CHORION TRADITIONAL PROPERTIES LTD κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης - Έφεσης: 208/2019, 17/10/2019

(1)του Νόμου, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, η οποία συνοδεύεται από κατάσταση λογαριασμού. Στις 19/6/2019 εξέδωσαν και την προβλεπόμενη στο εδάφιο

(2)του ίδιου άρθρου, δεύτερη, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ», την οποία απέστειλαν στους δυο εφεσείοντες, ταχυδρομικώς, στις 2/7/2019, οι οποίοι την παρέλαβαν, στις 8/7/

1. Διευκρινιστικά να πω ότι οι εφεσίβλητοι εξέδωσαν 8 συνολικά ειδοποιήσεις - συγκεκριμένα, δυο ίδιες, για κάθε επίδικη υποθήκη -, οι οποίες απευθύνονται και προς τους δυο εφεσείοντες. Με αυτές, τους ειδοποιούν - μεταξύ άλλων - ότι το ενυπόθηκο και εξασφαλιζόμενο με την επίδικη - κατά περίπτωση - υποθήκη προς όφελός τους, χρέος, έχει καταστεί πληρωτέο, από τις 19/1/2017 και γι' αυτό προτίθενται να προχωρήσουν σε πώληση των επίδικων ακινήτων με τη διαδικασία πλειστηριασμού, όπως προβλέπεται στο Μέρος VIA του Νόμου, «.στις 21/11/2019 μεταξύ των ωρών 9:00 π.μ. και 5:00 μ.μ.» σε συγκεκριμένη διεύθυνση - η οποία αναφέρεται - στην Έμπα. Στην τελευταία παράγραφο όλων των ειδοποιήσεων αναφέρονται τα εξής, με εξαίρεση το ποσό του ενυπόθηκου χρέους, που είναι διαφορετικό σε κάθε ειδοποίηση: «Το ποσό το οποίο κατέστη απαιτητό δυνάμει της πιο πάνω Υποθήκης ανέρχεται στο ποσό των €444.022,69, πλέον τόκοι επί €444.022,69 προς ετήσιο κυμαινόμενο επιτόκιο 3,5 (Βασικό Επιτόκιο Τράπεζας προσαυξημένο κατά 3,5 επί τοις εκατόν ετησίως με κεφαλαιοποίηση των τόκων μία φορά το χρόνο) επί τοις εκατόν από 01/01/2018, πλέον έξοδα €0,00.» Διευκρινιστικά και πάλι να πω ότι το πιο πάνω απόσπασμα είναι από την ειδοποίηση σε σχέση με την επίδικη υποθήκη με αριθμό Υ3398/
2. Στην αντίστοιχη ειδοποίηση σε σχέση με την υποθήκη με αριθμό Υ3415/02, το ποσό του ενυπόθηκου χρέους είναι €158.353,75, σε σχέση με την υποθήκη με αριθμό Υ3840/04, €158.887,57 και τέλος, σε σχέση με την υποθήκη με αριθμό Υ63/07, €177.021,
3. Όλα τα παραπάνω γεγονότα απορρέουν από την ενώπιόν μου μαρτυρία και, είτε αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των μερών είτε δεν επιδέχονται αμφισβήτησης εκ μέρους τους. Οι δυο εφεσείοντες, στις 31/7/2019 καταχώρησαν την υπό κρίση έφεση, με την οποία ζητούν τ' ακόλουθα: με τις πέντε πρώτες αιτούμενες θεραπείες, διάταγμα με το οποίο να παραμερίζονται και/ή ακυρώνονται οι ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» (ανωτέρω), με την έκτη, διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται η προώθηση της διαδικασίας εκποίησης των επίδικων ακινήτων με βάση τις διατάξεις του Μέρους VIA του Νόμου, με την έβδομη, διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να κηρύσσονται ως αντισυνταγματικές, άκυρες και άνευ νομικής ισχύος και/ή νομικά και πραγματικά εσφαλμένες οι πιο πάνω ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» και τέλος, με την όγδοη, διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου που να κηρύσσει τις τροποποιήσεις των άρθρων 44Α - 44Γ, ως αυτές ενσωματώθηκαν στο Νόμο, δυνάμει του τροποποιητικού Νόμου 87(Ι)/2018, ως αντισυνταγματικές και άκυρες, γιατί παραβιάζουν τα Άρθρα 23, 28, 30, 35, 82 και 144 του Συντάγματος. Η έφεση αποτελείται από 5 λόγους και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εφεσείοντα
4. Οι εφεσίβλητοι καταχώρησαν ένσταση στην έφεση, η οποία αποτελείται από 17 λόγους και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του υπαλλήλου τους, xxxxx Σταυρινού. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων. Το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί - με αναφορά, τόσο στη μαρτυρία όσο και στις γραπτές αγορεύσεις - ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Υπεισέρχομαι στην ουσία της έφεσης, η οποία θα ιδωθεί υπό το φως όσων από τους λόγους της ήθελε κριθεί αναγκαίο να εξεταστούν σε συνάρτηση βέβαια και με όσους από τους λόγους ένστασης, επίσης ήθελε κριθεί αναγκαίο να ληφθούν υπόψη. Με τον 1ο λόγο ένστασης υποβάλλεται ότι η έφεση είναι νομικά λανθασμένη και/ή απαράδεκτη, επειδή πρώτο, με αυτή προσβάλλονται πολλαπλές πράξεις, ήτοι, 4 ξεχωριστές ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ», οι οποίες αφορούν σε 4 διαφορετικούς πλειστηριασμούς, βάσει 4 διαφορετικών υποθηκών, που δε δύνανται να συνενώνονται σε μια διαδικασία έφεσης, η οποία θα πρέπει να ακολουθείται ξεχωριστά για κάθε μια διαδικασία πλειστηριασμού και/ή κάθε ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» και δεύτερο, δε συνενωθήκαν στην έφεση όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, η δε διαδικασία ανακοπής του πλειστηριασμού με βάσει το άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου, δεν είναι διαδικασία μόνο μεταξύ του «Αιτητή και του επισπεύδοντος ενυπόθηκου πιστωτή, αλλά μέρος της ίδιας διαδικασίας εκποίησης που ήδη ενεργοποίησε ο επισπεύδων δανειστής και πρέπει να περιλαμβάνει όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, όπως αυτά αντίστοιχα συμμετέχουν στα διάφορα στάδια της διαδικασίας. Παρατηρώ τα εξής: Ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης είναι αβάσιμος. Ακολουθεί το σκεπτικό: Καταρχήν, καμιά πρόνοια του Νόμου εμποδίζει τους δυο εφεσείοντες από το να εφεσιβάλουν στο πλαίσιο της ίδιας έφεσης, δυο ή περισσότερες ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ», της ίδιας ή διαφορετικής ημερομηνίας, είτε αυτές εκδόθηκαν από τον ίδιο ενυπόθηκο δανειστή είτε από διαφορετικούς. Στην προκειμένη περίπτωση, η ουσία του πράγματος έγκειται στο γεγονός, ότι οι δυο εφεσείοντες, μολονότι καταχώρησαν από κοινού, μια, μόνο, έφεση, με αυτή ζητούν τον παραμερισμό των επίδικων ειδοποιήσεων στο πλαίσιο ξεχωριστών αιτητικών, με αναφορά σε κάθε επίδικη υποθήκη και κάθε επίδικο ακίνητο. Απ' εκεί και πέρα, η θέση ότι δε συνενωθήκαν στην έφεση όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, για τους λόγους που αναφέρονται στη συνέχεια με αναφορά στο άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου, είναι εσφαλμένη. Και τούτο, επειδή το ορθό νόημα της εν λόγω διάταξης - την οποία θα παραθέσω στη συνέχεια - είναι ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος μπορούν είτε από κοινού είτε χωριστά να ζητήσουν τον παραμερισμό της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ» που τους επιδίδεται, εντός 30 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της. Τέλος, αναφορικά με τη νομιμοποίηση των εφεσειόντων να καταχωρήσουν την υπό κρίση έφεση παρατηρώ τα εξής: Σύμφωνα με το άρθρο 44ΙΕ του Νόμου: ««ενυπόθηκος οφειλέτης» σημαίνει τον κύριο ακινήτου που συνιστά υποθήκη επί του ακινήτου αυτού, περιλαμβανομένου και του οφειλέτη χρέους που εξασφαλίζεται με την υποθήκη και σε περίπτωση που τα δύο αυτά πρόσωπα είναι διαφορετικά, κάθε ειδοποίηση επιδίδεται και στα δύο αυτά πρόσωπα:» Δεδομένου ότι οι επίδικες υποθήκες είναι προς εξασφάλιση των πιστωτικών διευκολύνσεων που οι εφεσίβλητοι είχαν παραχωρήσει στους εφεσείοντες 1, και οι δυο εφεσείοντες, υπέχουν θέση «ενυπόθηκου οφειλέτη», τη εννοία του πιο πάνω άρθρου. Οι εφεσείοντες 1, επειδή είναι κύριοι των 4 από τα 5 συνολικά επίδικα ακίνητα, επί των οποίων συνέστησαν τις 3 από τις 4 συνολικά επίδικες υποθήκες προς εξασφάλιση του χρέους τους προς τους εφεσίβλητους, αλλά και για τον επιπλέον λόγο ότι αποτελούν και τους οφειλέτες του συγκεκριμένου χρέους. Ο εφεσείων 2, επειδή κι' αυτός είναι κύριος ενός από τα επίδικα ακίνητα επί του οποίου για τον ίδιο σκοπό συνέστησε την επίδικη υποθήκη με αριθμό Υ63/07. Των παραπάνω λεχθέντων, δυνάμει του άρθρου 44Γ

(3)του Νόμου, οι εφεσείοντες 1 νομιμοποιούνται να εφεσιβάλουν όλες τις επίδικες ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» και ο εφεσείων 2, την ειδοποίηση συναφώς με το επίδικο ακίνητο, ιδιοκτησίας του. Για να καταλήξω, το γεγονός ότι ο εφεσείων 2 δε νομιμοποιείται να προσβάλλει τις επίδικες ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» που αφορούν τα επίδικα ακίνητα των εφεσειόντων 1, ομολογώ πως δεν αντιλαμβάνομαι κατά ποια έννοια ή λογική καθιστά απαράδεκτη την έφεση, όπως είναι η θέση των εφεσίβλητων. Από τη στιγμή που οι εν λόγω ειδοποιήσεις εφεσιβάλλονται και από τους εφεσείοντες 1, η έφεση είναι καθ' όλα έγκυρη και παραδεκτή και σε περίπτωση που οποιοσδήποτε από τους λόγους της στοιχειοθετηθεί, θα γίνει και αποδεκτή. Όλα τα παραπάνω απαντούν και στο 2ο λόγο ένστασης, ο οποίος είναι αβάσιμος, ενώ ο 3ος, μολονότι το πραγματικό του είναι βάσιμο, εντούτοις δεν οδηγεί σε απόρριψη της έφεσης. Με τον 1ο λόγο έφεσης υποβάλλεται ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις δεν πληρούν τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις και δεν έχουν επιδοθεί στους εφεσίβλητους. Με το 2ο λόγο, υποβάλλεται ότι εκκρεμεί αίτηση για έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος που ν' απαγορεύει στους εφεσίβλητους να προωθούν τη διαδικασία πλειστηριασμού δυνάμει του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Τέλος, με τον 3ο λόγο έφεσης υποβάλλεται ότι κατά παράβαση του άρθρου 44Γ του Νόμου, η ειδοποίηση Τύπου «Ι» που προηγείται της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» δε συνοδεύτηκε από αναλυτική κατάσταση λογαριασμού, αλλά από μια υποτυπώδη σύνοψη, στην οποία δε δόθηκαν επαρκείς λεπτομέρειες για το πώς υπολογίστηκαν τα οφειλόμενα χρέη σε συνάρτηση με τα ποσά που ήδη καταβλήθηκαν και ως εκ τούτου, αυτή καθίσταται παράνομη και τα ρηθέντα χρέη δεν εδύναντο μετέπειτα να γίνουν το αντικείμενο της απαίτησης των ειδοποιήσεων Τύπου «ΙΑ». Επίσης, προστίθεται, το ποσό του τόκου που αναγράφεται στην ειδοποίηση Τύπου «Ι» ξεπερνά το κεφάλαιο της υποθήκης. Παρατηρώ τα εξής: Οι επίδικες ειδοποιήσεις Τύπου «Ι» και «ΙΑ» εκδόθηκαν και επιδόθηκαν στους εφεσείοντες δυνάμει των σχετικών προνοιών του Νόμου, μετά την τροποποίησή του από τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικό) Νόμο 87(Ι)/2018 (στο εξής «τροποποιητικός νόμος»), ο οποίος τέθηκε σε ισχύ - με τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας -, στις 13/7/2018. Το άρθρο 44ΙΓ του Νόμου - το οποίο με το άρθρο 14 του τροποιητικού νόμου έχει καταργηθεί - διαλάμβανε για το δικαίωμα του ενυπόθηκου οφειλέτη ή οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου προσώπου τού οποίου παραβλάπτονται τα έννομα συμφέροντα - μεταξύ άλλων - από οποιαδήποτε ειδοποίηση αναφορικά με την άσκηση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του ενυπόθηκου δανειστή σύμφωνα με τις διατάξεις του Μέρους VIA του Νόμου, να καταχωρήσει έφεση κατά της εν λόγω ειδοποίησης, εντός 30 ημερών από την ημερομηνία που γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για την ειδοποίηση. Μολονότι υπάρχουν διιστάμενες - πρωτόδικες - αποφάσεις, ως προς το κατά πόσο η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι», ήταν εφέσιμη, η δική μου θέση - την οποία καταγράφω σε αριθμό αποφάσεών μου - είναι ότι, υπό προϋποθέσεις, ήταν εφέσιμη, με δικαιοδοτικό βάθρο, το καταργηθέν άρθρο 44ΙΓ του Νόμου. Απ' εκεί και πέρα, από τις 13/7/2018 που τέθηκε σε ισχύ ο τροποιητικός νόμος, σε αντίθεση με την ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» που δεν μπορεί να εφεσιβληθεί, η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» - που και προηγουμένως ήταν εφέσιμη - εξακολουθεί να είναι εφέσιμη, με βάση το ισχύον - νέο - άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου. Ολόκληρο το άρθρο 44Γ του Νόμου ακολουθεί αυτούσιο: «

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους: Νοείται περαιτέρω ότι, μετά την επίδοση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Ι», οποιαδήποτε αρμόδια αρχή παρέχει, μετά από την υποβολή σχετικού αιτήματος από τον ενυπόθηκο δανειστή, όλες τις σχετικές πληροφορίες, αναφορικά με τους φόρους, τα τέλη και τις χρεώσεις που επιβαρύνουν το ενυπόθηκο ακίνητο, εντός δεκαπέντε

(15)ημερών από την ημερομηνία υποβολής τέτοιου αιτήματος.

(2)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου.

(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙ (ε) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου˙ (στ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο.» Από το παραπάνω άρθρο, ερμηνευτικά προκύπτουν τ' ακόλουθα: Ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος του Νόμου, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του, καλώντας τον, όπως ξοφλήσει το ποσό σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού και τάσσοντάς του προθεσμία για το σκοπό αυτό, όχι μικρότερη των 30 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της εν λόγω ειδοποίησης. Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δε συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της παραπάνω ειδοποίησης, ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να τους επιδώσει τη - δεύτερη - έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ», στην οποία θα πρέπει να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό. Η εν λόγω ειδοποίηση, θα πρέπει να επιδίδεται και πάλι, εντός περιόδου, όχι μικρότερης των 30 ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, μπορούν εντός 30 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της εν λόγω ειδοποίησης, να καταχωρήσουν έφεση για παραμερισμό της, μόνο για τους 6 λόγους που αναφέρονται εξαντλητικά στο εδάφιο

(3)του άρθρου 44Γ (ανωτέρω). Από την προηγηθείσα ανάλυση, καθίσταται τελείως ξεκάθαρο το αβάσιμο του 2ου λόγου έφεσης. Το γεγονός ότι στο πλαίσιο της αγωγής 12/2018 (ανωτέρω) εκκρεμεί η αίτηση των εφεσειόντων για έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος που ν' απαγορεύει στους εφεσίβλητους να προωθούν τη διαδικασία εκποίησης των επίδικων ακινήτων δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου, δεν αποτελεί παραδεκτό και αναγνωρισμένο λόγο παραμερισμού των επίδικων ειδοποιήσεων κατά τον Τύπο «ΙΑ». Είναι η έκδοση ενός τέτοιου παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος που αποτελεί αναγνωρισμένο λόγω παραμερισμού της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ» και όχι η αίτηση για έκδοσή του. Και, στην προκειμένη περίπτωση, ισχύει μόνο το δεύτερο. Απ' εκεί και πέρα, ο 3ο λόγος έφεσης είναι νόμω και ουσία αβάσιμος. Και τούτο, επειδή επίσης, δεν αποτελεί νόμιμο λόγο παραμερισμού της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ», οτιδήποτε αφορά στην ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι», περιλαμβανομένης και της κατάστασης λογαριασμού που τη συνοδεύει. Υπεισέρχομαι τώρα και στον 1ο λόγο έφεσης, με τον οποίο - για να επαναλάβω - υποβάλλεται ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις δεν πληρούν τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις και δεν έχουν επιδοθεί στους εφεσίβλητους. Ο συγκεκριμένος λόγος έφεσης είναι σαφές, ότι εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του πρώτου λόγου παραμερισμού της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ» σύμφωνα με το εδάφιο

(3)του άρθρου 44Γ του Νόμου, που είναι ότι η εν λόγω ειδοποίηση, δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις και περίπου του δεύτερου, που είναι ότι η εν λόγω ειδοποίηση, δεν έχει επιδοθεί δεόντως. Παρατηρώ τα εξής: Σύμφωνα με το άρθρο 42 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ. 1, κάθε Παράρτημα σε Νόμο θα ερμηνεύεται και εφαρμόζεται ως μέρος του Νόμου. Ακολούθως σύμφωνα με το άρθρο 36 του ίδιου Νόμου, εκτός εάν προνοείται ρητά, όταν καθορίζονται τύποι, μικρές παρεκκλίσεις από αυτούς, ή αναγκαίες αλλαγές σ' αυτούς, οι οποίες δεν επηρεάζουν την ουσία ή οι οποίες δεν υπολογίζουν να παραπλανήσουν, δεν καθιστούν άκυρους τους τύπους. Στην εντελώς πρόσφατη υπόθεση Marios Nikolaou Developers Ltd κ.ά., Πολιτική ECLI:CY:AD:2018:D378, Αίτηση Αρ. 101/2018, ημερομηνίας 14/8/2018 επισημαίνονται τα εξής: «Είναι νομολογιακά γνωστό ότι βασικό κριτήριο για την ερμηνεία ενός νομοθετήματος αποτελεί η συνήθης σημασία των λέξεων. Εκεί όπου οι πρόνοιες της νομοθεσίας είναι σαφείς στις λέξεις θα πρέπει να δίδεται η γραμματική τους έννοια. Κεντρική επιδίωξη και στόχος του ερμηνευτικού έργου του Δικαστηρίου είναι η διακρίβωση της πρόθεσης του νομοθέτη που είναι και το μόνο ζητούμενο (βλ. Κωμοδρόμος ν. White Knight Holdings

(2010)1 A.Α.Δ. 1903).» Από τα παραπάνω, το πρώτο που μπορεί να λεχθεί είναι το εξής: η διαλαμβανόμενη στο Δεύτερο Παράρτημα του Νόμου, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» αποτελεί μέρος του Νόμου. Με αυτό δεδομένο προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ερώτημα, κατά πόσο οι επίδικες ειδοποιήσεις κατά τον Τύπο «ΙΑ» πληρούν τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις, καταρχήν αναγκαιεί αντιπαραβολή του περιεχομένου των πρώτων με το περιεχόμενο της δεύτερης. Σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι οι πρώτες, δεν είναι σύμφωνες ως προς το περιεχόμενο με τη δεύτερη, θα πρέπει να παραμεριστούν. Το ίδιο θα πρέπει να γίνει και σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι δε συνάδουν ως προς τον τύπο με το νενομισμένο τύπο, εκτός εάν, τυχόν παρεκκλίσεις που θα διαπιστωθούν είναι τόσο μικρές ή αναγκαίες, που δεν επηρεάζουν την ουσία ή δεν υπολογίζουν (δηλαδή αποσκοπούν) να παραπλανήσουν. Αυτονόητο πως, κατά το σχετικό έλεγχο θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και το απόσπασμα από την πιο πάνω απόφαση. Όσα ακολουθούν αποβλέπουν στο να δώσουν απάντηση στο ερώτημα, κατά πόσο οι επίδικες ειδοποιήσεις κατά τον Τύπο «ΙΑ», πληρούν τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις: Το μέρος των επίδικων ειδοποιήσεων κατά τον Τύπο «ΙΑ» που ενδιαφέρει, ακολουθεί - εν μέρει υπό μορφή επανάληψης - αυτούσιο: «.. γι' αυτό προτίθεμαι να προχωρήσω σε πώληση στις 21/11/2019 μεταξύ των ωρών 9:00 π.μ. και 5:00 μ.μ. ..Το ποσό το οποίο κατέστη απαιτητό δυνάμει της πιο πάνω Υποθήκης ανέρχεται στο ποσό των €444.022,69, πλέον τόκοι επί €444.022,69 προς ετήσιο κυμαινόμενο επιτόκιο 3,5 (Βασικό Επιτόκιο Τράπεζας προσαυξημένο κατά 3,5 επί τοις εκατόν ετησίως με κεφαλαιοποίηση των τόκων μία φορά το χρόνο) επί τοις εκατόν από 01/01/2018, πλέον έξοδα €0,00.» (η έμφαση είναι δική μου). Να πω και πάλι, ότι το περιεχόμενο και των τριών άλλων ειδοποιήσεων είναι ίδιο ακριβώς με το πιο πάνω, με μόνη διαφορά, το ποσό του ενυπόθηκου χρέους, που είναι διαφορετικό σε κάθε ειδοποίηση. Ακολουθεί μέρος του νενομισμένου Τύπου «ΙΑ», το οποίο περικλείει και το αντίστοιχο μέρος των επίδικων ειδοποιήσεων κατά τον ίδιο τύπο. «4 του 142(Ι) του 2014. ΤΥΠΟΣ «ΙΑ» [Άρθρο 44Γ

(2)] ΟΙ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΕΩΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ 1965 ΜΕΧΡΙ 2014 ΕΙ∆ΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΕΝ∆ΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ............................................................................ Ειδοποιείσθε ότι το ενυπόθηκο χρέος το εξασφαλιζόμενο με την υποθήκη με αριθμό Υ......., του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου ........, προς όφελος μου, έχει καταστεί πληρωτέο από τις ........................ και γι' αυτό προτίθεμαι να προχωρήσω σε πώληση στις ............................ και ώρα ..... .............................................................................. Το ποσό το οποίο κατέστη απαιτητό δυνάµει της πιο πάνω Υποθήκης ανέρχεται στο ποσό των €... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ..., πλέον τόκος, €... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... . . . . . . . .. . πλέον έξοδα €... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... . . . . . . . .. .» Με απλή αντιπαραβολή του αποσπάσματος των επίδικων ειδοποιήσεων με το αντίστοιχο απόσπασμα από νενομισμένο τύπο, είναι σαφές, ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις, δεν πληρούν τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις. Συγκεκριμένα, ενώ σύμφωνα με το νενομισμένο τύπο, θα πρέπει να καθορίζεται επ' ακριβώς η ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου, στις επίδικες ειδοποιήσεις καθορίζεται χρονικό διάστημα 8 ωρών, που με απλά λόγια σημαίνει ότι η πώληση μπορεί να γίνει οποτεδήποτε κατά το χρονικό αυτό διάστημα. Εάν ο νομοθέτης ήθελε να επιτρέψει στον ενυπόθηκο δανειστή να προχωρεί σε πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με πλειστηριασμό, οποιαδήποτε ώρα ήθελε αποφασίσει, εντός χρονικού διαστήματος, τόσο μεγάλης διάρκειας, κατά τη γνώμη μου, θα διατύπωνε ανάλογα και το σχετικό μέρος του νενομισμένου τύπου. Όμως, κάτι δε συμβαίνει και θεωρώ ότι υπάρχει λόγος γι' αυτό. Απ' εκεί και πέρα, ενώ το ποσό του τόκου, σύμφωνα με το νενομισμένο τύπο, θα πρέπει να αναγράφεται αριθμητικά, εξ ου και το γεγονός, ότι, μετά την αναγραφή του ενυπόθηκου χρέους, ακολουθεί η φράση, «πλέον τόκος,» και ευθύς αμέσως, το σύμβολο του ευρώ (€), στις επίδικες ειδοποιήσεις, μετά την αναγραφή του ενυπόθηκου χρέους, αντί να αναγράφεται αριθμητικά το ποσό του τόκου, ακολουθεί η φράση, «πλέον τόκοι (επί συγκεκριμένου ποσού που είναι το ποσό του ενυπόθηκου χρέους) προς ετήσιο κυμαινόμενο επιτόκιο 3,5 (Βασικό Επιτόκιο Τράπεζας προσαυξημένο κατά 3,5 επί τοις εκατόν ετησίως με κεφαλαιοποίηση των τόκων μία φορά το χρόνο) επί τοις εκατόν από 01/01/2018, πλέον έξοδα €0,00.» Η διαδικασία εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου, χωρίς αμφιβολία είναι ιδιαίτερα δραστική και με προφανείς επιπτώσεις για τον ενυπόθηκο οφειλέτη και κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Ενώ με την ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» παρέχεται η δυνατότητα στον ενυπόθηκο δανειστή να ορίσει την ημερομηνία και ώρα κατά την οποία θα προχωρήσει στην πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με πλειστηριασμό, στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, το μόνο δικαίωμα που παρέχεται από το Νόμο προκειμένου να μπορούν να επιδιώξουν ματαίωση της σκοπούμενης πώλησης δυνάμει της εν λόγω ειδοποίησης είναι να καταχωρήσουν έφεση για παραμερισμό της, για τους 6 μόνο λόγους, οι οποίοι αναφέρονται εξαντλητικά στο εδάφιο

(3)του άρθρου 44Γ του Νόμου. Ανάμεσά σ' αυτούς τους λόγους και θεωρώ πως όχι τυχαία είναι και ο υπό εξέταση. Συγκεκριμένα, ότι η επιδοθείσα ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις. Για να επαναλάβω θεωρώ πως όχι τυχαία ο συγκεκριμένος λόγος αποτελεί αναγνωρισμένο λόγο παραμερισμού της εν λόγω ειδοποίησης. Κατά την γνώμη μου, μέσω της ακριβείας που θα πρέπει να διέπει την εν λόγω ειδοποίηση, ως προς το περιεχόμενο, ο νομοθέτης θέλησε να δώσει την ευκαιρία στον ενυπόθηκο οφειλέτη καθώς και σε κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο στους οποίους επιδίδεται μια τέτοια ειδοποίηση, σε περίπτωση που, έστω και την υστάτη, επιθυμούν να αποφύγουν τις επιπτώσεις που συνεπάγεται η πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με πλειστηριασμό, να μπορούν να το κάνουν, καταβάλλοντας στον ενυπόθηκο δανειστή, το ποσό το οποίο κατέστη απαιτητό δυνάμει της υποθήκης, το ποσό των τόκων και τέλος, το ποσό των εξόδων. Ωστόσο, για να μπορεί να συμβεί αυτό και τα τρία αυτά ποσά, αλλά και η ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου, θα πρέπει να αναφέρονται κατά ρητό, ξεκάθαρο και απολύτως ακριβή τρόπο στη σχετική ειδοποίηση. Διαφορετικά, ο ενυπόθηκος οφειλέτης και κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν μπορούν να ασκήσουν ένα τέτοιο δικαίωμα. Δεδομένου ότι έχουν το δικαίωμα, ακόμη και λίγη ώρα πριν από την καθορισμένη ώρα διεξαγωγής του πλειστηριασμού, να ξοφλήσουν τον ενυπόθηκο δανειστή, καθιστώντας έτσι τον πλειστηριασμό, άνευ αντικειμένου και ως θέμα καθαρά κοινής λογικής, θα πρέπει να είναι σε θέση να γνωρίζουν επ' ακριβώς όλα τα παραπάνω στοιχεία. Ούτε και είναι ορθό να υποβάλλονται στη βασανιστική διαδικασία της αναμονής, για 8 ολόκληρες ώρες, χωρίς να γνωρίζουν πότε ο ενυπόθηκος δανειστής θα αποφασίσει κατά το δοκούν να προχωρήσει σε πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου έτσι ώστε σε περίπτωση που οι ίδιοι επιθυμούν να ασκήσουν το παραπάνω δικαίωμά τους, να μπορούν να το κάνουν. Για να καταλήξω, στην προκειμένη περίπτωση, το βάσιμο του υπό κρίση λόγου παραμερισμού των επίδικων ειδοποιήσεων αποδεικνύεται και από το γεγονός, ότι, όπως είναι διατυπωμένο σ' αυτές το παραπάνω απόσπασμα, ως προς τους τόκους, οι εφεσείοντες - τους οποίους και αφορούν οι εν λόγω ειδοποιήσεις -, ακόμη και με μαθηματικούς υπολογισμούς, μου φαίνεται πως είναι αδύνατο να γνωρίζουν το συνολικό ποσό των τόκων επί του ενυπόθηκου χρέους, που εκτός κι' αν καταβάλουν στους εφεσίβλητους - ενυπόθηκους δανειστές (μαζί βέβαια με το ποσό του ενυπόθηκου χρέους), οι τελευταίοι, θα μπορούν να προχωρήσουν στην πώληση των επίδικων ακινήτων με πλειστηριασμό. Για να συνεχίσω, επειδή η μη δέουσα επίδοση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ» αποτελεί νόμιμο λόγο παραμερισμού της με βάση το άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου, στο ερώτημα, εάν οι επίδικες ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» έχουν επιδοθεί δεόντως παρατηρώ τα εξής: Το άρθρο 44ΙΕ προνοεί ότι: «Για σκοπούς του παρόντος Μέρους - .... «επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: Νοείται ότι η ιδιωτική επίδοση δύναται να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης με διάταγμα Δικαστηρίου κατόπιν γενικής αίτησης: ....» Από την παραπάνω διάταξη, ως θέμα ερμηνείας - για ό,τι μας ενδιαφέρει - προκύπτουν τα εξής: Η επίδοση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ», θα πρέπει σε κάθε περίπτωση (δηλαδή υποχρεωτικά, ως πρώτη επιλογή) να γίνεται με παράδοσή της με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας του προσώπου (όταν πρόκειται για φυσικό πρόσωπο, όπως είναι ο εφεσείων 2) ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου (όταν πρόκειται για νομικό πρόσωπο, όπως είναι οι εφεσείοντες 1 που αποτελούν εταιρεία) και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό (δηλαδή, να γίνει επίδοση της ειδοποίησης με συστημένη επιστολή), τότε, η ειδοποίηση μπορεί να επιδοθεί με ιδιωτική επίδοση. Νοείται ότι η ιδιωτική επίδοση μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης, με δικαστικό διάταγμα, κατόπιν γενικής αίτησης. Στην προκειμένη περίπτωση, η μόνη σχετική μαρτυρία προέρχεται από τους εφεσείοντες και συγκεκριμένα από τον εφεσείοντα 2, ο οποίος, στην παράγραφο 3 της ένορκης του δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση έφεση ισχυρίζεται ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις, τους έχουν σταλθεί ταχυδρομικώς, στις 2/7/2019 και τις παρέλαβαν στις 8/7/

1. Απ' εκεί και πέρα, όπως αναφέρεται στο σώμα των επίδικων ειδοποιήσεων και όπως προκύπτει από το φωτοαντίγραφο των ταχυδρομικών φακέλων με τους οποίους αυτές έχουν αποσταλεί στους δυο εφεσείοντες, όλες οι ειδοποιήσεις απευθύνονται στη διεύθυνση: «XXXXX, XXXXXX, Πάφος». Από την άλλη, ο ενόρκως δηλών για τους εφεσίβλητους, στην παράγραφο 15 της ένορκης του δήλωσης, ισχυρίζεται ότι οι εφεσίβλητοι επέδωσαν την επίδικη ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» στους ενυπόθηκους οφειλέτες και σ' όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, με καλή επίδοση Από τα παραπάνω, στο ερώτημα, εάν οι εφεσείοντες απέδειξαν ότι η επίδοση της επίδικης ειδοποίησης που τους έγινε, δεν είναι δέουσα, απαντώ αρνητικά. Για να απέσειαν το σχετικό βάρος που είχαν, όφειλαν να αποδείξουν ότι η διεύθυνση στην οποία παραδόθηκε η ειδοποίηση δεν αποτελεί την τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας του εφεσείοντα 2 μα ούτε και τη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου των εφεσειόντων
2. Περαιτέρω, ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις δεν τους παραδόθηκαν με συστημένη επιστολή. Ακολουθεί ότι ο συγκεκριμένος λόγος έφεσης απορρίπτεται. Συγκεφαλαιώνοντας, η αποδοχή του 1ου λόγου έφεσης και συγκεκριμένα, το γεγονός ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ», δεν πληρούν τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις σφραγίζει και την επιτυχία της έφεσης, η οποία γίνεται αποδεκτή. Με αυτό δεδομένο θεωρώ πως δε χρειάζεται - και θα έλεγα πως, ούτε και ενδείκνυται - να ασχοληθώ με τους εναπομείναντες λόγους έφεσης, με τους οποίους οι εφεσείοντες εγείρουν θέματα αντισυνταγματικότητας του Νόμου. Εκδίδεται διάταγμα, ως οι παράγραφοι Α μέχρι Ε της έφεσης. Τα έξοδα της έφεσης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εφεσειόντων 1 και 2 και σε βάρος των εφεσίβλητων. (Υπ.) .............. Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Other Actions /Final/Interim (Αναφορά: Πολιτική - Έφεση για παραμερισμό της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ») cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο