ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΟΥΛΛΗΣ & ΣΤΟΜΗΣ ΛΤΔ ν. Γ & Ε ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΟΥΛΛΗΣ & ΣΤΟΜΗΣ ΛΤΔ ν. Γ & Ε ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ ΛΤΔ, Αρ. Αγ.: 5/2012, 12/4/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2019:A40 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ENΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγ.: 5/2012 Μεταξύ: ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΟΥΛΛΗΣ & ΣΤΟΜΗΣ ΛΤΔ, Εναγόντων -και- Γ & Ε ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ ΛΤΔ Εναγομένων Ημερομηνία: 12 Απριλίου, 2019 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: Ο κ. Αντώνης Παπαλλής για Αντώνης Α. Παπαλλής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. (για ν' ακούσει απόφαση η κα Ρ. Παπαδοπούλου) Για την Εναγομένη: Ο κ. Γιώργος Πιττάζτης για Γ. Φ. Πιττάτζης Δ.Ε.Π.Ε. (για ν'ακούσει απόφαση η κα Μ.Βασιλείου και κα Ελ. Μάρκου) Α Π Ο Φ Α Σ Η ΠΡΟΟΙΜΙΟ: Οι αξιώσεις της ενάγουσας εναντίον της εναγομένης, η οποία τις αρνείται και απορρίπτει με την Υπεράσπιση της, προήλθαν από κατ' ισχυρισμό υπόλοιπο για εκτελεσθείσες ή επιπλέον οικοδομικές εργασίες τις οποίες η ενάγουσα εκτέλεσε κατόπιν συμφωνιών για λογαριασμό της εναγομένης. Οι οικοδομικές εργασίες συνίσταντο σε ανέγερση συγκροτήματος καταστημάτων, γραφείων και διαμερισμάτων στο Παραλίμνι Αμμοχώστου. Το έργο είχε εκτελεστεί σε δύο φάσεις στη βάση Συμφωνητικών Εγγράφων με ημερομηνίες 24.08.2005 και 30.11.2006 (οι Συμφωνίες). Οι εργασίες διεξάχθηκαν στη βάση σχεδίων και δελτίων ποσοτήτων τα οποία είχαν ετοιμαστεί από αρχιτέκτονες και επιμετρητή ποσοτήτων οι οποίοι είχαν διοριστεί από την εναγομένη. Παρέμειναν αναμφισβήτητα γεγονότα ότι το συμφωνημένο αντάλλαγμα για την Α΄ Φάση του Έργου ήταν Λ.Κ.4000.000= πλέον Φ.Π.Α. και για τη Β' Φάση Λ.Κ.310.000= πλέον Φ.Π.Α. παρόλο ότι στην Υπεράσπιση (παρ.2) δεν γίνονται παραδεκτοί οι ισχυρισμοί της παρ. 7 της Έκθεσης Απαιτήσεως που αφορούν τη Συμφωνία για τη Β΄ Φάση του έργου η οποία όμως είναι το Τεκμ. 3 το οποίο κατατέθηκε χωρίς ένσταση και εν πάση περιπτώσει δεν αμφισβητήθηκε κατά τη διάρκεια της ακρόασης το περιεχόμενο του. Οι πληρωμές για τις εκτελεσθείσες εργασίες γίνονταν βάσει διατακτικών που εξέδιδε ο αρχιτέκτονας κατόπιν επιθεώρησης των εργασιών. Από τη μαρτυρία προέκυψε ότι κατόπιν επιθυμίας της εναγομένης εκτελέστηκαν πρόσθετες εργασίες που δεν προνοούνταν στα αρχιτεκτονικά σχέδια ή στις Συμφωνίες (επιπλέον εργασίες) και υπήρξαν εργασίες που προνοούνταν στα αρχικά σχέδια οι οποίες δεν έγιναν (επί έλαττον εργασίες). Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ: Η αγωγή καταχωρίστηκε στις 4.01.2012 σε Ειδικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα (O.2, r.6). Η εναγομένη καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης στις 10.02.2012 και ακολούθως την Υπεράσπιση της την 1.03.

Η ενάγουσα καταχώρησε την Απάντηση της στην Υπεράσπιση στις 25.04.
Η αγωγή ορίστηκε για πρώτη φορά για οδηγίες στις 19.06.2012 σύμφωνα με τον τότε ισχύοντα Θ.2 της Δ.
Η ενάγουσα στις 19.09.2012 όταν δεν υπήρξε ανταπόκριση σε σχετική επιστολή της από την εναγομένη καταχώρησε αίτηση για διορισμό ανεξάρτητου επιμετρητή για καταμέτρηση της εκτελεσθείσας εργασίας. Η αίτηση αυτή ορίστηκε την 28.09.2012 και η εναγομένη καταχώρησε ένσταση στις 19.10.
Η αίτηση αυτή αποσύρθηκε την 16.01.
Η αγωγή ορίστηκε ξανά για οδηγίες την 9.04.2013 και στη συνέχεια αναβλήθηκε για διάφορους λόγους μέχρι και την 14.04.2016 οπότε και άρχισε η ακρόαση της με την κατάθεση της Γραπτής Δήλωσης σύμφωνα με το Άρθρο 25 του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, του εκ των Διευθυντών της ενάγουσας κ. Ευαγόρου. Στη συνέχεια η υπόθεση ορίστηκε σε διάφορες ημερομηνίες με σκοπό είτε της συνέχισης της ακροαματικής διαδικασίας είτε για σκοπούς συζήτησης της για διευθέτηση. Η ακροαματική διαδικασία δεν κύλισε ομαλά εφόσον κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας καταχωρίστηκαν και από τις δύο πλευρές αιτήσεις για τροποποίηση του δικογράφου τους που συνάντησαν την ένσταση της άλλης πλευράς. Αυτή της ενάγουσας με ημερ. 21.06.2016 εγκρίθηκε τελικά στις 26.08.2016 και έτσι καταχωρήθηκε στις 9.09.2016 η τροποποιημένη Έκθεση Απαιτήσεως και ακολούθως στις 11.11.2016 η Τροποποιημένη Υπεράσπιση και την 16.11.2016 η Τροποποιημένη Απάντηση. Η ακροαματική διαδικασία συνεχίστηκε και αφού η πλευρά της ενάγουσας συμπλήρωσε τη μαρτυρία της καταχωρίστηκε αίτηση για τροποποίηση της Υπεράσπισης και προσθήκης Ανταπαίτησης στις 18.05.2018, η οποία μετά από ένσταση εκ μέρους της ενάγουσας απορρίφθηκε με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου της 22.06.
Η ακροαματική διαδικασία ολοκληρώθηκε στις 26.10.2018 με τις τελικές αγορεύσεις των δύο πλευρών οπότε και επιφυλάχθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου. Και ενώ εκκρεμούσε η έκδοση της απόφασης καταχωρίστηκε στις 28.01.2019 αίτηση για επανάνοιγμα της υπόθεσης εκ μέρους της εναγομένης για επανακλήτευση και αντεξέταση μαρτύρων επί συγκεκριμένου ισχυρισμού. Κατά την ημέρα που ήταν ορισμένη για ακρόαση η ως άνω αίτηση, στις 15.03.2019, ζητήθηκε άδεια από το δικαστήριο όπως αποσυρθεί και έτσι η αίτηση απορρίφθηκε. Αυτά όλα όμως οδήγησαν τον προγραμματισμό της υπόθεσης αρχικά για την συμπλήρωση της ακρόασης της σε περισπασμό και καθυστέρηση και ακολούθως την ανατροπή του προγραμματισμού του ίδιου του Δικαστηρίου για τη σύνταξη της παρούσας απόφασης. Θα αποφύγω για σκοπούς οικονομίας και μη επανάληψης καταγραφής των δικογραφημένων ισχυρισμών των διαδίκων όπως αυτοί διαμορφώθηκαν με τα τροποποιημένα δικόγραφα τους σε αυτό το μέρος της απόφασης μου εφόσον όπου κριθεί αναγκαίο, εφόσον τέτοιες αναφορές ή σχόλια έγιναν κατά τις τελικές αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων τους, θα γίνει σχετική αναφορά στη συνέχεια και στο κατάλληλο σημείο της απόφασης. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Για την πλευρά της ενάγουσας κατέθεσαν ο κ. XXX Ευαγόρου (Μ.Ε.1), η κα XXX Ψωμά (Μ.Ε.2), ο κ. XXX Φιλίππου (Μ.Ε.3), ο κ. XXX Καραμιχάλης (Μ.Ε.4) και η κα XXX Μιχαήλ (Μ.Ε.5). Για την πλευρά της εναγομένης κατάθεσε ο κ. XXX Α. Μελέκκης (Μ.Υ.1) και ο κ. XXX Μονογιός (Μ.Υ.2). Κατά την παράθεση της μαρτυρίας κατατέθηκαν συνολικά 16 έγγραφα τα οποία σημειώθηκαν ως Τεκμ. 1 -
Για όλα αυτά θα γίνει αναφορά στη συνέχεια κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας όπως και στα ευρήματα μου. Ο κ. Ευαγόρου (Μ.Ε.1), είναι διευθυντής της ενάγουσας εταιρείας και η Γραπτή του Δήλωση σημειώθηκε ως Έγγραφο Α. Ως εκ της ιδιότητας του και άμεσα εμπλεκόμενος στις επίδικες Συμφωνίες, στις οποίες αναφέρθηκε με λεπτομέρεια αφού τις κατάθεσε ως Τεκμ. 1, 2 και 3, κάνοντας αναφορά και στις επί πλέον και έλαττον εργασίες που παρουσίασαν και οι δύο φάσεις του έργου. Κατάθεσε τα σχετικά έγγραφα που είχαν ετοιμαστεί με σκοπό την κοστολόγηση των πιο πάνω εργασιών από την επιμετρητή του έργου ως Τεκμ. 4 και
Κατάθεσε καταστάσεις των πληρωμών των δύο φάσεων του έργου ως Τεκμ. 6 και
Σύμφωνα με τις καταστάσεις αυτές παρέμεινε οφειλόμενο προς την ενάγουσα το ποσό των Λ.Κ.7.620= αναφορικά με την Α΄ Φάση του έργου και Λ.Κ.132.169= αναφορικά με τη Β΄ Φάση συνολικά Λ.Κ.139.789 ή €238.831,73σ. πλέον Φ.Π.Α. το οποίο η ενάγουσα διεκδικεί ως οφειλόμενο με τόκους σύμφωνα με τις ως άνω Συμφωνίες. Τα ως άνω, ισχυρίστηκε ο μάρτυς, είχαν επιβεβαιωθεί σε συνάντηση που είχαν με τον κ. Μελέκκη στις 31.12.2008 στην παρουσία του πολιτικού μηχανικού κ. Καραμιχάλη. Κατάθεσε ως Τεκμ. 8 χειρόγραφη σημείωση που ετοιμάστηκε από τον κ. Καραμιχάλη με ημερομηνία 31.12.
Ο μάρτυς ισχυρίστηκε ότι η ενάγουσα εκτέλεσε το έργο που της ανατέθηκε καθ' όλα σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα και η εναγομένη παρέλαβε το έργο χωρίς οποιαδήποτε διαμαρτυρία, παράπονο ή επιφύλαξη. Οι προσπάθειες που καταβλήθηκαν από τον ίδιο και από κοινού με τον άλλο διευθυντή της ενάγουσας κ. Φιλίππου για εξώδικη διευθέτησης της ως άνω απαίτησης με τον κ. Μελέκκη δεν απέδωσαν, με τον τελευταίο να τους προτείνει μικρά ποσά τα οποία δεν αποδέχθηκαν. Σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε την 1.07.2009 στην παρουσία του κ. Καραμιχάλη ο κ. Μελέκκης δεν αποδεχόταν τον λογαριασμό όπως αυτός είχε υποδειχθεί στις 31.12.
Στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσης έγιναν υποχωρήσεις με τελική κατάληξη τους σε κάποια ποσά τα οποία οδήγησαν τον κ. Καραμιχάλη στις 2.07.2009 να εκδώσει τα τελικά διατακτικά και για τις δύο φάσεις του έργου τα οποία κατάθεσε ως Τεκμ. 10 και 11 τα οποία αφορούσαν την εξόφληση των αρχικών συμβολαίων και οι ενάγοντες εξέδωσαν προς τούτο δύο τιμολόγια (Τεκμ. 12 και 13) στα οποία δεν συμπεριλαμβάνονταν οι έξτρα εργασίες. Έτσι παρέμεινε οφειλόμενο το ποσό των Λ.Κ.85.000= πλέον Φ.Π.Α. το οποίο είχε συμφωνηθεί την 1.07.2009 για έξτρα εργασίες, το οποίο η εναγομένη στη συνέχεια και πάλι αρνείτο να πληρώσει επικαλούμενη την αναφορά σε εξόφληση στα δύο τελευταία διατακτικά και στα τιμολόγια τα οποία όμως αφορούσαν τα αρχικά τιμολόγια και όχι τις έξτρα εργασίες. Για τούτο και η ενάγουσα αξιώνει ως οφειλόμενο το ποσό που είχε υποδειχθεί από τον κ. Καραμιχάλη ημερ. 31.12.2008 αφαιρουμένου του ποσού που στο μεταξύ πληρώθηκε δυνάμει των τελικών διατακτικών όπως προανέφερε, το οποίο εκ παραδρομής δεν αφαιρέθηκε από την έκθεση απαιτήσεως τους. Τέλος, ο μάρτυς έκανε αναφορά και στην εισήγηση της ενάγουσας ακόμα και μετά την καταχώρηση της αγωγής για το διορισμό ανεξάρτητου επιμετρητή για να καταμετρήσει την εκτελεσθείσα εργασία ακόμα και με γραπτή αίτηση της κάτι που προσέκρουσε στην άρνηση της εναγομένης και για τούτο και αποσύρθηκε. Η αντεξέταση του μάρτυρος ήταν μακρά και επίπονη. Ρωτήθηκε για τις εργασίες που η ενάγουσα είχε εκτελέσει από το 1984 που άρχισε να εκτελεί οικοδομικές εργασίες μέχρι και τη συνεργασία της με την εναγομένη είτε ως συνεταιρισμός αρχικά είτε αργότερα ως εταιρεία και τους επιμετρητές ποσοτήτων με τους οποίους είχαν συνεργαστεί, με τον μάρτυρα να δίδει ονόματα όπως μεταξύ αυτών και της κας Ψωμά, με τον μάρτυρα να ισχυρίζεται περαιτέρω ότι δεν είχαν προβλήματα με οποιονδήποτε από αυτούς. Δεν αρνήθηκε ότι είχαν και προγενέστερα συνεργασία με την κα Ψωμά την οποία είχαν γνωρίσει περίπου το
Ο μάρτυς προσπάθησε να εξηγήσει καταγραφές στο Τεκμ. 1 και τι συμβόλιζαν κάποιες από αυτές εξηγώντας όσες από αυτές μπορούσε, κάποιες από τις οποίες ήταν δικές του σημειώσεις και κάποιες ενδεχομένως της επιμετρητού της εναγομένης. Ο μάρτυς εξέφρασε τη θέση ότι δεν είχαν λογαριαστεί με την εναγομένη για την Α΄ Φάση του έργου όταν αυτή είχε τελειώσει καθώς άρχισαν ταυτόχρονα και την ανέγερση της Β΄ Φάσης του έργου γι' αυτό και λογαριάστηκαν στο τέλος των δύο φάσεων. Εξήγησε ότι στο Τεκμ. 1 σημειώθηκαν οι εργασίες που δεν είχαν γίνει ενώ οι έξτρα εργασίες επιμετρήθηκαν επί τόπου από την επιμετρητή της εναγομένης οι οποίες μπορούν να επιμετρηθούν ακόμα και σήμερα. Το γεγονός ότι δεν γινόταν αλληλοενημέρωση γραπτώς γι' αυτές τις εργασίες, το απέδωσε στις φιλικές και οικογενειακές σχέσεις που είχαν με τον κ. Μελέκκη και καθώς δεν ανέμεναν να κατέληγαν να επιλύσουν τις διαφορές τους στο Δικαστήριο. Αρνήθηκε υποβολή ότι εκμεταλλεύτηκε τη φιλία του κ. Μελέκκη διεκδικώντας τώρα χρήματα που δεν δικαιούται αλλά ανάφερε χαρακτηριστικά ότι διεκδικεί τους κόπους τους. Αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες έξτρα εργασίες οι οποίες όμως όπως ανέφερε ήταν δουλειά του μηχανικού να τις προσδιορίσει επ' ακριβώς. Σημαντική ήταν η αναφορά του μάρτυρος ότι όταν είχαν ολοκληρωθεί και οι δύο φάσεις του έργου όταν ο κ. Μελέκκης του είχε ζητήσει εξοφλητικές αποδείξεις για δικούς του λόγους (για σκοπούς τράπεζας όπως του είχε πει) και να παρέμενε το συμφωνηθέν ποσό των έξτρα εργασιών για να καταβαλλόταν μεταγενέστερα. Αυτή ήταν και η τελική συμφωνία που είχαν κάνει και αυτή είναι η αλήθεια σε σχέση με το υπόλοιπο οφειλόμενο. Η μαρτυρία του μάρτυρος περιστράφηκε με περισσή λεπτομέρεια, εφόσον ρωτήθηκε, για κάθε αριθμό και σημείο ακόμα και τους χρωματισμούς των σημειώσεων επί του Τεκμ.1, αν ήταν δηλαδή με πορτοκαλί χρώμα με πένα ή μολύβι ή υπήρχαν σβησίματα με στυλό ή άλλως πως και ποια η σημασία καθεμιάς από αυτές. Όπου μπορούσε να δώσει κάποια εξήγηση το έκαμνε με προθυμία, διαφορετικά παραδεχόταν με ευθύτητα ότι δεν θυμόταν λεπτομέρειες ή αν όλες οι σημειώσεις που αναγράφονται σε αυτό αποδίδουν ακριβή στοιχεία και είναι ορθές. Σημασία για τον ίδιο ήταν ότι όλα αυτά δεν αλλάζουν την γενικότερη εικόνα και το αποτέλεσμα των μετρήσεων και υπολογισμών που είχαν γίνει. Ανέφερε ότι οι όποιες επί πλέον εργασίες έγιναν, αυτές έγιναν με υπόδειξη και έγκριση του μηχανικού του έργου και του ιδιοκτήτη. Αυτές είχαν κοστολογηθεί από τους μηχανικούς του έργου στις Λ.Κ.66.000= και την 1.07.2009 όταν λογαριάστηκαν και συμπεριέλαβαν και το υπόλοιπο των συμβολαίων Λ.Κ.57.000 το συνολικό ποσό ανήλθε στο ποσό των Λ.Κ.123.000= με συμφωνηθέν τελικό ποσό αυτό των Λ.Κ.85.000= πλέον Φ.Π.Α. και παρέμενε επίσης υπόλοιπο Λ.Κ.3.000 πλέον Φ.Π.Α. από τα δύο συμβόλαια. Αυτά αναγράφονται στο σημείωμα που κρατούσε κατά τη συνάντηση που είναι το Τεκμ.
Στην συνάντηση εκείνη, ανέφερε, παρευρίσκονταν ο ίδιος και ο συνέταιρος του κ. Φιλίππου, ο κ. Μελέκκης και οι πολιτικοί μηχανικοί κ. Χρίστου και κ. Καραμιχάλης ο οποίος κρατούσε και αυτός σημειώσεις που είναι το Τεκμ.
Ο μάρτυς ανέφερε ότι δεν θυμόταν να είχε γίνει συνάντηση στις 31.12.2008 με σκοπό να γεφυρωθούν οι διαφορές τους με την εναγομένη στην παρουσία των πολιτικών μηχανικών του έργου. Εν τέλει ο μάρτυς ανέφερε ότι υιοθετούσε ως υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό από την εναγομένη αυτό των Λ.Κ.82.000=. Η κα Ψωμά (Μ.Ε.2), είναι επιμετρητής ποσοτήτων από το 1990 και διατηρεί γραφείο στο Παραλίμνι από το
Γνώριζε για την εταιρεία του κ. Μελέκκη ο οποίος την είχε επισκεφθεί το 2005 μαζί με τον κ. Καραμιχάλη που είναι πολιτικός μηχανικός στο αρχιτεκτονικό γραφείο των Αφών Θράσου. Σκοπός της επίσκεψης τους ήταν να κοστολογήσει έργο το οποίο αφορούσε την ανέγερση καταστημάτων και γραφείων. Είχαν συμφωνήσει ως αμοιβή της το ποσό των Λ.Κ.3.000= πλέον Φ.Π.Α., ποσό το οποίο μέχρι την ημέρα που κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου δεν είχε εξοφληθεί πλήρως. Της είχαν περιγράψει το έργο που θα ανεγειρόταν σε δύο φάσεις και η ίδια θα επιμετρούσε τις ποσότητες. Είχε συνεργαστεί ξανά με τους πιο πάνω αρχιτέκτονες /πολιτικούς μηχανικούς. Εξήγησε ακριβώς την εργασία στην οποία προβαίνει και πως διενεργεί τους υπολογισμούς της και πως ενήργησε στην προκείμενη περίπτωση. Ανέφερε ότι υπήρχαν αρκετές αλλαγές από τα αρχικά σχέδια όπως είχε πληροφορηθεί είτε από τους εργολάβους είτε από τους αρχιτέκτονες. Αναγνώρισε τα Τεκμ. 1 και 2 και ανέφερε ότι ήταν αυτή που είχε υπολογίσει τις ποσότητες και των δύο φάσεων του έργου. Κάνοντας αναφορά στα Τεκμ. 4 και 5 ανέφερε ότι σε αυτά αναφέρονται οι αφαιρέσεις των επί έλαττον και επί πλέον εργασιών τις οποίες υπολόγισε η ίδια. Είχε υπολογίσει τις επί πλέον εργασίες σε Λ.Κ.110.387 και τις επί έλαττον σε Λ.Κ.21.218 με βάση τις τιμές μονάδας που είχαν οι μηχανικοί οι οποίοι της τις είχαν κοινοποιήσει με σκοπό να προβεί στους υπολογισμούς. Η ίδια δεν είχε καμιά ανάμιξη στην έκδοση των διατακτικών και στις οικονομικές δοσοληψίες των διαδίκων. Παρόλο ότι είχε παρευρεθεί σε κάποιες συναντήσεις των διαδίκων στο κατάστημα του κ. Μελέκκη για συζήτηση των ως άνω εργασιών, εντούτοις δεν ήταν σε θέση να θυμάται λεπτομέρειες. Θυμόταν ότι είχαν φανεί πολλές οι επί πλέον εργασίες στον κ. Μελέκκη και συζητούσαν για κάποια έκπτωση. Τα Τεκμ. 4 και 5 ανέφερε είναι συνεχόμενα έγγραφα. Κατά την αντεξέταση της η κα Ψωμά (M.E.2), ανέφερε ότι όταν ήταν να ετοιμάσει τα Τεκμ. 4 και 5 είχε επισκεφθεί το έργο με τους εργολάβους όπως είχε κάνει και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις. Δεν θυμόταν να είχε δει εκεί στο έργο τον κ. Μελέκκη και δεν θυμόταν να είχε προκληθεί οποιοδήποτε επεισόδιο μαζί του. Θυμόταν ότι όταν έκανε τις επιμετρήσεις τόσο της Α΄ Φάσης όσο και της Β΄ Φάσης είχε υπόψη της και τα αρχιτεκτονικά σχέδια που της τα είχαν δώσει ο αρχιτέκτονας του έργου και είχε δουλέψει πάνω τους. Εξήγησε ότι όταν είχε κληθεί να κοστολογήσει τις επί πλέον και επί έλαττον εργασίες είχε προβεί σε σύγκριση των αρχικών σχεδίων και αυτών που είχαν γίνει αλλαγές. Δεν θυμόταν αν αυτά είχαν σφραγίδα του Δημαρχείου αλλά θυμόταν ότι της τα είχαν πάρει οι αρχιτέκτονες του έργου στο γραφείο της. Σχολιάζοντας το Τεκμ. 4 ανέφερε ότι όταν δόθηκε η προσφορά, οι εργολάβοι έκαναν έκπτωση την οποία και έλαβε υπόψη της κατά τους υπολογισμούς της. Στις επί έλαττον εργασίες εξήγησε ότι πρώτα αφαιρεί τις τιμές του συμβολαίου και ακολούθως αφαιρεί το ποσοστό της έκπτωσης που έκανε ο εργολάβος στον ιδιοκτήτη. Συμφώνησε ότι στις έξτρα εργασίες σύμφωνα με το Τεκμ. 4 που ανέρχονταν στις Λ.Κ.24.000= δεν έλαβε υπόψη την έκπτωση και αυτό ήταν λάθος. Σε υπόδειξη του Τεκμ. 5 που αφορούσε τη Β΄ Φάση του έργου όπου είχε υπολογίσει τις επί πλέον εργασίες στο ποσό των Λ.Κ.110.000= παραδέχθηκε και πάλι ότι δεν φαινόταν να είχε αφαιρεθεί η έκπτωση. Στη συνέχεια όμως εξήγησε ότι εννοούσε ότι για τις επιπλέον εργασίες δεν είναι υπόχρεος ο εργολάβος να χρεώσει τις τιμές με την έκπτωση. Ο κ. Φιλίππου (Μ.Ε.3), είναι επίσης διευθυντής και μέτοχος της ενάγουσας. Η Γραπτή του Δήλωση σημειώθηκε ως Έγγραφο Β. Σε αυτή πέραν των πιο πάνω ιδιοτήτων του ανέφερε ότι γνώριζε το διευθυντή της εναγομένης κ. Μελέκκη και ότι είχε και αυτός συναντήσεις μαζί του σε σχέση με αυτή την υπόθεση. Ανέφερε ότι στην τελευταία συνάντηση τους στην παρουσία και των πολιτικών μηχανικών και αφορούσε τις οφειλές της εναγομένης προς την ενάγουσα ο κ. Μελέκκης υποσχέθηκε ότι θα τους κατέβαλλε το συμφωνηθέν ποσό σε ένα μήνα. Όταν πέρασε ο μήνας είχαν μεταβεί με τον κ. Ευαγόρου και συνάντησαν τον κ. Μελέκκη ο οποίος τους ανέφερε ότι δεν είχε κανονιστεί με τα χρήματα και ζήτησε περαιτέρω χρόνο. Όταν πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα ξαναπήγαν και τότε ο κ. Μελέκκης άρχισε να τους καλοπιάνει και να ζητά περαιτέρω μειώσεις. Περιγράφοντας τη σκηνή με γλαφυρό τρόπο, ανέφερε ότι ο κ. Μελέκκης αγκάλιασε τον κ. Ευαγόρου και του είπε τη φράση: «φίλε μου να τα βρούμε.» και άλλα παρόμοια, οπότε ο κ. Ευαγόρου αποτραβήχθηκε και έφυγαν λέγοντας του: «Έτσι φιλίες να μου λείπουν». Όταν είχαν περάσει μια - δυο βδομάδες επικοινώνησε μαζί του ο κ. Μελέκκης και τον κάλεσε στο σπίτι του για καφέ και για να μιλήσουν. Θυμόταν ότι ήταν ημέρα Τετάρτη και όταν πήγε τον είχε ρωτήσει τι κάνει ο συνέταιρος μου και μετά του είπε ότι μίλησε με την κα Ψωμά και αποφάσισε να δώσει Λ.Κ.50.000= και να ξοφλήσουν. Του απάντησε πως δεν δέχονταν και έφυγε. Τότε τον φώναξε και του είπε να περιμένει για να του δώσει ένα ¨ραβασάκι¨ όπως του είπε για να το δώσει στον κ. Ευαγόρου. Του είχε δώσει ένα χαρτί το Τεκμ. 14, το οποίο και έδωσε στον κ. Ευαγόρου. Αργότερα τον είχε πάρει τηλέφωνο ο κ. Μελέκκης και του είπε να αποσυρθεί από την υπόθεση καθώς ήταν καλό παιδί και να μη μπλεχτεί με τα Δικαστήρια. Στη συνέχεια του έκανε άλλη πρόταση για Λ.Κ.75.000= για να κλείσουν. Η απάντηση του ήταν ότι θα τα έλεγαν στο Δικαστήριο και ο κ. Μελέκκης τότε του είπε τη φράση: «Δεν θα πιάσετε μπακκίρα με το Δικαστήριο και θα το δεις». Κατά την αντεξέταση του κ. Φιλίππου (Μ.Ε.3), διαφάνηκε ότι αυτός δεν γνώριζε λεπτομέρειες για τις δοσοληψίες με την εναγομένη ή και με άλλους πελάτες εφόσον αυτός ασχολείτο αποκλειστικά με τα τεχνικά ζητήματα της εταιρείας και με τα λογιστικά και άλλα ζητήματα της εταιρείας ασχολείτο ο κ. Ευαγόρου. Ουδέποτε άκουσε τον κ. Μελέκκη να ισχυρίζεται ενώπιον τους ότι είχε εξοφλήσει, τουναντίον στις επισκέψεις τους παραδεχόταν ότι χρωστούσε αλλά ζητούσε πίστωση χρόνου. Το περιεχόμενο του Τεκμ. 14 δεν το είχε συζητήσει με τον συνέταιρο του τον κ. Ευαγόρου και δεν γνώριζε τι νόημα είχε αυτό. Διερωτήθηκε όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι ο κ. Μελέκκης είχε δώσει μετρητά στον κ. Ευαγόρου προς εξόφληση της οφειλής του πως γίνεται να τον καλεί στη συνέχεια και να του προτείνει αρχικά Λ.Κ.50.000= και στη συνέχεια Λ.Κ.75.000= για εξόφληση και δεν αποδέχθηκε τον ισχυρισμό περί εξόφλησης με μετρητά. Ο μάρτυς αρνήθηκε υποβολή ότι η εναγομένη έχει εξοφλήσει ό,τι χρωστούσε. Ο κ. Καραμιχάλης (Μ.Ε.4), είναι πολιτικός μηχανικός και συνέταιρος στο αρχιτεκτονικό γραφείο Αφοί Θράσου και Συνεργάτες από το
Είχε υπόψη του το επίδικο έργο καθώς ήταν οι αρχιτέκτονες - πολιτικοί μηχανικοί του έργου. Ο ίδιος ήταν ο πολιτικός μηχανικός και εκ των επιβλεπόντων μηχανικών του έργου. Την δουλειά τούς την είχε αναθέσει ο κ. Μελέκκης που είναι διευθυντής της εναγομένης εταιρείας. Εξήγησε τη διαδικασία της υπογραφής εγγράφων της εργοδότησης της κας Ψωμά ως επιμετρητή ποσοτήτων η οποία είχε ετοιμάσει το δελτίο ποσοτήτων και συνεργάστηκαν στη συνέχεια μαζί της μέχρι την συμπλήρωση του έργου. Αναφέρθηκε στην προκήρυξη προσφορών για το έργο και στην κατακύρωση του στην ενάγουσα. Εξήγησε περαιτέρω τη διαδικασία που ακολουθείται για τον υπολογισμό των επί πλέον και επί έλαττον εργασιών οι οποίες προκύπτουν λόγω της αλλαγής των σχεδίων κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης των εργασιών. Τέτοιες αλλαγές υπήρξαν και στην προκείμενη περίπτωση. Όταν είχε ολοκληρωθεί το έργο είχαν γίνει κάποιες συναντήσεις μεταξύ του εργολάβου, του ιδιοκτήτη και της επιμετρητού. Αναγνώρισε το Τεκμ. 8 το οποίο έφερε ημερομηνία 31.12.2008 η οποία όμως, όπως ανέφερε, δεν ήταν η τελευταία συνάντηση για να συμφωνηθεί το τελικό οφειλόμενο ποσό. Εξήγησε ότι σύμφωνα με όσα αναγράφηκαν στο Τεκμ. 8 και μετά τους αναγκαίους υπολογισμούς των επί πλέον και επί έλαττον εργασιών προέκυψε ότι για την Α΄ Φάση παρέμενε υπόλοιπο Λ.Κ.7.620= και για τη Β΄ Φάση ποσό Λ.Κ.132.169= Κατάθεσε το πρωτότυπο του Τεκμ. 8 ως Τεκμ. 15 και εξήγησε ότι το σύνολο των δύο συμβολαίων ήταν Λ.Κ.792.789= και η διαφορά τους με το ύψος των συμβολαίων που ήταν Λ.Κ.710.000= ήταν Λ.Κ. 82.789= το οποίο ο ίδιος ονομάζει ως έξτρα εργασίες. Εξήγησε ότι το Τεκμ. 15 είχε καταγραφεί στην παρουσία των ενδιαφερομένων μερών αλλά δεν ήταν ο τελικός λογαριασμός καθώς ακολούθησαν και άλλες πολλές συναντήσεις όπου συνεχίστηκαν οι διαβουλεύσεις των μερών. Σχολιάζοντας το Τεκμ. 9 που ήταν σημειώσεις του εργολάβου, όπως ανέφερε, δέχθηκε ότι την 1.07.2009 είχε γίνει μια τέτοια συνάντηση μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών την οποία θυμόταν. Αντιπαραβάλλοντας τις με τις δικές του σημειώσεις οι οποίες σημειώθηκαν ως Τεκμ. 16 ανέφερε ότι συμφωνούσαν με την κατάληξη για οφειλόμενο υπόλοιπο Λ.Κ.85.000= πλέον Λ.Κ. 3.000= Την ως άνω αναγραφή του την εξήγησε ως ακολούθως: «Στις 2.
είχα πάρει οδηγία και από τα 2 μέρη για την επόμενη συνάντηση να εκδώσω διατακτικά ύψους Λ.Κ.3.000= για πλήρη εξόφληση. Από εκεί και πέρα θα τέλειωνε ο δικός μας ρόλος και το υπόλοιπο θα το διευθετούσαν οι ίδιοι.» Προς τούτο αναγνώρισε τα Τεκμ. 10 και 11 που ήταν τα διατακτικά που εξέδωσαν. Τα ποσά αυτά ήταν χωρίς Φ.Π.Α. και πάνω στα διατακτικά αναγραφόταν ξεχωριστά ο Φ.Π.Α. που ήταν επιπλέον. Εξήγησε ότι εάν υπήρχαν αφαιρέσεις για ελαττωματικές εργασίες αυτές θα είχαν ληφθεί υπόψη πριν την κατάληξη στα πιο πάνω ποσά. Κατά την αντεξέταση του ο κ. Καραμιχάλης (Μ.Ε.4), ανέφερε ότι μετά την έκδοση των τελικών διατακτικών Τεκμ. 10 και 11 δεν τους είχαν ζητήσει να εκδώσουν οποιοδήποτε άλλο πιστοποιητικό και λογικά, όπως ήταν το ερώτημα που του τέθηκε, ανέφερε ότι όλες οι εκκρεμότητες μεταξύ των συμβαλλομένων θα πρέπει να διευθετήθηκαν. Συμφώνησε ότι στα Τεκμ. 4 και 5 φαίνονται οι επί πλέον και οι επί έλαττον εργασίες που έκανε η κα Ψωμά και για τις δύο φάσεις του έργου. Συμφώνησε ότι αν η κα Ψωμά είχε υπολογίσει τις επιπλέον εργασίες χωρίς την έκπτωση ήταν ένας λανθασμένος υπολογισμός. Μετά την έγερση της αγωγής είχε μιλήσει και με τον κ. Μελέκκη και με τον κ. Ευαγόρου με τον ένα να υποστηρίζει ότι έχει πληρώσει και με τον άλλο ότι δεν έχει πληρωθεί. Παρόμοια ο κ. Μελέκκης είχε μιλήσει και με τον κ. Θράσου όπως του είχε αναφέρει ο τελευταίος. Η πέτρα που είχε τοποθετηθεί εξωτερικά, ανέφερε, δεν αποτελούσε μέρος των επίδικων Συμφωνιών και έτσι δεν είχε υπολογιστεί στα πλαίσια των επιμετρήσεων της κας Ψωμά και οι ίδιοι ως πολιτικοί μηχανικοί δεν είχαν να κάνουν με αυτή τη συγκεκριμένη εργασία ούτε και γνωρίζει αν πληρώθηκε το κόστος τοποθέτησης της και πως πληρώθηκε. Σε ερώτηση αν ήταν έξτρα εργασία και κανονικά έπρεπε να ακολουθηθούν οι διαδικασίες του συμβολαίου απάντησε με τη φράση «αυστηρά ομιλούντες ναι». Ο ίδιος δεν γνώριζε αν το υπόλοιπο που είχε παραμείνει μετά που εξέδωσε τα τελικά πιστοποιητικά διευθετήθηκε μεταξύ των μερών. Εκείνο που γνώριζε έκτοτε ήταν ότι ο ένας έλεγε ότι το διευθέτησε ενώ ο άλλος πως όχι. Από ό,τι ήξερε τα διατακτικά που εξέδιδαν κατά τη διάρκεια των εργασιών στο εν λόγω έργο πληρώνονταν στο χρόνο τους. Η κα Μιχαήλ (Μ.Ε.5), εργαζόταν ως λογιστής στην ενάγουσα. Διαχειριζόταν τα λογιστικά βιβλία της και αναγνώρισε όταν της υποδείχθηκαν τα Τεκμ. 6 και 7 και σε αυτά φαινόταν το υπόλοιπο που υπήρχε με την εναγομένη. Φαινόταν ο λογαριασμός με την εναγομένη δηλαδή οι αποδείξεις, οι επιταγές και ποια ποσά πληρώθηκαν από την εναγομένη. Πρόκειται για ποσά χωρίς Φ.Π.Α με Φ.Π.Α και συνολικά, όπως εξήγησε. Ανέφερε ότι όπου δεν φαινόταν αριθμός επιταγής στις πληρωμές θα πρέπει η πληρωμή να έγινε σε μετρητά. Η μάρτυς αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στις πληρωμές που έγιναν για τις δύο φάσεις του έργου. Δεν ήταν όμως σε θέση να αναφέρει οτιδήποτε για την πληρωμή πέτρας και αν γι' αυτή πληρώθηκε το ποσό των Λ.Κ.73.000= καθώς κάτι τέτοιο δεν φαινόταν στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας. Ο κ. Μελέκκης (Μ.Υ.1), είναι όπως καταγράφει στην Γραπτή Δήλωση του, η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Γ, ο κύριος μέτοχος και διευθυντής της εναγομένης. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της Υπεράσπισής του και δήλωσε ότι απορρίπτει αυτό της Έκθεσης Απαιτήσεως όπως και όσα εξέθεσαν οι μάρτυρες που κατέθεσαν για την ενάγουσα τα οποία είναι αντίθετα με όσα ο ίδιος θα κατέθετε. Ανέφερε ότι ο διευθυντής της ενάγουσας κ. Ευαγόρου ήταν φίλος του και ήταν γι' αυτό που επέλεξε την ενάγουσα ως εργολάβο των επίδικων οικοδομών του αλλά και γιατί του την συνέστησε η επιμετρητής ποσοτήτων κα Ψωμά. Ανέφερε ότι δεν γνώριζε αν η κα Ψωμά και η ενάγουσα είχαν μεταξύ τους κάποιες ιδιαίτερες σχέσεις. Υποστήριξε ότι μέχρι το τέλος των οικοδομικών εργασιών δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε διαφορά. Πλήρωνε πάντοτε έγκαιρα όλα τα ενδιάμεσα διατακτικά τα οποία περιλάμβαναν και επί πλέον εργασίες. Οι διαφορές τους, ανέφερε, άρχισαν όταν κάθισαν να λογαριασθούν στο τέλος και των εργασιών της Β΄ Φάσης γιατί του φάνηκαν πολλές οι επί πλέον εργασίες για τις οποίες τον χρέωσαν. Ο μάρτυς ισχυρίστηκε ότι είχε διαπιστώσει ότι οι Σύμβουλοι του, όπως αποκάλεσε την κα Ψωμά και τον κ. Καραμιχάλη διέκειντο φιλικά προς τις θέσεις της ενάγουσας. Παρόλα αυτά δεν τους αντικατέστησε καθώς όποιους και να εύρισκε τα συμφέροντα τους, όπως ανέφερε, δεν θα ταυτίζονταν με τα δικά του αλλά με αυτά της ενάγουσας με την οποία υπέθεσε ότι θα προσδοκούσαν να συνεργαστούν και στο μέλλον σε αντίθεση με τον ίδιο που δεν ήταν της δουλειάς. Θεωρούσε παράλογο μια οικοδομή των Λ.Κ.300.000= να παρουσιάζει επί πλέον εργασίες Λ.Κ.110.387= όπως αναγράφεται στα Τεκμ. 8 και 15 και οι ως άνω προσπαθούσαν να τις αιτιολογήσουν. Επεσήμανε την παραδοχή της κας Ψωμά κατά την αντεξέταση της ότι υπολόγιζε τις τιμές μονάδος με αυτές της προσφοράς που είχε κάνει η ενάγουσα και όχι με τις τιμές του συμβολαίου που είχαν υπογράψει, οι οποίες ήταν πολύ κατώτερες των τιμών της προσφοράς. Παραδέχθηκε ο μάρτυς ότι κατά τη συνάντηση της 30.06.2009 (όπως διευκρινίστηκε και όχι 31.06) στην παρουσία του κ. Καραμιχάλη είχε συμφωνηθεί να κατέβαλλε η εναγομένη το συνολικό ποσό των Λ.Κ.88.000= για πλήρη εξόφληση. Απέδωσε στον κ. Ευαγόρου (Μ.Ε.1), την επιθυμία να δοθεί το ποσό των Λ.Κ.85.000= μετρητά και χωρίς αποδείξεις για αποφυγή της πληρωμής φόρου. Γι' αυτό και εκδόθηκαν τα δύο τελικά διατακτικά των Λ.Κ.3.000= πλέον Φ.Π.Α. για πλήρη εξόφληση. Ισχυρίστηκε ότι είχε αποδεχθεί να πληρώσει το ποσό των Λ.Κ.85.000= περίπου €145.000= κρυφά και χωρίς αποδείξεις καθώς τον συνέφερε και τον ίδιο που δεν θα κατέβαλλε Φ.Π.Α. και καθότι παρόμοιες συναλλαγές είχε με την ενάγουσα, καταβολής δηλαδή μετρητών και χωρίς αποδείξεις όπως επιπρόσθετα είχαν κάνει και σε σχέση με την τοποθέτηση πέτρας την οποία είχε φέρει από τη Συρία και για την οποία τους είχαν χρεώσει με το ποσό των Λ.Κ.73.000= το οποίο κατέβαλε σε μετρητά χωρίς απόδειξη. Ισχυρίστηκε ότι εκτός από το ποσό που αναφέρεται στα δύο τελευταία διατακτικά (Τεκμ. 11 και 12), το οποίο κατέβαλε με επιταγές, είχε καταβάλει το ποσό των Λ.Κ.85.000= μετά την έκδοση των διατακτικών στον κ Ευαγόρου σε δύο δόσεις σε μετρητά. Υπέθεσε από τις μετέπειτα ενοχλήσεις που δεχόταν από τον κ. Φιλίππου ότι ο κ. Ευαγόρου δεν του είχε αποδώσει το μερίδιο που του αναλογούσε στο πιο πάνω ποσό και στην προσπάθεια του να αποκαλύψει αυτό το γεγονός είχε δώσει στον τελευταίο το ¨ραβασάκι¨ (Τεκμ. 14), όπου αναγραφόταν η φράση: «πέτρα πληρωμένη Λ.Κ.73.000» για να το δώσει στον κ. Ευαγόρου για να «στραφεί στην ορθή κατεύθυνση και να μην με κυνηγά εμένα» όπως ανέφερε. Στη συνέχεια της δήλωσης του ο μάρτυς αναφέρεται για το πώς αντέδρασε όταν με έκπληξη του έλαβε την αγωγή και τέλος αναφέρθηκε στη Γραπτή του Δήλωση στο τι είχε δικογραφηθεί στην Υπεράσπιση του και ότι το ποσό των Λ.Κ.85.000= για το οποίο ο κ. Ευαγόρου ισχυρίστηκε ότι ήταν επί πλέον εργασίες δεν είναι η αλήθεια αλλά ότι σε αυτό το ποσό συμπεριλαμβάνονταν τόσο βασικές εργασίες των δύο φάσεων όσο και πρόσθετες εργασίες και ήταν για εξόφληση παντός υπολοίπου. Αρνήθηκε τον ισχυρισμό του κ. Ευαγόρου (Μ.Ε.1), ότι του είχε δώσει τις εξοφλητικές αποδείξεις για να τον διευκολύνει με την τράπεζα του και ισχυρίστηκε ότι αυτές ήταν γνήσιες γιατί τους είχε εξοφλήσει. Ισχυρίστηκε τέλος, ότι προέκυψε από τη μαρτυρία ότι υπήρξε λανθασμένος υπολογισμός τον ποσών που κατέβαλε και ότι είχε πληρώσει πράγματι Λ.Κ.675.964= και όχι Λ.Κ.653.000=όπως αναγράφεται στο Τεκμ. 9 και κατά συνέπεια είχε καταβάλει επιπλέον τον ποσό των Λ.Κ.22.964= Επίσης από το ποσό των Λ.Κ.66.000= που κατέβαλε ως πρόσθετες εργασίες θα πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό των Λ.Κ.27.879= που χρεώθηκε αδικαιολόγητα σύμφωνα με την κοστολόγηση της κας Ψωμά που κατέγραψε στα Τεκμ. 4 και 5, την οποία υπολόγισε σε τιμές προσφοράς και όχι του συμβολαίου όπως επιβεβαίωσε και ο κ. Καραμιχάλης. Εισηγήθηκε δε ότι παρά τη μη δικογράφηση Ανταπαίτησης το Δικαστήριο θα μπορούσε να επιτρέψει την τροποποίηση του δικογράφου της Υπεράσπισης πριν εκδοθεί η απόφαση και να συμπεριληφθεί ως Ανταπαίτηση το πιο πάνω ποσό για να αποφευχθούν μελλοντικές δικαστικές διαδικασίες. Για τούτο και ζητεί όπως εκδοθεί τελικά απόφαση υπέρ του για το ποσό των Λ.Κ.50.843= ήτοι €86.870= . Ο κ. Μελέκκης (Μ.Υ1), κατά την αντεξέταση του επέμεινε ότι για τον ίδιο δεν υφίσταται οποιοδήποτε υπόλοιπο και έχει εξοφλήσει τις υποχρεώσεις του έναντι της ενάγουσας μετά που είχαν λογαριαστεί. Είχε δε εξοφλήσει το υπόλοιπο των Λ.Κ.85.000= που προέκυψε ως υπόλοιπο. Παραδέχθηκε ότι ήταν ο ίδιος που είχε επιλέξει την κα Ψωμά ως επιμετρητή μεταξύ άλλων που υπήρχαν και με σύσταση του κ. Ευαγόρου σε αντίθεση με όσα είχε αναφέρει κατά την κυρίως εξέταση του και καταγράψει στην Γραπτή του Δήλωση. Ισχυρίστηκε ότι η κα Ψωμά όσες δουλειές αναλάβει συστήνει την ενάγουσα ως εργολάβο. Ισχυρίστηκε ότι έχει εξοφλήσει την κα Ψωμά παρά τα όσα η ίδια υποστήριξε στο Δικαστήριο. Σε υπόδειξη στον μάρτυρα ότι η κα Ψωμά όταν αφαιρούσε τις επί έλαττον εργασίες υπολόγιζε την τιμή μονάδας τους όπως ήταν στο συμβόλαιο και όταν υπολόγισε τις πρόσθετες εργασίες ήταν οι τιμές μονάδος της προσφοράς καθώς δεν συμπεριλαμβάνονταν στο συμβόλαιο, παρενέβη ο κ. Πιττάτζης και υπό μορφή δήλωσης ανέφερε ότι αποδέχεται ότι έτσι έγινε ο υπολογισμός από την κα Ψωμά και ότι είναι πλέον ζήτημα νομικό και ερμηνείας αν ενήργησε ορθά. Ο μάρτυς παραδέχθηκε ότι είχαν συμφωνήσει κατά τη συνάντηση της 1.07.2009 ότι παρέμενε υπόλοιπο Λ.Κ.88.000= και ότι αυτό το ποσό ήταν χωρίς Φ.Π.Α. και όταν κατέβαλε το ποσό των Λ.Κ.3.000= σε αυτό υπήρχε επιπρόσθετα ο Φ.Π.Α. όπως και στο υπόλοιπο ποσό των Λ.Κ.85.000= το οποίο θα έφερε επιπρόσθετα Φ.Π.Α. Καταγράφω για τη σημαντικότητα αυτών των παραδοχών αυτούσιο το απόσπασμα από τα πρακτικά(σελ. 21): «Ε. Και βάσει αυτής της συνάντησης, με βάση αυτήν την συνάντηση, συμφωνήθηκε να πληρώσετε σύνολο 88.000 όπως λέτε στο Τεκμήριο 16 ο κύριος Καραμιχάλης που είναι δικά του πρακτικά, 85.000 λίρες, σύν 3.000 λίρες και όπως μας εξήγησε ο κύριος Καραμιχάλης, αυτά ήταν χωρίς το Φ.Π.Α. Δηλαδή θα έπρεπε να πληρωθεί επιπρόσθετα και το Φ.Π.Α. συμφωνείτε; Α. Ναι. Ε. Όσον αφορά τις 3.000 σύν Φ.Π.Α., βγήκαν και τα σχετικά τιμολόγια και οι αποδείξεις οι εξοφλητικές, οι οποίες είναι ενώπιον του Δικαστηρίου. Συμφωνούμε; Α. Μάλιστα.» Ο μάρτυς παραδέχθηκε στη συνέχεια το περιεχόμενο των Τεκμ. 9 και 16 ότι ανταποκρίνεται στην αλήθεια κάτι που δηλώθηκε και από τον δικηγόρο του. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του όταν ρωτήθηκε πόσες φορές είχε δώσει μετρητά λεφτά στην ενάγουσα όπως ισχυρίστηκε στην γραπτή του δήλωση ότι τάχα είχε δώσει πολλές φορές μετρητά, διευκρίνισε στο τέλος ότι εννοούσε τα ποσά που είχε δώσει προς εξόφληση των Λ.Κ.85.000= σύνολο €141.500= και απάντησε συγκεκριμένα: «Α. Το είπα ξεκάθαρα και μην με ξαναρωτήσετε. Τούτες οι 2 περιπτώσεις, εν εκείνες που έδωκα μετρητά του Κούλλη, για να κλείσει το θέμα, να κλείσει η υποχρέωση μου απέναντι στον Κούλλη και μετά ήταν οι 3.
Για τις 2 απλά περιπτώσεις που ήταν σε 2 διαφορετικά τιμολόγια, φάση Α, φάση Β.» Ο μάρτυς αρνήθηκε υποβολή ότι την πέτρα την είχαν τοποθετήσει Τουρκοκύπριοι τους οποίους του τους είχε συστήσει ο κ. Ευαγόρου και σε αυτούς είναι που πλήρωσε σε μετρητά τις Λ.Κ.73.000 Ο μάρτυς διαφοροποιήθηκε κατά την αντεξέταση του σε σχέση με το «ραβασάκι» όπου αναγραφόταν το ποσό των Λ.Κ.73.000= και υπό ποιες συνθήκες το είχε δώσει στον κ. Φιλίππου και ήταν ασαφής και αόριστος στις απαντήσεις που έδωσε σε σχέση με αυτό επαναλαμβάνοντας τις λέξεις ότι «δεν θυμόταν» ή χρησιμοποιώντας λέξεις όπως «μπορεί» ή «δεν ξέρω» χωρίς να τοποθετηθεί θετικά επ' αυτού. Ο μάρτυς στη σελ. 37 των πρακτικών εξηγεί ως εξής τον λόγο που έδωσε το «ραβασάκι»: «Α. Η αυτή του Στομή, ήταν να διευκρινιστεί αν πληρώθηκε η πέτρα. Ξεκάθαρο». Ο κ. Μονογιός (Μ.Υ.2), κατάθεσε τη Γραπτή του Δήλωση η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Δ. Ανέφερε ότι από το 1976 ασκεί το επάγγελμα του επιμετρητή ποσοτήτων στην οικοδομική βιομηχανία αποκτώντας έτσι μεγάλη εμπειρία ακόμα και σε διαφορές που απασχόλησαν τα Δικαστήρια. Αντικείμενο της εργασίας του, όπως εξήγησε, είναι ο υπολογισμός σε σχέση με τα κόστη των υλικών και των εργατικών σε μια οικοδομή είτε κατά την ανέγερση της είτε και μετά την αποπεράτωση της αφού θα είχε στη διάθεση του τα αναγκαία στοιχεία. Με οδηγίες του συνηγόρου της εναγομένης προέβη σε μελέτη του επίδικου οικοδομικού έργου και προς τούτο μελέτησε τα Τεκμ. 4 και
Διαπίστωσε ότι η κα Ψωμά (Μ.Ε.2), χρέωνε για τις επί πλέον εργασίες τον ιδιοκτήτη με βάση τις τιμές της προσφοράς και όχι με βάση τις τιμές του συμβολαίου που ήταν ψηλότερες. Σύμφωνα όμως με το Τεκμ. 3 παρ. 4 η χρέωση των επί πλέον εργασιών θα έπρεπε να υπολογιζόταν στις τιμές του συμβολαίου. Σχολιάζοντας το Τεκμ. 4 σελ. 2/28 έως 2/31 ανέφερε ότι η κα Ψωμά καταλήγει ότι οι επί έλαττον εργασίες της Α΄ Φάσης είναι Λ.Κ.36.057 (εκτός της έκπτωσης) και στην επόμενη γραμμή γράφει Λ.Κ.30.800 (σύνολο αφαιρέσεων μετά την έκπτωση). Στο Τεκμ. 8 όμως μεταφέρθηκε για τις επί έλαττον εργασίες το ποσό των Λ.Κ.30.800 που ήταν στη βάση των τιμών συμβολαίου και όχι της προσφοράς. Η διαφορά αυτή ανέρχεται στις Λ.Κ.5.257 και σε ποσοστό 14.5% μεγαλύτερο. Στις προσθέσεις του Τεκμ. 4 της Α΄ Φάσης σελ. 2/31 καταγράφει το ποσό των χρεώσεων Λ.Κ.24.460 με βάση τις τιμές προσφοράς. Δηλαδή εδώ ζημιώνει τον ιδιοκτήτη με ποσό Λ.Κ.3.540,00 στη βάση της υπερχρέωσης του 14,5%. Στη σελ. 2/55 του Τεκμ. 5 για τη Β' Φάση η κα Ψωμά καταγράφει €110.387,38σ. σαν πρόσθετες εργασίες. Με δεδομένη την υπερχρέωση που έκαμνε όπως ήταν η μαρτυρία της και όπως προκύπτει από το Τεκμ. 4 σελ. 2/31 υπερχρέωσε τον ιδιοκτήτη με ποσό Λ.Κ.16.006 ήτοι Λ.Κ.110.387,38 Χ14.5% = Λ.Κ.16.006 για τις πρόσθετες εργασίες της Β΄ Φάσης. Στη Β΄ Φάση το ποσό των πρόσθετων εργασιών Λ.Κ.110.387= θα έπρεπε να ήταν Λ.Κ.94.381 ήτοι κατά 14.5% λιγότερο. Επισημαίνει ότι σε ό,τι αφορά τις επί έλαττον εργασίες ορθά προέβαινε στην αφαίρεση λαμβάνοντας υπόψη τις τιμές του συμβολαίου. Ο μάρτυς κατέληξε με τον υπολογισμό του σε υπερχρέωση της ιδιοκτήτριας για την Α΄ Φάση Λ.Κ.3.540 και Λ.Κ.16.006 για τη Β΄ Φάση ήτοι συνολικά Λ.Κ.19.546= Ο κ. Μονογιός (Μ.Υ.2) ανέφερε κατά την αντεξέταση του ότι δεν είχε επισκεφθεί το έργο. Παραδέχθηκε ότι δεν είχε δει το συμβόλαιο της Α΄ Φάσης αλλά τη μελέτη και ούτε είχε ελέγξει αν ήταν σωστές οι ποσότητες ή όχι. Εξήγησε ότι προέβη στους υπολογισμούς του για τις επί πλέον και επί έλαττον εργασίες από τις αναλύσεις της κας Ψωμά τις οποίες μελέτησε. Εξήγησε ότι η μελέτη του αφορούσε στο πως έγινε η χρέωση για τις επί πλέον εργασίες και η αφαίρεση για τις επί έλαττον εργασίες. Η αντεξέταση του περιστράφηκε γύρω από χρεώσεις που φαίνονταν σε όρους του συμβολαίου Τεκμ. 3 και 5 για να καταλήξει ότι κατά την άποψη του έπρεπε να χρησιμοποιηθεί κατά τον υπολογισμό η ίδια μεθοδολογία τόσο για τις επί πλέον όσο και για τις επί έλαττον εργασίες. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του μάρτυρος και σε ερώτηση αν είναι σύνηθες ένας επιμετρητής να επισκέπτεται το έργο και να μετρά τη δουλειά αν έγινε σωστά ή όχι ο κ. Πιττάτζης επενέβη λέγοντας τα εξής: «Το αντικείμενο της επίδικης διαφοράς είναι εντελώς διαφορετικό. Δεν είναι ο υπολογισμός ποσοτήτων. Είναι κατά πόσο πληρώθηκε ή δεν πληρώθηκε. Όχι τι συνηθίζεται αυτό το ξέρουμε όλοι». Ο μάρτυς απέρριψε τέλος υποβολή ότι η μαρτυρία του αποσκοπούσε σε βοήθεια της εναγομένης. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών έκαμαν εκτεταμένη αναφορά στις πολυσέλιδες τελικές τους αγορεύσεις στη μαρτυρία που παρατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Σχολίασαν κάθε σημείο το οποίο ενδιαφέρει και το οποίο έχει σημασία, κατά την άποψη τους, και το οποίο θα πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Ως προς το ζήτημα της αξιοπιστίας ο καθένας από την πλευρά του εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να γίνουν πιστευτοί οι δικοί του μάρτυρες προτείνοντας την επιτυχία ο καθένας της πλευράς που εκπροσώπησε. Επιμέρους πτυχές των εισηγήσεων τους για τις οποίες υπήρξε και σχετική παραπομπή σε νομολογία θα με απασχολήσουν στη συνέχεια της απόφασης μου και όπου χρειαστεί θα αναφερθώ σε αυτές όπως και σε άλλη νομολογία και αυθεντίες που είναι σχετικές. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Είχα την ευκαιρία να δω, να ακούσω και να παρακολουθήσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες να καταθέτουν στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης και παρακολούθησα τον τρόπο που αντιδρούσαν και απαντούσαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν. Λαμβάνω υπόψη το καλό μνημονικό τους και γενικά τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρος (βλ. C&A Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου,

(1999)1 Α.Α.Δ. σελ. 1273, στις σελ. 1280 -1281). Έχω περαιτέρω υπόψη τα όσα λέχθηκαν στην Ομήρου v. Δημοκρατίας,

(2001)2 Α.Α.Δ. 506 ότι δηλαδή η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Έλαβα επίσης υπόψη μου όσα λέχθηκαν από τον κ. Ναθαναήλ, Δ . στην υπόθεση Γεώργιος & Σπύρος Τσαπή Λτδ v. Πολυβίου,

(2009)1 (Α) ΑΑΔ σελ. 339 όπου στις σελ. 7 - 9 της απόφασης του ανέφερε τα ακόλουθα σε σχέση με την αξιολόγηση μαρτυρίας: «Η αξιολόγηση μιας μαρτυρίας είναι λεπτό και δύσκολο έργο και το Δικαστήριο θα πρέπει να δίνει πάντοτε επαρκείς λόγους για την αποδοχή ή απόρριψη αυτής, με γνώμονα όχι μόνο την καθ' αυτή εξωτερική εμφάνιση της μαρτυρίας του στο εδώλιο, αλλά και σε συσχετισμό με τα υπόλοιπα στοιχεία της δίκης, είτε αυτά προέρχονται από άλλη ζώσα μαρτυρία, είτε από τεκμήρια. Έχει εξηγηθεί στη Χριστάκη Χρίστου v. Αγαθοκλή Ηροδότου κ.ά Πολ. Έφεση αρ. 15/2007, ημερ. 23.065.08, ότι: " ... πρέπει να αποφεύγονται χαρακτηρισμοί που δυνατό να δίνουν την εντύπωση ότι το Δικαστήριο επηρεάστηκε από τη δική του καθαρά προσωπική άποψη για το χαρακτήρα του διαδίκου, έξω από κάθε μέτρο ορθής, δίκαιης και φλεγματικής αντιμετώπισης της ενώπιον του διαφοράς. Με φειδώ πρέπει να καταγράφεται οτιδήποτε αγγίζει τον παρουσιαζόμενο στη δίκη χαρακτήρα από διάδικο ή μάρτυρα. Η ανθρώπινη εμπειρία διδάσκει ότι ένας ευγενής και ήπιος μάρτυρας, δεν είναι κατ' ανάγκην και ειλικρινής. Και το αντίθετο. Ένας υπερβολικά διαχυτικός ή αναστατωμένος μάρτυρας μπορεί να ορμάται από μια πλειάδα αιτιών, χωρίς να είναι ανειλικρινής". Πιο πρόσφατα ακόμη στην Ανδρέας Γιάγκου Σάντη v. Δέσποινας Χατζηβασιλείου κ.α. Πολ. Έφ. 78/2007, ημερ. 20.03.09, τονίστηκε η αναγκαιότητα ακόμη και στην περίπτωση που μάρτυρας εντυπωσιάζει θετικά το Δικαστήριο, να καταγράφονται οι λόγοι της θετικής αυτής αποκόμισης ώστε να παραμένουν κατά νουν καθ΄ όλη τη διάρκεια του έργου της αξιολόγησης της υπόθεσης, ως ασφαλιστική δικλείδα για τη σφαιρική αντιμετώπιση της αξιολόγησης των διαδίκων και των μαρτύρων τους». Η προσπάθεια μου θα διαλαμβάνει περαιτέρω και τη σύγκριση και αντιπαραβολή μεταξύ τους τις προφορικές μαρτυρίες, τις παραδοχές και αρνήσεις των μαρτύρων σε συσχετισμό με την έγγραφη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου και τη μαρτυρία των ειδικών, την οποία διεξήλθα μετά προσοχής. Τέλος, λαμβάνω υπόψη μου τις επισημάνσεις που έγιναν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων κατά τις τελικές τους αγορεύσεις όπου ανάλυσαν την μαρτυρία με παραπομπή σε αποσπάσματα της και έδωσαν τη δική τους ερμηνεία σε αυτή όπως και τη νομολογία και αυθεντίες στις οποίες με παρέπεμψαν τις οποίες έχω επίσης μελετήσει με προσοχή. Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νουν αισθάνομαι ότι είμαι έτοιμος πλέον για την αξιολόγηση της μαρτυρίας και στην κατάληξη σε ευρήματα αναφορικά με την επίδικη διαφορά. Ο κ. Ευαγόρου (Μ.Ε.1), κρίνω ότι ήταν μάρτυρας της αλήθειας. Ο μάρτυς είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο για το πώς διαδραματίστηκαν τα γεγονότα χωρίς υπεκφυγές και αμφιταλαντεύσεις σε αντίθεση με την στάση που τήρησε ο διευθυντής των εναγομένων κ. Μελέκκης (Μ.Υ.1), όπως θα καταδειχθεί στη συνέχεια κατά την αξιολόγηση της δικής του μαρτυρίας. Κατάθεσε με ειρμό στη σκέψη και ευθυγραμμισμένος με τους ισχυρισμούς της ενάγουσας στην αγωγή της. Κατάθεσε με ευθύ τρόπο, με πειθώ και τεκμηριωμένα έτσι που η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από συνοχή και κρίνεται γενικά ως πειστική. Όλα όσα κατάθεσε βασίζονταν σε έγγραφα τα οποία κατατέθηκαν ως τεκμήρια. Σε κανένα σημείο της αντεξέτασης του δεν υπέπεσε σε αντίφαση ή απέφυγε οποιανδήποτε ερώτηση παρά μόνο έδιδε πειστικές απαντήσεις. Η αντεξέταση του καταπιάστηκε επί παντός επιστητού και με άσχετα με την ουσία της υπόθεσης θέματα. Περιστράφηκε εξαντλητικά στους όρους των συμβολαίων - στην πραγματικότητα ένα Συμβόλαιο μόνο κατατέθηκε - κι αν οι διαδικασίες που προνοούν τα εργοληπτικά συμβόλαια τηρήθηκαν στο ακέραιο ή όχι. Εξετάζοντας τη μαρτυρία του κάτω από το φακό και μεταγενέστερης μαρτυρίας και των δεσμευτικών δηλώσεων για την εναγομένη δήλωση εκ μέρους του συνηγόρου της κυρίως κατά την αντεξέταση του κ. Μελέκκη (Μ.Υ.1)ότι δηλαδή: « .η θέση μας εμάς δικογραφημένα δεν ήταν ότι υπήρξε υπερχρέωση. Η θέση μας είναι ότι εξοφλήσαμε. Πως είναι δυνατόν, να δεχτούμε επιμετρητή να πάει να μετρήσει για να έβρει το ποσό της δουλειάς; Είναι ξεκάθαρη η θέση μας. Γιατί προσπαθεί να τον παραπλανήσει και να πάρει απάντηση αντίθετη με τες καθαρές δικογραφημένες θέσεις μας. Δεν δέχετουν επιμέτρηση, διότι λέει εγώ εξόφλησα. Τι επιμέτρηση να πάω να κάμω;» Και σε σχέση με αυτή τη πτυχή της μαρτυρίας του, λαμβάνοντας υπόψη ότι αρχικά η γραμμή της Υπεράσπισης μέσω του δικογράφου της Υπεράσπισης ήταν ότι εξόφλησε με την πληρωμή των δύο τελευταίων διατακτικών καθιστά τη μαρτυρία του αναμφισβήτητη. Περαιτέρω η μαρτυρία του συνάδει απόλυτα με αυτή των υπόλοιπων μαρτύρων που κατέθεσαν για την πλευρά της ενάγουσας (Ψωμά, Καραμιχάλη και Φιλίππου). Δεν μου διαφεύγει ότι κατά την αντεξέταση του κ. Ευαγόρου (Μ.Ε.1). του υπεβλήθη ότι με την πληρωμή των τελικών διατακτικών συνολικά του ποσού των Λ.Κ.3.000= πλέον ΦΠΑ υπήρξε πλήρης εξόφληση και επίσης ότι ποτέ δεν του υπεβλήθη ότι έλαβε κρυφά χρήματα, ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να απαντήσει. Υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι ουδέποτε υπήρξε συμφωνία για Λ.Κ.85.000= πλέον Φ.Π.Α. για τα έξτρα εργασίες αν και τελικά μετά την προσκομισθείσα μαρτυρία, η γραμμή της Υπεράσπισης και πάλι άλλαξε με τον κ. Μελέκκη να παραδέχεται την ύπαρξη της συμφωνίας της 1.07.2009 και να παραδέχεται μάλιστα ότι τα ποσά που συμφωνήθηκαν θα έφεραν και Φ.Π.Α. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του στην ολότητα της και κρίνω ότι από αυτή μπορώ να εξαγάγω ασφαλή συμπεράσματα ως προς τα αληθή γεγονότα της υπόθεσης. Η κα Ψωμά (Μ.Ε.2), κρίνω ότι ήταν ειλικρινής μάρτυρας. Κατάθεσε με φυσικό τρόπο για όσα ήξερε στο τομέα της αρμοδιότητας της και των καθηκόντων που της είχαν ανατεθεί. Ανέφερε ότι ήταν γνωστή με τον διευθυντή της εναγομένης κ. Μελέκκη όπως και με το γραφείο των Αρχιτεκτόνων - Πολιτικών Μηχανικών Α/φοι Θράσου & Συνεργάτες διαψεύδοντας τον κ Μελέκκη ότι ήταν ο κ. Ευαγόρου που του την σύστησε. Ανέφερε ότι ήταν ο κ. Μελέκκης μαζί με τον κ. Καραμιχάλη που πήγαν μαζί στο γραφείο της και της ανάθεσαν την δουλειά μετά από διαπραγμάτευση της αμοιβής της. Η προσπάθεια της πλευράς της εναγομένης να αμφισβητηθεί η αξιοπιστία της από το γεγονός ότι στο Δικαστήριο την είχε μεταφέρει με το αυτοκίνητο του ο διευθυντής της ενάγουσας, δεν τυγχάνει της επιδοκιμασίας του Δικαστηρίου. Δεν προσδίδω καθόλου σημασία αν ήρθε στο Δικαστήριο με τον πιο πάνω τρόπο, κάτι που θεωρήθηκε ως έγκλημα καθοσιώσεως από πλευράς Υπεράσπισης όπως διαφαίνεται από την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγομένης. Η μάρτυς κλήθηκε να καταθέσει για ό,τι ενέπιπτε στη γνώση της για την υπόθεση από την πλευρά της ενάγουσας και δεν βλέπω που είναι το μεμπτό ότι την μετέφερε γι' αυτό το σκοπό στο Δικαστήριο ο κ. Ευαγόρου όταν η ίδια ανέφερε ότι δεν οδηγούσε σε τέτοια μεγάλη απόσταση από το Παραλίμνι στην Λάρνακα. Εξάλλου για το γεγονός ότι ακόμα δεν είχε εξοφληθεί από την εναγομένη η δική της αμοιβή δεν της υποβλήθηκε κάτι διαφορετικό από την τελευταία και αφέθηκε να περάσει απαρατήρητο από αυτή. Ούτε όμως ως προς αυτό το γεγονός μπορώ να αποδώσω στη μάρτυρα κάποια εμπάθεια προς την εναγομένη, δεν διέκρινα τέτοια ούτε και υπήρξε τέτοια εισήγηση από πλευράς της εναγομένης. Η ειλικρίνεια της δε έφτασε και μέχρι του σημείου να παραδεχθεί ότι είχε κάμει λάθος ως προς τον υπολογισμό των επιπλέον εργασιών λαμβάνοντας υπόψη την τιμή μονάδος της προσφοράς και όχι του συμβολαίου. Συγκεκριμένα σε ερώτηση του κ. Πιττάτζη γιατί δεν έβαλε έκπτωση στις προσθέσεις ενώ στις αφαιρέσεις έβαλε, η μάρτυρας αρχικά ανέφερε ότι μπορεί να έκαμε λάθος αλλά ακολούθως ανέφερε επί λέξει: «Ένα λεπτό, συμπληρώνω στις επί πλέον εργασίες, δεν είναι υποχρεωμένος να κάμει ο Εργολάβος τις τιμές με έκπτωση. Αυτό εννοώ». Η μάρτυς επεξήγησε στο Δικαστήριο τις διαδικασίες που ακολούθησε και την εργασία που έκαμε, αναγνώρισε τα τεκμήρια 1, 2, 3, 4 και 5 και κατέθετε ότι οι κοστολογήσεις και επιμετρήσεις που έκαμε ήταν με βάση τα σχέδια που της έδωσαν οι αρχιτέκτονες και σύμφωνες με ευρήματα της κατά τις επί τόπου επισκέψεις και μετρήσεις της. Επεξήγησε και δικαιολόγησε τα Τεκμ. 4 και 5 που αφορούσαν τις επί πλέον και επί έλαττον εργασίες στις Φάσεις Α και Β αντίστοιχα, αναφέροντας ειδικά για την Β' Φάση ότι είχε αλλάξει πολύ το υπόγειο, υπήρξε πολλή τοιχοποιία με βάση τα διορθωμένα τελικά σχέδια που της έδωσαν οι αρχιτέκτονες. Είχε σουβάδες, δάπεδα που άλλαξαν, ο οπλισμός είχε αλλάξει στο strong room, έγιναν εργασίες αυλής, είχαν γίνει αρκετές δουλειές, είχε 96 επί πλέον εργασίες και μετά εξωτερικές αποχετεύσεις, ανεβάζοντας το σύνολο των προσθέσεων σε Λ.Κ.110.387= και των αφαιρέσεων στις Λ.Κ.21.218=. Στη βάση δε αυτής της μαρτυρίας κρίνω ότι η θέση του κ. Μελέκκη περί υπερβολικών χρεώσεων για επιπλέον εργασίες δεν είχε έρεισμα και γι' αυτό εξάλλου στο τέλος κατέληξαν στην συμφωνία της 1.07.

Η μάρτυς, η οποία σημειώνω ότι ενεργούσε για την πλευρά της εναγόμενης η οποία της είχε αναθέσει αυτήν την αποστολή, δεν είχε κανένα λόγο να μην είναι αντικειμενική και να ενεργεί σε βάρος των συμφερόντων της εναγομένης από την οποία εξάλλου ανέμενε την αμοιβή της. Κατά την Αντεξέταση της επέμεινε ότι έκαμε τις επιμετρήσεις βάσει των σχεδίων που της έδωσαν οι αρχιτέκτονες, ότι υπήρξαν αλλαγές στα αρχικά σχέδια και ότι έκαμε επί τόπου μετρήσεις όπως επιβάλλεται και για τις έξτρα εργασίες ότι είχε υπόψη τα σχέδια και έκαμε σύγκριση των αρχικών και των διορθωμένων και εύρισκε τις διαφορές. Σε κανένα σημείο της αντεξέτασης της δεν διέκρινα ότι η μάρτυς είχε σκοπό ή προσπάθησε να αποκρύψει οτιδήποτε. Κατέθετε με φυσικό τρόπο και ανέδυε ειλικρίνεια. Αποδέχομαι από τη μαρτυρία της τις θέσεις της για τις οποίες ήταν απόλυτη. Ούτως ή άλλως η μαρτυρία της για υπερχρεώσεις δεν έχει οποιαδήποτε αξία εφόσον δεν υπήρξε τέτοια δικογραφημένη υπεράσπιση εκ μέρους της εναγομένης και η ως άνω σχετική δήλωση του κ. Πιττάτζη είναι δεσμευτική για την πλευρά της εναγομένης. Αντίθετα η μόνη δικογραφημένη θέση της εναγομένης, κάτι που δήλωσε και ευθαρσώς ο ευπαίδευτος συνήγορος της είναι ότι εξόφλησε. Μάλιστα αναφέρουν ότι δεν προέβαλαν Ανταπαίτηση (βλ. §11 Έκθεσης Υπεράσπισης) γιατί όλα λήφθηκαν υπόψη (ελαττωματικές ή έλαττον ή πλημμελείς εργασίες) όταν συμφώνησαν για το τελικό ποσό. Ανεξάρτητα αν μετά από την δοθείσα μαρτυρία έκαμαν αίτημα για τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης με προσθήκη Ανταπαίτησης, κάτι που δεν τους επετράπη από το Δικαστήριο να κάνουν, και ανεξάρτητα αν αναγκάστηκε να παραδεχθεί ο κ. Μελέκκης(Μ.Υ.1) τη συμφωνία της 01.07.2009 βάσει της οποίας η εναγομένη όφειλε ακόμη Λ.Κ.85.000 πλέον Φ.Π.Α. παρά το ότι στην Έκθεση Υπεράσπισής της η εναγομένη το αρνείται. Ο κ. Φιλίππου (Μ.Ε.3), επίσης μου προκάλεσε εντύπωση ειλικρινούς μάρτυρος. Η εντύπωση μου αυτή προήλθε αφενός μεν από τον απλοϊκό τρόπο με τον οποίο κατάθεσε και τη συνοχή της μαρτυρίας του αφετέρου δε από τη σύγκριση της μαρτυρίας του με το σύνολο της υπόλοιπης προφορικής και έγγραφης μαρτυρίας. Η συνοχή της μαρτυρίας του και η απόλυτη εκ μέρους του υποστήριξη των θέσεων της ενάγουσας, όπως αυτοί είναι δικογραφημένοι είναι επίσης ενδείξεις της ειλικρίνειας και της πειστικότητας της μαρτυρίας της μαρτυρίας του. Η μαρτυρία του μάρτυρος ήταν απλή ως προς τα γεγονότα που περιέγραψε. Αναφέρθηκε κυρίως στις συναντήσεις που είχε με τον κ. Μελέκκη μετά από την τελική συμφωνία που έγινε στην παρουσία και των πολιτικών μηχανικών αναφορικά με τις οφειλές της εναγομένης προς την ενάγουσα, παρουσιάζοντας τον κ. Μελέκκη να υπόσχεται αρχικά να καταβάλει το συμφωνηθέν υπόλοιπο ποσό σε ένα μήνα. Η περιγραφή των συναντήσεων τους είτε αρχικά μαζί με τον κ. Ευαγόρου ήταν και συνέχεια από μόνος του ήταν γλαφυρή και παραστατική σε σημείο που δεν άφηνε αμφιβολία για την ειλικρίνεια του. Η αντεξέταση του μάρτυρος δεν προκάλεσε οποιοδήποτε ρήγμα στη συνοχή και έδωσε τη δική του εξήγηση για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κυρίως στην προσπάθεια εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης της διαφοράς που προέκυψε, όταν ο κ. Μελέκκης τους πληροφορούσε πλέον ότι δεν θα εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις της η ενάγουσα. Είναι ολοφάνερο ότι ο μάρτυρας κατέθεσε το σημείωμα ¨ραβασάκι¨ που του έδωσε ο κ. Μελέκκης για να το δώσει στον άλλοτε φίλο του Κούλλη Ευαγόρου, όπως του είπε, για να δείξει ότι όντως έγιναν αυτές οι συναντήσεις με σκοπό να τους πληρώσει ο κ. Μελέκκης τα οφειλόμενα. Ήταν δε φανερό πλέον ότι ο κ. Μελέκκης προσπαθούσε να εφεύρει διάφορες δικαιολογίες για να αποφύγει την πληρωμή. Τα αναγραφόμενα στο σημείωμα (Τεκμ. 14) στο γνωστό ¨ραβασάκι¨, καθόλου δεν εκλαμβάνονται ότι αντανακλούν και στην αλήθεια αλλά και εν τέλει κρίνονται άνευ σημασίας εφόσον η μόνη επί της ουσίας αναφορά περί πληρωμής του ποσού των Λ.Κ.73.000= cash δεν αφορούσε έργο που ενέπιπτε στα επίδικα συμβόλαια όπως ανέφερε τόσο η κα Ψωμά (Μ.Ε.2) όσο και ο κ. Καραμιχάλης (Μ.Ε.3) αλλά και η κα Μιχαήλ (Μ.Ε.5) η οποία δεν εντόπισε τέτοια αναφορά στα λογιστικά βιβλία της ενάγουσας. Είναι φανερόν ότι η προσπάθεια με το ¨ραβασάκι¨ αποσκοπούσε στην στήριξη της προσπάθειας του κ. Μελέκκη της στιγμής εκείνης προς αποφυγή των υποχρεώσεων της εναγομένης. Πέραν τούτου καμιά δικογράφηση περί αυτών δεν υπήρξε και ως εκ τούτου καμιά αποδεικτική αξία δεν ενέχουν. Το σήμαινε η φράση ¨πέτρα πληρωμένη cash 73.000" είναι κάτι που αφορούσε το συγκεκριμένο γεγονός και προς τούτο η μαρτυρία ήταν ότι σε καμιά περίπτωση δεν αφορούσε τα επίδικα συμβόλαια όπως κατέθεσαν οι πιο πάνω μάρτυρες. Εδώ σημειώνω ότι παρόλο ότι υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση στον μάρτυρα ότι η εναγομένη εξόφλησε μετά που λογαριάστηκαν και συμφώνησαν την 1.07.2009 το υπόλοιπο υποδεικνύοντας του τις δύο εξοφλητικές αποδείξεις των Λ.Κ.3.000= δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε απόδειξη προβάλλοντας εκ των υστέρων τη θέση περί εξόφλησης διά μετρητών στον κ. Ευαγόρου. Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η προσπάθεια που επιχειρήθηκε από πλευράς του κ. Μελέκκη και της γραμμής που έδωσε στον ευπαίδευτο συνήγορο του για να ενσπείρει τη διχόνοια μεταξύ του μάρτυρος και του συνέταιρου του στην ενάγουσα κ. Ευαγόρου. Θα επανέλθω όμως στο θέμα αυτό και στη συνέχεια εφόσον δεν παρέμεινε αμφιβολία στη σκέψη μου ότι αυτή ήταν η προσπάθεια του όταν εισηγήθηκε ότι δήθεν δόθηκαν μετρητά στον κ. Ευαγόρου ο οποίος τα απέκρυψε από την ενάγουσα και τον ίδιο και τα καρπώθηκε από μόνος του. Διερωτώμαι ένα τέτοιο σοβαρό ζήτημα πως είναι δυνατό να μην το είχε θέσει εξ αρχής και να το αποκαλύπτει μόνο στο σημείο της αντεξέτασης του μάρτυρος, από την άλλη το γνωστό ¨ραβασάκι¨ δεν λέγει τίποτε επί του προκειμένου και ούτε μπορεί να οδηγήσει σε αυτήν την εκ των υστέρων θέση του κ. Μελέκκη. Ο κ. Καραμιχάλης (Μ.Ε.4), συνέταιρος στο αρχιτεκτονικό γραφείο Θράσου και Συνεργάτες από το 1996 και προσωπικά εκ των επιβλεπόντων μηχανικών του έργου είχε διοριστεί από τον κ. Μελέκκη, διευθυντή της εναγομένης. Αναφέρθηκε στη συνεργασία του με την επιμετρητή Ψωμά αναπόφευκτα γιατί η συνεργασία αυτή είναι αναγκαία από την αρχή μέχρι το τέλος του έργου. Κρίνω ότι ο μάρτυς ήταν ειλικρινής και αντικειμενικός. Ήταν μάρτυς της αλήθειας και παρουσίασε τα γεγονότα που αφορούσαν τους διαδίκους και ενέπιπταν στο πεδίο της γνώσης του κατά δίκαιο και επαγγελματικό τρόπο. Το γεγονός ότι κατάθεσε εκ μέρους της ενάγουσας δεν ενέχει κατά την άποψη μου ιδιαίτερη σημασία ως προς την αξιοπιστία του. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι όπως προκύπτει και από το φάκελο της υπόθεσης αυτός κλήθηκε με μαρτυρική κλήση για να προσέλθει και να καταθέσει στο Δικαστήριο ως μάρτυρας και όχι κατ' ανάγκη για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της όπως ήταν η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της στην τελική του αγόρευση αφήνοντας υπονοούμενα και πλήττοντας ως προς αυτό το γεγονός την αντικειμενικότητα του. Ο μάρτυς εξήγησε ότι για να γίνει η καταγραφή των προσθαφαιρέσεων τροφοδότησαν την επιμετρητή με σχέδια και πληροφορίες και τροποποιημένα σχέδια. Οι αλλαγές και προσθήκες έγιναν κατόπιν αιτήματος των ιδιοκτητών και ετοιμάστηκαν αποτυπωτικά σχέδια στα οποία αποτυπώνεται η κατάσταση ως έχει κατασκευαστεί. Στο τέλος του έργου έγινε ο τελικός λογαριασμός κατόπιν συναντήσεων στην παρουσία των συμβαλλομένων μερών και της επιμετρητού. Ανέφερε ότι υπήρξαν απαιτήσεις του εργολάβου σε ότι αφορούσε τις προσθαφαιρέσεις, έγινε αριθμός συναντήσεων κατά τις οποίες έγιναν διάφορες διορθώσεις όπως όταν η τιμολόγηση θεωρήθηκε υπερβολική ή κάποια πράγματα δεν θα εδικαιούτο ο εργολάβος ή όπου υπήρχε αριθμητικό λάθος και μετά από τις συναντήσεις αυτές υπήρξε κατάληξη και συμβιβασμός σε ένα συγκεκριμένο ποσό. Ο μάρτυς αναγνώρισε το Τεκμ. 8 ότι ήταν με δικά του γράμματα και εξήγησε ότι στις 31.12.2008 δεν ήταν η τελική συνάντηση. Δέχομαι τη μαρτυρία του σε σχέση με τους υπολογισμούς που είχαν διενεργηθεί και στην κατάληξη σε συμφωνία καταβολής ποσού €85.000= πλέον £3.000= ποσά που θα έφεραν επιπρόσθετα Φ.Π.Α. 15%. Και εδώ θα μπορούσε ένας μέσος άνθρωπος να σκεφτεί, αν όπως ισχυρίζεται η πλευρά της εναγομένης είχαν συμφωνήσει οι Λ.Κ.85.000= να δοθούν κρυφά, γιατί αναφέρονται σε πληρωμή Φ.Π.Α. 15%. Η κα Μιχαήλ (Μ.Ε.5) λογιστής στην ενάγουσα από το 2011 αναφέρθηκε στα Τεκμ. 6 και 7 όπου φαίνεται το υπόλοιπο, τις αποδείξεις, τις επιταγές, τι είχε καταβάλει η εναγομένη. Υπήρξε διευκρίνιση εκ μέρους της μάρτυρος ότι τα ποσά που δεν αναφέρουν δίπλα τον αριθμό επιταγής ότι μάλλον πληρώθηκαν τοις μετρητοίς (cash), και ότι πληρώνονταν και cash και εξέδιδαν τιμολόγια. Σε σχέση με την διαφορά που φαίνεται μεταξύ του Τεκμηρίου 7 της Έκθεσης Απαίτησης αναφορικά με τις πληρωμές της Β' Φάσης δηλαδή Λ.Κ. 289.964,00 αντί Λ.Κ.267.000= η εξήγηση που έδωσε ήταν ότι η διαφορά μπορεί να πληρώθηκε μετά. Είναι στον σχολιασμό της μαρτυρίας της μάρτυρος αυτής που ο κ. Παπαλλής εισηγείται την τιμιότητα και ευθύτητα που χαρακτήριζε την εκδοχή της ενάγουσας. Παρουσίασαν δηλαδή την τελική πραγματική κατάσταση των οφειλών παρ' ότι στην Έκθεση Απαίτησης το ποσό που αναφέρεται ότι καταβλήθηκε είναι χαμηλότερο. Κατά την αντεξέταση δέχτηκε ότι δεν εργαζόταν στην Εταιρεία όταν έγιναν οι πληρωμές και ότι βρήκε τα στοιχεία στο λογιστήριο. Ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τίποτε για την πέτρα και για Λ.Κ.73.000 σε μετρητά. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της εφόσον κατ' ουσία δεν αμφισβητήθηκαν τα όσα ανέφερε η μάρτυς ενώπιον του Δικαστηρίου. Αντικρίζοντας στο σύνολο της τη μαρτυρία που δόθηκε για την ενάγουσα σε συνδυασμό με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της, κρίνω ότι αυτή ευρίσκεται σε πλήρη αρμονία και απόλυτη ταύτιση πλην της διαφοράς ως προς τις πληρωμές από μέρους της εναγομένης όπου πράγματι διαπιστώνεται μια διαφορά της τάξης των Λ.Κ. 22.964,81σ. όπως εξάλλου ήταν και η παραδοχή του κ. Παπαλλή στην αγόρευση του και η οποία ασφαλώς όπως θα εξηγήσω πιο κάτω δεν μπορεί να παραγνωριστεί στο τελικό αποτέλεσμα της απόφασης μου. Η ως άνω παραδοχή καταδεικνύει εντιμότητα εκ μέρους της πλευράς της ενάγουσας και προσμετρά υπέρ της αντίληψης μου περί της ειλικρίνειας της μαρτυρίας που προσφέρθηκε από πλευράς ενάγουσας. Υπήρξε απόλυτα ταυτισμένη με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της, παρουσίαζε σαφήνεια, συνοχή και πειστικότητα εφόσον αποδεικνυόταν και με έγγραφο υλικό που τέθηκε ενώπιον μου. Όσες επισημάνσεις ή αντιφάσεις υποδείχθηκαν από την υπεράσπιση ήταν αποσπασματικές δεν τυγχάνουν θετικής σύγκλησης και δεν καθιστούν καθόλου ζοφερή τη συνολική εικόνα που η μαρτυρία αυτή παρουσίασε. Η έγγραφη συμφωνία που αφορούσε τη Α΄ Φάση του έργου δεν κατατέθηκε ως τεκμήριο από πλευράς της ενάγουσας, αντιλαμβάνομαι γιατί δεν αμφισβητήθηκε αυτή, μάλιστα γίνεται ρητά αποδεκτή στην υπεράσπιση και επομένως η κατάθεση της ως τεκμηρίου καμιά σημασία δεν ενείχε για την πλευρά της ενάγουσας. Τουναντίον, παρά την επίκληση της από τον κ. Μονογιό (Μ.Υ.2), δεν φρόντισε η υπεράσπιση να την καταθέσει. Ο κ. Μελέκκης (Μ.Υ.1) δεν μου προκάλεσε εντύπωση μάρτυρος της αλήθειας. Υπήρξε σε διάφορα σημεία της μαρτυρίας του υπερβολικός στις τοποθετήσεις του ή Και ανακόλουθος. Ως παράδειγμα θα μπορούσε να ειπωθεί ο ισχυρισμός του ότι η κα Ψωμά και ο κ. Ευαγόρου εν κρυπτώ, προέβηκαν στην επιμέτρηση του έργου, πιάνοντας τους επ' αυτοφόρω και επί τω έργω, κάτι που οι ως άνω αρνήθηκαν στην αντεξέταση τους ισχυριζόμενοι ότι δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Εύλογα όμως γεννιέται το ερώτημα ποια η ανάγκη μιας τέτοιας ενέργειας εκ μέρους τους όταν και οι δύο είχαν λόγο στο έργο, ο ένας ως ο εργολάβος και η άλλη ως η εντεταλμένη εκ μέρους της εναγομένης επιμετρητής του, και επομένως είχαν κάθε δικαίωμα να βρίσκονται εκεί εφόσον δεν τους το είχε απαγορεύσει ο κ. Μελέκκης, τουλάχιστον μέχρι τότε, να προβούν σε αυτή την επιμέτρηση εφόσον επίκειτο συνάντηση για να λογαριαστούν για τις εργασίες που έγιναν ή και που δεν έγιναν. Ως ανακόλουθη μαρτυρία εκ μέρους του για παράδειγμα θα μπορούσα να αναφέρω τα όσα υποστηρίζει στη δήλωση του περί σχέσεων των διευθυντών της ενάγουσας με την κα Ψωμά την οποία ανασκεύασε στη συνέχεια κατά την αντεξέταση του ή ακόμα τον ισχυρισμό του περί εξόφλησης της ενάγουσας η οποία αποδεικνύεται με τα διατακτικά και τα τιμολόγια και στη συνέχεια της παραδοχής του ότι είχαν συμφωνήσει ως υπόλοιπο το ποσό των Λ.Κ.85.000= και μάλιστα με Φ.Π.Α. (βλ. απόσπασμα στη σελ.14 πιο πάνω). Ένας άλλος ισχυρισμός του που επιτείνει την πιο πάνω εντύπωση μου είναι η διαπίστωση του περί συνωμοσίας της κας Ψωμά, του κ. Καραμιχάλη, οι οποίοι τον πρόδωσαν, όπως είπε χαρακτηριστικά με τους διευθυντές της ενάγουσας, αλλά από την άλλη να μην τους απολύει και να μη διορίζει άλλους στη θέση τους. Η δε δικαιολογία που επικαλέστηκε δεν στέκει στη βάσανο της λογικής, ότι τάχα τουλάχιστον για την κα Ψωμά δεν θα μπορούσε να έβρισκε άλλο επιμετρητή εφόσον ο ένας καλύπτει τον άλλο όπως άφησε να νοηθεί. Και αυτά λαμβάνοντας υπόψη ότι στο τέλος παρουσίασε έναν τέτοιο επιμετρητή τον κ. Μονογιό (Μ.Υ.2), για να καταθέσει για την εναγομένη. Τα πιο πάνω μεταξύ άλλων καθιστούν τη μαρτυρία του μη σταθερή, αίολη και έκθετη σε απόρριψη. Προσεκτική ανάγνωση της καταδεικνύει τις συνεχείς αμφιταλαντεύσεις του, χαρακτηριστικό μαρτύρων που θέλουν να κρύψουν την αλήθεια. Η μαρτυρία του βρίσκω ότι έβριθε από αντιφάσεις. Προσπάθεια του χωρίς όμως επιτυχία ήταν να παραποιήσει τα γεγονότα της υπόθεσης και κυρίως αυτά που αφορούσαν την προσπάθεια που καταβλήθηκε για να γεφυρωθούν οι εκατέρωθεν διαφωνίες ως προς το κατά πόσο οφειλόταν ή όχι οποιοδήποτε ποσό μετά την αποπεράτωση του έργου. Μου δημιούργησε την εντύπωση ότι ήταν καθ' όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του σε πλήρη σύγχυση. Παραποιούσε τα γεγονότα προσαρμόζοντας τα κάθε φορά σύμφωνα με τη δική του αντίληψη και λογική προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων της εναγομένης. Θέλησε να παρουσιάσει μια διαφορετική εικόνα από ό,τι η πραγματικότητα χαρακτηρίζει την υπόθεση. Θα αναφερθώ στη συνέχεια σε διάφορα σημεία της μαρτυρίας του τα οποία με οδήγησαν σε αυτή την αντίληψη μου για τη μαρτυρία του: (α) Υποστήριξε ότι τον πρόδωσαν οι συνεργάτες του η κα Ψωμά και ο κ. Καραμιχάλης. Θέλησε να τους παρουσιάσει ότι συνωμότησαν με την ενάγουσα ή τους διευθυντές της για να βλάψουν τα συμφέροντα της εναγομένης. Η κα Ψωμά τέθηκε υπό αμφισβήτηση όταν ισχυρίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι δήθεν την έκοψε εν κρυπτώ να μετρά στο έργο με τον κ. Ευαγόρου, χωρίς να τον ενημερώσουν εκ των προτέρων. Τόσο η κα Ψωμά όσο και ο κ. Ευαγόρου είχαν άγνοια αυτού του περιστατικού και αν είχε πράγματι σημειωθεί οποιοδήποτε επεισόδιο με αφορμή αυτό το γεγονός. Δεν αρνήθηκε η κα Ψωμά ότι μετέβαινε στο έργο και έκαμνε τις ανάλογες αυτοψίες και κυρίως ως προς την καταγραφή των επί πλέον ή επί έλαττον εργασιών. Το ερώτημα δε που προκύπτει είναι πως διαφορετικά θα έκαμνε τη δουλειά που της ανατέθηκε. Ο λόγος όμως που επικαλέστηκε για να μην αναθέσει σε κάποιον τρίτο το έργο που είχε αναθέσει στην κα Ψωμά δεν αντέχει στη λογική όταν διακυβεύονταν τόσο μεγάλα συμφέροντα του. Πόσα θα κόστιζε, αλήθεια, η ανάθεση σε ένα τρίτο επιμετρητή η κοστολόγηση των επί πλέον ή επί έλαττον εργασιών αν του παρέχονταν, όπως και στην κα Ψωμά τα αναγκαία στοιχεία από τους αρχιτέκτονες του έργου; Ποιόν λόγο όμως είχε ο κ. Καραμιχάλης να μην είναι αντικειμενικός; Γιατί δεν ζήτησε την παρέμβαση του κ. Θράσου και αρκέστηκε στην έκφραση μόνο παραπόνου προς αυτόν, χωρίς όμως να επιζητήσει τη δική του παρέμβαση ή μαρτυρία; (β) Όμως σε σχέση με τη θέση του κ. Μελέκκη περί υπερχρεώσεων δεσμευτική είναι η δήλωση του δικηγόρου του, καταγεγραμμένη στο πρακτικό όπως την κατέγραψα πιο πάνω στη σελίδα
Θα συμφωνήσω δε με τον κ. Παπαλλή ότι η πιο πάνω τοποθέτηση, δεσμευτική για την πλευρά της εναγομένης (βλ. Μιχαηλίδης v. Μαυροπούλου

(2002)1 Α.Α.Δ. 1143, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Εταιρεία Τεχνικών Έργων Λτδ

(1993)1 Α.Α.Δ. 94 και Langdale v. Danby [1982] 3 All ER 129 (HL), εμποδίζει την εναγομένη να ισχυρίζεται ότι υπήρξε οποιαδήποτε υπερχρέωση ή πλημμελής εργασία ή κακοτεχνία και/ή οποιαδήποτε απαίτηση από μέρους της. Επομένως επανερχόμενος στο δικόγραφο της Υπεράσπισης της εναγομένης διαπιστώνεται ότι ο μόνος δικογραφημένος ισχυρισμός της ήταν ότι όλες οι υποχρεώσεις και οφειλές της εναγομένης έχουν εξοφληθεί. Η οποιαδήποτε μαρτυρία δόθηκε από τον κ. Μελέκκη πάνω σε αυτά τα ζητήματα κρίνεται ως εκ περισσού και δεν μπορεί παρά να αγνοηθεί, ελλείψει σχετικής δικογράφησης. Η μαρτυρία του κ. Μονογιού (Μ.Υ.2) αποσκοπούσε, όπως δηλώνεται ρητά στην αγόρευση του κ. Πιττάτζη, να αποκαλύψει τις απάτες που έγιναν σε βάρος της εναγομένης και επομένως δεν μπορεί να ενέχει οποιανδήποτε σημασία. Από τη στιγμή που δεν δικογραφήθηκε ότι υπήρξε υπερχρέωση δεν μπορεί να τεθεί στη βάσανο της αξιολόγησης ή να της δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Ούτε και είναι το κατάλληλο σημείο φρονώ, το στάδιο αυτό, για τροποποίηση του δικογράφου της Υπεράσπισης κατά τρόπο που να εισαχθεί Ανταπαίτηση, εισήγηση η οποία απορρίπτεται στη βάση των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μαρτυρία προς υποστήριξη θέσεων που είναι αντιφατικές με άλλες θέσεις που δηλώθηκαν και αυτοανερούμενες από δικογραφημένους ισχυρισμούς. Ως εκ τούτου η μαρτυρία του κ. Μονογιού (Μ.Υ.2) κρίνω ότι δεν πρόσφερε οτιδήποτε στην υπόθεση της εναγομένης και δεν ενέχει οποιαδήποτε αποδεικτική αξία και ως εκ τούτου θα την αγνοήσω. (γ) Ο ισχυρισμός της εναγομένης στην Υπεράσπισή της περί εξόφλησης παρέμεινε χωρίς περιχεόμενο και δεν έχει αποδειχθεί. Οι μόνες αποδείξεις που υπάρχουν είναι για τις Λ.Κ.3.000= πλέον Φ.Π.Α. και καμιά απόδειξη για τις Λ.Κ.85.000= πλέον Φ.Π.Α. έχει προσκομισθεί από πλευράς εναγομένης. Προβλήθηκε βέβαια ο ισχυρισμός ότι συμφωνήθηκε όπως το ποσό αυτό δοθεί κρυφά όπως και δόθηκε σε δύο δόσεις κατ' ισχυρισμόν του στον κ. Ευαγόρου. Ένας τέτοιος όμως ισχυρισμός δεν δικογραφήθηκε έτσι που να έδιδε τη δυνατότητα στην ενάγουσα διά των διευθυντών της να απαντήσει και έτσι η μαρτυρία του κ. Μελέκκη επί τούτου ήταν ασαφής, εκ των υστέρων σκέψη και μη πειστική και ως εκ τούτου απορρίπτεται και επιπλέον ως διαμετρικά αντίθετη με δικογραφημένους ισχυρισμούς. (δ) Ισχυρίστηκε ότι σκοπός του να δοθεί το ποσό των Λ.Κ.85.000= κρυφά (μαύρα λεφτά) όπως τα χαρακτήρισε ήταν για να ωφεληθούν παρανόμως φοροδιαφεύγοντας και οι δύο πλευρές, κάτι που για πρώτη φορά προέβαλε μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του κ. Ευαγόρου στον οποίο δεν υποβλήθηκε αυτός ο ισχυρισμός που τον αφορούσε. Προτού καταθέσω τα ευρήματα μου θα ήθελα να σχολιάσω αυτό που ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγομένης εισηγήθηκε στην τελική του αγόρευση. Ότι η συμφωνία που επήλθε την 1.07.2009, η οποία οδήγησε στην έκδοση των τελικών διατακτικών από τους πολιτικούς μηχανικούς και των σχετικών τιμολογίων από την ενάγουσα για το ποσό των Λ.Κ.3.000= πλέον Φ.Π.Α. και το γεγονός ότι αφέθηκε το ποσό των έξτρα εργασιών (όπως αυτό χαρακτηρίστηκε) των Λ.Κ.85.000 πλέον Φ.Π.Α. συνιστούσε στην ουσία της μια νέα συμφωνία μεταξύ των διευθυντών της ενάγουσας υπό την προσωπική αυτή τη φορά ιδιότητα τους και του κ. Μελέκκη και πάλι υπό την προσωπική του ιδιότητα και επομένως εφόσον η αγωγή αυτή δεν κινήθηκε εκ μέρους τους θα πρέπει να απορριφθεί. Όμως, κάτι τέτοιο δεν αντέχει στη βάσανο της λογικής και αυτό γιατί τα μέρη είχαν συνέλθει για να επιλύσουν μια διαφορά μεταξύ της ενάγουσας και της εναγομένης η οποία συζητείτο για μήνες, τουλάχιστον από την 31.12.2018 χωρίς αποτέλεσμα. Και όταν κατέληξαν στη συμφωνία που αποτυπώθηκε σε δύο διαφορετικά έγγραφα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια (Τεκμ. 9 υπό του κ. Ευαγόρου και 16 υπό του κ. Καραμιχάλη) και αποτύπωναν τα συμφωνηθέντα, δεν μπορεί για μεν τη συμφωνία για την έκδοση των τελικών διατακτικών να ενεργούσαν υπό την αντιπροσωπευτική ιδιότητα τους ως διευθυντές των αντίστοιχων διαδίκων εταιρειών και για το υπόλοιπο να ενεργούσαν υπό την προσωπική τους ιδιότητα. Αν ο κ. Μελέκκης (Μ.Υ.1) εξέλαβε διαφορετικά την παράκληση του να καταβάλει το υπόλοιπο των Λ.Κ.85.000= σε μεταγενέστερο χρόνο, κάτι που αποδέχθηκε η ενάγουσα διά των διευθυντών της, είναι ζήτημα που αφορά τον ίδιο και μόνο όπως και από ποιο ταμείο θα εκταμίευε τα μετρητά, (μαύρα) χρήματα, όπως τα χαρακτήριζε, κάτι όμως που είναι αδιάφορο σε κάθε περίπτωση για την ενάγουσα η οποία δεν επεδίωκε πλην την εξόφληση της οφειλής μαζί με το Φ.Π.Α. όπως αποδέχομαι. Εάν πάλι για τον ίδιο η εν λόγω διευκόλυνση που του έγινε, πέραν των εκπτώσεων που έγιναν, είχε εκληφθεί ότι δεν θα χρεωνόταν γι' αυτό Φ.Π.Α., άρα ήταν μια παράνομη συμφωνία, τότε ποιόν λόγο είχε ο κ. Ευαγόρου να σημειώσει στο Τεκμ. 9 ότι το υπόλοιπο ποσό θα έφερε και Φ.Π.Α. και την ίδια εντύπωση να είχε και ο κ. Καραμιχάλης σύμφωνα με τη μαρτυρία του; Εξάλλου τέτοιοι ισχυρισμοί δεν προβλήθηκαν στο δικόγραφο του και ούτε υποβλήθηκαν στους μάρτυρες της ενάγουσας όταν κατέθεταν για να βλέπαμε την αντίδραση τους. Πρόκειται για εκ των υστέρων σκέψεις οι οποίες προβλήθηκαν αντιφατικά ασφαλώς με άλλον ισχυρισμό του ότι τάχα έδωσε το πιο πάνω ποσό σε μετρητά στον κ. Ευαγόρου κάτι που καθιστά όλη την μαρτυρία του αντιφατική. Σχετικά με τα ως άνω είναι όσα αναφέρθηκαν υπό του έντιμου κ. Ναθαναήλ, Π στην πρόσφατη απόφαση στην Πολ. Έφεση Αρ. 75/2013 Γρηγορίου v. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, ημερ. 28.03.2019 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Όπως είναι σαφώς νομολογημένο, τα δικόγραφα αποτελούν τον άξονα επί του οποίου διεξάγεται η δίκη και παρά το γεγονός ότι αυτά πρέπει να περιέχουν δηλώσεις και ισχυρισμούς κατά συνοπτικό τρόπο όλων των αναγκαίων και ουσιωδών γεγονότων, εν τούτοις στη βάση της Δ.19 θ.13, ο εναγόμενος πρέπει να εγείρει ρητά στη δικογραφία του όλα τα ζητήματα που κατά την άποψη του αποκαλύπτουν ότι η συναλλαγή είναι, μεταξύ άλλων, άκυρη ή ακυρώσιμη καταγράφοντας και τα γεγονότα τα οποία δείχνουν παρανομία οποιασδήποτε μορφής». Στην ίδια πιο πάνω υπόθεση Γρηγορίου v. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ λέχθηκαν και τα ακόλουθα: «Οι αυθεντίες στις οποίες ο εφεσείων αναφέρθηκε στο περίγραμμα του δεν βοηθούν ιδιαίτερα. Αφορούν περισσότερο την αρχή ότι όπου υπάρχουν τα δικογραφημένα γεγονότα και το αναγκαίο υποστηρικτικό πλαίσιο γεγονότων, το Δικαστήριο, εν ανάγκη, στην προσπάθεια του να αποδώσει δικαιοσύνη δύναται να εντάξει την υπόθεση στο ορθό νομικό πλαίσιο και να αποδώσει θεραπεία έστω και αν η απαίτηση δεν εδράζεται στην υπό τις περιστάσεις ορθή νομική αξίωση, (Kennedy Hotels v. Indjirdjian

(1992)1 Α.Α.Δ. 400). Η παροχή σχετικής μαρτυρίας επιτρέπεται εάν όμως ενυπάρχει στο δικόγραφο το γεγονός ακόμη και στη γενικότητα του, (Νικήτα ν. Κ.Ο.Α.

(2003)1 Α.Α.Δ. 344). Στην υπό κρίση υπόθεση δεν ήταν εύλογη η αντίληψη ότι ο εφεσείων εννοούσε με τη δικογραφία του ότι η συμφωνία ενοικιαγοράς είχε τροποποιηθεί σε βαθμό απαλλαγής του ως εγγυητού. Στην Latifundia Properties Ltd v. Ψακή κ.ά.

(2003)1 Α.Α.Δ. 670, τονίστηκε εκ νέου η ανάγκη ορθής δικογράφησης με επανάληψη της αρχής ότι η επίλυση θεμάτων που δεν αποτελούν μέρος της δικογραφίας είναι ανεπίτρεπτη, (Παπακόκκινου ν. Θεοδοσίου

(1991)1 Α.Α.Δ. 379 και Λυσιώτης ν. Αχιλλέως

(1998)1 Α.Α.Δ. 1567). Εκεί ο ισχυρισμός ότι η επιστολή τερματισμού δεν είχε παραληφθεί έγκαιρα ήταν ουσιωδέστατος και θα έπρεπε να περιέχετο σαφώς στην έκθεση υπεράσπισης και δεν καλυπτόταν από τη γενική τοποθέτηση ότι οι ενάγοντες δεν δικαιούνταν να τερματίσουν τη συμφωνία διά επιστολής και/ή καθόλου. Η γενική άρνηση δεν εξυπακούει και θετικούς ισχυρισμούς. Ούτε και θα αναμενόταν η εκ μέρους της εφεσίβλητης υποβολή αίτησης για παροχή λεπτομερειών, (Κουρσουμά ν. Κοσμά

(1991)1 Α.Α.Δ. 973). Ούτε και διατυπώνεται εδώ οποιοδήποτε παράπονο ότι δεν αφέθηκε ο εφεσείων να προωθήσει οποιαδήποτε θέση στη μαρτυρία του ως αποτέλεσμα ενστάσεων προερχομένων από τον τρόπο της γενικότητας των ισχυρισμών ή ορισμένων εξ αυτών στην υπεράσπιση». Τουναντίον όσα ο κ. Μελέκκης ανέφερε, αφού του επιτράπηκε από το Δικαστήριο, παρά την ένσταση που προβλήθηκε περί μη δικογράφησης τους, ερμηνεύοντας το Δικαστήριο κατά τρόπο ευρύ δικογραφημένους ισχυρισμούς της εναγομένης, σύμφωνα πάντοτε με τους αποδεικτικούς κανόνες όπως είχα κρίνει και αιτιολογούνται στις ενδιάμεσες επί τούτου αποφάσεις μου, αυτοί εν τέλει απέληξαν μπούμερανγκ γι' αυτόν και επενεργούν σε βάρος της αξιοπιστίας του, εφόσον θέλησε να προβάλει διαφορετική - αντιφατική θα έλεγα -, εικόνα από όση ανέδυαν τα δικόγραφα του και αντιφατικά με όσα ο ίδιος υποστήριζε σε άλλα μέρη της μαρτυρίας του πλήττοντας κατ' αυτόν τον τρόπο την ίδια την αξιοπιστία του. Περαιτέρω ο κ. Μελέκκης προσπάθησε να ενοχοποιήσει τους ενάγοντες ισχυριζόμενος και καταλογίζοντας τους παρανομία την οποία ουδέποτε η εναγομένη δικογράφησε ή έστω άφησε μια αμυδρή υπόνοια, ώστε να μπορέσουν να αμυνθούν όταν οι διευθυντές της ενάγουσας κατέθεσαν ως μάρτυρες. Σύμφωνα με τη νομολογία μας ισχυρισμοί για παρανομία πρέπει να δικογραφούνται και να αποδεικνύονται. Στην υπόθεση Σενέκκης v. Οργαν. Χρηματοδ. Παγκ.

(2012)1 Α.Α.Δ. 417 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Παρά την απόφαση του δικαστηρίου ότι δεν ήταν δεόντως δικογραφημένος ο ισχυρισμός περί παρανομίας της επίδικης σύμβασης, εντούτοις προχώρησε και εξέτασε τον ισχυρισμό, ακριβώς για να υπάρχει, όπως το έθεσε, και για το θέμα αυτό η απόφαση του σε περίπτωση που εκρίνετο εσφαλμένη η απόφαση του περί δικογράφησης». Στην υπόθεση Πολυξένη Αρκαδίου, δια του Πληρεξουσίου Αντιπροσώπου αυτής Σάββα Αρκαδίου v. PORTO LARA ESTATES LTD,

(2010)1 Α.Α.Δ. 2035 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το ζήτημα της παρανομίας δεν ηγέρθηκε στην υπεράσπιση παρά μόνο στην αγόρευση του συνήγορου της εφεσίβλητης. Έχει αποφασιστεί ότι η υπεράσπιση της παρανομίας θα πρέπει να εγείρεται ρητά στη δικογραφία προς ικανοποίηση και των επιταγών της Δ.19, θ.13. Η ορθή δικογράφηση, όπως αναφέρεται και στο Bullen & Leake & Jocob's: Precedents of Pleadings 12η έκδ. σελ. 1106, επιβάλλει να καταγράφονται ρητά τα γεγονότα που οδηγούν στην παρανομία και να αναδεικνύονται τα δεδομένα εκείνα που καθιστούν το σκοπό παράνομο.» Στην υπόθεση Ξενοφώντος v. Tarek Rajab,

(2014)1(Γ) ΑΑΔ σελ.2005 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Όμως, με δεδομένη την υποχρέωση για δικογράφηση της παρανομίας που οι πρόνοιες της Δ.19, θ.13, επιτάσσουν, άλλως η εξέταση της παρανομίας δεν καθίσταται δυνατή, η υποχρέωση του Δικαστηρίου να εξετάσει αυτεπάγγελτα παρανομία που παρουσιάζεται ενώπιον του περιορίζεται αυστηρά στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η παρανομία προκύπτει έκδηλα, είτε από την ίδια τη σύμβαση, είτε από τα γεγονότα που την περιβάλλουν. Κοντολογίς, η παρανομία για να δικαιολογεί αυτεπάγγελτη εξέταση, πρέπει να είναι πρόδηλα αναγνωρίσιμη, η εξόφθαλμη, χωρίς να χρειάζεται διερεύνηση αντιφατικών γεγονότων. Πρέπει να βοά, άλλως, για σκοπούς εξέτασης της παρανομίας απαραίτητη προϋπόθεση, συνιστά η δικογράφηση της. Βλ.(Χριστόφορου Αθηνοδώρου κ.ά. v. Ανδρέα Κωνσταντίνου

(2000)1 (Α) Α.Α.Δ. 45, Αντιγόνη Χρίστου v. S.D. Clinic Co. Ltd

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 2039 και Πολυξένη Αρκαδίου v. Porto Lara Estates Ltd.

(2010)1(Γ) Α.Α.Δ. 2035). (. . .) κρίνουμε ότι τα δεδομένα της υπό κρίση περίπτωσης, ουδόλως δικαιολογούν την ένταξη της στις περιπτώσεις εκείνες όπου, άνευ ετέρου, αναδύεται έκδηλη παρανομία. Αρκεί επί τούτου πιστεύουμε να επισημάνουμε το γεγονός ότι τα όσα η πλευρά της εφεσείουσας εκλαμβάνει ως δεδομένα για να εξάγει συμπέρασμα παρανομίας, ουδόλως συνιστούν δεδομένα εφόσον η ορθότητα τους τελεί υπό αμφισβήτηση. Εξάλλου, οι απαιτήσεις του εφεσίβλητου δεν εδράζονται επί των συμφωνηθέντων δυνάμει των εγγράφων καταπιστεύματος, ούτε και η τεκμηρίωση τους προϋποθέτει εφαρμογή των εν λόγω συμφωνηθέντων.» Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι οι πρόνοιες της Δ.19 Θ.13 στοχεύουν στο να εμποδίσουν την έγερση κατά την δίκη νέων ζητημάτων που θα καταλάμβαναν τον αντίδικο εξ απροόπτου. Αυτές δε της Δ.19 Θ.14 ότι σε περίπτωση που ο διάδικος στηρίζεται μεταξύ άλλων σε απάτη, θα πρέπει να δίνονται πλήρεις λεπτομέρειες στο δικόγραφο. Το Δικαστήριο εξετάζει και λαμβάνει υπόψη μόνο μαρτυρία ενώπιον του η οποία καλύπτεται από τα δικόγραφα και αγνοεί μαρτυρία που δεν συνάδει με αυτά. Η εισήγηση δε του κ. Πιττάτζη περί λήψης υπόψη της μαρτυρίας του κ. Μονογιού (Μ.Υ.2) για τον υπολογισμό των επί πλέον εργασιών με τιμές της προσφοράς και όχι των συμβολαίων και υπολογισμού τους προς όφελος της εναγομένης, δεν με βρίσκει σύμφωνο καθώς εκτός του ότι εκφεύγει της δικογράφησης δεν είναι ξεκάθαρο και δεν υπάρχει μαρτυρία προς τούτο, τι είχε δηλαδή ληφθεί υπόψη κατά τη συζήτηση της 1.07.2009 για να προβεί η ενάγουσα αρχικά σε έκπτωση Λ.Κ.10.000= και ακολούθως σε περαιτέρω μείωση της απαίτησης της κατά Λ.Κ.28.000= Η μαρτυρία δεν διαφωτίζει τις λεπτομέρειες των συζητήσεων που έγιναν σε εκείνη τη συνάντηση και τι ώθησε την ενάγουσα να προβεί σε τέτοιου μεγέθους έκπτωση πολύ μεγαλύτερη σε κάθε περίπτωση από το ποσό των Λ.Κ.21.263= που ο κ. Μονογιός (Μ.Υ.2), υπολόγισε τη διαφορά και για τις δύο Φάσεις του έργου στον υπολογισμό της κας Ψωμά η οποία ειρήσθω εν παρόδω δεν παρευρισκόταν σε εκείνη τη συνάντηση. ΕΥΡΗΜΑΤΑ: Αποδέχομαι και καθίστανται ευρήματα μου τα ακόλουθα γεγονότα: (α) Η ενάγουσα ως εργολήπτης συνήψε αρχικά συμφωνία ανέγερσης οικοδομικού έργου ιδιοκτησίας της εναγομένης η Α΄ Φάση έναντι συνολικού τιμήματος Λ.Κ.400.000= (€683.440,58σ.) πλέον Φ.Π.Α. ακολούθως με συμφωνία με ημερομηνία 30.11.2006 συμφώνησαν και την ανέγερση της Β΄ Φάσης του έργου έναντι συνολικού τιμήματος Λ.Κ.310.000= (€529.666,45σ.) πλέον Φ.Π.Α. Αρχιτέκτονας και πολιτικός μηχανικός του έργου ήταν το γραφείο Αφοί Θράσου & Συνεργάτες και επιμετρητής ποσοτήτων η κα Ψωμά. (β) Η ενάγουσα σύμφωνα με την κατάσταση λογαριασμού που κατάθεσε ο κ. Ευαγόρου (Τεκμ. 6) η οποία αφορούσε την Α΄ Φάση του έργου κατέβαλε έναντι του ως άνω ποσού το ποσό Λ.Κ.386.000= και επιπλέον το ποσό που αντιστοιχούσε στον Φ.Π.Α. για το ποσό αυτό ήτοι συνολικά το ποσό των Λ.Κ.443.900= και για τη Β΄ Φάση το ποσό των Λ.Κ.289.964,81σ. και επιπλέον το ποσό που αντιστοιχούσε στον Φ.Π.Α. για το ποσό αυτό ήτοι συνολικά το ποσό των Λ.Κ.333.459,55σ. (γ) Προέκυψε από αναμφισβήτητη μαρτυρία ότι το έργο και στις δύο φάσεις του είχε ολοκληρωθεί περί τον Ιούνιο του 2008 και ως εκ τούτου η κα Ψωμά κλήθηκε να προβεί στους σχετικούς υπολογισμούς της για προσθηκοαφαιρέσεις. (δ) Η κα Ψωμά (Μ.Ε.2), ως η αρμόδια επιμετρητής για υπολογισμό των προσθηκοαφαιρέσεων είχε προβεί σε αυτή την εργασία τον Ιούνιο του 2008 (σχετικά είναι το Τεκμ. 4 που φέρει ημερομηνία 2.06.2008 και αφορά την Α΄ Φάση του έργου και το Τεκμ. 5 που φέρει ημερομηνία 25.06.2008 και αφορά τη Β΄ Φάση του έργου. (ε) Είναι δε αναμφισβήτητο γεγονός καθώς καταμαρτυρείται από όλες τις πλευρές ότι στις 31.12.2008 έγινε συνάντηση μεταξύ των διευθυντών της ενάγουσας κ.κ. Ευαγόρου και Φιλίππου από τη μια και των μηχανικών του έργου κ.κ. Καραμιχάλη και εκ μέρους της ιδιοκτήτριας - εναγομένης του κ. Μελέκκη. Το έγγραφο Τεκμ. 8 Τεκμ. 8 (Τεκμ. 15 το πρωτότυπο του) που φέρει τον τίτλο Final Account συντάχθηκε αρμοδίως από τον κ. Καραμιχάλη ως τον πολιτικό μηχανικό του έργου. Είναι δε παραδεκτό ότι παρόλο ότι εκείνη την ημερομηνία είχαν αποτυπωθεί στο ως άνω τεκμήριο από τον κ. Καραμιχάλη τα ποσά που ενδιέφεραν ως προσθηκοαφαιρέσεις που είχε καταγράψει η κα Ψωμά στις δικές τις εκθέσεις (Τεκμ. 4 και 5) τα οποία προέκυπταν ως υπόλοιπο της Α΄ Φάσης το ποσό των Λ.Κ.7.620= και της Β΄ Φάσης Λ.Κ.132.169= φαίνεται ότι δεν έγιναν αποδεκτά από πλευράς της εναγομένης. (στ) Οι διαβουλεύσεις των μερών σύμφωνα με τη μαρτυρία συνεχίστηκαν και την 1.07.2009 έγινε ακόμα μια συνάντηση στην οποία έλαβαν μέρος εκ μέρους της ενάγουσας οι κ.κ. Ευαγόρου και Φιλίππου, εκ μέρους των πολιτικών μηχανικών του έργου οι κ.κ. Καραμιχάλης και Χρίστου και ο κ. Μελέκκης εκ μέρους της εναγομένης. Ο κ. Καραμιχάλης είχε κρατήσει σημειώσεις ως προς τους λογαριασμούς που συζητήθηκαν κατά την εν λόγω συνάντηση τις οποίες αποτύπωσε στο Τεκμ.

Παρόμοια σημειώσεις κράτησε και ο κ. Ευαγόρου σε δικό του έγγραφο το οποίο κατατέθηκε ως Τεκμ.
Σε αυτή τη συνάντηση συμφωνήθηκε το τελικό υπόλοιπο οφειλόμενο από την εναγόμενη ανερχόμενο σε Λ.Κ.85.000= για έξτρα εργασίες πλέον Φ.Π.Α. και επειδή ζητήθηκε από τον κ. Μελέκκη όπως εκδοθούν εξοφλητικά διατακτικά και τιμολόγια για δικούς του σκοπούς συμφωνήθηκε να δοθεί και το ποσό των Λ.Κ.3.000=πλέον Φ.Π.Α. προς εξόφληση των εργασιών τόσο της Α΄ Φάσης όσο και της Β΄ Φάσης. (ζ) Προς τούτο ήταν οι οδηγίες και των δύο μερών προς τον κ. Καραμιχάλη όπως εκδώσει τα τελικά διατακτικά και για τις δύο φάσεις του έργου όπως και έκανε εκδίδοντας τα Τεκμ. 10 και
Η ενάγουσα προς τούτο εξέδωσε στις 27.07.2009 σχετικά εξοφλητικά τιμολόγια τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμ. 12 και
(η) Παρέμεινε οφειλόμενο το ποσό των Λ.Κ.85.000= πλέον Φ.Π.Α. το οποίο δέχομαι ότι τα μέρη είχαν συμφωνήσει ότι θα εξοφλείτο σε μεταγενέστερο στάδιο. (θ) Υπήρξαν διάφορες συναντήσεις μεταγενέστερα προς τον σκοπό της εξόφλησης του ως άνω ποσού με τον κ. Μελέκκη να προτείνει μικρότερα ποσά προς εξόφληση. Στα πλαίσια αυτών των συναντήσεων είχε ενεχυριασθεί στον κ. Φιλίππου (Μ.Ε. 3) σημείωμα το ¨ραβασάκι¨ (Τεκμ.14). Έκτοτε κανένα ποσό δεν καταβλήθηκε έναντι του πιο πάνω ποσού το οποίο διεκδικεί η ενάγουσα. (ι) Αποδεχόμενος σύμφωνα με όσα έχω εξηγήσει πιο πάνω ότι υπήρξε λάθος στον υπολογισμό των ποσών που καταβλήθηκαν από την εναγομένη, όπως αποδεικνύεται από τα Τεκμ. 6 και 7 κάτι που δεν είχε ληφθεί υπόψη από τον κ. Καραμιχάλη (Μ.Ε. 4), και στους σχετικούς υπολογισμούς του που εμφαίνονται στο Τεκμ. 8, κάτι που αποδέχθηκε και η πλευρά της ενάγουσας, βρίσκω ότι θα ήταν δίκαιο όπως το συνολικό ποσό που θα πρέπει να επιδικασθεί προς όφελος της ενάγουσας θα πρέπει να είναι μειωμένο κατά το πιο πάνω ποσό ήτοι στο ποσό των Λ.Κ.62.035,19σ. (ή το αντίστοιχο του σε Ευρώ €105.993,41σ.) πλέον νόμιμο τόκο από την 1.07.2009 μέχρι εξοφλήσεως πλέον Φ.Π.Α. Εξέτασα με προσοχή τις διάφορες πτυχές της υπεράσπισης και ισχυρισμούς που προβλήθηκαν κατά την μαρτυρία της εναγομένης σε αντιπαραβολή μάλιστα και δηλώσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγομένης (δεσμευτικές όπως εξηγήθηκε πιο πάνω σύμφωνα με τη νομολογία μας) και διαπιστώνω πλείστες αντιφάσεις αλλά και μη δικογραφημένους ισχυρισμούς οι οποίοι ασφαλώς και δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Ως τέτοιους ενδεικτικά αναφέρω τον ισχυρισμό περί καταβολής σε μετρητά στον κ. Ευαγόρου του ποσού Λ.Κ.85.000= σε συνδυασμό ότι επρόκειτο για μαύρα (αφορολόγητα δηλαδή) χρήματα σε αντίθεση με ισχυρισμούς ότι με την καταβολή των υπολοίπων των δύο διατακτικών και την έκδοση εξοφλητικών τιμολογίων δεν όφειλε οποιοδήποτε άλλο ποσό. Ούτε και θα μπορούσε να κριθεί αξιόπιστος ο ισχυρισμός της εναγομένης διά του κ. Μελέκκη ότι υπήρξε συμπαιγνία μεταξύ των διευθυντών της ενάγουσας και του κ. Καραμιχάλη και της κας Ψωμά - οι οποίοι τον πρόδωσαν καταχρώμενοι της εμπιστοσύνης με την οποία τους περίβαλλε - Πρόκειται για μαρτυρία που παρέμεινε κενό γράμμα, για σενάρια που φτιάχτηκαν στο μυαλό του κ. Μελέκκη στην απεγνωσμένη προσπάθεια του να απεκδυθεί η εναγομένη των ευθυνών της προς ίδιον ασφαλώς όφελος του. Και διερωτάται κάποιος για πιο λόγο δεν τους απέλυσε όταν διέγνωσε αυτή τη συμπαιγνία τους και εξαπάτηση της εναγομένης; Ο λόγος που επικαλέστηκε ότι δεν άξιζε τον κόπο και ότι δεν θα ήταν εύκολο να εξεύρει άλλον καθώς όλοι συνεργάζονταν μεταξύ τους δεν μπορεί να σταθεί στη λογική. Τουναντίον όπως καταδεικνύει και η συμφωνία της 1.07.2009 η ενάγουσα στην προσπάθεια της να εισπράξει έστω και μειωμένη τα χρωστούμενα υποχώρησε στις αξιώσεις της μειώνοντας τις δραστικά. Τέλος ην επίκληση του εντελώς πρόχειρου σημειώματος που χαρακτηρίστηκε ως ¨ραβασάκι¨ δεν προσέδωσε καμιά αξία στη μαρτυρία του εφόσον το ποσό των Λ.Κ.73.000 cash όπως αναφέρεται σε αυτό αφορούσε τοποθέτηση πέτρας που η επιμετρητής κα Ψωμά ανέφερε ότι δεν φαινόταν στα σχέδια και σε καμιά περίπτωση δεν υπολογίστηκε αυτή ως μέρος των συμβολαίων οι δε Μ.Ε.1 και 3 ανέφεραν ότι επρόκειτο για συμφωνία που συνήψε ο κ. Μελέκκης με Τουρκοκύπριους οι οποίοι την τοποθέτησαν και οι οποίοι πληρώθηκαν για αυτή την εργασία απευθείας. Επομένως δόθηκε μια πειστική εξήγηση γι' αυτό το ζήτημα εκ μέρους των μαρτύρων της ενάγουσας και καμία σχέση δεν έχει με την επίδικη διαφορά. Ως προς το άλλο ζήτημα αυτό του τρόπου υπολογισμού των επί πλέον και επί έλαττον εργασιών από την κα Ψωμά και αν ήταν ορθός πέραν της εξήγησης που η ίδια έδωσε δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε που αφορούσε τις λεπτομέρειες αυτών που είχαν συζητηθεί κατά την 1.07.2009 και τι λήφθηκε υπόψη για να καταλήξουν στη συμφωνία των Λ.Κ.85.000 πλέον Φ.Π.Α. Σημειώνω ότι υπήρξε πέραν της αρχικής έκπτωσης των Λ.Κ.10.000= περαιτέρω μείωση της απαίτησης κατά Λ.Κ.28.000=, ποσό το οποίο υπερβαίνει τα ποσά που υπολόγισε ο κ. Μονογιός ότι λανθασμένα υπολογίστηκαν σε βάρος της εναγομένης από την κα Ψωμά. Σε περιπτώσεις όπου η μαρτυρία δεν καλύπτεται από τα δικόγραφα, αλλά έχει προσαχθεί στο Δικαστήριο υπό την προϋπόθεση ότι κρίνεται αξιόπιστη, το Δικαστήριο δύναται να επιτρέψει στον διάδικο που τον αφορά να τροποποιήσει το δικόγραφο του (βλ. Georghiou and another v. Kyriacou,

(1986)1 C.L.R. 644, Fysko v. Γεωργίου,

(1991)1 A.A.Δ. 1014, Constantin v. Αντωνιάδης

(2004)1(Γ) ΑΑΔ σελ. 1701 και St. Marina Sporting Promotions Ltd v. Dimitrov,

(2004)1(Γ) ΑΑΔ σελ.1663). Η παρούσα περίπτωση είναι κατανοητό ότι δεν εμπίπτει στις πιο πάνω αρχές όπως ήταν αντίθετα η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγομένης περί διαταγής για τροποποίηση έστω σε αυτό το καθυστερημένο στάδιο της υπεράσπισης και προσθήκης ανταπαίτησης, εισήγηση η οποία δεν με βρίσκει σύμφωνο και απορρίπτεται για τον πρωταρχικό λόγο ότι η μαρτυρία της υπεράσπισης κρίθηκε αναξιόπιστη. Τα πιο πάνω έχοντας υπόψη και τις αρχές που προκύπτουν από τις αποφάσεις Stylianou v. Papacleovoulou

(1982)1 C.L.R. 542, Kennedy Hotels Ltd v. Indirdjian

(1992)1 C.L.R. 542 Χρυσάνθου v. Παγκρατίου

(1998)1 Α.Α.Δ. 675 όπως και την Λευκόνικο Χρηματιστηριακή Λτδ v. Χρυστάλλα άλλως Στάλω Χριστοδούλου , ECLI:CY:AD:2016:A364, Πολ. Έφεση Αρ. 6/2011 ημερ. 15.07.2016. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Σε αστικές υποθέσεις, όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους της ενάγουσας, να αποδείξει τους ισχυρισμούς της. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με τη μαρτυρία η οποία κρίνεται αξιόπιστη. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας στην παρούσα υπόθεση έχει παρατεθεί πιο πάνω όπως και τα ευρήματα μου. Δεδομένων αυτών, θεωρώ ότι η ενάγουσα έχει αποδείξει την υπόθεση της εναντίον της εναγομένης με τον περιορισμό ασφαλώς του λάθους υπολογισμού των πληρωμών που έγιναν από την εναγομένη. Καταλήγω να εκδώσω απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της εναγομένης για το ποσό των Λ.Κ.62.035,19σ. (ή το αντίστοιχο του σε Ευρώ €105.993,41σ.) πλέον νόμιμο τόκο από την 1.07.2009 μέχρι εξοφλήσεως πλέον Φ.Π.Α. ΤΑ ΕΞΟΔΑ: Τα έξοδα της αγωγής δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της εναγομένης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.)................. Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αξίωση για υπόλοιπο αμοιβής εργολαβίας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.