ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΠΙΕΡΗ, Αρ. Αγωγής: 1279/15, 25/2/2019

(2011)2 Α.Α.Δ. 547, Frederickou Schools Co Ltd v. Acuac Inc

(2002)1(Γ) A.A.Δ.1527, Αdidas v. Jonitexo Ltd

(1987)1 C.L.R. 383) και ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΚΩΣΤΡΙΚΗ ν. 4 ΜΟΤΙΟN AUTOMOTIVES LTD κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 226/2014, 10/7/2015). Ν' αναφέρω επίσης εδώ, πριν προχωρήσω στην αξιολόγηση των εκδοχών των δύο πλευρών, ότι η επιχειρηματολογία των ευπαίδευτων συνηγόρων εμπεριέχεται στις γραπτές αγορεύσεις που αυτοί παρέδωσαν στο Δικαστήριο και τις οποίες είχα την ευκαιρία να μελετήσω. Δεν θεωρώ σκόπιμο σημειώνω να παραθέσω ότι οι συνήγοροι αναφέρουν στις αγορεύσεις τους και θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Αναφορικά με την προδικαστική ένσταση του εναγόμενου ν' αναφέρω δε ήδη από το σημείο αυτό πως αυτή δεν θα με απασχολήσει αφού την θεωρώ εγκαταλειφθείσα. Παρεμβάλλω εδώ ότι ουδέποτε ζητήθηκε από την πλευρά του εναγόμενου να εξεταστεί θέμα εκδίκασης της προδικαστικά. Από εκεί και πέρα αναφέρεται πως αυτό προκύπτει όχι μόνον γιατί στη μαρτυρία του ο εναγόμενος δεν αναφέρει οτιδήποτε συγκεκριμένο αλλά περαιτέρω και επειδή καμία αναφορά γίνεται στην γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του εναγόμενου. Γενικότερα όσα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ή και η γενικότερη στάση της υπεράσπισης επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Στρέφομαι τώρα στις εκατέρωθεν προβληθείσες εκδοχές. Σύμφωνα με τον Μαρτή ο εναγόμενος είχε παραλάβει και είχε αγοράσει, σύμφωνα με την διαδικασία που περιγράφει, από το κατάστημα D.I.Y των εναγόντων 120 σάκους, 25 κιλών έκαστος, πατατόσπορο ποικιλίας σπούντας, ως εμφαίνεται από το σχετικό τιμολόγιο επί πιστώσει που εκδόθηκε από τους ενάγοντες υπ. αρ. 150082, το οποίο καταθέτει ως Τεκμήριο 9 και στη συνέχεια εξηγεί με λεπτομέρεια. Πέραν του ότι ο Μαρτής δεν αντεξετάστηκε επί των ισχυρισμών του αυτών, ο ίδιος ο εναγόμενος στη μαρτυρία του περιορίστηκε να ισχυριστεί κατά γενικό και αόριστο τρόπο ότι υπήρξε μεν πελάτης των εναγόντων στο παρελθόν και αγόρασε προιόντα από αυτούς, ωστόσο ουδέποτε αγόρασε ή παρέλαβε από τους ενάγοντες οιαδήποτε εμπορεύματα επί πιστώσει. Και κατά ένα περίεργο τρόπο δεν σχολιάζει καθόλου το τιμολόγιο πιο πάνω ή το περιεχόμενο του, ούτε και αναφέρει κατά τρόπο ξεκάθαρο και κατηγορηματικό ότι δεν πήρε τους 120 σάκους με πατατόσπορο στις 15/01/14. Επίσης σημειώνω πως ο εναγόμενος δεν αρνείται ότι το τιμολόγιο φέρει τον αριθμό ταυτότητας και τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου, ούτε και υπάρχει βεβαίως κάποια εξήγηση από τον εναγόμενο γιατί οι ενάγοντες να προβούν στην έκδοση ενός τιμολογίου για την πώληση του πατατόσπορου με τα δικά του στοιχεία, ενώ ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση. Δεν έχει διαφύγει βεβαίως του Δικαστηρίου ότι το επίδικο τιμολόγιο τεκμ.9 είναι ανυπόγραφο στο σημείο «παραλήπτης/οφειλέτης» (στο κάτω μέρος αριστερά). Παρεμβάλλω πως φέρει μόνον μία υπογραφή στο σημείο «αποθηκάριος» (στο κάτω μέρος στο μέσο). Υπενθυμίζω όμως εδώ ότι με βάση τη Νομολογία τα τιμολόγια (ακόμη και ανυπόγραφα) δεν έχουν αυτοδύναμη αποδεικτική σημασία αλλά η προσκόμιση τους τείνει απλά να αποδείξει την απαίτηση. Είναι δε άρρηκτα συνδεδεμένα με την υπόλοιπη μαρτυρία στο σύνολο της οποίας και συνεκτιμούνται. (βλ. Παναγιώτης Μαστρής Λτδ ν. Επιπλώσεις Λάσκο Λτδ

(2006)1 Α.Α.Δ. 728, Demil Imports Exports Ltd ν. Zήνων H Kωνσταντινίδης Λτδ,

(2011)1 Α.Α.Δ. 462 και Palatino Developments Limited v. Telectronics Communication Limited

(2002)1(B) A.A.Δ.962). Ως προς την θέση επίσης των εναγόντων περί αποστολής από τους δικηγόρους τους προς τον εναγόμενο της επιστολής ημερ. 30/09/15, τεκμ.10, εις την οποία δεν ανταποκρίθηκε, και πάλιν θα σημειώσω εδώ, πέραν της παράλειψης αντεξέτασης του Μαρτή, πως ο εναγόμενος δεν πείθει μέσα από την γενική άρνηση του για την μη παραλαβή της. Περαιτέρω σημειώνεται και η παράλειψη σχολιασμού της αναφερόμενης στην επιστολή διεύθυνσης δηλ. αν είναι όντως η δική του ή όχι, κάτι που δείχνει σαφώς κατά την κρίση μου την διάθεση του εναγόμενου να αποκρύψει την αλήθεια. Υπενθυμίζω εδώ την πάγια νομολογιακή αρχή ότι εφόσον πρόκειται για αστική υπόθεση, ο ενάγων έχει γενικό βάρος απόδειξης (burden of proof) της υπόθεσής του στη βάση του κριτηρίου του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Αν το έχει καταφέρει αυτό ο ενάγοντας, τότε το ερώτημα είναι αν ο εναγόμενος, ο οποίος έχει ειδικό βάρος απόδειξης (evidential burden), παρουσίασε με τη σειρά του, τέτοια ικανοποιητική μαρτυρία προς υποστήριξη των θεμάτων που κατέστησε επίδικα με τη δική του εκδοχή, ώστε το βάρος να μετατοπιστεί πίσω στον ενάγοντα να απαντήσει ικανοποιητικά και να αποσείσει το εκ πρώτης όψεως, περί αντιθέτου συμπέρασμα που δημιουργήθηκε από τον εναγόμενο (βλ. μεταξύ άλλων Σοφοκλέους Κυριάκος ν. Γιώτας Κυριάκου,

(2010)1 Α.Α.Δ. 665). Το κριτήριο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διάδικου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του (βλ Κυριάκου ανωτέρω). Το ερώτημα επομένως στην παρούσα υπόθεση, το οποίο συνιστά και τη βάση για την υπόθεση των εναγόντων, είναι αν προσκομίστηκε τέτοια αποδεκτή μαρτυρία, που στη βάση της απλής πιθανολόγησης, αρκεί για να αποσείσει το γενικό βάρος απόδειξης (burden of proof) ότι η άλλη πλευρά οφείλει το αξιούμενο ποσό. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας και για τους λόγους που έχω εξηγήσει ανωτέρω, βρίσκω ότι οι ενάγοντες πώλησαν και παρέδωσαν στον εναγόμενο τα εμπορεύματα που ισχυρίζονται στη μαρτυρία τους, στην αξία που εκεί αναφέρεται και ότι ο εναγόμενος δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό έναντι ή προς εξόφληση των εν λόγω προϊόντων που παρέλαβε. Βρίσκω συνεπώς ότι ο εναγόμενος οφείλει στους ενάγοντες το ποσό των €1.920.-. Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου, κρίνω ότι οι ενάγοντες πέτυχαν να αποδείξουν στον απαιτούμενο βαθμό την αγωγή τους, η οποία επιτυγχάνει. Συναφώς εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον εναγόμενου για το ποσό των €1.920.- πλέον νόμιμο τόκο, πλέον έξοδα στην κλίμακα της αγωγής, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ). ........... M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο