, Φ/ΣΧ XXXXX.ΧΙ, στην τοποθεσία Κάτω Περβόλια, Άγιος Θεόδωρος στην Πάφο μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την εκδίκαση της ανωτέρω αγωγής και ανταπαίτησης. Γ. Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει την εκτροφή πτηνών και/ή πουλερικών επί της ταράτσας του κτιρίου που βρίσκεται επί του τεμ. 4XX7, Φ/ΣΧ 2.6.ΧΙ, στην τοποθεσία Κάτω Περβόλια, Άγιος Θεόδωρος στην Πάφο μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την εκδίκαση της ανωτέρω αγωγής και ανταπαίτησης. Δ. Οποιανδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει δίκαια και/ή εύλογη υπό τις περιστάσεις, έτσι ώστε να εμποδίζονται οι ενάγοντες - καθ΄ ων η αίτηση να προκαλούν οποιαδήποτε προβλήματα τους εναγόμενους - αιτητές στην παρούσα από την ομαλή χρήση της κατοικίας τους.» Η αίτηση μεταξύ άλλων, στηρίζεται στο άρθρο 32, του περί Δικαστηρίων Νόμου και ως προς τα γεγονότα, υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση της εναγόμενης
- Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην ένορκο δήλωση της εναγομένης 2, οι εναγόμενοι, δηλαδή η ίδια με το σύζυγο της, την 5.5.17, δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου (τεκμήριο Α), πώλησαν στους ενάγοντες την ανώγεια κατοικία η οποία βρίσκεται επί του τεμαχίου αρ. εγγραφής XXXXX στην Πάφο και η ισόγειος κατοικία παρέμεινε ιδιοκτησία των εναγομένων. Οι δυο ως άνω κατοικίες διαχωρίστηκαν δυνάμει οριζόντιου διαχωρισμού και με βάση τους όρους της άδειας διαχωρισμού όλοι οι κοινόχρηστοί χώροι του κτιρίου παρέμειναν κοινόχρηστοι και κοινόκτητοι για όλους τους τίτλους ιδιοκτησίας (τεκμήριο Β). Αποδίδεται στους ενάγοντες ότι έχουν αποκόψει κάθε πρόσβαση των εναγομένων στην κοινόκτητη ταράτσα την οποία οι ενάγοντες έχουν μετατρέψει σε εκτροφείο πτηνών (περιστεριών), με αποτέλεσμα να προκαλείται δυσοσμία, βρωμιά και εστία μικροβίων. Αναφέρει επίσης ότι οι ενάγοντες επικαλούνται τον όρο 6 της συμφωνίας στον οποίο αναφέρεται ότι παρέχεται αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης της ταράτσας στους ενάγοντες, ενώ τέτοιος όρος δεν έχει καμία νομική ισχύ. Οι εναγόμενοι έχουν προβεί σε αναλύσεις σε απόβλητα που προέρχονται από την εκτροφή των πτηνών και έχει διαπιστωθεί ότι ο αριθμός των εντερικών κολοβακτηριδίων βρίσκεται σε πολύ ψηλό επίπεδο, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία τους (τεκμήριο Γ). Περαιτέρω οι ενάγοντες έκλεισαν όλες τις πόρτες και προσβάσεις σε κοινόχρηστους χώρους, όπως του φωταγωγού, κλιμακοστασίου, σκάλας, ταράτσας και το χώρο όπου βρίσκονται οι μετρητές του ηλεκτρικού ρεύματος όπου τον μετέτρεψαν σε αποθήκη. Σύμφωνα με επιστολή της Α.Η.Κ. η μετατροπή του χώρου μετρητών σε αποθήκη θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια του κτιρίου (τεκμήριο Δ). Οι ενάγοντες επίσης από την ανώγεια κατοικία τους ρίχνουν προς τη βεράντα των εναγομένων απόβλητα από το καθάρισμα των πτηνών και άλλες ακαθαρσίες. Με τις πράξεις τους επίσης έχουν φράξει τις υδρορροές του κτιρίου. Τέλος, αναφέρει ότι οι ενάγοντες μετακίνησαν τον ηλιακό θερμοσίφωνα των εναγομένων ο οποίος βρίσκεται στην ταράτσα με αποτέλεσμα αυτός να μην λειτουργεί και δεν επιτρέπουν στους εναγόμενους να τον επιδιορθώσουν. Τα αιτούμενα διατάγματα ζητήθηκαν αρχικά μονομερώς και στη συνέχεια διατάχθηκε από το Δικαστήριο η επίδοση της Αίτησης. Οι ενάγοντες - καθ΄ ων η αίτηση, καταχώρησαν ένσταση στην Αίτηση, με την οποία προβάλλουν ότι η Αίτηση είναι αβάσιμη και κακόπιστη, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των διαταγμάτων και οι ισχυρισμοί που περιλαμβάνονται στην ένορκο δήλωση της εναγόμενης 2 είναι αναληθείς. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση της ενάγουσας 2, με την οποία υποστηρίζει ότι με την αγορά της ανώγειας κατοικίας από τους εναγόμενους είχε συμφωνηθεί η παραχώρηση αποκλειστικού δικαιώματος χρήσης της ταράτσας. Οι εναγόμενοι επίσης γνώριζαν ότι κατείχαν πτηνά τα οποία θα τοποθετούσαν στην ταράτσα και δεν είχαν οποιαδήποτε διαφωνία προς τούτο. Υποστηρίζει επίσης ότι τα περιστέρια βρίσκονται σε ειδικό ξύλινο κλουβί και δεν προκαλούν οποιοδήποτε πρόβλημα και λαμβάνονται όλα τα μέτρα για να μην προκαλείται οποιαδήποτε ακαθαρσία από αυτά (τεκμήριο 5). Καταθέτει επίσης έκθεση από κτηνίατρο ο οποίος επιβεβαιώνει ότι η υγεία τους βρίσκεται σε άριστη κατάσταση (τεκμήριο 1). Επισυνάπτει επίσης την επιστολή με την οποία ζητείται άδεια από το Δήμο Πάφου για την κατοχή των εν λόγω πτηνών (τεκμήριο 2). Αποτελεί επίσης θέση της ότι μετά τη συμφωνία οι εναγόμενοι αρνούνται να συνεργαστούν για να υλοποιηθεί η συμφωνία παραχώρησης του δικαιώματος χρήσης της ταράτσας εν αντιθέσει με τα όσα είχαν συμφωνήσει, ενώ ουδέποτε τους είχε ζητηθεί από τους εναγόμενους να μεταβούν στην ταράτσα για να γίνει η κατάλληλη προς τούτο συνεννόηση, ως προβλέπεται στη συμφωνία. Υποστηρίζει επίσης ότι ο χώρος του κλιμακοστασίου δεν αφορά τους εναγόμενους αλλά αποτελεί χώρο ο οποίος οδηγεί μόνο στη δική τους οικία και σε άλλη οικία ιδιοκτησίας του κου Οικονομίδη. Υποστηρίζει τέλος ότι μόνο οι εναγόμενοι προκαλούν προβλήματα, όπως όταν έκλεισαν τις υδρορροές με αποτέλεσμα να υπερχειλίσει η κατοικία τους και να υποστούν ζημιές για τις οποίες καταχώρησαν την Αγωγή. Καταθέτει επίσης ως τεκμήριο 8 ένορκη δήλωση του κου Οικονομίδη ο οποίος διαμένει σε ανώγεια κατοικία η οποία έχει κοινό κλιμακοστάσιο με την κατοικία των εναγόντων. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην ένορκο δήλωση του κου Οικονομίδη, η πρόσβαση των εναγομένων στο κλιμακοστάσιο δεν εξυπηρετεί σε οτιδήποτε εφόσον η είσοδος στην οικία των εναγομένων γίνεται από διαφορετική πόρτα. Αναφέρει επίσης ότι στο παρελθόν οι εναγόμενοι είχαν ελεύθερη πρόσβαση στο κλιμακοστάσιο προκαλώντας ζημιές, χωρίς να συμμετέχουν στα κοινόχρηστα έξοδα και δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα. Κατά την Ακρόαση της αίτησης κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτές αγορεύσεις με τις οποίες η κάθε πλευρά υποστηρίζει τις θέσεις της, στο περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθώ όπου κριθεί αναγκαίο. Έλαβα υπόψη μου όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου τα οποία εξέτασα σε συνάρτηση με τις προϋποθέσεις οι οποίες θα πρέπει να πληρούνται για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Στη σχετικά πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΑΡΚΤΙΝΟΣ» ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. ΛΟΙΖΙΔΟΥ, Πολιτική Εφεση Αρ. E7/2018, 21/3/2019, έχουν ανακεφαλαιωθεί οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου κατά την εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου 14(Ι)/60 και ζητημάτων που αφορούν προσωρινά διατάγματα. Κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσιο απόσπασμα από την ως άνω απόφαση το οποίο περιλαμβάνει ανάλυση της νομικής πτυχής που διέπει τα υπό κρίση ζητήματα: «Στο άρθρο 32
(1)αποτυπώνονται οι τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες θα πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά, προκειμένου να θεμελιώνεται η εξουσία προς έκδοση προσωρινού διατάγματος. Η πρώτη αφορά το ποιοτικό κριτήριο της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και συνδέθηκε, αρχικά από την καθοριστική επί του ζητήματος υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 CLR 557, με τις δικογραφημένες θέσεις του Ενάγοντα. Θεωρήθηκε ότι ο όρος στα πλαίσια του άρθρου 32 δεν πρέπει να ερμηνεύεται ότι απαιτεί ο,τιδήποτε πέραν της αποκάλυψης «συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων». Εν τέλει, η εξέταση στο στάδιο αναζήτησης προσωρινού διατάγματος της πρώτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 περιορίζεται στη δύναμη των δικογράφων και στα όσα αντικειμενικά προκύπτουν από αυτά. Το επίπεδο απόδειξης δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό, καθώς αναμένεται από τον Ενάγοντα μέσα από τα δικόγραφά του να εγείρει το αγώγιμο δικαίωμά του το οποίο, ως ισχυρίζεται, παραβιάζει η αντίδικη πλευρά. Η πιθανότητα επιτυχίας, η δεύτερη δηλαδή προϋπόθεση του άρθρου 32, χαρακτηρίζεται ως το «πρωταρχικό κριτήριο» και το Δικαστήριο προχωρά στην εξέτασή του στην περίπτωση και μόνο όπου έχει ικανοποιηθεί ότι συντρέχει το πρώτο κριτήριο του εν λόγω άρθρου. Η υπόθεση Odysseos (ανωτέρω), ερμηνεύοντας το υπό αναφορά κριτήριο, καθόρισε ότι στο πλαίσιο της νομοθετικής διάταξης του άρθρου 32, δεν θα μπορούσε να είναι ο,τιδήποτε άλλο εκτός από την αποδεικτική ισχύ της υπόθεσης του Ενάγοντα. Το επίπεδο του αποδεικτικού εμποδίου το οποίο απαιτείται να υπερπηδήσει ο Ενάγοντας συνίσταται στην τεκμηρίωση «μιας πιθανότητας» επιτυχίας. Κάτι δηλαδή περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, το επίπεδο δηλαδή απόδειξης που απαιτείται για πολιτική αγωγή. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν είναι επιθυμητό το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σε αυτό το πρόωρο στάδιο. Όπως κατ΄ επανάληψη λέχθηκε, η άσκηση κρίσης επί σοβαρών και περίπλοκων ζητημάτων στα πλαίσια αίτησης για παρεμπίπτον διάταγμα δεν ενδείκνυται, αρχή η οποία θα πρέπει να τηρείται με ευλάβεια. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32
(1)σχετίζεται με τη δυνατότητα απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με μια πιο ευρεία αντίκρυση της προστασίας των δικαιωμάτων του προσώπου το οποίο επιδιώκει δικαστική θεραπεία. Με δεδομένο ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν θα ήταν επαρκής η θεραπεία των αποζημιώσεων για να απονεμηθεί ορθά η δικαιοσύνη, τα Δικαστήρια της επιείκειας προχωρούν στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. Το τρίτο αυτό κριτήριο εξετάζεται προτού το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του εξουσία προκειμένου να αποφασίσει κατά πόσο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο να προχωρήσει στην έκδοση διατάγματος. Εν τέλει, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο συναρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, υπό την αίρεση πάντα ότι δεν αρκούν γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί προς τεκμηρίωση και ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης, αλλά αιτιολόγηση με σαφή και θετική μαρτυρία. Μεταξύ των περιπτώσεων όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εντάσσεται και η περίπτωση όπου γίνεται επίκληση παραβίασης δικαιωμάτων, ιδίως όπου η επικαλούμενη ζημιά ή βλάβη συνεχίζεται, με απρόβλεπτες προεκτάσεις. Ενώπιον τέτοιων δεδομένων βρέθηκε αντιμέτωπο το πρωτόδικο Δικαστήριο, με αδιαμφισβήτητη τη δικογράφηση παραβίασης συνταγματικών δικαιωμάτων της Εφεσίβλητης, την συνδρομή των δύο πρώτων κριτηρίων του άρθρου 32 και του κινδύνου συνέχισης των δημοσιευμάτων. Υπό το πρίσμα αυτό, ήταν ορθή η προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η αποκατάσταση με την καταβολή αποζημιώσεων δεν θα συνιστούσε επαρκή θεραπεία και, κατά προέκταση, ότι υπήρχε κίνδυνος πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς. Συνακόλουθα, η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείτο. Με δεδομένη την πλήρωση των τριών κριτηρίων του άρθρου 32
(1), υπεισέρχεται στην όλη εικόνα το ζήτημα της εξέτασης του πιο σημαντικού ίσως παράγοντα στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, ήτοι, η ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από το πιο πάνω άρθρο να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις όπου κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι «δίκαιον ή πρόσφορον». Το Δικαστήριο ενεργώντας με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας, διατηρεί σε κάθε περίπτωση την ευχέρεια να αρνηθεί την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, έστω και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις έκδοσής του. Το όλο ζήτημα συνίσταται στον ισοζυγισμό των ιδιαίτερων αναγκών των διαδίκων, υπό το φως πάντοτε των στοιχείων που καλύπτουν την κάθε περίπτωση. Στην όλη πορεία εντοπισμού ενός δίκαιου ισοζυγίου ο κάθε παράγοντας που καλύπτει την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά τη δική του σημασία στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Ζητούμενο είναι η άσκηση από το Δικαστήριο, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της διακριτικής του εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη και να εξαλειφθεί, στο μέτρο του δυνατού, ο κίνδυνος αδικίας στην περίπτωση κατά την οποία φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα. Η εν προκειμένω άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου δεν λαμβάνει τη μορφή αυθαίρετης απόφασης, αφού ενυπάρχει σε κάθε περίπτωση η υποχρέωση παράθεσης αιτιολογημένης απόφασης και παροχής εξηγήσεων ως προς τους λόγους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας κατά συγκεκριμένο τρόπο. Παράγοντες που επιδρούν στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας.» Στρεφόμενη τώρα στην εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14(Ι)/60 σε συνάρτηση με τα περιστατικά της υπόθεσης και έχοντας κατά νου τις ως άνω αρχές αλλά και τις θέσεις που προβάλλει η κάθε πλευρά, διαπιστώνω κατ' αρχάς ότι με την Ανταπαίτηση τους οι εναγόμενοι - αιτητές, ζητούν ακύρωση συγκεκριμένου όρου της συμφωνίας πώλησης για την παροχή αποκλειστικού δικαιώματος χρήσης της ταράτσας προς τους ενάγοντες, καθώς επίσης ζητούν διατάγματα με τα οποία να τους επιτρέπεται η ελεύθερη πρόσβαση σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους της οικοδομής αλλά και διατάγματα με τα οποία να απαγορεύεται στους ενάγοντες να κατέχουν πτηνά και να προκαλούν οχληρία. Οι ως άνω αξιούμενες θεραπείες στηρίζονται επί αναγνωρισμένων βάσεων Αγωγής, όπως ακύρωση όρου συμφωνίας λόγω ισχυριζόμενης παρανομίας και στo άρθρο 38ΣΤ του Κεφ. 224, το οποίο προβλέπει ότι οι κοινόχρηστοι χώροι σε κοινόκτητη οικοδομή κατέχονται από όλους τους ιδιοκτήτες σε εξ' αδιαιρέτου μερίδια και οποιαδήποτε επέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας δίνει το δικαίωμα στον συνιδιοκτήτη για έγερση αγωγής για παράνομη επέμβαση (βλ. Andreas Kyriakides and others v The Municipality of Larnaka
(1989)3 A C.L.R. 602, Κakoulou and another v. Kakouli
(1985)1 C.L.R. 355). Συνεπώς και έχοντας κατά νου τη δικογραφία η οποία έχει καταχωρηθεί, έχω ικανοποιηθεί ότι έχει αποκαλυφθεί μια συζητήσιμη υπόθεση εν σχέση με την Ανταπαίτηση και ως εκ τούτου πληρείται η πρώτη προϋπόθεση. Εις ότι αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση και την ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας, σύμφωνα με τα όσα απαιτούνται στο στάδιο αυτό να καταδείξουν οι εναγόμενοι, σύμφωνα με την ως άνω νομολογία, διαπιστώνω ότι δεν τέθηκε ενώπιον μου τέτοια μαρτυρία που θα μπορούσε στο στάδιο αυτό να ικανοποιήσει την προϋπόθεση αυτή, για τους λόγους στους οποίους θα αναφερθώ αμέσως πιο κάτω. Στο στάδιο αυτό αν και το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας, οι αιτητές φέρουν το βάρος να προσκομίσουν τέτοια μαρτυρία που θα μπορούσε στον ελάχιστο βαθμό να προδιαγράψει μια ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Νομικά ζητήματα και αμφισβητούμενοι ισχυρισμοί, δεν κρίνονται στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο. Φαίνεται ότι κύριο και ουσιαστικό παράπονο των εναγομένων αποτελεί το ότι, σύμφωνα με την εναγόμενη 2, οι ενάγοντες δεν δικαιούνται να χρησιμοποιούν αποκλειστικά την ταράτσα, παρά τη συμφωνία προς τούτο μεταξύ τους, γιατί τέτοιος όρος είναι παράνομος. Κατ' επέκταση, η εναγόμενη 2, ισχυρίζεται ότι ο θερμοσίφωνας της οικίας τους έχει μετακινηθεί από τους ενάγοντες προκαλώντας τους βλάβη και θα πρέπει να επιδιορθωθεί, ενώ τους απαγορεύεται από τους ενάγοντες η πρόσβαση στην ταράτσα. Tο άρθρο 38ΣΤ του Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ.224 προβλέπει τα ακόλουθα: «38ΣΤ.—
(1)Η κοινόκτητη ιδιοκτησία κοινόκτητης οικοδοµής θα ανήκει, κατέχεται και τυγχάνει κάρπωσης από όλους τους κυρίους των µονάδων κατ' εξ αδιαιρέτου ιδανικές µερίδες, σύµφωνα µε την αναλογία που καθορίζεται στο άρθρο 38Θ, και θα ανήκει στις µονάδες σύµφωνα µε την αναλογία αυτή: Νοείται ότι ορισµένο τµήµα κοινόκτητης ιδιοκτησίας µπορεί να παραχωρηθεί για αποκλειστική χρήση συγκεκριµένης µονάδας. Σ' αυτή την περίπτωση το τµήµα αυτό της κοινόκτητης ιδιοκτησίας (που στο εξής θα αναφέρεται ως "περιορισµένη κοινόκτητη ιδιοκτησία") θα περιγράφεται ειδικά στην εγγραφή της µονάδας: Νοείται περαιτέρω, εκτός αν προνοείται διαφορετικά στους Κανονισµούς, ότι οι κύριοι των µονάδων µπορούν, οποιαδήποτε στιγµή µετά την εγγραφή της κοινόκτητης οικοδοµής και των µονάδων της και µε απόφαση των κυρίων του εβδοµήντα πέντε τοις εκατόν (75%) τουλάχιστο της κοινόκτητης ιδιοκτησίας και, εφόσον ικανοποιείται σχετικά ο Διευθυντής, να αποφασίσουν να χαρακτηριστεί ως περιορισµένη κοινόκτητη ιδιοκτησία ορισµένο τµήµα της και να παραχωρηθεί σε ορισµένη ή ορισµένες µονάδες για αποκλειστική χρήση: Νοείται περαιτέρω ότι ο Διευθυντής δύναται να εγγράψει κοινόκτητη ιδιοκτησία ως περιορισµένη κοινόκτητη ιδιοκτησία αν η άρνηση του κυρίου της µονάδας να συγκατατεθεί στο χαρακτηρισµό τµήµατος της κοινόκτητης ιδιοκτησίας ως περιορισµένης κοινόκτητης ιδιοκτησίας υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή ο κοινωνικός ή οικονοµικός σκοπός του δικαιώµατός του: Νοείται περαιτέρω ότι καµιά απόφαση δεν µπορεί να ληφθεί δυνάµει της προηγούµενης επιφύλαξης αναφορικά µε τις σκάλες, τη στέγη, τα θεµέλια, τους κυρίως τοίχους που στηρίζουν ολόκληρη την κοινόκτητη ιδιοκτησία, τους ανελκυστήρες, τους διαδρόµους και τους χώρους ή τις εγκαταστάσεις που προορίζονται να εξυπηρετούν όλους ή κάποιους από τους κυρίους. Κάθε απόφαση που παραβαίνει τη διάταξη αυτή θα είναι άκυρη και χωρίς αποτέλεσµα και καµιά εγγραφή δεν θα διενεργείται δυνάµει αυτής.
(2)Το πιστοποιητικό εγγραφής µονάδας θα αναφέρει και την τυχόν περιορισµένη κοινόκτητη ιδιοκτησία που παραχωρήθηκε στη µονάδα αυτή για αποκλειστική χρήση.» Αν και επαναλαμβάνω ότι στο στάδιο αυτό δεν επιλύονται τα νομικά ζητήματα της υπόθεσης, φαίνεται από το πιο πάνω άρθρο, ότι δεν απαγορεύεται η παροχή αποκλειστικού δικαιώματος χρήσης κοινόχρηστων χώρων από ένα συνιδιοκτήτη στον άλλο, όπως έπραξαν στην προκειμένη περίπτωση οι εναγόμενοι. Αυτό που απαγορεύεται είναι στο Διευθυντή να πάρει τέτοια απόφαση όταν υπάρχει διαφωνία μεταξύ των συνιδιοκτητών. Στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται από τη συμφωνία πώλησης ότι οι εναγόμενοι συμφώνησαν ρητά με τους ενάγοντες στην παροχή των τελευταίων του δικαιώματος αποκλειστικής χρήσης της ταράτσας και μάλιστα με ισχύ στο διηνεκές. Ενόψει της συμφωνίας αυτής, σε συνάρτηση με τα όσα αναφέρονται στο ως άνω άρθρο, δεν έχει διαφανεί εις το στάδιο αυτό πού στηρίζεται ο ισχυρισμός των εναγομένων ότι ο όρος παροχής αποκλειστικού δικαιώματος χρήσης της ταράτσας είναι παράνομος. Η εναγόμενη 2 διατείνεται επίσης ότι δεν της επιτρέπεται η πρόσβαση στην ταράτσα για να επιδιορθωθεί το θερμοσίφωνο. Σύμφωνα όμως με τον όρο του συμβολαίου αρ. 7, οι εναγόμενοι δικαιούνται να ζητήσουν από τους ενάγοντες και εφόσον συνεννοηθούν προς τούτο, να τους επιτραπεί η πρόσβαση στην ταράτσα, για περιορισμένο όμως σκοπό, ήτοι επισκευή ή έλεγχο ή εγκατάσταση του συστήματος ηλιακού και/ή της αντένας. Δεν φαίνεται και καμία λεπτομέρεια παρουσιάστηκε ως προς το πότε και με ποιο τρόπο ζήτησαν οι εναγόμενοι να τους επιτραπεί η πρόσβαση στην ταράτσα. Όπως άλλωστε αναφέρει η ενάγουσα 2, αναγνωρίζουν οι ενάγοντες ότι εάν ζητηθεί από τους εναγόμενους η πρόσβαση στην ταράτσα, θα τους επιτραπεί. Η εναγόμενη 2 διαμαρτύρεται επίσης για τα απορρίμματα των πτηνών τα οποία διατηρούν οι ενάγοντες στην ταράτσα. Η ανάλυση η οποία παρουσιάστηκε ως τεκμήριο Γ με την ένορκο δήλωση της εναγόμενης 2, φαίνεται ότι αφορά ανάλυση δείγματος το οποίο λήφθηκε την 5.7.18, ως αναφέρεται στο ως άνω τεκμήριο. Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε τον Ιανουάριο του 2019, δηλαδή έξι μήνες αργότερα. Συνεπώς, το τεκμήριο αυτό δεν μπορεί να υποστηρίξει ακόμα και στο στάδιο αυτό τη θέση της εναγόμενης 2 ότι κινδυνεύει η υγεία τους από τα εν λόγω πτηνά. Στο στάδιο αυτό δεν αξιολογώ το περιεχόμενο του εν λόγω τεκμηρίου, δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω ότι παρά τα αποτελέσματα του, δεν φαίνεται αυτά να συνδέονται με οποιοδήποτε ενδεχόμενο πρόκλησης βλάβης στους εναγόμενους. Κυρίως όμως, ενόψει του χρόνου που παρήλθε από τη λήψη του δείγματος μέχρι και σήμερα όπου κρίνεται η Αίτηση, δεν μπορεί να καταδείξει την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην Ανταπαίτηση των εναγομένων αναφορικά με την κατοχή των πτηνών από τους ενάγοντες. Διαπιστώνω επίσης ουσιαστικό κενό εις τη μαρτυρία της εναγομένης 2 αναφορικά με το ποιοι χώροι έχουν καθοριστεί ως κοινόχρηστοι χώροι. Κατά την ίδια ο χώρος του κλιμακοστασίου, της ταράτσας, σκάλας κλπ συνιστούν κοινόχρηστους χώρους οι οποίοι θα πρέπει να επιτραπεί και στους ίδιους να χρησιμοποιούν ελεύθερα. Από την άλλη όμως, φαίνεται από το τεκμήριο Β το οποίο παρουσίασε η εναγόμενη 2, την άδεια διαίρεσης γης, την οποία επικαλείται για την άσκηση των δικαιωμάτων της, γίνεται αναφορά σε κοινόχρηστους χώρους οι οποίοι είναι σημειωμένοι σε σχέδιο με κίτρινο χρώμα. Το σχέδιο όμως αυτό δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, με αποτέλεσμα στην απουσία στοιχείων ως προς το ποιοι είναι οι εγκεκριμένοι κοινόχρηστοι χώροι σύμφωνα με την άδεια διαίρεσης, να αποδυναμώνεται η πιθανότητα επιτυχίας εις το βαθμό που απαιτείται να καταδειχθεί στο στάδιο αυτό. Στην απουσία των στοιχείων αυτών δεν μπορεί να διαπιστωθεί κατά πρώτο ποιοι είναι οι κοινόχρηστοι χώροι και κατά δεύτερο εάν οι εναγόμενοι εμποδίζονται στην ελεύθερη χρήση των κοινόχρηστων χώρων κατά τρόπο που θα επέβαλλε και την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Επομένως, δεν έχει καταδειχθεί η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην Ανταπαίτηση, χωρίς βεβαίως να αποκλείεται η επιτυχία της σε κατοπινό στάδιο όπου το Δικαστήριο θα εξετάσει την ουσία της υπόθεσης. Αν και η πιο πάνω κατάληξη μου σφραγίζει την τύχη της αίτησης εφόσον οι τρεις προϋποθέσεις θα πρέπει να πληρούνται σωρευτικά, θα πρέπει να λεχθεί ως προς την τρίτη προϋπόθεση, εάν δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί δικαιοσύνη στο μέλλον, ότι αυτό αποτελεί ζήτημα το οποίο εξετάζεται υπό το φως και της αξιούμενης θεραπείας των εναγομένων. Οι εναγόμενοι ενόψει των δικαιωμάτων που επιχειρούν να προστατεύσουν και διασφαλίσουν, θα πρέπει έστω και στον ελάχιστο απαιτούμενο βαθμό για το στάδιο αυτό, να καταδείξουν μια συνέχεια στην όλη συμπεριφορά των εναγόντων κατά τρόπο που θα καταδεικνύεται ότι συνεχίζεται μέχρι και σήμερα η πρόκληση ζημιάς ή βλάβης, με απρόβλεπτες μάλιστα προεκτάσεις, όπως έχει καθοριστεί από την ως άνω νομολογία (βλ. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ ανωτέρω). Στην προκειμένη περίπτωση θεωρώ ότι δεν πληρείται ούτε η προϋπόθεση αυτή, εφόσον οι εναγόμενοι δικαιούνται να έχουν πρόσβαση στην ταράτσα για συγκεκριμένο σκοπό όπως προβλέπεται από τη μεταξύ τους συμφωνία. Εάν ζητήσουν τέτοια πρόσβαση και δεν τους επιτραπεί τότε οι αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί ως επαρκή θεραπεία, έχοντας μάλιστα υπόψη ότι δεν προβάλλεται ότι οι ενάγοντες είναι αφερέγγυοι. Εις ότι αφορά την αξίωση των εναγομένων για να τους επιτραπεί να χρησιμοποιούν ελεύθερα τους κοινόχρηστους χώρους, πέραν του ότι ως έχω αναφέρει πιο πάνω, δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία για το ποιοι είναι οι κοινόχρηστοι χώροι, δεν έχει διαφανεί σε τι ζημιά υπόκεινται οι εναγόμενοι εάν δεν χρησιμοποιούν τους χώρους αυτούς. Όπως αναφέρεται από πλευράς εναγόντων, η κατοικία των εναγομένων εξυπηρετείται από άλλη πόρτα και η οικεία τους είναι ανεξάρτητη από την πρόσβαση στην οικεία των εναγόντων. Πέραν των παραπόνων που εκφράζει η εναγόμενη 2 ως προς την κατάσταση των χώρων αυτών, δεν έχει καταδειχθεί πως επηρεάζονται οι εναγόμενοι κατά την άσκηση των ιδιοκτησιακών τους δικαιωμάτων. Το ότι η ΑΗΚ ζήτησε από τον ενάγοντα 1 τον καθαρισμό του δωματίου της ΑΗΚ, σύμφωνα με το τεκμήριο Δ το οποίο παρουσίασε η εναγόμενη 2, αυτό έγινε τον Ιούλιο του 2018. Δεν έχει όμως διαφανεί ότι μέχρι σήμερα υφίσταται οποιοσδήποτε κίνδυνος εν σχέση με το δωμάτιο μετρητών ούτε παρουσιάστηκε οποιοδήποτε στοιχείο ως προς τη σημερινή κατάσταση του χώρου αυτού. Ενόψει των ως άνω, ακόμα και να πληρείτο η δεύτερη προϋπόθεση, δεν διαπιστώνω ότι χωρίς την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν μπορεί να διασφαλιστεί η πλήρης απονομή δικαιοσύνης στο τέλος της υπόθεσης. Ενόψει των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγόντων - καθ' ων η αίτηση και εναντίον των εναγομένων - αιτητών, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ......................................... Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/OtherActions/Interim Αναφορά: προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο