Α.Κ. NIGHTS PUB LTD ν. George A. Georgiou Enterprises Ltd, Αρ. Αγωγής: 429/2018, 31/1/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2019:A15 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ.Κ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 429/2018 Μεταξύ: Α.Κ. NIGHTS PUB LTD, από τη Δερύνεια Εναγόντων -και- George A. Georgiou Enterprises Ltd. (HE 83818), από το Παραλίμνι. Εναγόμενων Ημερομηνία: 31 Ιανουαρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντες-Αιτητές: Η κα Ζίκκου, για Λ.Π. Λουκά Για Εναγόμενους-Καθ΄ ων η αίτηση: Ο κ. Ζ. Ζαχαρίου για Τσίτσιος και Συνεργάτες ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (αίτηση ημερ. 22.6.18 για προσωρινό διάταγμα) Α. Η αίτηση και η ένσταση Σύμφωνα με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα οι ενάγοντες αξιώνουν ως εξής: «Α. Αποζημιώσεις και/ή συμβολικές αποζημιώσεις για οχληρία και/ή παράνομη επέμβαση και/ή στέρηση της απόλαυσης και/ή χρήσης και/ή εκμετάλλευσης της ιδιοκτησίας των υποστατικών που κατέχουν με αριθμούς καταστημάτων 3, 4, 5, 6 στο Μπλοκ Β στο οικοδομικό συγκρότημα που έχει ανεγερθεί επί του ακινήτου με Αριθμό Εγγραφής: 0/1XXX5, Φ/Σχ.: 2-XXX-378 (παλαιό 33/6XX1), Τεμάχιο: 1X3 (παλαιό 4X6) επί της Λεωφόρου Περνέρα στον Πρωταρά Παραλιμνίου από τους Εναγομένους και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους και/ή αξιωματούχους τους και/ή υπηρέτες τους και/ή άλλως πως σχετικώς, οι οποίοι άνευ ευλόγου αιτίας έφραξαν και/ή εμπλόκαραν την ανατολική είσοδο η οποία αποτελεί την κύρια πρόσβαση και/ή είσοδο και/ή έξοδο των Εναγόντων προς τους ανωτέρω χώρους εργασίας τους και στο χώρο στάθμευσης, εμποδίζοντας και/ή παρακωλύοντας αυτούς, στην εργασία και/ή επιτήδευμα τους και/ή τους πελάτες τους και προκαλώντας σε αυτούς απώλειες, και/ή βλάβες και/ή δαπάνες και/ή έξοδα και/ή ταλαιπωρία και/ή παρακώλυση στην εργασία τους καθώς και στην άνετη και/ή εύλογη προσωπική και επαγγελματική απόλαυση της ιδιοκτησίας τους. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο να διατάσσει και/ή υποχρεώνει τους Εναγόμενους να άρουν στο παρόν τις εν λόγω παράνομες συμπεριφορές τους και/ή να παρεμποδίζονται από του να τις επαναλάβουν στο μέλλον», πλέον τιμωρητικές ή/και παραδειγματικές αποζημιώσεις, πλέον έξοδα πλέον νόμιμο τόκο. Με τη μονομερή αίτηση τους, η οποία καταχωρίστηκε την ίδια μέρα με την αγωγή, οι ενάγοντες-αιτητές (στο εξής «οι αιτητές») αιτήθηκαν: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους καθ' ων η αίτηση/εναγόμενους και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή αξιωματούχους και/ή υπηρέτες αυτών από το να επεμβαίνουν και/ή προκαλούν οχληρία και/ή ενόχληση και/ή να παρεμποδίζουν με οιονδήποτε τρόπο την ομαλή διέλευση και/ή πρόσβαση των υπαλλήλων και/ή αξιωματούχων και/ή πελατών των εναγόντων/αιτητών από την ανατολική είσοδο προς τον χώρο στάθμευσης του οικοδομικού συγκροτήματος που είναι κτισμένο επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής: 0/1XXX5, Φ/Σχ.: 2-XXX-378, Τεμάχιο: 1X3, επί της λεωφόρου Περνέρας στον Πρωταρά Παραλιμνίου μέχρι τελικής εκδικάσεως της αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας και/ή άλλης διαταγής του Δικαστηρίου.» Την αίτηση υποστηρίζει η ένορκος δήλωση του XXXXX Σωτηρίου, εκ των διευθυντών των αιτητών, ο οποίος αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι οι αιτητές διατηρούν επιχείρηση εστιατορίου/μπυραρίας με την ονομασία Knight's Pub στην περιοχή Περνέρα στον Πρωταρά του Δήμου Παραλιμνίου και ενοικιάζουν ως θέσμιοι ενοικιαστές τα καταστήματα 3, 4, 5 και 6 στο Μπλοκ Β στο μικτό οικοδομικό συγκρότημα που έχει ανεγερθεί επί του επίδικου ακινήτου. Στο πίσω μέρος του κτιριακού συγκροτήματος, βρίσκεται χώρος στάθμευσης για όλες τις μονάδες του συγκροτήματος, καθώς και για τους επισκέπτες. Υπάρχουν δύο είσοδοι που οδηγούν στο χώρο στάθμευσης, μία στο ανατολικό άκρο και μία στο δυτικό άκρο του συγκροτήματος. Επισυνάπτει, για να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα του, ως τεκμήριο 5 χωροταξικό σχέδιο επί του οποίου δεικνύονται οι δύο είσοδοι στο χώρο στάθμευσης στα δύο άκρα του κτιριακού συγκροτήματος. Στο χώρο στάθμευσης σταθμεύουν τα οχήματα τους οι ένοικοι, οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις που στεγάζονται εκεί, αλλά και οι πελάτες των επιχειρήσεων. Ο χώρος στάθμευσης αποτελεί χαλίτικη γη, αλλά λόγω της θέσης του χρησιμοποιείται ως δημόσιος χώρος στάθμευσης. Η επιχείρηση πρακτορείου στοιχημάτων των εναγομένων- καθ΄ ων η αίτηση (στο εξής «οι καθ΄ ων η αίτηση») συνορεύει με την ανατολική είσοδο στο χώρο στάθμευσης. Οι καθ΄ ων η αίτηση στις 15/6/18 στάθμευσαν στην ανατολική είσοδο του χώρου στάθμευσης, αυτοκίνητο ενοικιάσεως, αφού διατηρούν επιχείρηση ενοικιάσεως αυτοκινήτων απέναντι από το επίδικο ακίνητο, φράσσοντας έτσι την είσοδο αυτή και αποκλείοντας την πρόσβαση σε οποιονδήποτε στο προαναφερόμενο χώρο στάθμευσης. Τούτο προκαλεί σοβαρά προβλήματα στην απρόσκοπτη λειτουργία της επιχείρησης των αιτητών, αφού έχει αποκλειστεί η πρόσβαση των υπαλλήλων και των πελατών τους στο χώρο στάθμευσης. Οι οικονομικές επιπτώσεις στην επιχείρηση των αιτητών είναι αρνητικές και λόγω της μη πρόσβασης στο χώρο στάθμευσης πολλοί πελάτες ακύρωσαν τις κρατήσεις τους για τον Ιούνιο του
- Υπάρχει ο κίνδυνος πρόκλησης πυρκαγιάς, τραυματισμών και υλικών ζημιών από την φραγή της εισόδου στο χώρο στάθμευσης. Δεν υπάρχει διαχειριστική επιτροπή στην πολυκατοικία ώστε να παραπονεθούν σε αυτήν οι αιτητές. Αποτάθηκαν στον Δήμο Παραλιμνίου και στην Αστυνομία, αλλά οι αρμόδιοι λειτουργοί τους ανέφεραν ότι δεν μπορούν να επέμβουν. Περαιτέρω, οι αιτητές επικοινώνησαν άμεσα με τον διευθυντή των καθ΄ ων η αίτηση, ο οποίος με άσχημη συμπεριφορά ανέφερε ότι δεν πρόκειται να μετακινήσει το αυτοκίνητο ενοικίασης που φράσσει την είσοδο. Η ζημιά που θα υποστούν οι αιτητές από τη συμπεριφορά των καθ΄ ων η αίτηση, είναι μεγάλη και ανυπολόγιστη αφού τίθεται σε κίνδυνο η βιωσιμότητα της επιχείρησης τους και η εμπορική τους εύνοια. Παραβιάζεται το δικαίωμα τους στην περιουσία τους, αφού η στάθμευση στο χώρο στάθμευσης, που αποτελεί κοινόκτητο χώρου του επίδικου κτιριακού συγκροτήματος προστατεύεται από το Κεφ.
- Επιπρόσθετα, η ενέργεια των εναγομένων αποτελεί παράνομη επέμβαση σε περιουσία, αλλά και οχληρία δυνάμει των άρθρων 43 και 46 του Κεφ.148 αντίστοιχα. Η ζημιά θα είναι δύσκολο να αποτιμηθεί σε χρήμα αργότερα, αφού θα επηρεαστεί η καλή φήμη των αιτητών και στην περίπτωση που το αιτούμενο διάταγμα δεν εκδοθεί μονομερώς η αγωγή θα καταστεί ατελέσφορη, ενώ οι αιτητές θα υπόκεινται σε παραβίαση των δικαιωμάτων τους. Το αιτούμενο διάταγμα εκδόθηκε από το Δικαστήριο μονομερώς στις 25.6.18 και ορίστηκε επιστρεπτέο ώστε οι καθ΄ ων η αίτηση να καταχωρήσουν την ένσταση τους. Δια της ένστασης τους, οι καθ΄ ων η αίτηση αναφέρουν ως λόγους ένστασης τους εξής: Οι αιτητές έχουν αποκρύψει, παραπλανήσει και παραλείψει να αναφέρουν στο Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να εκδώσει μονομερές προσωρινό διάταγμα εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση, χωρίς να το δικαιούνται. Δηλαδή, οι αιτητές δεν ανέφεραν στο Δικαστήριο ότι οι ίδιοι με μόνιμη παράνομη κατασκευή έφραξαν την αληθινή έξοδο από το χώρο στάθμευσης του επίδικου κτιριακού συγκροτήματος που ευρίσκεται περίπου στο μέσο αυτού, και όχι στο ανατολικό άκρο αυτού το οποίο έφραξαν οι καθ΄ων η αίτηση. Οι αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και μόνο για αυτό το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα πρέπει να ακυρωθεί. Επιπρόσθετα, δεν πληρείται καμία εκ των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/60, ούτε είναι δίκαιο ή εύλογο να οριστικοποιηθεί το διάταγμα. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλείνει σαφώς υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση. Δια της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση ο Γ.Α.Γεωργίου, ένας εκ των διευθυντών των καθ΄ ων η αίτηση, αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι οι αιτητές παραπλάνησαν το Δικαστήριο με το τεκμήριο 5 που επισύναψαν στην ένορκο δήλωση Σωτηρίου δεικνύοντας δύο εισόδους και εξόδους στο χώρο στάθμευσης μία στο δυτικό και μία στο ανατολικό άκρο αυτού, ενώ η πραγματικότητα φαίνεται στο τεκμήριο Α που επισυνάπτεται στην ένσταση, πιστό αντίγραφο του εγκεκριμένου χωροταξικού σχεδίου που είναι καταχωρημένο στα αρχεία του Δήμου Παραλιμνίου, ότι, δηλαδή, υπάρχει μία είσοδος και μία έξοδος στο χώρο στάθμευσης. Η είσοδος βρίσκεται στο δυτικό άκρο του κτιριακού συγκροτήματος, όπως ορθά υπέδειξαν οι αιτητές, αλλά η έξοδος περίπου στο μέσο του κτιριακού συγκροτήματος και όχι στο ανατολικό άκρο, όπως άφησαν να νοηθεί με τα λεγόμενά τους. Ο δε χώρος της εξόδου, συνεχίζει ο ενόρκως δηλών, έχει φραγεί από τους ίδιους τους αιτητές αφού με μόνιμη κατασκευή επέκτειναν το κατάστημα τους εκεί και το χρησιμοποιούν ως χώρο του εστιατορίου τους τοποθετώντας εκεί καρέκλες, τραπέζια και άλλα αντικείμενα. Επισυνάπτονται δε φωτογραφίες, τεκμήρια Γ1 και Γ2, όπου φαίνεται του λόγου το αληθές. Ψευδώς οι αιτητές ανέφεραν στο Δικαστήριο ότι υπήρχε είσοδος στο χώρο στάθμευσης και στο ανατολικό άκρο του κτιριακού συγκροτήματος και με σκοπό παραπλάνησης του Δικαστηρίου απέκρυψαν το ότι οι ίδιοι κατέλαβαν και χρησιμοποιούν ως επέκταση του εστιατορίου τους την εγκεκριμένη έξοδο από το χώρο στάθμευσης. Εξασφάλισαν έτσι μονομερώς το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα, παραθέτοντας παραπλανητικές πληροφορίες και έγγραφα και μη προσερχόμενοι στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο θα πρέπει, στη βάση της επί του θέματος νομολογίας να αποστεί από την εξέταση της ουσίας της αίτησης. Συμπληρωματικά ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι δεν γνωρίζει αν ο χώρος στάθμευσης αποτελεί χαλίτικη γη, αλλά εν πάση περιπτώσει διερωτάται, εάν είναι έτσι, ποια σημασία έχει ο ισχυρισμός του ενόρκως δηλούντα στην αίτηση ότι ο χώρος στάθμευσης είναι κοινόκτητος χώρος του οικιακού συγκροτήματος. Εν πάση περιπτώσει, τέτοιος κοινόκτητος χώρος είναι οπωσδήποτε ο χώρος της εξόδου ως δεικνύεται στο τεκμήριο Α, το οποίο παράτυπα και παράνομα οι αιτητές έφραξαν και τον χρησιμοποιούν κατ΄ αποκλεισμό όλων των υπολοίπων ενοίκων του συγκροτήματος. Ο ενόρκως δηλών στην ένσταση δέχεται, πάντως, ότι είναι ιδιοκτήτης του πρακτορείου στοιχημάτων που συνορεύει με την ανατολική είσοδο στο χώρο στάθμευσης, ως τη βάφτισαν οι αιτητές, και δέχεται ότι στάθμευσε εκεί αυτοκίνητο ενοικιάσεως λέγοντας ότι ο χώρος εκείνος δεν αποτελεί νόμιμη είσοδο προς το χώρο στάθμευσης. Υποστηρίζει επομένως ότι δεν υπήρξε φραγή ή αποκλεισμός οποιουδήποτε προσώπου από την πρόσβαση στο χώρο στάθμευσης, αφού εν πάση περιπτώσει η νόμιμη είσοδος σε αυτό που βρίσκεται στο δυτικό άκρο του συγκροτήματος είναι ακόμα ανοικτή και χρησιμοποιείται. Οι καθ΄ων η αίτηση είναι φερέγγυοι και δεν υπάρχει πιθανότητα, στην περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, τυχόν απόφαση υπέρ των αιτητών να παραμείνει χωρίς αποζημίωση. Οι αιτητές δεν έχουν καμία βάση αγωγής και ούτε ορατή πιθανότητα επιτυχίας στο επίπεδο απόδειξης που απαιτείται σε αυτό το στάδιο. Η παραπλανητική συμπεριφορά των αιτητών έναντι του Δικαστηρίου, είναι χαρακτηριστική της γενικότερης συμπεριφοράς τους έναντι των καθ΄ ων η αίτηση, η οποία παραβιάζει του κανόνες κοινοκτημοσύνης του επίδικου ακινήτου. Οι αιτητές έχουν, πάντως, επεκτείνει το εστιατόριο τους εντός του επίδικου χώρου στάθμευσης, με κτιριακές κατασκευές, ως φαίνονται στο τεκμήριο Β, χωρίς καμία προς τούτο άδεια. Σημειώνεται, στο σημείο αυτό ότι η συμπληρωματική ένορκη δήλωση της XXXXX Ζίκκου, ημερ. 24.9.2018 καθώς και η απαντητική ένορκη δήλωση του Γ. Α. Γεωργίου, διευθυντή των Εναγομένων ημερ. 27.9.2018, τίποτε ουσιαστικό δεν προσθέτουν στο πραγματικό υπόβαθρο, υπό το πρίσμα του οποίου θα κριθεί η παρούσα αίτηση. Β. Η νομική πτυχή Κρίνω ότι, ώστε να αποφασισθεί το εν προκειμένω επίδικο θέμα δεν απαιτείται οτιδήποτε πέραν της παράθεσης του εξής εκτενούς αποσπάσματος από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Τσιερκέζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1Α Α.Α.Δ 734, όπου το θέμα της μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων σε μονομερή αίτηση, όπως η παρούσα, έτυχε ανάλυσης, στις σελ. 738-742: «Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι όταν ένας διάδικος επιζητεί την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος, έχει την υποχρέωση να θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου όλα εκείνα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία μπορούν να βοηθήσουν το Δικαστήριο να καταλήξει στα ορθά συμπεράσματα. Η υποχρέωση αυτή καθίσταται πιο επιτακτική σε μονομερείς αιτήσεις (ex parte applications) αφού το Δικαστήριο δεν έχει άλλη επιλογή παρά να βασιστεί στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων του αιτητή. Έτσι προκύπτει η ανάγκη της πλήρους αποκάλυψης γεγονότων. (Attorney-General a.o. v. Savvides (Νο. 2)
(1979)1 C.L.R. 349). Όπως έχει τονιστεί από το Δικαστή Καλλή στην υπόθεση Cobelfret Ro-Ro Services κ.ά. v. The Cyprus Potato Marketing Board
(1996)1 Α.Α.Δ. 733, "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. (Βλέπε Jadranska Slobodna Plovidba v. Photos Photiades & Co
(1965)1 C.L.R. 58, Abdu Ali Altobeiqui v. M/V Nada G. and another
(1985)1 C.L.R. 543, Sekavin S.A. v. Ship "Platon Ch"
(1987)1 C.L.R. 297, Amathus Navigation Co Ltd v. Concord Express Liners κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 1030 και Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 597)." Στην υπόθεση The King v. The General Commissioners for the Purposes of the Income Tax Acts for the District of Kensington, Ex parte Princess Edmond De Polignac [1917] 1 K.Β. 486, η Πριγκίπισσα Edmond De Polignac, μια Αμερικανίδα που είχε παντρευτεί ένα Γάλλο υπήκοο, κλήθηκε να καταβάλει, ως κάτοικος Αγγλίας, φόρους για κέρδη που προέκυψαν από την εκμετάλλευση περιουσίας της που βρισκόταν στο εξωτερικό. Η Πριγκίπισσα ισχυρίστηκε στην ένορκη δήλωση της ότι δεν ήταν Αγγλίδα υπήκοος, ότι δεν ήταν κάτοικος Αγγλίας εκτός μόνο για προσωρινούς λόγους, ότι δεν είχε συμπληρώσει ποτέ συνολική διαμονή έξι μηνών στην Αγγλία σε ένα οποιοδήποτε χρόνο και ότι ήταν Γαλλίδα υπήκοος και μόνιμη κάτοικος Γαλλίας. Το Δικαστήριο εξέδωσε προσωρινό διάταγμα με το οποίο ο Διευθυντής του Φόρου Εισοδήματος κλήθηκε να απαντήσει γιατί να μην εκδοθεί ένταλμα Prohibition το οποίο θα απαγόρευε τον καθορισμό καταβολής φόρου εισοδήματος που θα έπρεπε να καταβληθεί από την αιτήτρια Πριγκίπισσα Edmond De Polignac. Από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρήθηκαν εκ μέρους του Εφόρου Φόρου Εισοδήματος διεφάνη ότι η αιτήτρια είχε πληρώσει για την ενοικίαση και επίπλωση ενός διαμερίσματος στην περιοχή Chelsea του Λονδίνου και ότι τα έξοδα συντήρησης του διαμερίσματος τα κατέβαλλε από κοινού μαζί με τον αδελφό της. Το Δικαστήριο ακύρωσε το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε χωρίς να εξετάσει την ουσία της υπόθεσης, αφού η αιτήτρια απέκρυψε ή παρουσίασε ψευδώς γεγονότα, τα οποία ήταν ουσιώδη σχετικά με την αίτηση που καταχώρισε. Όπως έθεσε το θέμα ο Δικαστής Scrutton L.J., "It has been for many years the rule of the Court, and one which it is of the greatest importance to maintain, that when an applicant comes to the Court to obtain relief on an ex parte statement he should make a full and fair disclosure of all the material facts - facts, not law. He must not misstate the law if he can help it - the Court is supposed to know the law. But it knows nothing about the facts, and the applicant must state fully and fairly the facts, and the penalty by which the Court enforces that obligation is that if it finds out that the facts have not been fully and fairly stated to it, the Court will set aside any action which it has taken on the faith of the imperfect statement." Η υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο εκείνα τα γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή, αλλά επεκτείνεται και σε εκείνα τα γεγονότα τα οποία ο αιτητής θα μπορούσε να αποκαλύψει με μια εύλογη έρευνα. (Βλ. Χριστοφόρου v. Γρηγορίου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Αν ο αιτητής παραλείψει να συμμορφωθεί με την πιο πάνω υποχρέωση τότε το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να προβεί στην έκδοση του διατάγματος, ανεξάρτητα αν η παράλειψη ήταν αθώα ή σκόπιμη. (Βλ. Lloyds Bowmaker Ltd v. Britannia Arrow Holdings plc (Lavens, third party) [1988] 3 All E.R. 178). Οι προεκτάσεις της υποχρέωσης αποκάλυψης των γεγονότων εξετάστηκαν στην αγγλική υπόθεση Brink's - MAT Ltd v. Elcombe a.o. [1988] 3 All E.R. 188, στην οποία τονίστηκαν τα ακόλουθα:
(1)Ο αιτητής έχει υποχρέωση να προβαίνει σε πλήρη και δίκαιη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων.
(2)Τα ουσιώδη στοιχεία είναι εκείνα τα οποία θα πρέπει να γνωρίζει ο Δικαστής όπως αυτά καθορίζονται από το Δικαστή και όχι από τους δικηγόρους των διαδίκων.
(3)Η υποχρέωση της αποκάλυψης δεν περιορίζεται στα γεγονότα που ήταν γνωστά στον αιτητή, αλλά και σε εκείνα που μπορούσαν να αποκαλυφθούν με μια εύλογη έρευνα.
(4)Η έκταση της έρευνας που πρέπει να γίνει εξαρτάται από τα περιστατικά της υπόθεσης που περιλαμβάνει τη (
- i)φύση της υπόθεσης και (
- ii)το επιζητούμενο διάταγμα και τα επακόλουθα της έκδοσης του για τον εναγόμενο.
(5)Το Δικαστήριο που διαπιστώνει τη μη αποκάλυψη θα πρέπει να αποστερήσει από τον αιτητή οποιοδήποτε πλεονέκτημα που έχει αποκομίσει.
(6)Η μη αποκάλυψη που οφείλεται σε αθώα συμπεριφορά ή σε μη ορθή εκτίμηση της σχετικότητας της είναι μια σημαντική πτυχή, αλλά όχι αποφασιστική στην εξέταση της μη αποκάλυψης· και
(7)Κάθε παράλειψη δεν εξυπακούει την άμεση ακύρωση του διατάγματος. Το θέμα της μη αποκάλυψης απασχόλησε την κυπριακή δικαιοσύνη στην υπόθεση Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 597, στην οποία οι ενάγοντες, στην ένορκη δήλωση που καταχώρισαν προς υποστήριξη του αιτήματος τους για την παροχή άδειας για επίδοση της αγωγής στο εξωτερικό, παρέλειψαν να αναφέρουν ότι στη σχετική φορτωτική που είχε επισυναφθεί στην ένορκη δήλωση, υπήρχε όρος για παραπομπή της διαφοράς σε αλλοδαπή δικαιοδοσία. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η πιο πάνω παράλειψη συνιστούσε εκτροπή από την υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων και προέβη στην ακύρωση του σχετικού διατάγματος. (Βλέπε επίσης Δήμος Πάφου v. Βοσκού
(2001)1 Α.Α.Δ. 1168). Η ίδια γραμμή με τα ίδια ακριβώς γεγονότα ακολουθήθηκε στην υπόθεση Caspi Shipping Ltd. κ.ά. v. Πλοίου Saphire Seas (Αρ. 2)
(1997)1 Α.Α.Δ. 833, στην οποία τονίστηκε ότι, "Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι ένας διάδικος που ζητά τη χορήγηση θεραπείας με μονομερή αίτηση (ex parte), πρέπει να προβαίνει σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων τα οποία μπορεί να επενεργήσουν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να παράσχει θεραπεία. (Altobeiqui v. M/V Nada G. and Another
(1985)1 C.L.R. 543). Ειδικότερα στην υπόθεση Zachariades Ltd. v. Economides
(1989)1 C.L.R. 437, τονίστηκε ότι η μη αποκάλυψη όρου με τον οποίο διαφορές μεταξύ των συμβαλλομένων παραπέμπονται σε διαιτησία στην αλλοδαπή συνιστά παραβίαση της υποχρέωσης για πλήρη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων και δικαιολογεί την ακύρωση του διατάγματος." Στην υπόθεση Fedossova Larissa (Αρ. 2)
(1997)1 Α.Α.Δ. 1333, η αιτήτρια ζητούσε την έκδοση εντάλματος Certiorari για την ακύρωση διατάγματος κατάσχεσης περιουσίας που βρισκόταν στην κατοχή τρίτου επειδή υπήρξε παραβίαση του δικαιώματος εκπροσώπησης της, κατά παράβαση του άρθρου 30.3 του Συντάγματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αφού η αιτήτρια παρέλειψε να αποκαλύψει πρακτικό του Δικαστηρίου στο οποίο φαινόταν ότι το Δικαστήριο της είχε δώσει την ευκαιρία να εκπροσωπηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου πριν από την έκδοση του επίδικου διατάγματος.» Οι αιτητές στην παρούσα αίτηση, έχουν αποκρύψει ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο, παραπλανώντας το στην μονομερή έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Όχι μόνο παρέθεσαν ως τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση τους χωροταξικό σχέδιο, άλλο από το αληθινό και άλλο από το εγκεκριμένο ως φαίνεται στο τεκμήριο Α της ένορκου δηλώσεως των καθ΄ ων η αίτηση, αλλά απέκρυψαν, επίσης, ότι η πραγματική και εγκεκριμένη έξοδος από το χώρο στάθμευσης έχει παράνομα καταληφθεί από τους ίδιους, ως φαίνεται στις φωτογραφίες Γ1 και Γ2 της ένστασης, φράσσοντας την και αποκλείοντας, έτσι, την πρόσβαση σε αυτή οποιουδήποτε ατόμου, είτε ενοίκου, είτε πολίτη. Περαιτέρω, οι αιτητές παραπλάνησαν το Δικαστήριο λέγοντας ότι η ανατολική «είσοδος» στο χώρο στάθμευσης έχει φραγεί από τους καθ΄ ων η αίτηση, ενώ σύμφωνα με το επίσημο χωροταξικό σχέδιο, τεκμήριο Α, ο χώρος αυτός δεν αποτελεί ούτε είσοδο ούτε έξοδο προς ή από το χώρο στάθμευσης. Οι Αιτητές όχι μόνο δεν παρέθεσαν το πραγματικό χωροταξικό σχέδιο ώστε το Δικαστήριο να έχει αληθή και ολοκληρωμένη εικόνα της επί τόπου κατάστασης, αλλά απέκρυψαν ότι οι ίδιοι έφραξαν την πραγματική έξοδο, ως δεικνύεται στο χωροταξικό σχέδιο. Η συμπεριφορά τους αυτή είναι τόσο μεμπτή, αφού δεν διαφαίνεται άλλος λόγος για αυτή την απόκρυψη, παρά η επιθυμία τους για παραπλάνηση του Δικαστηρίου ή έστω η αδιαφορία τους για την παραπλάνηση του Δικαστηρίου, που κρίνω ότι δεν δικαιούνται στη βοήθεια του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με την ανωτέρω νομολογία, κρίνω ότι η παρούσα περίπτωση είναι πρέπουσα για απόρριψη της αίτησης χωρίς εξέτασης της ουσίας της. Πρέπει, εν κατακλείδι, να λεχθεί ότι, ούτε και οι καθ' ων η αίτηση απέδειξαν ότι είχαν δικαίωμα να ενεργήσουν όπως ενήργησαν, δηλαδή φράσσοντας πρόσβαση από και προς το χώρο στάθμευσης δια της τοποθέτησης ενοικιαζόμενου αυτοκινήτου. Ασχέτως του εάν η πρόσβαση προς και από το χώρο στάθμευσης από εκείνο το σημείο δεν είναι εγκεκριμένη ως το επίσημο χωροταξικό σχέδιο, αποτελεί γεγονός, στη βάση των όσων τέθηκαν ενώπιον μου, ότι το συγκεκριμένο πέρασμα αποτελεί, εκ των πραγμάτων, δίοδο από και προς τον χώρο στάθμευσης. Εν τούτοις, γεγονός παραμένει ότι οι αιτητές παραπλάνησαν το Δικαστήριο ως αναφέρεται ανωτέρω και ως εκ τούτου, και μόνο, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ΄ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Μ. Κ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο