ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΚΕΦΑΛΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1034/2012, 18/11/2019

(2)μάρτυρες, την Μαρίνα Σολωμού Χριστοφόρου (ΜΕ1), της οποίας μέρος της κυρίως εξέτασής της αποτέλεσε δήλωση-κατάθεση της ως Έγγραφο Α, στην οποία ανέφερε ότι για αρκετά χρόνια μέχρι και την 31.1.2018 ήταν λειτουργός στο τμήμα παρακολούθησης και ανάκτησης χρεών της ενάγουσας και από την 1.2.2018 έχει μεταφερθεί ως υπάλληλος στην εταιρεία Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd, (στο εξής Altamira), δυνάμει σχετικής συμφωνίας διαχείρισης και ρύθμισης δανείων μεταξύ της ενάγουσας και της Altamira. Δυνάμει της εν λόγω συμφωνίας η Altamira ενεργεί διά λογαριασμό της ενάγουσας και έχει αναλάβει την διαχείριση αριθμού χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων της ενάγουσας και συναφών θεμάτων μεταξύ των οποίων και η παρούσα σύμβαση Δανείου. Επίσης εξήγησε τις διάφορες συγχωνεύσεις και επονομασίες που έλαβε η ενάγουσα μέχρι την ημέρα που έδινε την μαρτυρία της, Τεκμήριο

1. Η ενάγουσα παραχώρησε δάνειο ύψους €320.000, δυνάμει σύμβασης δανείου ημερομηνίας 20.1.2010, στον εναγόμενο 1, Τεκμήριο
2. Η εναγόμενη 3 για επιπρόσθετη εγγύηση και εξασφάλιση των υποχρεώσεων του εναγόμενου 1, προς την ενάγουσα υπέγραψε έγγραφο υποθήκης και ενέγραψε δυνάμει σύμβασης και δήλωσης υποθήκης ακινήτου στις 22.1.2012 την υποθήκη με αρ. ΥXXXXX/2010 στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου, την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
3. Επίσης για περαιτέρω εξασφάλιση ο εναγόμενος 2 υπέγραψε σύμβαση εγγύησης στις 21.1.2012, Τεκμήριο
4. Ακόμη ο εναγόμενος υπέγραψε εκχωρητήριο έγγραφο στις 22.1.2020, Τεκμήριο 5, των δικαιωμάτων του που εκπηγάζουν από το πωλητήριο έγγραφο ημερομηνίας 24.3.2009, Τεκμήριο
5. Κατατέθηκε ως Τεκμήριο 7 ανακοίνωση ημερομηνίας 5.5.2011 στον Φιλελεύθερο για αύξηση του βασικού επιτοκίου. Επειδή οι εναγόμενοι δεν τήρησαν τους όρους που προβλέπονται στη σύμβαση δανείου, η ενάγουσα απέστειλε την επιστολή ημερομηνίας 23.3.2011, Τεκμήριο 8, στους εναγόμενους 1, 2 και 3, ενώ στη συνέχεια τερμάτισε αυτή με επιστολή ημερομηνίας 27.3.2012, Τεκμήριο 9, προς τους εναγόμενους 1, 2 και 3 και ακολούθησε η παρούσα αγωγή, με την οποία αξιώνεται το ποσό των €373.905,63 με επιτόκιο 9% εναντίον των εναγομένων 1, 2 και 3 και εκποίηση της υποθήκης εναντίον της εναγομένης
6. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 11 αναλυτική κατάσταση λογαριασμού και ως Τεκμήριο 12 αναδομημένη κατάστασης λογαριασμού. Η ενάγουσα με επιστολή της ημερομηνίας 25.11.2016, Τεκμήριο 10, περιόρισε το επιτόκιο σε 6,50% από 1.7.
7. Μετά την έγερση της αγωγής δεν καταβλήθηκε κανένα ποσό μέχρι πριν από τη συμφωνία ημερομηνίας 13.3.2019, Τεκμήριο
8. Ως εκ τούτου αξιώνεται το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό ως άνω, πλέον τόκο 9% μέχρι 30.6.2019 και από 1.7.2016 6,50% μέχρι εξόφλησης των τόκων κεφαλαιοποιημένων κάθε 30/6/ και 31/12/ εκάστου έτους, πλέον έξοδα. Στην κυρίως εξέταση της, κατόπιν σχετικής ερώτησης, ανέφερε ότι ο αριθμός 04930 είναι ο κωδικός που προσδιορίζει σε ποιο ΣΠΙ ανήκει ο λογαριασμός. Στην ερώτηση πως χρησιμοποιήθηκε το δάνειο ανέφερε ότι από το Τεκμήριο 11 φαίνεται ότι στις 22.1.2010 είχαν εκδοθεί 3 επιταγές για το συνολικό ποσό των €290.000, το οποίο ήταν το ποσό για την αγορά των τριών ακινήτων, με το πωλητήριο έγγραφο, Τεκμήριο 6, από τον εναγόμενο 1, που όφειλε ο εναγόμενος 1 αυτό το ποσό. Επιπλέον εκδόθηκε μία επιταγή για το ποσό των €3.200,85, η οποία αφορούσε τα έξοδα υποθήκης και επίσης έγινε ανάληψη του ποσού των €26.799,15, με το οποίο εξοφλήθηκε άλλος λογαριασμός του εναγόμενου
9. Περαιτέρω ανέφερε ότι έτσι όλα τα πιο πάνω ποσά αρθρούνται σε €320.
10. Να σημειωθεί ότι στις 22.1.2010 έγινε και κατάθεση στον επίδικο λογαριασμό το ποσό των €3.606,
11. Κατά την αντεξέταση της, η ΜΕ1 επανέλαβε ότι εργάζεται στην Altamira, η οποία έχει υπογράψει συμφωνία με την ενάγουσα για τη διαχείριση μη εξυπηρετούμενων δανείων, μεταξύ των οποίων και το επίδικο δάνειο για το οποίο ο εναγόμενος 1 έχει υπογράψει συμφωνία, και ανέφερε ότι έχουν υπογραφτεί από τον εναγόμενο 1 τα Τεκμήρια 2, 5 και
12. Περαιτέρω αναφέρθηκε και στα υπόλοιπα τεκμήρια, όπως τα Τεκμήρια 9, 11, 12 και 13 για τα οποία μεταξύ άλλων ανέφερε και τα εξής: Ο εναγόμενος 1 κατέθεσε το ποσό των €100.000 και παραμένει η υπογραφή νέων συμφωνιών και η μεταβίβαση των ακινήτων στην ενάγουσα τα οποία πρέπει να γίνουν ταυτόχρονα, δηλαδή να γίνει διαγραφή χρέους, να γίνει νέο βιώσιμο δάνειο καθώς και νέο δάνειο, το οποίο θα διαγραφόταν με την αποπληρωμή του βιώσιμου δανείου. Επίσης είπε ότι σύμφωνα με την 5η σελίδα του Τεκμηρίου 13, ο εναγόμενος 1 όφειλε να παρουσιάσει κάποιες βεβαιώσεις πριν την παραχώρηση των ακινήτων και από αυτά που γνωρίζει, δεν ανταποκρίθηκε. Ακόμη ανέφερε ότι αν και τα ακίνητα είναι ιδιοκτησίας της εναγόμενης 3, το αίτημα προς την Altamira έγινε από τον εναγόμενο
13. Όταν της υποβλήθηκε ότι ο εναγόμενος 1 έκανε ότι μπορούσε απάντησε ότι δεν τα έκανε όλα. Ξεκαθάρισε ότι το δάνειο και το εκάστοτε οφειλόμενο υπόλοιπο μέχρι πριν από τον τερματισμό της σύμβασης δανείου και του λογαριασμού με την επιστολή ημερομηνίας 27.3.2012, αυτό χρεώνετο με επιτόκιο 6,50% ενώ από τις 27.3.2012 και μετέπειτα με 9% ως εμφαίνεται στο Τεκμήριο 7, για το οποίο όμως ετοίμασε η ίδια αναδομημένη κατάσταση λογαριασμού, Τεκμήριο 8, στη βάση των 365 ημερών, με επιτόκιο 6,50% και από την 1.7.2016 και μετέπειτα με 6,50%, Τεκμήριο 10, που τελικά περιόρισε την αξίωση της ενάγουσας σε 6,50% επί του οφειλόμενου, κατ΄ αυτήν, ποσού που εμφαίνεται στο Τεκμήριο
14. Ως ΜΕ2 κάλεσε την XXXXX Ιωάννου η οποία ανέφερε ότι εργάζεται στην Altamira. Αυτή ανέφερε τα εξής σε γενικές γραμμές: Είναι λειτουργός που χειρίζεται τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια του κυρίου Κεφάλα, με τον οποίο κατάληξαν σε μια συμφωνία, ως καταγράφεται στο Τεκμήριο
15. Σε αυτή υπάρχουν κάποιοι όροι οι οποίοι δεν έχουν τηρηθεί όλοι μέχρι στιγμής, κάποιοι τηρήθηκαν, κάποιοι ακόμη και καταβάλλεται προσπάθεια για να υλοποιηθούν. Ως έχει η συμφωνία Τεκμήριο 13 δεν έχει ισχύ σήμερα γιατί υπήρχε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εντός του οποίου έπρεπε να γίνει η υλοποίηση της, όμως μπορεί να καταβληθεί προσπάθεια για εξασφάλιση παράτασης στην υλοποίηση, που ας σημειωθεί υπάρχει μια έγκριση για παράταση του χρόνου υλοποίησης της μέχρι 1 μήνα. Κατά την αντεξέταση είπε ότι δεν έχουν τεθεί οι υπογραφές στο νέο δάνειο που θα γίνει, αν και έχουν ολοκληρωθεί τα έγγραφα, αφού δεν έχει ολοκληρωθεί η μεταβίβαση των διαμερισμάτων που προτίθεται να μεταβιβάσει ο εναγόμενος 1 στην ενάγουσα. Στην ερώτηση για ποιο λόγο δεν έχουν υπογραφεί τα έγγραφα από τον κύριο Κεφάλα, απάντησε ότι βασικά μπορούν να υπογράφουν, απλά ούτως ή άλλως «η όλη συμφωνία θα πρέπει να γίνει ταυτόχρονα», επομένως και η μεταβίβαση των ακινήτων και η έναρξη νέου δανείου πρέπει να γίνουν ταυτόχρονα. Συμφώνησε ότι γι΄ αυτό το σκοπό έγινε εκχωρητήριο έγγραφο, όπως και ότι η εκκρεμότητα αφορά φορολογικές υποχρεώσεις της εναγόμενης 3 που αφορούν επιβάρυνση στα τεμάχια της εναγόμενης 3 για την οποία εκκρεμότητα γίνεται προσπάθεια να διευθετηθεί. Ο εναγόμενος 1 του οποίου μέρος της κυρίως εξέτασης του αποτελεί η γραπτή δήλωση-κατάθεση του, Έγγραφο Β, αναφέρει επί λέξει τα εξής: «Με τους ενάγοντες έχω καταλήξει σε συμφωνία στις 13.3.2019, που έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο
16. Σε αυτή τη συμφωνία περιλαμβάνεται η διευθέτηση τριών λογαριασμών μου που διατηρούσα στην πρώην Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα, ήτοι τους λογαριασμούς μου υπ. Αριθμό XXXXX0427, XXXXX3797 και XXXXX
17. Ο πιο πάνω λογαριασμός υπ. Αριθμό XXXXX0427, που έχει κατατεθεί ως Τεκμήριο 12 στο Δικαστήριο αφορά το επίδικο δάνειο της παρούσας αγωγής που ήδη έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο
18. Το συνολικό επιτόκιο της πιο πάνω συμφωνίας του Τεκμηρίου 13 είναι 3,75%. Από τη δική μου πλευρά έχω τηρήσει όλους τους όρους της συμφωνίας του Τεκμηρίου 13 και ήδη έχω καταθέσει €100.000 όπως προβλεπόταν στην πιο πάνω συμφωνία μας.» Επίσης αφού είδε το Τεκμήριο 13 αναγνώρισε τη μονογραφή και την υπογραφή του σε αυτή. Κατά την αντεξέταση του προέβαλε την επαναληφθείσα πολλές φορές θέση του ότι αυτός με την καταβολή του ποσού των €100.000 και αφού τα ακίνητα δεν ήταν επ΄ ονόματι του αλλά αγοραστής αυτών και αφού είχε υπογράψει εκχώρηση των δικαιωμάτων του για αυτά, τότε αυτός έκανε ότι του αναλογούσε και η ενάγουσα έπρεπε να προβεί σε οιεσδήποτε ενέργειες για να μεταβιβαστούν επ΄ ονόματι της και τα τρία ακίνητα. Ειδάλλως θα μπορούσαν να αποδεχθούν την πρόταση του να της καταβάλει άλλες €115.000 και να εγγραφούν επ΄ ονόματι αυτού τα τρία ακίνητα. Εάν δεν συμφωνεί ούτε με το ένα ούτε με το άλλο, η ενάγουσα τότε θα πρέπει να του επιστρέψει τις €100.
19. Η δικηγόρος της ενάγουσας στην αγόρευσή της εισηγήθηκε ότι το μόνο που ουσιαστικά αμφισβητήθηκε από τον εναγόμενο 1 ήταν ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι δεν υλοποιήθηκε η συμφωνία Τεκμήριο 13, που κατά τον εναγόμενο 1 έπραξε ότι του αναλογούσε. Ως προς την αξίωση, αφού αναφέρθηκε τι αξιώνεται από την ενάγουσα μετά και την ετοιμασία της αναδομημένης κατάστασης λογαριασμού, Τεκμήριο 8, αφού εξήγησε ότι με βάση τα παραδεκτά γεγονότα και την μαρτυρία των ΜΕ1 και 2, η οποία, ως προς τούτο, δεν αμφισβητήθηκε ουσιαστικά, ζήτησε την έκδοση απόφασης. Εν πάση περιπτώσει η θέση της δικηγόρου της ενάγουσας είναι ότι με βάση την προφορική και γραπτή μαρτυρία που παρουσίασε η ενάγουσα έχει αποδειχθεί η σύμβαση δανείου, ο τερματισμός της, το οφειλόμενο ποσό του λογαριασμού και το επιτόκιο το οποίο χρεωνόταν ο λογαριασμός, το οποίο ήταν σύμφωνα με τους σχετικούς όρους της συμφωνίας δανείου, γι΄ αυτό και θα πρέπει να εκδοθεί απόφαση όπως αυτή αποκρυσταλλώθηκε από την μαρτυρία της ΜΕ
20. Δεν παρέλειψε όμως να θέσει και την δική της άποψη σε όσα ο συνήγορος του εναγόμενου 1 ανέφερε στην αγόρευσή του για το θέμα της συμφωνίας ημερομηνίας 13.3.2019, Τεκμήριο
21. Από την άλλη, ο συνήγορος του εναγόμενου 1, επικέντρωσε την προσοχή του και προώθησε με ανάλογη επιχειρηματολογία, την, κατά την άποψη του, κατάρτιση και υπογραφή νέας συμφωνίας ημερομηνίας 13.3.2019, Τεκμήριο 13, την οποία αυτός στο βαθμό που του αναλογούσε την υλοποίησε, που ως εκ τούτου η σύμβαση δανείου παύει να υφίσταται και η αγωγή πρέπει να απορριφθεί. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Να σημειωθεί εξ αρχής, όπως είναι καλά γνωστό από τη νομολογία, (βλ. El Fath Co. For International Trade S.A.E. v. E.D.T. Shipping Ltd κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1255, Ν.Α. Theophanous (Matic) Laundries Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2000)3 ΑΑΔ 793 και Hamisi Mwinyi Selmani κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 235/13 και 236/13, ημερομηνίας 05/06/2015), η αγόρευση δικηγόρου δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο για εισαγωγή μαρτυρίας και δεν μπορεί να συμπληρώσει τα όποια κενά υπάρχουν στη μαρτυρία. Στην υπόθεση C & A Pelekanos Associates Limited ν. Ανδρέα Πελεκάνου

(1999)1 ΑΑΔ 1273 λέχθηκαν τα εξής: «Η αξιολόγηση προφορικής μαρτυρίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αξιοπιστία του μάρτυρα. Η εντύπωση που αφήνει στο Δικαστήριο, αγαθή ή δυσμενής είναι παράγων εξαιρετικής σπουδαιότητας για την κρίση της αξιοπιστίας. Ο τελευταίος είναι όρος πολυσήμαντος. Η εμφάνιση και συμπεριφορά του μάρτυρα ενόσω καταθέτει, οι αντιδράσεις του, κατά πόσο δηλαδή είναι φυσικές ή αφύσικες, ο τρόπος που απαντά, η νευρικότητα ή η επιφυλακτικότητα του ή η ιδιοσυγκρασία που εκδηλώνει, είναι μεταξύ των σημείων που μόνο ο πρωτόδικος δικαστής που τον είδε και τον άκουσε μπορεί να παρατηρήσει. Και στη συνέχεια να τα χρησιμοποιήσει υπό το πρίσμα της πείρας που διαθέτει και της γνώσης του της ανθρώπινης φύσης για να εκτελέσει το πιο σημαντικό και δυσκολότερο ίσως καθήκον του, την εύρεση της αλήθειας (βλ. Παναγιώτου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση 6739, ημερ. 27.03.2000).» Από τα πιο πάνω, έκδηλα και αβίαστα, συνάγεται ότι το έργο της αξιολόγησης της μαρτυρίας από το Δικαστήριο είναι η πιο σημαντική έκφανση της δικαστικής κρίσης, η οποία δεν εξαντλείται μόνο στην επισήμανση των τυχόν αντιφάσεων ή παραλείψεων και αδυναμιών, αλλά επεκτείνεται σε γενικότερη θεώρηση της μαρτυρίας όπως εκδηλώνεται, διαφαίνεται και εξελίσσεται στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης. Στην υπόθεση Όμηρος Σάββα Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 506 λέχθηκαν τα κατωτέρω: «Η πεποίθηση του Δικαστή πως ένας μάρτυρας λέγει την αλήθεια, ασφαλώς είναι το καλύτερο εχέγγυο της ετυμηγορίας του. Η πεποίθηση όμως αυτή δεν αρκεί να βεβαιώνεται αλλά και να αιτιολογείται με συγκεκριμένα στοιχεία της υπόθεσης όταν σ' αυτήν υπάρχουν γεγονότα που καθιστούν αναγκαία την αιτιολόγηση.» Στην υπόθεση Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ ν. Παναγιώτη Πολυβίου

(2009)1 ΑΑΔ 339 αναφέρθηκαν τα εξής: «Κατά δεύτερο λόγο, το πρωτόδικο Δικαστήριο πλημμελώς αξιολόγησε και απέρριψε τη μαρτυρία του Τσαππή με την απλή αναφορά ότι εδόθη στο Δικαστήριο η εντύπωση ότι ο μάρτυρας διακατεχόταν από εχθρικά αισθήματα για τον εφεσίβλητο και ότι δεν άφησε καλή εντύπωση. Έχει υποδειχθεί κατ' επανάληψη ότι είναι ανάγκη μια μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας στο Δικαστήριο. (Αντωνίου v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 766 και Βούτουνος v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 71). Η αξιολόγηση μιας μαρτυρίας είναι λεπτό και δύσκολο έργο και το Δικαστήριο θα πρέπει να δίνει πάντοτε επαρκείς λόγους για την αποδοχή ή απόρριψη αυτής, με γνώμονα όχι μόνο την καθ' αυτή εξωτερική εμφάνιση της μαρτυρίας του στο εδώλιο, αλλά και σε συσχετισμό με τα υπόλοιπα στοιχεία της δίκης, είτε αυτά προέρχονται από άλλη ζώσα μαρτυρία, είτε από τεκμήρια. Έχει εξηγηθεί στη Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, ότι: "... πρέπει να αποφεύγονται χαρακτηρισμοί που δυνατό να δίνουν την εντύπωση ότι το Δικαστήριο επηρεάστηκε από τη δική του καθαρά προσωπική άποψη για το χαρακτήρα του διαδίκου, έξω από κάθε μέτρο ορθής, δίκαιης και φλεγματικής αντιμετώπισης της ενώπιον του διαφοράς. Με φειδώ πρέπει να καταγράφεται οτιδήποτε αγγίζει τον παρουσιαζόμενο στη δίκη χαρακτήρα από διάδικο ή μάρτυρα. Η ανθρώπινη εμπειρία διδάσκει ότι ένας ευγενής και ήπιος μάρτυρας, δεν είναι κατ' ανάγκην και ειλικρινής. Και το αντίθετο. Ένας υπερβολικά διαχυτικός ή αναστατωμένος μάρτυρας μπορεί να ορμάται από μια πλειάδα αιτιών, χωρίς να είναι ανειλικρινής." Πιο πρόσφατα ακόμη στην Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288, τονίστηκε η αναγκαιότητα ακόμη και στην περίπτωση που μάρτυρας εντυπωσιάζει θετικά το Δικαστήριο, να καταγράφονται οι λόγοι της θετικής αυτής αποκόμισης ώστε να παραμένουν κατά νουν καθ' όλη τη διάρκεια του έργου της αξιολόγησης της υπόθεσης, ως ασφαλιστική δικλείδα για τη σφαιρική αντιμετώπιση της αξιολόγησης των διαδίκων και των μαρτύρων τους.» Η μαρτυρία εξετάζεται στο σύνολό της και όχι αποσπασματικά και ανεξάρτητα η μια από την άλλη (βλ. Mossa (Mussa) Mohammed Mustafa v. Ανδρέα Κακούρη κ.ά.

(2002)1 ΑΑΔ 165). Η λογική του πράγματος, δηλαδή των ουσιωδών πραγματικών γεγονότων που περιβάλλουν και περιστοιχίζουν όλη την έκταση της διαφοράς, μπορεί να εξαχθεί από τη σύγκριση, σύγκλιση και την αντιπαραβολή όλου του φάσματος της μαρτυρίας, όπως αυτή έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τη σκοπιά που κάθε ένας μάρτυρας έχει αντιληφθεί τα γεγονότα, στο βαθμό που έχει εμπλακεί άμεσα ή έμμεσα (βλ. Mossa (Mussa) Mohammed Mustafa v. Ανδρέα Κακούρη κ.ά, ανωτέρω), σε άμεση συσχέτιση βέβαια, αν θα ληφθεί υπόψη ή όχι, με τους ισχυρισμούς και θέσεις όπως αυτές προβάλλονται στη δικογραφία, αφού μαρτυρία που δεν καλύπτεται από τα δικόγραφα δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη (βλ. Κούλλα Αντώνη Κουκούνη ν. A.N. Stasis Estates Co Ltd

(2006)1 ΑΑΔ 489 και Σοφοκλής Σοφοκλέους ν. Κυριακής Τσεσμελόγλου

(2006)1 ΑΑΔ 1153). Στην υπόθεση Νικόλας άλλως Νίκος Γεωργίου Σφυρή ν. Ανδρέα Πολυκάρπου

(2005)1 ΑΑΔ 941, αναφέρθηκε ότι τα πρωτόδικα δικαστήρια έχουν την υποχρέωση να αξιολογούν το σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και να προβαίνουν σε διαπιστώσεις πάνω σ' όλα τα αμφισβητούμενα γεγονότα έτσι ώστε η τελική απόφασή τους να περιέχει την απαραίτητη δικαστική κρίση πάνω στα επίδικα θέματα (βλ. Ιωάννης Αλεξάνδρου Χριστοδούλου ν. Κυριάκου Μηνά Αριστοδήμου κ.ά.

(1996)1 ΑΑΔ 552). Ούτε βέβαια, από μόνο του το γεγονός, ότι κάποιος μάρτυρας δεν θυμάται όλα τα γεγονότα ή όλες τις λεπτομέρειες ή μέρος ή κάποιο σημείο της μαρτυρίας του δεν είναι ίδιο με κάποιου άλλου που ενθυμείται καλύτερα τα γεγονότα ή λεπτομέρειες αυτών, καταδεικνύει πρόθεση του μάρτυρα να πει ψέματα (βλ. Βερεγγάρια Π. Παπακόκκινου κ.ά ν. Σάκη Ν. Κουρέα κ.ά.

(2002)1 ΑΑΔ 1833) ή τον καθιστά ψεύτη ή ότι μέρος της μαρτυρίας του δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό όταν σε γενικές γραμμές κρίνεται αξιόπιστος και το μέρος αυτό της μαρτυρίας του συνάδει με το σύνολο της μαρτυρίας. Στην υπόθεση Γιαννάκης Πελεκάνος, ως διαχειριστής της περιουσίας του Χριστόφορου Πελεκάνου κ.ά. ν. Ανδρέα Πελεκάνου κ.ά.

(2010)1 ΑΑΔ 1746 αναφέρθηκαν τα εξής: «Όπου στην ουσία υπάρχει μια μόνο εκδοχή για ένα επίδικο θέμα, ο τρόπος αξιολόγησης της μαρτυρίας καθίσταται πολύ πιο δύσκολος και το έργο του δικαστηρίου πιο λεπτό απ' ότι στις συνήθεις περιπτώσεις. Στην υπόθεση Wynne v. Mavronicolas κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 1138 το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρθηκε στον τρόπο που το δικαστήριο θα πρέπει να προσεγγίζει επίδικα θέματα για τα οποία υπάρχει μια μόνο εκδοχή. Στη σελ. 1145-6 της πιο πάνω απόφασης, αναφέρθηκε ότι:- "Σκοπός της αξιολόγησης της μαρτυρίας για σκοπούς αξιοπιστίας, είναι για να μπορέσει το δικαστήριο να προβεί σε διαπιστώσεις αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα, ώστε με αυτά ως δεδομένο να εξετάσει στη συνέχεια, αν αυτός που έχει το βάρος της απόδειξης το έχει αποσείσει στο βαθμό που απαιτείται. Η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως επιπέδου απόδειξης. Συνήθως θέμα αξιοπιστίας εγείρεται όταν υπάρχουν δύο διιστάμενες εκδοχές και το δικαστήριο θα πρέπει να επιλέξει μια από τις δύο (βλ. R.C.K. Sports Ltd. v. Personal Advertising Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 1074, στη σελ. 1084). Όταν υπάρχει μια μόνο εκδοχή ως προς τα γεγονότα, τότε συνήθως αυτό που απομένει να εξεταστεί, εκτός και αν υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες σε σχέση με το μάρτυρα και την αξιοπιστία του, είναι αν τα γεγονότα όπως βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο. "» Κατά κανόνα ο διάδικος θα πρέπει να θέσει στους μάρτυρες της άλλης πλευράς το μέρος της υπόθεσής του που αφορά το συγκεκριμένο μάρτυρα. Αν κατά την αντεξέταση δεν υποβάλει οποιεσδήποτε ερωτήσεις, γενικά θεωρείται ότι αποδέχεται την εκδοχή που θέτει ο μάρτυρας (Browne v. Dunn [1894] 6 R.67, (H.L.) και R. v. Hart [1932] 23 Cr. App. R. 202). Στην Αγγλία δεν επιτρέπεται στο διάδικο αυτό να επιτεθεί κατά την τελική του αγόρευση ή να προωθήσει εξηγήσεις, στα σημεία όπου παρέλειψε να αντεξετάσει σχετικούς μάρτυρες επί του σημείου (βλ. επίσης Phipson on Evidence, 13η Έκδοση, παραγρ. 33-69). Είχα την ευκαιρία να ακούσω και να παρακολουθήσω τους ΜΕ1 και 2, εκ των οποίων της ΜΕ1 μέρος της κυρίως εξέτασης της αποτέλεσε γραπτή δήλωση-κατάθεση της και τον ΜΥ, του οποίου η γραπτή δήλωση-κατάθεση του αποτέλεσε την κυρίως εξέταση του και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους με γνώμονα, μεταξύ άλλων, την ειλικρίνεια τους, τη σαφήνεια τους, τη φιλαλήθεια και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, σημειώνοντας ότι η αντεξέταση της ΜΕ2 ήταν περιορισμένης έκτασης και σε συγκεκριμένα σημεία που αφορούν τη συμφωνία Τεκμήριο 13, χωρίς να περιπέσει σε αντιφάσεις ή να κλονισθεί η μαρτυρία της ενώ όσον αφορά την ΜΕ1 η αντεξέταση της, στόχευσε από τη μια στον τερματισμό και στις καταστάσεις λογαριασμού, Τεκμήρια 9, 11 και 12 και το επιτόκιο που χρέωνε η ενάγουσα και από την άλλη στη συμφωνία Τεκμήριο 13, δεν ήταν ικανή να κλονίσει την αξιοπιστία της. Άλλο θέμα είναι αν αυτά που ανέφερε είναι ικανά να στοιχειοθετήσουν και να τεκμηριώσουν τη νομική διάσταση της υπόθεσης της Ενάγουσας που σχετίζονται με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 22 του ΚΕΦ. 9 και στο άρθρο 3(α) της σύμβασης δανείου, Τεκμήριο 2, η οποία θα γίνει σε άλλο μέρος της απόφασης, στη συνέχεια. Κρίνω ότι ήταν σαφείς, ειλικρινείς, ευθείς, μάρτυρες της αλήθειας και οι οποίες δεν περιέπεσαν σε αντιφάσεις. Ως εκ των πιο πάνω οι ΜΕ1, και 2 κρίνονται αξιόπιστες. Όσον αφορά τον ΜΥ στο βαθμό που η μαρτυρία του συνάδει με τη μαρτυρία των ΜΕ1 και 2 γίνεται αποδεκτή, ενώ σε ότι αφορά την υπόλοιπη μαρτυρία του δεν γίνεται αποδεκτή, αλλά ως προς την αντιμετώπιση των εξ΄ αντιθέτου θέσεων των δυο πλευρών για την ισχύ ή μη ισχύ της συμφωνίας Τεκμήριο 13, θα καταγραφεί κατωτέρω. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα ακόλουθα: Η ενάγουσα είναι τράπεζα η οποία ασκούσε και ασκεί τραπεζικές εργασίες σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία περί Τραπεζικών Εργασιών Νόμου, η οποία έτυχε συγχωνεύσεων και αλλαγής ονομασίας ως φαίνεται από την μαρτυρία της Μ.Ε.1, η οποία επιβεβαιώνεται από το Τεκμήριο

1. Δυνάμει γραπτής σύμβασης δανείου ημερομηνίας 20.1.2010, Τεκμήριο 2, την οποία υπέγραψε ο εναγόμενος 1, παρείχε πιστωτικές διευκολύνσεις σε δάνειο ύψους €320.000 με κυμαινόμενο επιτόκιο το οποίο αποτελείτο από βασικό επιτόκιο 4% πλέον 2,50% περιθώριο, ήτοι συνολικό επιτόκιο 6,50%, ενώ η εναγόμενη 3 για επιπρόσθετη εξασφάλιση του δανείου του εναγόμενου 1 προς την ενάγουσα υπέγραψε έγγραφο υποθήκης ημερομηνίας 22.1.2012 και σύμβαση και δήλωση υποθήκης ακινήτου ημερομηνίας 22.1.2012, με αριθμό ΥXXXXX/2010, Τεκμήριο
2. Ο εναγόμενος 2 υπέγραψε σύμβαση εγγύησης ημερομηνίας 21.1.2010, Τεκμήριο
3. Επίσης ο εναγόμενος 1 υπέγραψε εκχωρητήριο έγγραφο ημερομηνίας 22.1.2010, Τεκμήριο 5 για τα δικαιώματα του που εκπηγάζουν από το πωλητήριο έγγραφο, Τεκμήριο
4. Στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι, όσον αφορά το εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο εναγόμενος 1 υπέγραψε την σύμβαση δανείου, Τεκμήριο 2, και το εκχωρητήριο έγγραφο, Τεκμήριο 5, ουδέποτε αμφισβητήθηκε τούτο από το δικηγόρο του εναγόμενου 1, αλλά απεναντίας έγιναν παραδεκτό γεγονός ότι ήταν η υπογραφή του στη σύμβαση δανείου, Τεκμήριο 2 και στο εκχωρητήριο έγγραφο, Τεκμήριο 5, τα οποία κατατέθηκαν χωρίς ένσταση, ενώ να σημειωθεί ότι οι διάφοροι ισχυρισμοί που προβάλλονταν στην Έκθεση Υπεράσπισης για ακυρότητα αυτών, τελικά δεν προωθήθηκαν κατά την αντεξέταση των μαρτύρων. Επίσης να τονισθεί ότι έγινε παραδεκτό γεγονός η αποστολή και παραλαβή των Τεκμηρίων 8 και
5. Επειδή οι εναγόμενοι δεν τήρησαν τους όρους που προβλέπονται στη σύμβαση δανείου, ήτοι την πληρωμή των δόσεων, η ενάγουσα αφού έστειλε τις επιστολές ημερομηνίας 23.3.2011 προς τους εναγομένους 1, 2 και 3, Τεκμήριο 8, τερμάτισε αυτήν με επιστολή της ημερομηνίας 27.3.2012, Τεκμήριο 9, προς τους εναγομένους 1, 2 και
6. Στη συνέχεια επειδή οι εναγόμενοι δεν εξόφλησαν την οφειλή τους προς την ενάγουσα, κινήθηκε η παρούσα αγωγή. Σύμφωνα με την αναδομημένη κατάσταση λογαριασμού, Τεκμήριο 12, η οποία χρεώνεται με επιτόκιο 6,50% από 1.7.2016 και την αναδομημένη κατάσταση λογαριασμού, Τεκμήριο 7, που αποτελεί την αναλυτική κατάσταση λογαριασμού ως ένα από τα συνήθη βιβλία της ενάγουσας που επιβεβαίωσε με την μαρτυρία της η ΜΕ1, το χρεωστικό οφειλόμενο ποσό την 27.3.2012 ανήρχετο στις €360.581,00 με επιτόκιο 9% από 1.1.2012, σύμφωνα με την ενάγουσα. Οι εναγόμενοι δεν κατέβαλαν οιονδήποτε ποσό μετά την καταχώρηση της αγωγής μέχρι και πριν την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 13.3.2019, Τεκμήριο 13, ενώ μετά την υπογραφή του Τεκμήριο 13 και εντός της προθεσμίας που προβλεπόταν σε αυτή, κατέβαλε το ποσό των €100.000 ο εναγόμενος 1 στην ενάγουσα. Με βάση την επιστολή ημερομηνίας 25.11.2016, Τεκμήριο 10 η ενάγουσα προέβη σε μείωση επιτοκίου σε 6,50% από 1.7.
7. Ενόψει των πιο πάνω ευρημάτων το Δικαστήριο προχωρεί στην εξέταση των θεμάτων με βάση τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των δύο πλευρών όπως αυτοί εμφαίνονται από την Έκθεση Απαίτησης, την Έκθεση Υπεράσπισης και Απάντηση στην Υπεράσπιση και τις θέσεις τους που προωθήθηκαν με την γραμμή που ακολούθησαν κατά την ακροαματική διαδικασία καθώς και τις εισηγήσεις όπως αυτές εκφράστηκαν με τις αγορεύσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών. Σύμφωνα με την υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Βασίλη Χαραλάμπους

(2010)1 ΑΑΔ 829, σε περιπτώσεις, όπως η υπό κρίση υπόθεση, που αφορά σε κατ' ισχυρισμό τραπεζικό χρέος, τα βασικά γεγονότα που χρήζουν απόδειξης έτσι ώστε να επιτύχει η αξίωση είναι τέσσερα: Α) Η σύναψη της σύμβασης δανείου ή χρηματοδότησης ή η παροχή πιστωτικών διευκολύνσεων κλπ μαζί με τους όρους του. Β) Η παράβαση όρου της σύμβασης. Γ) Ο τερματισμός της σύμβασης και Δ) Το οφειλόμενο υπόλοιπο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει αποδειχθεί το στοιχείο (Α), ήτοι η σύμβαση δανείου, από το Τεκμήριο 2, η οποία δεν αμφισβητήθηκε και όπως ανέφερε η ΜΕ1 το ποσό λήφθηκε από τον εναγόμενο 1 με τον τρόπο που ανέφερε. Επίσης έχει αποδειχθεί το στοιχείο (Β), δηλαδή η παράβαση όρου σύμβασης, αφού δεν τηρούνταν οι όροι αυτής, δηλαδή δεν πληρώνονταν οι δόσεις, όπως διαπιστώνεται από τα Τεκμήριο 8, 9 και 11 και τη μαρτυρία της ΜΕ

1. Ακόμη έχει αποδειχθεί και το στοιχείο (Γ), ήτοι ο τερματισμός της σύμβασης δανείου και του λογαριασμού όπως καταδεικνύεται από το Τεκμήριο 9, το οποίο αποτελεί την επιστολή τερματισμού που αποστάληκε στους Εναγομένους 1, 2 και 3, το οποίο έγινε παραδεκτό γεγονός, όπως και η παραλαβή τόσο αυτού όσο και του Τεκμηρίου
2. Επίσης το τελευταίο στοιχείο που παραμένει να εξεταστεί κατά πόσο πληρείται είναι το στοιχείο (Δ), δηλαδή αν αποδείχθηκε το οφειλόμενο ποσό, όπως συγκεκριμενοποιήθηκε από την αναδομημένη κατάσταση λογαριασμού, Τεκμήριο
3. Αφού ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε τούτο από τον εναγόμενο 1, ούτε παρουσιάστηκε αντίθετη μαρτυρία, αλλά ούτε και κλονίσθηκε η μαρτυρία της ΜΕ1 κατά την κρίση του Δικαστηρίου έχει αποδειχθεί ότι ο εναγόμενος στις 22.1.2010 έλαβε το ποσό των €320.000 το οποίο έφερε επιτόκιο σύμφωνα με τη σύμβαση δανείου, Τεκμήριο 2, 6,50% με κεφαλαιοποίηση του τόκου κάθε 30/6 και 31/12 εκάστου έτους, μέχρι εξόφλησης. Η αύξηση του επιτοκίου με την επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 27.3.2012, Τεκμήριο 9, από την 1.1.2012 σε 9% δεν βρίσκει έρεισμα στη σύμβαση δανείου, αφού στην παράγραφο 7 της συμφωνίας δανείου, Τεκμήριο 2, προβλέπεται 1% τόκος υπερημερίας, ενώ η πρόβλεψη τόκου σε 1% είναι σύμφωνη με τη σχετική νομοθεσία, και δη με το άρθρο 3.1(γ) του Ν.160

(1)/1999 που τέθηκε σε ισχύ την 1.1.

1. Ως εκ τούτου το ποσό των €320.000 θα φέρει τόκο 6,50% από τις 22.1.2010 μέχρι τις 8.5.2011, ήτοι μία ημέρα πριν την αύξηση του επιτοκίου κατά 0,25% σύμφωνα με την ανακοίνωση ημερομηνίας 5.5.2011, Τεκμήριο 7, και 6,75% από 9.5.2011 μέχρι τις 26.3.2012, ήτοι μία ημέρα πριν τον τερματισμό της σύμβασης δανείου, Τεκμήριο 9, 7,50% από 27.3.2012, ημέρα τερματισμού τα σύμβασης δανείου, Τεκμήριο 9, μέχρι τις 30.6.2016, ως προνοείται στη σύμβαση δανείου, Τεκμήριο 2, και 6,50% από 1.7.2016, μέχρι εξόφλησης του τόκου κεφαλαιοποιημένου κάθε 30/6 και 31/12 εκάστου έτους σύμφωνα με το Τεκμήριο 10, αφαιρουμένου από αυτό του ποσού των €100.000 που καταβλήθηκε μετά τις 13.3.2019, ήτοι στις 14.3.2019, εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας της συμφωνίας Τεκμήριο
2. Ότι παραμένει προς εξέταση είναι ο ισχυρισμός του εναγόμενου 1 ότι με την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 13.3.19, Τεκμήριο 13, και την καταβολή εκ μέρους του, του ποσού των €100.000 η υπόθεση έχει διευθετηθεί και η αγωγή είναι άνευ αντικειμένου. Όπως ήδη λέχθηκε από την άλλη η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι η υπόθεση δεν διευθετήθηκε με την καταβολή του ποσού των €100.000 αφού με βάση τη συμφωνία θα έπρεπε να γίνουν και άλλα, ως άνω, και δη ταυτόχρονα. Έχω διεξέλθει με πολλή προσοχή την προσφορά που υπέβαλε η ενάγουσα προς τον εναγόμενο 1 με ημερομηνία 4.3.2019, κατόπιν αιτήματος του εναγόμενου, η οποία έγινε αποδεκτή στις 13.3.2019, με υπογραφή αυτής από τον εναγόμενο 1, Τεκμήριο
3. Ο εναγόμενος 1 πράγματι, ως είναι παραδεκτό γεγονός, κατέβαλε πριν τις 18.3.2019 που ορίζετο ως η τελευταία ημερομηνία καταβολής του ποσού των €100.000, ήτοι στις 14.3.2019, το ποσό αυτό. Όμως δεν ήταν η μόνη προϋπόθεση, αλλά ήταν αναγκαία και υλοποίηση της παραχώρησης των τριών διαμερισμάτων από τον εναγόμενο στην ενάγουσα που αναφέρονται σε αυτή και η έκδοση νέων δανείων, ταυτόχρονα, ως τρόπος πληρωμής, ως ορίζεται στον πλαγιότιτλο. Θα έπρεπε δηλαδή, ως άλλωστε επεξηγείται και στη συνέχεια της προσφοράς υπό τον πλαγιότιτλο «επιπρόσθετοι όροι και προϋποθέσεις», να γίνουν και άλλα τουλάχιστον δύο ημέρες πριν τη μεταβίβαση των εν λόγω διαμερισμάτων από τον εναγόμενο 1 στην ενάγουσα, τα οποία δεν χρειάζονται να καταγραφούν όλα, αρκεί να αναφερθεί ότι, μεταξύ άλλων, τα ως άνω ακίνητα θα έπρεπε να είναι ελεύθερα από εμπράγματα βάρη και να πληρωθούν διάφορα τέλη και φόροι και έκδοση απαλλαγών. Όπως είπε και η ΜΕ2 το πρόβλημα δεν ήταν η μη υπογραφή των δύο νέων δανείων που θα γίνονταν, αλλά η μη μεταβίβαση των ως άνω ακινήτων από τον εναγόμενο 1 στην ενάγουσα, ως ο σχετικός όρος, γεγονός που θα γινόταν ταυτόχρονα με την υπογραφή των δύο νέων συμβάσεων δανείου, αλλά και η είσπραξη των μετρητών και η μερική διαγραφή του υφιστάμενου χρέους. Να σημειωθεί ότι με αυτή τη συμφωνία διευθετούνταν, αν υλοποιείτο, τρεις χρεωστικοί λογαριασμοί του εναγόμενου 1, μεταξύ των οποίων και ο λογαριασμός της επίδικης σύμβασης δανείου. Δεν διαφωνώ με τη θέση του εναγόμενου 1 ότι τα συγκεκριμένα ακίνητα είναι εγγεγραμμένα επ΄ ονόματι της εναγόμενης 3, όπως άλλωστε παραδέχεται και η ενάγουσα και ότι αυτά είναι τα ακίνητα τα οποία πώλησε η εναγόμενη 3 στον εναγόμενο 1, Τεκμήριο 6, τα δικαιώματα εκ του οποίου εκπηγάζουν ο εναγόμενος 1 παραχώρησε στην ενάγουσα δυνάμει εκχωρητηρίου εγγράφου, Τεκμήριο 5, γεγονός που άλλωστε όχι μόνο παραδέχεται η ενάγουσα αλλά αξιώνει και έκδοση σχετικού διατάγματος. Όμως την υποχρέωση υλοποίησης της μεταβίβασης, ως εμφαίνεται από το Τεκμήριο 13, ανέλαβε ο εναγόμενος 1 και όχι η ενάγουσα με την εναγόμενη
4. Ως εκ τούτου, από τη μη υλοποίηση του μέρους αυτού, ως προϋπόθεση, της προσφοράς που έκανε η ενάγουσα και αποδέχθηκε ο εναγόμενος 1, δίδει το δικαίωμα στην ενάγουσα απαλλαγής και αποδέσμευσης απ΄ αυτή, όπως προνοείται σε αυτή, πράγμα που έπραξε η τελευταία. Αν και κατά κάποιο τρόπο είναι σχήμα οξύμωρο από τη μία η μεταβίβαση των εν λόγω ακινήτων από τον εναγόμενο 1 στην ενάγουσα να δίδει το δικαίωμα αυτής απαλλαγής από τη συμφωνία και από την άλλη η ενάγουσα να επιζητεί με την αξίωση της την έκδοση αναγνωριστικής απόφασης αλλά και διαταγμάτων σχετικών με την εκχώρηση και δη μεταξύ άλλων ειδικής εκτέλεσης, ελεύθερης κατοχής και μεταβίβασης σε αυτή, εντούτοις το Δικαστήριο δεν μπορεί να επεκταθεί σε αυτή τη διάσταση του θέματος, αλλά να παραμείνει στην εξέταση μόνο κατά πόσο ο εναγόμενος 1 υλοποίησε τα συμφωνηθέντα στο Τεκμήριο 13 και αν όχι, δικαίως η εναγόμενη απηλλάγη απ΄ αυτή, δηλαδή της συμφωνίας Τεκμήριο 13, και επιζητεί την έκδοση απόφασης ως η τροποποιημένη έκθεση απαίτησης της εναντίο του εναγόμενου
5. Με βάση τα ενώπιον μου γεγονότα και δεδομένα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο εναγόμενος δεν τήρησε τα συμφωνηθέντα στο Τεκμήριο 13, αφού δεν μεταβίβασε τα εν λόγω ακίνητα στην ενάγουσα και ως εκ τούτου δικαιωματικά η ενάγουσα απηλλάγη από αυτή και την υποχρέωση της που πηγάζει από αυτή, δηλαδή τη συμφωνία Τεκμήριο 13 και επιζητεί την έκδοση απόφασης υπέρ της και εναντίον του εναγόμενου 1 ως η Έκθεση Απαίτησης της. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίο του εναγόμενου 1, για το ποσό των €320.000, πλέον τόκο 6,50% από 22.1.2010 μέχρι τις 8.5.2011, 6,75% από 9.5.2011 μέχρι τις 26.3.2012, 7,50%, από 27.3.2012 μέχρι 30.6.2016 και 6,50% από 1.7.2016 μέχρι εξόφλησης, του τόκου κεφαλαιοποιημένου κάθε 30/6 και 31/12 εκάστου έτους, αφαιρουμένου το ποσού των €100.000 από το ποσό του οφειλόμενου ποσού που αποκρυσταλλώνεται στις 14.3.
6. Επίσης εκδίδονται διατάγματα εναντίο του εναγόμενου 1 ως η παράγραφος 15 Γ(α),(β),(γ),(δ),(ε)(i) και (η)(i) της Έκθεσης Απαίτησης, πλέον έξοδα υπέρ της ενάγουσας και εναντίο του εναγόμενου 1, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Στα βαθμό που τα έξοδα είναι κοινά με τους εναγόμενους 2 και 3, αναλόγως της ημερομηνίας έκδοσης απόφασης εναντίο αυτών, θα είναι ένα σετ εξόδων. (Υπ.).................................... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. /ΕΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο