ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ κ.α. ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ (ΠΡΩΗΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ), Αίτηση/Έφεση: 17 / 2019, 18/7/

(1)/2014. Με την υπό κρίση Αίτηση/Έφεση οι Εφεσείοντες/Αιτητές αιτούνται την έκδοση διατάγματος με το οποίο: (α) να παραμερίζονται και/ή ακυρώνονται οι Ειδοποιήσεις Τύπος «ΙΑ» και «ΙΒ» (β) να ακυρώνεται ο ορισθείς για τις 7.8.2019 πλειστηριασμός του ενυπόθηκου ακινήτου και (γ) να ακυρώνεται η προβλεπόμενη από το Μέρος VIA του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου Αρ. 9/65, διαδικασία εκποίησης του ακινήτου. Η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65, όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 142

(1)/2014, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/60), στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, στον περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Νόμο, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρθρα 23, 25, 26, 28 και 30, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου, στο δίκαιο της επιείκειας και στην νομολογία. Προβάλλονται οι ακόλουθοι Λόγοι Έφεσης: (α) οι επίδικες Ειδοποιήσεις δεν πληρούν τύποις και/ή ουσία, τις εκ του Νόμου προβλεπόμενες και/ή απαιτούμενες προϋποθέσεις. (β) οι επίδικες Ειδοποιήσεις δεν έχουν δεόντως επιδοθεί. (γ) στα πλαίσια της αγωγής με αριθμό 738/15, έχει καταχωρηθεί αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος, με το οποίο να αναστέλλεται η διαδικασία εκποίησης του ακινήτου μέχρι ολοκλήρωσης της αγωγής. (δ) οι Ειδοποιήσεις Τύπος «Θ» και «Ι» δεν επιδόθηκαν και/ή κοινοποιήθηκαν και/ή γνωστοποιήθηκαν και/ή παραδόθηκαν σε κάθε ενδιαφερόμενο μέρος. (ε) η Ειδοποίηση Τύπος «Ι» δεν πληροί τις εκ του Νόμου απαιτούμενες προϋποθέσεις, καθότι δεν συνοδεύεται από αναλυτική Κατάσταση Λογαριασμού και/ή η Κατάσταση Λογαριασμού που την συνοδεύει είναι ελλιπής με αποτέλεσμα να είναι πρόωρη και/ή παράνομη, συμπαρασύροντας σε ακυρότητα και την Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ». (ζ) ο Νόμος 9/65 όπως έχει τροποποιηθεί, παραβιάζει τα άρθρα 23, 28 και 30 του Συντάγματος. (η) η προώθηση των Ειδοποιήσεων Τύπος «Θ», «Ι», «ΙΑ» και «ΙΒ» από τους Εφεσίβλητους, γίνεται κακόπιστα και/ή καταχρηστικά και/ή καταπιεστικά. (θ) οι Εφεσίβλητοι δεν νομιμοποιούνται να προωθούν την επίδικη διαδικασία. Η Αίτηση/Έφεση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Εφεσείοντα 3, XXXXX Καλλένου. Ο ομνύων αναφέρει τα εξής: Στα πλαίσια της αγωγής 738/2015 Ε.Δ.Αμμοχώστου, οι Εφεσείοντες καταχώρησαν Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση, στην οποία προβάλλουν πως (α) οι Λογαριασμοί που παρουσίασαν οι Εφεσίβλητοι περιέχουν παράνομες και/ή αδικαιολόγητες και/ή αντισυμβατικές χρεώσεις, (β) η συμφωνία παραχώρησης πιστωτικών διευκολύνσεων που εξασφαλίζεται με την επίδικη Υποθήκη περιέχει καταχρηστικές, παράνομες και αντισυμβατικές ρήτρες με αποτέλεσμα η συμφωνία να είναι άκυρη και παράνομη, (γ) η συμφωνία δεν τερματίστηκε νόμιμα. Με την Ανταπαίτηση αξιώνουν δηλωτική απόφαση πως η επίδικη Υποθήκη (Υ1536/2010) είναι «εξ' υπαρχής άκυρη και/ή ακυρώσιμη και/ή μη παράγουσα οιοδήποτε έννομο αποτέλεσμα» καθώς και Διάταγμα που να διατάσσει την ακύρωση της. Προς διευθέτηση και εξόφληση άλλων από την «επίδικη» υποχρεώσεων των Εφεσειόντων, οι τελευταίοι πρότειναν στους Εφεσίβλητους να τους παραχωρήσουν συγκεκριμένη ακίνητη περιουσία τους, η αξία της οποίας κάλυπτε και την «επίδικη». Η πρόταση έγινε αποδεκτή από τους Εφεσίβλητους και κατά την 6.6.2013 ενεκρίθη από την Επιτροπεία των. Κατά τον ομνύοντα, η αποδοχή της πρότασης των συνιστούσε στην ουσία «νέα σύμβαση» μεταξύ των. Ενώ αναμένετο η υλοποίηση των συμφωνηθέντων, αρχές του 2014 άλλαξε το νομοθετικό εποπτικό πλαίσιο όσον αφορά τα Συνεργατικά Πιστωτικά Ιδρύματα και η ΣΠΕ Αγίας Νάπας συγχωνεύθηκε με άλλα Συνεργατικά Πιστωτικά Ιδρύματα. Την ίδια περίοδο (αρχές του 2014), οι Εφεσίβλητοι «παράνομα, κακόπιστα, αντισυμβατικά και αδικαιολόγητα» προχώρησαν στον τερματισμό των υπηρεσιών του, καθώς και στον τερματισμό των μεταξύ τους συμφωνιών, συμπεριλαμβανομένης και της λειτουργίας του λογαριασμού (με αριθμό 4010675) για τον οποίο ενεγράφη ως εξασφάλιση η επίδικη Υποθήκη. Παρά την «κακόπιστη και αντισυμβατική συμπεριφορά» των Εφεσιβλήτων, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των συνεχίστηκαν με σκοπό την συνολική διευθέτηση των υποχρεώσεων των Εφεσειόντων. Κατόπιν προτάσεων και αντιπροτάσεων που υπεβλήθησαν και από τις δύο πλευρές, εν τέλει κατέληξαν σε συμφωνία. Η επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 21.11.2018 προς τους Εφεσίβλητους, «αντικατόπτριζε επ'ακριβώς για ακόμη μία φορά τα όσα συμφωνήθηκαν μεταξύ τους». Αντί απάντησης στην προαναφερόμενη επιστολή, οι Εφεσίβλητοι επέδωσαν στις 21.12.2018 στον ίδιο προσωπικά, τις Ειδοποιήσεις Τύπος «Θ» και «Ι» (συνοδευόμενες από επιστολή ημερομηνίας 3.12.2018) οι οποίες απευθύνοντο στον ίδιο και στην Εφεσείουσα αρ. 2, θυγατέρα του. Αντίστοιχες Ειδοποιήσεις επεδόθησαν προσωπικά και στην Εφεσείουσα αρ.

1. Οι δικηγόροι τους απάντησαν δεόντως με επιστολή ημερομηνίας 21.1.
2. Στις 7.3.2019, για «πρώτη φορά από την έναρξη των διαπραγματεύσεων», παραδόθηκε στους δικηγόρους τους, «επιστολή-πρόταση» των Εφεσιβλήτων, η οποία διαφοροποιούσε «εκ νέου» τις θέσεις των τελευταίων για συμβιβασμό, δίδοντας περιθώριο στους Εφεσείοντες 10 ημερών «να τις αποδεκτούν ή να τις απορρίψουν». Την ίδια ημέρα (7.3.2019) επεδόθησαν στον ίδιο προσωπικά οι Ειδοποιήσεις Τύπος «ΙΑ» και «ΙΒ». Στον ίδιο επιδόθησαν και οι αντίστοιχες Ειδοποιήσεις που απευθύνοντο στην Εφεσείουσα 2, θυγατέρα του. Αντίστοιχες Ειδοποιήσεις οι οποίες αφορούσαν την Εφεσείουσα 1 και τον Εφεσείοντα 4, επεδόθησαν την ίδια ημέρα στην Εφεσείουσα
3. Κατά τον ίδιο, η συμπεριφορά των Εφεσιβλήτων είναι «τουλάχιστον εκβιαστική», αφού από την μια πρότειναν μία περίοδο «6+2 μηνών» για υλοποίηση των όσων αναφέρονται στην επιστολή ημερομηνίας 7.3.2019 (νοουμένου βέβαια ότι αυτά θα γίνονταν αποδεκτά από τους Εφεσείοντες) και από την άλλη προχώρησαν στην διαδικασία εκποίησης του ακινήτου. Οι δικηγόροι τους απάντησαν με επιστολή ημερομηνίας 16.3.2019 η οποία απεστάλη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ο ομνύων προβάλλει επίσης πως: (α) οι Εφεσίβλητοι «παράνομα, αυθαίρετα και καταχρηστικά» προωθούν την διαδικασία εκποίησης, αφού δεν είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα ή «ΑΠΙ», (β) οι Ειδοποιήσεις οι οποίες αφορούν την Εφεσείουσα 2 και τον Εφεσείοντα 4, θα έπρεπε να αποσταλούν με συστημένη επιστολή στην διεύθυνση της κατοικίας τους, αφού κανένας από τους δύο δεν διαμένει μαζί με τον ίδιο και την Εφεσείουσα 1 αντίστοιχα, στους οποίους επεδόθησαν. (γ) η έναρξη της διαδικασία εκποίησης του ακινήτου (υποθηκευμένα είναι μόνο τα 2/4 μερίδια) θα έπρεπε να γνωστοποιηθεί και στους υπόλοιπους συνιδιοκτήτες (τα υπόλοιπα 2/4 μερίδια ανήκουν στις αδελφές του XXXXX Νικόλα Καλλένου και XXXXX Νικόλα Καλλένου κατά ¼ μερίδιο εκάστη) οι οποίοι είναι «ενδιαφερόμενα μέρη» σύμφωνα με τον νόμο. (δ) τα κατ' ισχυρισμόν οφειλόμενα υπόλοιπα είναι «εσφαλμένα και αυθαίρετα», ενώ οι επίδικες Ειδοποιήσεις δεν συνοδεύονται από Κατάσταση Λογαριασμού του ενυπόθηκου χρέους (Statement of Account). Επί της «φερόμενης» ως Κατάστασης Λογαριασμού που επισυνάφθηκε στις Ειδοποιήσεις Τύπος «Ι», δεν αναφέρεται το ποσοστό του επιτοκίου με το οποίο «χρεώνεται» το υπόλοιπο, με αποτέλεσμα, οι Εφεσείοντες να στερούνται της δυνατότητας να ελέγξουν τον «υπολογισμό του αξιούμενου από την Εφεσίβλητη, υπολοίπου». Είναι τέλος η θέση του πως η επίδικη διαδικασία είναι καταχρηστική και καταπιεστική και το Δικαστήριο έχει την σύμφυτη εξουσία να την ανακόψει. Οι Καθ'ων η Αίτηση/Εφεσίβλητοι έφεραν Ένσταση στην Αίτηση, προβάλλοντας πως: (α) δεν πληρείται καμιά από τις προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος 9/65 (άρθρο 44Γ) ώστε η διαδικασία του πλειστηριασμού να ακυρωθεί. (β) οι Εφεσείοντες-αιτητές ερμηνεύουν εσφαλμένα τις διατάξεις του νόμου και δεν αποκαλύπτουν κανένα ουσιαστικό λόγο που να δύναται να ακυρώσει την διαδικασία. (γ) η διαδικασία εκποίησης είναι σύννομη, οι απαιτούμενες Ειδοποιήσεις οι οποίες έχουν το ορθό, σύμφωνα με το Νόμο περιεχόμενο, έχουν επιδοθεί και/ή παραδοθεί σ' όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα δεόντως και εντός των προθεσμιών. (δ) η Αίτηση/Έφεση συνιστά κατάχρηση των διαδικασιών του Δικαστηρίου, αφού το αίτημα των Εφεσειόντων δεν είναι γνήσιο αλλά έχει ως μοναδικό και απώτερο σκοπό να καθυστερήσει και/ή να εμποδίσει τους Εφεσίβλητους από του να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους. Την Ένσταση υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση της XXXXX Αδάμου, υπαλλήλου από την 1.2.2018 της εταιρείας Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd, η οποία ενεργεί, όπως η ίδια διατείνεται, για λογαριασμό των Εφεσίβλητων, στην βάση μεταξύ τους συμφωνίας. Η Altamira έχει αναλάβει την διαχείριση αριθμού υποθέσεων σχετιζομένων με χρηματοπιστωτικές διευκολύνσεις που παραχώρησαν οι Εφεσίβλητοι, μεταξύ δε αυτών (των υποθέσεων) και την υπό κρίση. Για αρκετά χρόνια και μέχρι την 31.1.2018, η ίδια ασκούσε τα καθήκοντα της προϊσταμένης στο Τμήμα Μεγάλων Ανοιγμάτων μη εξυπηρετούμενων δανείων των Εφεσιβλήτων. Τα καθήκοντα της στην Altamira δεν έχουν αλλάξει. Η ομνύουσα απορρίπτει τους ισχυρισμούς και τις θέσεις των Εφεσειόντων, οι οποίοι, όπως αναφέρει, παραποιούν τα γεγονότα. Είναι η θέση της πως η Ανταπαίτηση στην αγωγή 738/2015 Ε.Δ.Αμμοχώστου δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας, καθώς καμία παράνομη χρέωση δεν υπάρχει στο επίδικο δάνειο ενώ όλοι οι όροι των Συμφωνιών Δανείου, Εγγύησης και Υποθήκης είναι νόμιμοι και δεσμευτικοί για τους Εφεσείοντες, η δε Σύμβαση Δανείου έχει τερματιστεί νόμιμα. Η «πρόταση» των Εφεσειόντων αφορούσε άλλες υποχρεώσεις τους και όχι την επίδικη και συνεπώς είναι εντελώς άσχετη και δεν μπορεί να επηρεάσει την υπό κρίση διαδικασία. Εν πάση περιπτώσει, η εν λόγω πρόταση θα έπρεπε να τύχει της έγκρισης του Εφόρου Συνεργατικών Εταιρειών, όπως και ο ίδιος ο Εφεσείοντας 3 γνώριζε (είχε κυρίαρχο ρόλο στις προτάσεις που υποβάλλοντο καθώς και στον χειρισμό τόσο του επίδικου δανείου όσο και των άλλων δανειακών υποχρεώσεων του ιδίου και της οικογένειας του), αφού ήταν ο γραμματέας/διευθυντής της ΣΠΕ Αγίας Νάπας. Με επιστολή του ημερομηνίας 6.8.2013, προς τον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών, ο Εφεσείοντας 3 διαβεβαίωνε πως το οφειλόμενο υπόλοιπο των δανείων που θα παρέμενε μετά την αγορά των ακινήτων του από τη ΣΠΕ Αγίας Νάπας, θα κατεβάλλετο από το Ταμείο Προνοίας που θα ελάμβανε. Παρόλο που ο Έφορος ουδέποτε ενέκρινε την πιο πάνω πρόταση, ο Εφεσείοντας 3 με επιστολή του ημερομηνίας 24.10.2013 (την παρέδωσε και στην επιτροπεία της ΣΠΕ Αγίας Νάπας) ανακάλεσε την πρόταση, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως αυτή «δεν αποτελεί πλέον αντικείμενο συζήτησης». Δεσμεύτηκε δε να επανέλθει με νέα πρόταση. Τα πιο πάνω, κατά την ομνύουσα, καταρρίπτουν την εκδοχή των Εφεσειόντων πως «επήλθε συμφωνία» σε σχέση με την αποπληρωμή των δανείων. Εντός των ίδιων πλαισίων έγιναν συναντήσεις και συζητήσεις μεταξύ των μερών για εξεύρεση λύσης. Οι προτάσεις των Εφεσειόντων οι οποίες αφορούσαν διαγραφή μεγάλων ποσών, θα έπρεπε να τύχουν έγκρισης από ανώτερα διευθυντικά στελέχη των Εφεσιβλήτων και άλλης αρμόδιας επιτροπής και όχι από την ίδια. Τούτο το εγνώριζαν και οι ίδιοι οι Εφεσείοντες πάρα πολύ καλά. Γνώριζαν επίσης (τούτο τους ελέχθη ξεκάθαρα) πως η διαδικασία εκποίησης των ακινήτων τους θα προωθείτο χωρίς να «επηρεαστούν οι μεταξύ των διαπραγματεύσεις». Τα ποσά μάλιστα που πρόσφεραν οι Εφεσείοντες για εξώδικη διευθέτηση των οφειλών τους, είχαν πάντοτε ως κεντρικό άξονα την αξία των ενυπόθηκων ακινήτων και σ' όλες τις μεταξύ τους συζητήσεις αλλά και στις προτάσεις των Εφεσειόντων, το κύριο επιχείρημα τους ήταν πως «προσφέρουν τα ποσά τα οποία θα εισέπρατταν οι καθ' ων η αίτηση σε περίπτωση εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων». Είναι η θέση της ομνύουσας πως είναι οι Εφεσείοντες που «λειτουργούν εκβιαστικά», καθότι εκμεταλλευόμενοι το γεγονός πως η ακίνητη ενυπόθηκη περιουσία τους (η αξία της υπολογίζεται στις €1.500.000,00) δεν καλύπτει με κανένα τρόπο το σύνολο των οφειλών τους και επικαλούμενοι αδυναμία αποπληρωμής των οφειλών τους με οποιοδήποτε άλλο τρόπο πέραν των ενυπόθηκων ακινήτων τους, εκβιαστικά υποβάλλουν προτάσεις στις οποίες προνοείται διαγραφή ποσών πέραν των €2.000.000,
4. Ως προς τη θέση πως οι Εφεσίβλητοι δεν είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα, η ομνύουσα απαντά πως οι τελευταίοι έχουν αδειοδοτηθεί από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου να ενεργούν ως εταιρεία εξαγοράς πιστώσεων, δυνάμει του Νόμου περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και Συναφών Θεμάτων Νόμου [169

(1)/2015]. Οι σχετικές Ειδοποιήσεις επιδόθηκαν στους Εφεσείοντες στην τελευταία γνωστή τους διεύθυνση (όπως αυτή δηλώθηκε στους Εφεσίβλητους), ο δε Εφεσείοντας 3 δεν αρνήθηκε να παραλάβει την Ειδοποίηση προς την Εφεσείουσα 2, ούτε και δήλωσε πως η τελευταία διαμένει αλλού. Τέλος, η ομνύουσα υποστηρίζει πως η Αίτηση/Έφεση θα πρέπει να απορριφθεί, αφού καμιά από τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος δεν ικανοποιείται, ώστε να ακυρωθεί η διαδικασία του πλειστηριασμού. Προτού εξετάσω το υπό κρίση αίτημα θα αναφερθώ στην ακολουθητέα διαδικασία εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου, βάσει του Μέρους VIA, ως αυτό έχει εισαχθεί στον Νόμο 9/65 με τον τροποποιητικό Νόμο Ν.87(Ι)/2018ημερομηνίας 13.7.2018. Σε περίπτωση υπερημερίας όπως ορίζει το άρθρο 27, αποτέλεσμα της οποίας ολόκληρο το ενυπόθηκο χρέος καθίσταται πληρωτέο και η υπερημερία διαρκεί πέραν των εκατόν είκοσι

(120)ημερών από την ημερομηνία αυτή (που το χρέος καθίσταται πληρωτέο), τότε ο ενυπόθηκος δανειστής, δύναται να προχωρήσει στην προβλεπόμενη από το Μέρος VIA διαδικασία [άρθρο 44Β όπως έχει τροποποιηθεί με τον Νόμο 87

(1)/2018]. Η έναρξη της διαδικασίας επιτυγχάνεται με την αποστολή της Ειδοποίησης Τύπος «Ι», η οποία, στην περίπτωση που ο δανειστής είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα, συνοδεύεται από την Ειδοποίηση Τύπος «Θ». Μαζί με την Ειδοποίηση Τύπος «Ι», αποστέλλεται Κατάσταση Λογαριασμού του ενυπόθηκου χρέους, των τόκων κα όλων των εξόδων που προκλήθηκαν και οφείλονται προς είσπραξη. Με αυτήν καλείται ο οφειλέτης όπως εξοφλήσει εντός προθεσμίας 30 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της, το οφειλόμενο ποσό. Αν δεν προκύψει συμμόρφωση με την Ειδοποίηση Τύπος «Ι», αποστέλλεται προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη ή προς οιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, η Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ», στην οποία αναφέρεται ότι ο ενυπόθηκος δανειστής προτίθεται να προχωρήσει στην πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Εναντίον της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» είναι δυνατό να καταχωρισθεί Έφεση για παραμερισμό της, εντός 30 ημερών από την παραλαβή της, εάν συντρέχουν συγκεκριμένοι λόγοι. Oι λόγοι για τους οποίους δύναται να παραμεριστεί η Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» είναι, σύμφωνα με το άρθρο 44 Γ

(3)του Νόμου 9/65 όπως αυτό έχει τροποποιηθεί με τον Τροποποιητικό Νόμο 87(Ι)/2018, οι ακόλουθοι: (α) η επιδοθείσα Ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις, (β) η Ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί, (γ) η Ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν την λήξη της προθεσμίας για επιβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή, (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, (ε) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου, (στ) η συμμετοχή του ενυπόθηκου οφειλέτη στο σχέδιο «ΕΣΤΙΑ» για αντιμετώπιση μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων ή σε οποιοδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης. Είναι σαφές πως δεν απαιτείται να συντρέχουν σωρευτικά οι πιο πάνω λόγοι για να παραμεριστεί Ειδοποίηση για σκοπούμενη πώληση υποθηκευμένου ακινήτου δυνάμει των προνοιών του Μέρους VIA του Νόμου 9/1965. Σε περίπτωση που συντρέχει έστω και ένας από αυτούς, το Δικαστήριο δύναται να παραμερίσει την ρηθείσα Ειδοποίηση. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Το πρώτο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι η εισήγηση των Εφεσειόντων πως το Μέρος VIA του Νόμου είναι αντισυνταγματικό ως αντιβαίνων στα άρθρα 23, 28 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι η θέση των Εφεσειόντων πως «με βάση την ξεκάθαρη και αποκρυσταλλωμένη από το 2016 τουλάχιστον ανταπαίτηση των Αιτητών, στα πλαίσια της αγωγής υπ' αριθμόν 738/2015 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου, η τυχόν προώθηση των προνοιών του Μέρους VIA του Νόμου για την πώληση των περιγραφομένων ανωτέρω ακινήτων, καθιστά αυτήν κενή, άνευ αντικειμένου προς εξέταση, παραβιάζοντας το συνταγματικό δικαίωμα των Αιτητών να αποταθούν στην δικαιοσύνη για να ακουστούν και να διαφυλάξουν τα συμφέροντα τους.» Οι Εφεσείοντες προβάλλουν πως τα επίδικα θέματα που εγείρονται στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση που καταχωρήθηκε στα πλαίσια της αγωγής 738/2015 Ε.Δ.Αμμοχώστου, «άπτονται της ουσίας και της ρίζας των μεταξύ των διαδίκων δοσοληψιών αλλά και των όσων έλαβαν χώρα πριν και κατά την κατάρτιση της επίδικης Υποθήκης» και πως αυτά θα πρέπει να εκδικαστούν στα πλαίσια της εν λόγω αγωγής. Το άρθρο 23 του Συντάγματος διασφαλίζει το δικαίωμα της κατοχής ή απόκτησης κινητής ή ακίνητης ιδιοκτησίας. Το άρθρο 28 διασφαλίζει την αρχή της ισότητας («πάντες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, της διοικήσεως και της δικαιοσύνης»). Το άρθρο 30 προστατεύει το δικαίωμα της προσφυγής στην δικαιοσύνη («εις ουδένα δύναται να απαγορευθή η προσφυγή ενώπιον του δικαστηρίου εις ο δικαιούται να προσφύγει δυνάμει του Συντάγματος»). Αποτελεί καλά καθιερωμένη αρχή ότι ένα Δικαστήριο δεν εξετάζει in abstracto (αφηρημένα) την συνταγματικότητα ενός νομοθετήματος, παρά μόνο για την επίλυση δικαστικής διαφοράς. Ο δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των Νόμων γίνεται μόνο αν η αποδοχή της αντισυνταγματικότητας θα οδηγούσε στην αποδοχή του αιτήματος του ένδικου διαβήματος. Αλλιώς απορρίπτεται ως αλυσιτελής. Ο λόγος αυτού του περιορισμού είναι ότι τα Δικαστήρια δεν χορηγούν γνωμοδοτήσεις, αλλά επιλύουν διαφορές. Δεν ασχολούνται επομένως με ζητήματα που δεν οδηγούν στην επίλυση της εκάστοτε κρινόμενης διαφοράς. Κατά συνέπεια, αν η τυχόν διαπίστωση της αντισυνταγματικότητας της επίμαχης διατάξεως, δεν θα μπορούσε να θεμελιώσει αποδοχή του αιτήματος του ένδικου διαβήματος, το Δικαστήριο δεν χρειάζεται και επομένως δεν πρέπει να προχωρήσει στον έλεγχο συνταγματικότητας της επίμαχης νομοθετικής διατάξεως [Αναστάσιος Μαρκιτανής ν. Απόστολου Μουτζούρη

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 923]. Η εισήγηση των Εφεσειόντων δεν με βρίσκει σύμφωνη. Το Μέρος VIA του Νόμου δεν στερεί το δικαίωμα της προσφυγής στην δικαιοσύνη. Το αντίθετο. Το άρθρο 44Γ

(3)(δ) παρέχει τέτοιο δικαίωμα. Το συγκεκριμένο άρθρο παρέχει στους ενυπόθηκους οφειλέτες την δυνατότητα, το δικαίωμα ουσιαστικά, να καταχωρήσουν αγωγή στα πλαίσια της οποίας να αιτηθούν την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος με το οποίο να αναστέλλεται ή να ακυρώνεται η διαδικασία στην βάση του Μέρους VIA. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Εφεσείοντες άσκησαν το συγκεκριμένο δικαίωμα τους. Στα πλαίσια της Ανταπαίτησης τους στην αγωγή 738/2015 Ε.Δ.Αμμοχώστου, προσέφυγαν στο Δικαστήριο και με Αίτηση τους ζήτησαν την ακύρωση της διαδικασίας βάσει του συγκεκριμένου μέρους του Νόμου 9/

1. Κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, το Δικαστήριο (είχε την ίδια σύνθεση με την παρούσα) απέρριψε το αίτημα τους, αποφασίζοντας πως οι Εφεσείοντες δεν κατέδειξαν πως είχαν δυνατή υπόθεση, με ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Συνεπώς θεωρώ πως οι πρόνοιες του Μέρους VIA όπως έχει τροποποιηθεί με τον Νόμο 87(Ι)/2018 δεν προσκρούουν στις συγκεκριμένες διατάξεις του Συντάγματος. Αφού το θέμα της κατ' ισχυρισμόν αντισυνταγματικότητας του Νόμου έχει κριθεί, θα προχωρήσω στην εξέταση των υπολοίπων Λόγων της Αίτησης. Οι Εφεσείοντες προσβάλλουν με την υπό κρίση Αίτηση και την Ειδοποίηση Τύπος «Ι». Η Ειδοποίηση Τύπος «Ι» δεν είναι εφέσιμη καθότι έχει πληροφοριακό χαρακτήρα. Έχω εξετάσει το ζήτημα στην Αίτηση/Έφεση αρ. 332/17, Ε.Δ. Λεμεσού, Ανδρέας Χρυσοστόμου ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, ημερομηνίας 6.9.
2. Υιοθετώ και επαναλαμβάνω τα όσα στην σελίδα 16 της εν λόγω υπόθεσης, λέχθηκαν: «Σε συνέχεια των όσων έχουν προαναφερθεί, θα πρέπει να λεχθεί πως στο Μέρος VIA του Νόμου, δεν υπάρχει ειδική διάταξη που να προνοεί για δικαίωμα άσκησης Έφεσης εναντίον της Ειδοποίησης Τύπος «Ι», κατ' αντίθεση με την Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ», για την οποία υπάρχει η ειδική διάταξη του άρθρου 44Γ

(3), η οποία καθορίζει τόσο την προθεσμία για την προσβολή της με την άσκηση Έφεσης όσο και για τους συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους αυτή μπορεί να προσβληθεί. Η θέση της Καθ' ης η Αίτηση πως η Ειδοποίηση Τύπος «Ι» έχει πληροφοριακό χαρακτήρα και δεν παράγει οποιαδήποτε έννομα αποτελέσματα ώστε να καταστεί αντικείμενο Έφεσης, με βρίσκει σύμφωνη. Σκοπός της εν λόγω Ειδοποίησης είναι να περιέλθει σε γνώση του ενυπόθηκου οφειλέτη ή οιουδήποτε άλλου ενδιαφερόμενου μέρους, πως ο ενυπόθηκος δανειστής έχει θέσει σε εφαρμογή τον μηχανισμό του πλειστηριασμού. Τον καλεί δε να εξοφλήσει το ενυπόθηκο χρέος του εντός της καθορισμένης από τον Νόμο, προθεσμίας. Συνεπώς δεν καλύπτεται από τις πρόνοιες του άρθρου 44Γ

(3)». Είναι γεγονός πως με την τελευταία τροποποίηση του Νόμου στις 13.7.2018, η μόνη Ειδοποίηση εναντίον της οποίας δικαιούται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο να στραφεί, είναι η Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ». Όμως η Ειδοποίηση Τύπος «Ι» αποτελεί προϋπόθεση της αποστολής της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» και θα πρέπει ασφαλώς να πληροί όλες τις προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος, τόσο ως προς το περιεχόμενο της όσο και ως προς την επίδοση της. Σε σχέση με το τελευταίο, εν προκειμένω είναι παραδεκτό από πλευράς Αιτητών πως η εν λόγω Ειδοποίηση («Τύπος Ι») τους έχει επιδοθεί. Το κατά πόσον έχει το σωστό περιεχόμενο όσον αφορά το οφειλόμενο ποσό και το ποσοστό επιτοκίου που αξιούται, αυτά είναι θέματα που δεν εξετάζονται μεμονωμένα, αφού εγείρονται τα ίδια και για την Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» και θα εξεταστούν στην συνέχεια. Σε σχέση με την Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ», δεν έχω να πω πολλά. Όπως έχει προαναφερθεί η εν λόγω Ειδοποίηση μπορεί να παραμεριστεί μόνο για τους λόγους που αναλυτικά αναφέρονται στο άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου όπως τροποποιήθηκε τον Ιούλιο του 2018. Εν προκειμένω καμία από τις προϋποθέσεις αυτές δεν πληρείται ώστε η Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» να παραμεριστεί. Η θέση των Εφεσειόντων-Αιτητών πως η Κατάσταση Λογαριασμού που συνοδεύει την Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» δεν έχει συνταχθεί σύμφωνα με ό,τι ο Νόμος ορίζει (δεν καταγράφεται το ποσό της Υποθήκης, οι τόκοι και το ολικό οφειλόμενο ποσό) δεν με βρίσκει σύμφωνη. Όταν ο Νόμος ομιλεί για «Κατάσταση Λογαριασμού», ασφαλώς δεν απαιτεί αναλυτική κατάσταση με όλες τις χρεωπιστώσεις όπως εισηγούνται οι Εφεσείοντες. Αρκεί μια Κατάσταση η οποία να παρέχει την αναγκαία πληροφόρηση για το ύψος του οφειλόμενου και αξιούμενου ποσού. Με αυτή, καλείται ο ενυπόθηκος οφειλέτης, εάν έχει διαφορετική γνώμη να πληροφορήσει περί τούτου γραπτώς τον δανειοδότη. Εν προκειμένω, συμφωνώ με την θέση των συνηγόρων των Εφεσιβλήτων πως τίποτε μεμπτόν ή επιλήψιμο υπάρχει σε σχέση με το περιεχόμενο της εν λόγω Κατάστασης Λογαριασμού. Θα πρέπει επίσης να λεχθεί πως οι Εφεσείοντες γνωρίζουν το ύψος του οφειλόμενου ποσού αφού γίνονταν συζητήσεις και ανταλλαγή προτάσεων για την εξώδικη διευθέτηση του. Αυτό εξάλλου είναι το παράπονο τους. Πως ενώ γίνονταν οι συζητήσεις, οι Εφεσίβλητοι προχώρησαν την υπό κρίση διαδικασία. Ο ισχυρισμός των Εφεσειόντων πως οι Ειδοποιήσεις δεν επεδόθησαν στους Εφεσείοντες 2 και 4 σύμφωνα με ό,τι ο Νόμος ορίζει, καταρρίπτεται από τις Ένορκες Δηλώσεις επίδοσης, αντίγραφα των οποίων επισυνάπτονται ως Τεκμήριο Δ στην Ένορκη Δήλωση της XXXXX Αδάμου, καθώς και από τα λεγόμενα της τελευταίας πως όλες οι επιστολές επιδόθηκαν νομότυπα στους Εφεσείοντες στην τελευταία γνωστή τους διεύθυνση (παράγραφος 37 της Ένορκης του Δήλωσης). Υπενθυμίζω πως η ομνύουσα δεν αντεξετάστηκε και τα όσα κατέθεσε παρέμειναν αναντίλεκτα. Η πιο πάνω θέση καταρρίπτεται καίρια, και κύρια και από τα όσα ο ίδιος ο Εφεσείοντας 3 αναφέρει ενόρκως, αφού παραδέχεται (παράγραφος 15 της Ένορκης του Δήλωσης) πως οι σχετικές Ειδοποιήσεις επιδόθησαν στον ίδιο και στην Εφεσείουσα 1 και για τους Εφεσείοντες 2 και 4, αντίστοιχα. Η θέση των Εφεσειόντων πως οι Εφεσίβλητοι δεν είναι αδειοδοτημένο Πιστωτικό Ίδρυμα, δεν γίνεται δεκτή και απορρίπτεται. Στους Εφεσίβλητους, οι οποίοι συστάθηκαν σύμφωνα με τους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμους, παραχωρήθηκε άδεια από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου να λειτουργούν ως εταιρεία εξαγοράς πιστώσεων (το Τεκμήριο Γ στην Ένορκη Δήλωση XXXXX Αδάμου είναι σχετικό). Επιπρόσθετα θα έλεγα, και συμφωνώ επί τούτου με τον συνήγορο των Εφεσιβλήτων XXXXX Λουκά, πουθενά δεν αναφέρεται στον Νόμο, ούτε και συνάγεται από τις πρόνοιες του, πως για να προωθηθεί διαδικασία εκποίησης απαιτείται ο ενυπόθηκος δανειστής να είναι πιστωτικό ίδρυμα. Η μόνη αναφορά σε πιστωτικό ίδρυμα γίνεται στο άρθρο 44 Β

(2)όπου αναφέρεται πως σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος δανειστής είναι αδειοδοτημένο Πιστωτικό Ίδρυμα, η Ειδοποίηση Τύπος «Ι» συνοδεύεται από την Ειδοποίηση Τύπος «Θ». Η θέση των Εφεσειόντων πως οι σχετικές Ειδοποιήσεις θα έπρεπε να επιδοθούν και στους συνιδιοκτήτες του ακινήτου επίσης απορρίπτεται. Ο συνιδιοκτήτης δεν θεωρείται Ενδιαφερόμενο Μέρος σύμφωνα με ό,τι ο Νόμος ορίζει. Το ζήτημα το εξέτασα στην υπόθεση ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ v. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αίτηση/Έφεση 76/2018, Ε.Δ. Λάρνακος, ημερομηνίας 24.9.2018, όπου λέχθηκαν στην σελίδα 25, τα εξής: «Η θέση του Αιτητή πως ο πλειστηριασμός δεν μπορεί να προχωρήσει επειδή οι Ειδοποιήσεις Τύπος «ΙΑ» και «ΙΒ» δεν έχουν επιδοθεί στον συνιδιοκτήτη του ακινήτου επίσης δεν έχουν έρεισμα και απορρίπτονται. Ο συνιδιοκτήτης δεν θεωρείται Ενδιαφερόμενο Μέρος σύμφωνα με ό,τι ο Νόμος ορίζει ώστε να του επιδοθούν οι σχετικές Ειδοποιήσεις. Πέραν τούτου, δεν βλέπω πώς επηρεάζεται ο συνιδιοκτήτης εάν πωληθούν τα ενυπόθηκα μερίδια του ακινήτου. Ούτε και ο Αιτητής δεν καθόρισε επακριβώς, πώς θα πληγούν τα δικαιώματα του συνιδιοκτήτη του.» Η θέση τέλος των Εφεσειόντων πως η υπό κρίση διαδικασία προωθείται καταχρηστικά από τους Εφεσίβλητους, επίσης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Οι Εφεσείοντες υποστηρίζουν πως συνιστά κατάχρηση το ότι οι Εφεσίβλητοι προώθησαν την διαδικασία εκποίησης ταυτόχρονα με την πρόταση τους ημερομηνίας 7.3.2019 στοχεύοντας εκβιαστικά στην αποδοχή της από τους Εφεσείοντες. Είναι καλά γνωστό και νομολογημένο πως κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας συνιστά η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μίας διαδικαστικών διαδικασιών για επίτευξη στόχων που μπορεί να επιδιωχθούν σε μία διαδικασία. [Costantinides v. Vima Limited

(1983)1 C.L.R. 348, Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου

(1993)1 Α.Α.Δ. 248, Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζενάρο Περέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217]. Τα γεγονότα της υπόθεσης εν προκειμένω δεν καταδεικνύουν την «εκβιαστική» κατά τους Εφεσείοντες συμπεριφορά των Εφεσιβλήτων. Από τα όσα παρατίθενται στην Ένορκη Δήλωση της Αδάμου, η οποία επαναλαμβάνω δεν αντεξετάστηκε και τα όσα παραθέτει παρέμειναν αναντίλεκτα, δεν καταδεικνύεται πως οι Εφεσίβλητοι υπέβαλαν «τελεσιγραφική πρόταση» και κάλεσαν τους Εφεσείοντες είτε να την δεχτούν είτε να την απορρίψουν. Βάσει των προαναφερθέντων καταλήγω πως οι Εφεσείοντες/Αιτητές δεν κατάφεραν να αποσείσουν το βάρος που οι ίδιοι είχαν, να αποδείξουν ότι οι προϋποθέσεις που θέτει η νομοθεσία δεν εκπληρώθηκαν από πλευράς των Εφεσιβλήτων/Καθ'ων η Αίτηση ή ότι συντρέχει οποιαδήποτε από τις προϋποθέσεις, ειδικότερα του άρθρου 44Γ

(3)του Νόμου 9/1965 [όπως αυτός έχει τροποποιηθεί με τον Νόμο 87

(1)/2018] και πως η διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου θα πρέπει να ανασταλεί. Δια ταύτα η Αίτηση/Έφεση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω κανένα λόγο ώστε να αποκλίνω από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου τα έξοδα της Αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Εφεσιβλήτων/Καθ'ων η Αίτηση και εναντίον των Εφεσειόντων/Αιτητών. (Υπ.).............. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο