ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΗΛΙΑ & ΥΙΟΙ ΛΤΔ ν. DE COUREY, Αρ. Αγωγής: 1055 / 2012, 15/11/2019

(1).(ee). Την Αίτηση υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση της Σωτηρούλλας Μιχαήλ, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο της συνηγόρου της εναγομένης, δεόντως εξουσιοδοτημένης. Είναι θέση της ομνύουσας πως θα πρέπει να ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης, καθότι η Έφεση έχει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Εάν απορριφθεί το αίτημα, προσθέτει η ομνύουσα, και εκτελεστεί η απόφαση, «δεν θα αποδοθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο έστω και εάν η εναγόμενη/αιτήτρια, κερδίσει την έφεση», αφού η εναγόμενη θα απωλέσει σημαντικά περιουσιακά στοιχεία και ειδικώτερα θα απωλέσει το ποσό των €110.200= που πλήρωσε για την αγορά της οικίας της, θα είναι υποχρεωμένη να την παραδώσει στους ενάγοντες και ταυτόχρονα να αποσύρει το Πωλητήριο Έγγραφο το οποίο είναι κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο. Οι ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν Ένσταση προβάλλοντας τους ακόλουθους Λόγους: «α. Το πραγματικό και/ή νομικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζεται η Αίτηση δεν δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και/ή το αιτούμενο Διάταγμα δεν ευρίσκει έρεισμα στις οικείες νομικές αρχές και/ή την επί του θέματος ισχύουσα νομολογία. β. Η έφεση που καταχωρήθηκε από την Αιτήτρια δεν έχει οποιεσδήποτε προοπτικές επιτυχίας. γ. Η Αιτήτρια, η οποία είναι μόνιμη κάτοικος εξωτερικού, δεν έχει καταδείξει στο Δικαστήριο, ότι μπορεί να παρέχει επαρκείς και αποτελεσματικές εγγυήσεις και/ή ασφάλεια σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης της. δ. Τυχόν έγκριση της Αίτησης και έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος θα αποστερήσει χωρίς ουσιαστικό λόγο από τους Ενάγοντες-Καθ'ων η Αίτηση, από του να δρέψουν άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας τους και/ή θα απολήγει στην υποβάθμιση του κύρους των Δικαστικών αποφάσεων. ε. Δεν έχει καταδειχθεί επαρκής και/ή καλός λόγος ότι με την μη αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου η καταχωρηθείσα έφεση θα χάσει το αντικείμενο της και/ή με την εκτέλεση της απόφασης η κατάσταση δεν θα είναι μη αναστρέψιμη και/ή ακόμη με την εκτέλεση της απόφασης του Δικαστηρίου, η όποια ζημιά ήθελε προκύψει αυτή μπορεί να υπολογιστεί και να αποτιμηθεί σε χρήμα. στ. Η Αίτηση είναι καταχρηστική και/ή κακόπιστη με την έννοια ότι καταχωρήθηκε με μόνο σκοπό την πρόκληση ταλαιπωρίας ή καθυστέρησης στους ενάγοντες- Καθ' ων η αίτηση.» Η Ένσταση, η οποία στηρίζεται επί του ιδίου νομικού υποβάθρου, υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Ηλία, διευθυντού των εναγόντων. Ο ομνύων επιχειρηματολογεί υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Όπως αναφέρει, η εναγόμενη αν και έχει μετακομίσει στο εξωτερικό όπου διαμένει μόνιμα, συνεχίζει να κατέχει, να χρησιμοποιεί και να απολαμβάνει την επίδικη κατοικία. Είναι η θέση του πως η τελευταία «δεν έχει προσφέρει οποιαδήποτε εγγύηση και/ή ασφάλεια σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης της». Τυχόν έγκριση του αιτήματος, προσθέτει, θα αποστερήσει, χωρίς ουσιαστικό λόγο, από τους ενάγοντες, την ευκαιρία να δρέψουν άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας τους. Νομικό υπόβαθρο τόσο της Αίτησης όσο και της Ένστασης είναι ο Καν. 18 της Διαταγής 35, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος έχει ως ακολούθως: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediated act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» Νομολογιακά έχει λεχθεί πως το θέμα άπτεται της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου [Βλ. E.U.R.I.K. and others v. Kotsonis

(1986)1 C.L.R. 617, Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 592, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Βερεγγάρια Παπακοκκίνου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd και Άλλοι

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 513]. Στην υπόθεση Νίκος Σταύρου Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1(Γ) A.A.Δ. 1978, λέχθηκαν τα εξής: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Το δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες· ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas

(2001)1 A.A.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: 'Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ' αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.' Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουομένων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης.» Στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, επαναλήφθηκε η αρχή πως η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Υπεδείχθη περαιτέρω πως οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Όπως έχει προαναφερθεί, σε κάθε περίπτωση στόχος του Δικαστηρίου θα πρέπει να είναι η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων. Προς επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου επιβάλλεται η στάθμιση του κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσο και με την ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση της έφεσης. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Η εναγόμενη, προς υποστήριξη του αιτήματος της, επικαλείται μόνο το γεγονός της καταχώρισης της Έφεσης. Όπως όμως έχει λεχθεί νομολογιακά, δεν μπορούν να εξαχθούν, κατά το στάδιο τούτο, οποιαδήποτε συμπεράσματα για την πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης και ούτε μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ότι η Έφεση θα επιτύχει. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου (ανωτέρω), η πιθανότητα επιτυχίας της Έφεσης δεν είναι ο δεσπόζον και αποφασιστικός παράγοντας στην επιτυχία της αίτησης για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Πέραν τούτου, η εναγόμενη δεν έχει προτείνει οποιουσδήποτε όρους, η ικανοποίηση των οποίων ενδεχομένως θα μπορούσε να εξασφαλίσει την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, ώστε να διασφαλιστούν και τα δικαιώματα των εναγόντων. Επαναλαμβάνω πως σε κάθε περίπτωση στόχος του Δικαστηρίου είναι η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων των δύο μερών. Παρόλο που η εναγόμενη δεν προβάλλει θέμα οικονομικής δυσχέρειας εκ μέρους της να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της που πηγάζουν από την απόφαση, θα έλεγα, εκ του περισσού, πως ακόμη και σ' αυτή την περίπτωση η οικονομική δυσχέρεια του εξ' αποφάσεως οφειλέτη δεν μπορεί να προβληθεί ως λόγος για την χορήγηση αναστολής εκτέλεσης της απόφασης. Έχοντας κατά νου τα ανωτέρω, είναι η κατάληξη μου πως η εναγομένη απέτυχε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι η άρνηση χορήγησης του αιτουμένου διατάγματος θα επηρεάσει τα δικαιώματα της, ειδικώτερα δε ότι θα καταστήσει την Έφεση της άνευ αντικειμένου. Όσον αφορά τα έξοδα της Αίτησης, δεν βλέπω οποιοδήποτε λόγο, ώστε να αποκλίνω από τον γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Δια ταύτα, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγόντων- καθ'ων η Αίτηση και σε βάρος της εναγόμενης-αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).............................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο