← Κύπρος

Lagrome Trading Limited ν. Hi-Flex Trading Ltd, Αρ. Αγωγής: 482/11, 20/1/2020

Lagrome Trading Limited ν. Hi-Flex Trading Ltd, Αρ. Αγωγής: 482/11, 20/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Απ

οφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A33 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 482/11 Μεταξύ: Lagrome Trading Limited Ενάγουσα -και- Hi-Flex Trading Ltd Εναγόμενη Ημερομηνία: 20.1.2020 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα: κ. Βραχίμης Χατζηχάννας Για Εναγόμενη: κ. Νικόλας Μερακλής ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αναφορικά με την αίτηση ημερ. 29/8/19 για άδεια παράτασης χρόνου για καταχώριση έφεσης. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου του Δικαστηρίου, στις 10.7.2019 εκδόθηκε τελική απόφαση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή από άλλη αδελφή Δικαστή (Ν. Οικονόμου, Ε.Δ) που επιλήφθηκε της υπόθεσης βάσει του διοικητικού προγράμματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Από το κείμενο της απόφασης ημερ. 10.7.2019 που βρίσκεται στο φάκελος του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι η αγωγή της Ενάγουσας πέτυχε εν μέρει, ενώ εν μέρει απορρίφθηκε. Συγκεκριμένα, παραθέτω αυτούσια την «Κατάληξη» του Δικαστηρίου όπως παρατίθεται στη σελ. 27 της απόφασής του։ «Κατάληξη։ Σε λογική ακολουθία των όσων ανωτέρω αναπτύσσονται, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγομένης για το ποσό των €439,14σ. πλέον νόμιμο τόκο επί του ποσού αυτού από την καταχώρηση της αγωγής μέχρι και την 5/9/2011, ημέρα καταχώρησής της Υπεράσπισης, οπόταν και αποκαλύπτεται η κατάθεση του ποσού αυτού στο Δικαστήριο. Σε ό,τι αφορά το υπόλοιπο μέρος της αξίωσης της Ενάγουσας εναντίον της Εναγομένης αυτό απορρίπτεται. Επιδικάζονται δε τα έξοδα που δημιουργήθηκαν από την 5.9.2011 και έπειτα υπέρ της Εναγομένης και εναντίον της Ενάγουσας, από την 6.9.

  1. Κατά αναλογία του κανόνα, τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται ως ακολούθως։ Επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας τα έξοδα της αγωγής που δημιουργήθηκαν από της καταχωρήσεως της αγωγής μέχρι και την 5/9/2011 ημέρα καταχώρησης της Υπεράσπισης ως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα του ποσού της απόφασης που εκδίδεται, ήτοι €0-€
  2. Τα έξοδα από την 6.9.2011 και έπειτα επιδικάζονται υπέρ της Εναγομένης και εναντίον της Ενάγουσας ως τούτα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα της αξίωσης, ήτοι στην κλίμακα €2.000 - €10.000.». Στις 29.8.2019 καταχωρήθηκε από την Ενάγουσα η υπό κρίση αίτηση, σε τύπο μονομερούς αίτησης, με την οποία η Ενάγουσα/Αιτήτρια εξαιτείται: «α) Διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου για καταχώρηση Έφεσης στην πιο πάνω Αγωγή για περίοδο 15 ημερών. β) Τα έξοδα της αίτησης.». Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.35 θ.2 και Δ.48 θ.2 και Δ.57 θ.
  3. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση αναφέρονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Σάββα, Γραμματέα της Ενάγουσας, εκ Λεμεσού, ο οποίος ορκίζεται και λέγει τα ακόλουθα:
  4. Είμαι εξουσιοδοτημένος από την Ενάγουσα να προβώ στην παρούσα Ένορκη Δήλωση.
  5. Στις 10/7/19 εκδόθηκε απόφαση με την οποία απορρίπτετο η Αγωγή της Ενάγουσας δηλ. της εταιρείας Lagrome Trading Limited.
  6. Λόγω του ότι υποβλήθηκα σε εγχείριση του ποδιού μου, λόγω ατυχήματος καθυστέρησα κάπως να εξουσιοδοτήσω το δικηγόρο μου, πριν φύγει για την Καλοκαιρινή του άδεια.
  7. Του τηλεφώνησα τέλος Ιουλίου, όπου με πληροφόρησε ότι έφυγε για την Καλοκαιρινή του άδεια, λόγω των θερινών διακοπών και έτσι δεν μπορούσα να το συναντήσω για να τον εξουσιοδοτήσω σχετικά.
  8. Ο δικηγόρος με ενημέρωσε ότι θα επιστρέψει στο Γραφείο του, γύρω στις 27.8.
  10. Μόλις επέστρεψε επικοινώνησα αμέσως μαζί του, για να προχωρήσω την κατάθεση Έφεσης, για την πιο πάνω Αγωγή.
  11. Με βάση τα πιο πάνω, πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.». Η πιο πάνω αίτηση ορίστηκε από το Πρωτοκολλητείο για πρώτη εμφάνιση ενώπιον του Δικαστηρίου (υπό την παρούσα σύνθεση) στις 16.10.
  12. Αυθημερόν, έδωσα οδηγίες όπως επιδοθεί η αίτηση στην Εναγόμενη, αφού έκρινα ότι η φύση της αίτησης, η οποία εδράζεται στη Δ.35, θ.2, δεν είναι τέτοια που να μπορεί να καταχωρείται μονομερώς. Ορίστηκε η αίτηση για επίδοση στις 5.11.
  13. Εμφανίσθηκε ο συνήγορος της Εναγομένης / καθ' ης η αίτηση στις 5.11.2019 και ζήτησε χρόνο για ένσταση. Πράγματι, εντός της προθεσμίας των 2 εβδομάδων που δόθηκαν για το σκοπό αυτό, καταχωρήθηκε στις 20.11.2019 η Ειδοποίηση για Πρόθεση Ένστασης της Εναγομένης. Η ένσταση βασίζεται στους Δικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35, Θ.2, Δ.48 θ.θ. 1 - 13 και Δ.57 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης που εγείρονται είναι οι ακόλουθοι: «Α) Η Αίτηση είναι πραγματικά και νομικά αβάσιμη. Β) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που καθορίζουν οι θεσμοί και η Νομολογία οι οποίες δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. Γ) Δεν υπάρχει επαρκής και ικανοποιητική δικαιολογία για την καθυστέρηση στην καταχώρηση της Έφεσης και οι λόγοι που προβάλλονται είναι ανεπαρκείς. Δ) Η καθυστέρηση των Εναγόντων/Αιτητών να καταχωρήσουν εμπρόθεσμα την Έφεση τους οφείλεται στην παράλειψη και/ή αμέλεια των ίδιων των Αιτητών και/ή του δικηγόρου τους. Ε) Η καθυστέρηση των Αιτητών να υποβάλουν Έφεση μέσα στα θεσμικά χρονικά πλαίσια οφειλόταν σε αδιαφορία ή σε καταφρόνηση των θεσμών από μέρους τους. Ζ) Δεν αποκαλύπτει και δε τεκμηριώνει ο Ένορκος Δηλών XXXXX Σάββα πότε υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Η) Τυχόν έγκριση του αιτήματος των Εναγόντων/Αιτητών για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης, οι Καθ' ων η Αίτηση θα στερηθούν τους καρπούς της επιτυχίας τους, θα παραβιαστούν οι αρχές που αφορούν την ανάγκη για ταχεία διεκπεραίωση των υποθέσεων και της τελεσιδικίας και θα υποσκαφθούν τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης. Θ) Σε περίπτωση που εγκριθεί το αίτημα των Εναγόντων/Αιτητών η εταιρεία των Καθ' ων η Αίτηση θα υποστεί ανεπανόρθωτη και/ή σοβαρή ζημιά. Ι) Οι Ενάγοντες/Αιτητές γνώριζαν ότι η προθεσμία των 42 ημερών για καταχώρηση έφεσης έληγε στις 21.8.2019 καθότι η Απόφαση δόθηκε στις 10.7.2019, επέλεξαν όμως να μην καταχωρήσουν την έφεση τους στο Ανώτατο Δικαστήριο έγκαιρα και επαναπαύτηκαν με τη βεβαιότητα ότι το παρόν δικαστήριο θα τους δώσει την παράταση που αιτούνται. Κ) Η καταχώρηση της παρούσας αίτησης προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the court). Λ) Η Αίτηση και η Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει πάσχουν νομικά.». Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην επισυνημμένη Ένορκη Δήλωση του κ. Νικόλα Μερακλή, δικηγόρου της Εναγομένης, στο δικηγορικό γραφείο ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ Δ.Ε.Π.Ε., ο οποίος ορκίζεται και λέγει τα ακόλουθα:
  14. «Είμαι Δικηγόρος στο Δικηγορικό Γραφείο ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ Δ.Ε.Π.Ε. δικηγόροι των Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα Αίτηση και γνωρίζω πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας Αγωγής, είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους Εναγόμενους/Καθ' ων η Αίτηση όπως προβώ στην παρούσα Ένορκο Δήλωση.
  15. Αγνοώ και συνεπώς αρνούμαι την παράγραφο 1 της Ένορκης Δήλωσης του κ. XXXXX Σάββα.
  16. Συμφωνώ με την παράγραφο 2 της Ένορκης Δήλωσης του κ. XXXXX Σάββα.
  17. Αρνούμαι τα όσα ο κ. XXXXX Σάββα Γραμματέας των Εναγόντων/Αιτητών, ισχυρίζεται στις παραγράφους 3, 4, 5 και 6 της Ένορκης Δήλωσης του και εις απάντηση των ισχυρισμών του αναφέρω τα κάτωθι:
  18. Η Αίτηση των Εναγόντων/Αιτητών υποβλήθηκε καθυστερημένα και δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που καθορίζουν οι θεσμοί και η νομολογία οι οποίες δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος.
  19. Η Αίτηση των Εναγόντων/Αιτητών είναι πραγματικά και νομικά αβάσιμη και επίσης αυτή είναι Μονομερής ενώ θα έπρεπε να ήταν Δια Κλήσεως.
  20. Η καθυστέρηση των Εναγόντων/Αιτητών να καταχωρήσουν εμπρόθεσμα την Έφεση τους οφείλεται στην παράλειψη και/ή αμέλεια των ίδιων των Αιτητών και/ή του δικηγόρου τους για την οποία θα αναφερθώ κατωτέρω.
  21. Επίσης στην ένορκο δήλωση των Εναγόντων/Αιτητών δεν εκτίθενται επαρκείς και ικανοποιητικοί λόγοι οι οποίοι να δικαιολογούν τη μη καταχώρηση της Έφεσης εμπρόθεσμα και οι λόγοι που προβάλλουν είναι ανεπαρκείς. Ο κ. XXXXX Σάββα, δεν προβάλει οποιαδήποτε βάσιμη, πειστική και ειδική δικαιολογία για την παράλειψη των Αιτητών να καταχωρήσουν την Έφεση τους εντός των χρονικών πλαισίων που προνοούν οι θεσμοί και η καθυστέρηση τους αυτή δεικνύει αδιαφορία και/ή καταφρόνηση των θεσμών από μέρους τους.
  22. Τυχόν έγκριση του αιτήματος των Εναγόντων/Αιτητών για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης, οι Καθ' ων η Αίτηση θα στερηθούν τους καρπούς της επιτυχίας τους, θα παραβιαστούν οι αρχές που αφορούν την ανάγκη για ταχεία διεκπεραίωση των υποθέσεων και της τελεσιδικίας και θα υποσκαφθούν τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης. Επίσης σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος η Εναγόμενη Εταιρεία θα υποστεί ανεπανόρθωτη και σοβαρή ζημιά καθότι αυτό συνιστά επιπλέον έξοδα και χρόνο.
  23. Οι Ενάγοντες/Αιτητές γνώριζαν ότι η προθεσμία των 42 ημερών για καταχώρηση έφεσης έληγε στις 21.8.2019 καθότι η Απόφαση δόθηκε στις 10.7.2019, επέλεξαν όμως να μην καταχωρήσουν την έφεση τους στο Ανώτατο Δικαστήριο έγκαιρα και επαναπαύτηκαν με τη βεβαιότητα ότι το παρόν δικαστήριο θα τους δώσει την παράταση που αιτούνται. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από τα όσα αναφέρει ο κ. XXXXX Σάββα στην Ένορκο Δήλωση του. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι όταν επικοινώνησε με τον Δικηγόρο των Εναγόντων/Αιτητών περί τα τέλη Ιουλίου 2019, αυτός του ανέφερε ότι απουσίαζε για τις καλοκαιρινές του διακοπές και θα επέστρεφε στις 27.8.2019, ημερομηνία που ήδη η προθεσμία των 42 ημερών θα έληγε προ πολλών ημερών, αφού η τελευταία ημερομηνία για καταχώρηση της έφεσης τους ήταν στις 21.8.
  24. Αν όντως οι Αιτητές ήθελαν να καταχωρήσουν έφεση επί της Απόφασης θα έπρατταν τούτο με άλλο τρόπο. Είτε θα μπορούσαν να εξουσιοδοτήσουν άλλο δικηγόρο να χειριστεί την υπόθεση τους είτε ο ίδιος ο δικηγόρος του που χειριζόταν την υπόθεση επέστρεφε από την καλοκαιρινή του άδεια η οποία κράτησε πέραν του ενός μηνός και θα καταχωρούσε την έφεση των Αιτητών, εντούτοις αποφάσισαν να μην προβούν σε καταχώρηση της έφεσης αλλά να περιμένουν τον δικηγόρο τους να επιστρέψει από τις θερινές διακοπές του και να καταχωρήσουν την παρούσα Αίτηση στις 28.8.2019 δηλαδή επτά ημέρες μετά που έληξε η προθεσμία για καταχώρηση της έφεσης με την σιγουριά ότι το παρόν δικαστήριο θα τους εγκρίνει το αίτημα τους για παράταση του χρόνου καταχώρησης της. Αυτή τους η πράξη προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the court). Η μη καταχώρηση της έφεσης τους εμπρόθεσμα είναι ξεκάθαρα πράξη παράλειψης και/ή αμέλειας από τους Αιτητές αλλά και από τον δικηγόρο των Αιτητών ο οποίος ενώ γνώριζε πολύ καλά ότι όταν θα επέστρεφε από τις θερινές διακοπές θα είχε λήξει η προθεσμία των 42 ημερών, προτίμησε να συνεχίσει την καλοκαιρινή του άδεια και όταν επέστρεψε καταχώρησε την παρούσα Αίτηση. Αυτός ο λόγος σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί σοβαρό λόγο ώστε να τους εγκριθεί το αίτημα τους για παράταση. Η ενέργεια τους αυτή υποδηλοί αδιαφορία και καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων των Εναγομένων.
  25. Ο Δικηγόρος των Εναγόντων/Αιτητών με βάση τα όσα ισχυρίζεται ο Ενόρκως Δηλών XXXXX Σάββας γνώριζε από τα τέλη Ιουλίου 2019 ότι οι Ενάγοντες/Αιτητές ήθελαν να καταχωρήσουν έφεση. Ο ίδιος αμέλησε να το πράξει και προτίμησε να συνεχίσει τις θερινές του διακοπές, πράξη που δεικνύει αμέλεια, παράλειψη και περιφρόνηση προς τις Δικονομικές Διατάξεις. Επιπλέον, δεικνύει ότι ήταν απόλυτα σίγουρος ότι το Δικαστήριο θα του εγκρίνει την υπό κρίση Αίτηση.
  26. Οι Εναγόμενοι αρνούνται την παράγραφο 3 της Ένορκης Δήλωσης του κ. XXXXX Σάββα και προσθέτουν ότι οι ισχυρισμοί του αυτοί δεν τεκμηριώνονται και ούτε αναφέρει πότε είχε υποβληθεί σε εγχείρηση στο πόδι. Εν πάση περιπτώσει, ο ισχυρισμός του αυτός δεν είναι ικανοποιητικός που να δικαιολογεί την μη καταχώρηση της Έφεσης εμπρόθεσμα. Επίσης, όπως με έχει πληροφορήσει και ο κ. Ανδρέας Μερακλής δικηγόρος που χειρίστηκε την υπόθεση όσο και από δική μου γνώση αφού παρευρισκόμουν στις περισσότερες ακροάσεις, αναφέρω ότι ο κ. XXXXX Σάββα είχε υποβληθεί σε εγχείρηση του ποδιού του, κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, μάλιστα ο δικηγόρος των Εναγόντων/Αιτητών σε μια ημερομηνία που ήταν ορισμένη η υπόθεση για Ακρόαση υπέβαλε αίτημα αναβολής της Αγωγής, ίσως τον Φεβρουάριο του 2018, επικαλούμενος ότι ο μάρτυρας του, κ. XXXXX Σάββα, είχε υποβληθεί σε εγχείρηση. Σημειώνω ότι η Ακρόαση της υπόθεσης άρχισε στις 8.10.2018 και ο Ενόρκως Δηλών παρουσιαζόταν στο Δικαστήριο υποβασταζόμενος από πατερίτσες. Τούτο το αναφέρω για να σημειώσω ότι ο XXXXX Σάββα μπορούσε να μετακινηθεί μήνες πριν, πόσο μάλλον μετά που πέρασαν και αρκετοί μήνες. Άνευ βλάβης των πιο πάνω αν ο κ. XXXXX Σάββα, δεν μπορούσε νωρίτερα να ενημερώσει/εξουσιοδοτήσει όπως λέει τον δικηγόρο τους λόγω του προβλήματος με το πόδι του, αυτό κάλλιστα θα μπορούσε να το πράξει ο διευθυντής της Εταιρείας των Αιτητών, αφού ο κ. XXXXX Σάββα είναι ο γραμματέας της Εταιρείας.
  27. Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι υπήρξε καθυστέρηση στο να εξουσιοδοτήσει τον δικηγόρο των Αιτητών να καταχωρήσουν την έφεση τους, αυτός δεν ευσταθεί, καθότι αυτό μπορούσε να γίνει απλά με οδηγίες προς αυτόν είτε προφορικές είτε γραπτές, πράγμα που έγινε, καθώς όπως αναφέρει περί τα τέλη Ιουλίου 2019 τηλεφώνησε στον Δικηγόρο τους και του ανέφερε την πρόθεση τους να προχωρήσουν με έφεση, όμως επειδή ο δικηγόρος των Αιτητών απουσίαζε για ένα μήνα σε καλοκαιρινές διακοπές δεν το έπραξαν και επέλεξαν την πιο εύκολη γι' αυτούς οδό, να καταχωρήσουν την παρούσα αίτηση για παράταση του χρόνου για καταχώρηση της Έφεσης.
  28. Σχετικά με τον ισχυρισμό που προβάλει ο κ. XXXXX Σάββα στην Ένορκη Δήλωση του, ότι δηλαδή ο Δικηγόρος του απουσίαζε με καλοκαιρινή άδεια όταν του τηλεφώνησε για να του αναφέρει την πρόθεση του να καταχωρηθεί έφεση από πλευράς των Εναγόντων/Αιτητών και ότι αυτός του ανέφερε ότι θα επέστρεφε στις 27.8.2019, δεν μπορεί να προσμετρήσει υπέρ των Αιτητών καθότι αφού γνώριζαν ότι η προθεσμία για καταχώρηση έφεσης έληγε στις 21.8.2019, εντούτοις αντί να αποταθούν σε άλλο δικηγόρο με σκοπό να καταχωρηθεί η έφεση τους επέλεξαν να μην καταχωρήσουν την έφεση τους εμπρόθεσμα με την βεβαιότητα που τους διακατείχε ότι το Δικαστήριο θα τους επιτρέψει να την καταχωρήσουν εκπρόθεσμα. Σε περίπτωση που εγκριθεί το αίτημα των Εναγόντων/Αιτητών η Εταιρεία των Καθ' ων η Αίτηση θα υποστεί ανεπανόρθωτη και/ή σοβαρή ζημιά.
  29. Η παράλειψη και/ή η αμέλεια τους αυτή τόσο των Αιτητών όσο και του Δικηγόρου τους να μην καταχωρήσουν την Έφεση τους εμπρόθεσμα, δεν αποτελεί σοβαρός λόγος για να τους δοθεί η παράταση που αιτούνται. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ένα εύσχημο τρόπο υπερφαλάγγισης των δικονομικών διαδικασιών. Επίσης η καταχώρηση της παρούσας Αίτησης προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας.
  30. Με βάση τα όσα αναφέρονται στην Ένορκο Δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση η συμπεριφορά της Αιτήτριας και η αδιαφορία που επέδειξε για τα δικαιώματα της εταιρείας, τόσο η ίδια όσο και ο δικηγόρος της, δεν μπορούν να κριθούν ως συγχωρητέα.
  31. Με βάση τα πιο πάνω, πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως απορριφθεί η Αίτηση των Εναγόντων/Αιτητών με έξοδα εναντίον τους, καθώς οι λόγοι που προβάλλει ο κ. XXXXX Σάββα στην Ένορκο Δήλωση του δεν αποτελούν ικανοποιητικοί λόγοι και πρόσθετα δεν καταδείχθηκαν επαρκή γεγονότα που να δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ των Εναγόντων/Αιτητών.». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του Δικαστηρίου.) Η ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ. Στη γραπτή του αγόρευση, ο συνήγορος της Ενάγουσας / Αιτήτριας παραπέμπει στην ακόλουθη νομολογία։ · Θεόδωρος Χόππης ν Παναγή

(1993)1 ΑΑΔ 140, ημερ. 18/3/1993, σελ. 4-5: «Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής· επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου, νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. [Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil & Another,
(1973)1C.L.R.1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others
(1967)1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ. ν. Χ"Νικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκιος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας, (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92].». Κατσιαμίδης Α.Σ. ν Γεώργιος Π. Λοΐζου
(1974)5 JSC 684։ «[.] Με γνώμονα τας ως άνω αναφερθείσας νομικάς αρχάς και διά της υπαγωγής τούτων εις τα πραγματικά γεγονότα της παρούσης υποθέσεως, παρά τας αντικρουομένας εις τας Ενόρκους Ομολογίας απόψεις των διαδίκων, φρονώ ότι ο αιτών διέπραξε καλή τη πίστη λάθος, παρά δε το γεγονός ότι το λάθος τούτο ωφείλετο εις τον Δικηγόρον αυτού, δεν θα επεθύμουν, υπό τας περιστάσεις της παρούσης αιτήσεως, να του στερήσω την ευκαιρίαν όπως εφεσιβάλη την απόφασιν και, ως εκ τούτου εκδίδω διάταγμα παρατάσεως της προς άσκησιν Εφέσεως προθεσμίας [.]». Δημήτρης Γρηγορίου ν Χρίστος Χριστοφή κ.ά., Πολιτική Αίτηση Αρ. 39/2017, ημερ. 18/5/2017: «Υπήρξε ένσταση και αναφορά κατά την ακρόαση, σήμερα, σε νομολογία επί του θέματος. Η ένσταση εστιάζεται στο γεγονός ότι είναι καθυστερημένη θεσμικά η καταχώρηση της αιτήσεως, τόσο από πλευράς του χρόνου που παρήλθε για την καταχώρηση της αίτησης για παράταση του χρόνου, όσο και της ίδιας της αίτησης που εκδικάζεται σήμερα ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η ευπαίδευτη συνήγορος του καθ' ου η αίτηση έχει εφοδιάσει το Εφετείο με γραπτή αγόρευση και με νομολογία η οποία εστιάζει στο ότι οι προθεσμίες θα πρέπει να τηρούνται με αυστηρότητα και ότι περέκκλιση από το χρόνο πρέπει να αιτιολογείται με ανάλογη επιμέλεια και υπό το φως των γεγονότων. Με ιδιαίτερη εστίαση στη σχετικά πρόσφατη απόφαση στην Αλεξάνδρου ν Ελευθερίου, ECLI:CY:AD:2016:B31, Πολιτική Έφεση Αρ. 113/2015, ημερομηνίας 25.1.2016, η συνήγορος εισηγήθηκε ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. [.] Δεν αμφισβητείται, όμως, ταυτόχρονα ότι υπάρχει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Ανώτατο Δικαστήριο σε αιτήματα φύσης παράτασης χρόνου, η δε διακριτική ευχέρεια που ασκείται είναι πρωτογενής και συναρτάται αποκλειστικά με το βάσιμο του αιτήματος (First Ukranian Development Ltd, Πολιτική Αίτηση Αρ. 214/2013, ημερομηνίας 15.10.2014). Συνυπολογίζονται στη διακριτική ευχέρεια όλα τα γεγονότα τα οποία λαμβάνονται υπόψη, ώστε να μην αποστερηθεί οποιοσδήποτε διάδικος του δικαιώματος να τύχει η υπόθεσή του επανεξέτασης στο δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας (Χόππης ν Παναγή
(1993)1 ΑΑΔ 140). Ακόμη και σφάλμα δικηγόρου, όπως αποκαλύπτει η νομολογία, για αμέλεια μπορεί να θεμελιώσει αίτημα για παράταση χρόνου, νοουμένου ότι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης το επιβάλλουν (Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν Χ' Νικόλα
(1990)1ΑΑΔ 470). Στην υπό κρίση περίπτωση, κρίνεται ότι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης επιβάλλουν να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της αποδοχής της αίτηση, δεδομένου ότι ο χρόνος που έχει διαρρεύσει δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Στα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης εφόσον η διαφορά έχει ήδη τύχει επανεκδίκασης, είναι δίκαιο ο αιτητής, ως ενάγων, να έχει την τελεσίδικη κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε μια υπόθεση στην οποία πρωτόδικα αρχικά η απόφαση ήταν υπέρ του και μεταγενέστερα εναντίον του. Τονίζεται το ιδιαίτερο της υπόθεσης στα περιστατικά που έχουν προκύψει, με γνώμονα πάντοτε το συμφέρον της δικαιοσύνης. Εγκρίνεται το αίτημα για παράταση καταχώρησης έφεσης.». Υπό το φως της προεκτεθείσας νομολογίας, είναι η θέση του κ. Χατζηχάννα ότι το αίτημα της Ενάγουσας / Αιτήτριας πρέπει να εγκριθεί με την αντίστοιχη απόρριψη της Ένστασης της Εναγόμενης, που σε τίποτα δεν θα ζημιώσει, αφού θα προβάλει τους οποιουσδήποτε ισχυρισμούς έχει για υπεράσπιση, ενώ οι πελάτες του θα στερηθούν του δικαιώματός τους σε Έφεση. Αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Από την άλλη, στη γραπτή του αγόρευση, ο συνήγορος της Εναγόμενης / Καθ' ης η αίτηση επισημαίνει τα εξής։ · «Στην υπόθεση Areti Pavlou And Another v. George P. Cacoyiannis And Another
(1963)2 ΑΑΔ 405 η αίτηση για παράταση της προθεσμίας βασιζόταν στο γεγονός ότι η έφεση δεν είχε καταχωρηθεί εμπρόθεσμα λόγω παράλειψης ή αμέλειας του δικηγόρου των αιτητών καθώς και στον πρόσθετο ισχυρισμό ότι υπήρχε μεγάλης σπουδαιότητας νομικό σημείο για συζήτηση στην έφεση. Το Εφετείο τόνισε ότι το ζήτημα εναπόκειται στην διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά και με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Λέχθηκε υπό μορφή γενικής δήλωσης (general statement), ότι η παράλειψη του δικηγόρου ή του διαδίκου να καταχωρήσουν εμπρόθεσμα την έφεση τους δεν αποτελεί λόγο παράτασης της προθεσμίας. Ο χαρακτηρισμός δε της συμπεριφοράς που οδήγησε στην ανάγκη για καταχώρηση της αίτησης για παράταση της προθεσμίας είτε ως παράλειψη, είτε ως αμέλεια, είτε ως αποτυχία είναι άνευ σημασίας. Πρόσθετα στην πιο πάνω αίτηση δεν καταδείχθηκαν γεγονότα που να δικαιολογούσαν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτητή. Το Εφετείο απέρριψε την αίτηση. · Στην υπόθεση Andreas P. Loizou v. Panayiotis Ch. Konteatis
(1968)1 CLR 291 η αίτηση βασιζόταν στο γεγονός ότι ο δικηγόρος που είχε χειρισθεί την υπόθεση πρωτόδικα άλλαξε και ο εναγόμενος - αιτητής μετά την λήξη της προθεσμίας για καταχώρηση έφεσης διόρισε άλλο δικηγόρο ο οποίος χρειαζόταν χρόνο να μελετήσει την απόφαση και τα πρακτικά της πρωτόδικης διαδικασίας. Το Εφετείο κάνοντας αναφορά στην υπόθεση Areti Pavlou And Another v. George P. Cacoyiannis And Another, η οποία αναφέρεται ανωτέρω, αλλά και στην Αγγλική υπόθεση Edwards v. Edwards
(1968)1 WLR 149. όπου τονίσθηκε ότι είναι επιθυμητό οι διαφορές να τελειώνουν όσο πιο σύντομα όσο είναι εύλογα πρακτικό (reasonably practical) και να μην αφήνονται να συνεχίζουν για ακαθόριστο χρόνο, απέρριψε την αίτηση. Σύμφωνα με το Εφετείο δεν καταδείχθηκε ικανοποιητικός λόγος για να ασκηθεί η διακριτική εξουσία του Εφετείου υπέρ του αιτητή και εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, του οποίου τα δικαιώματα στην απόφαση είχαν πλέον μετά την λήξη της προθεσμίας για άσκηση έφεσης καταστεί τελεσίδικα (final). Στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Εφετείου προσμέτρησε σοβαρά το γεγονός ότι ο αιτητής αποτάθηκε στον νέο του δικηγόρο, στον οποίο και έδωσε εντολή για καταχώρηση έφεσης, μετά την λήξη της προθεσμίας για έφεση. · Η αρχή που διακηρύχθηκε στην υπόθεση Areti Pavlou And Another v. George P. Cacoyiannis And Another
(1963)2 ΑΑΔ 405 έτυχε εφαρμογής στην πολύ πρόσφατη υπόθεση Πρόεδρος και Μέλη Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας «Φαραώ Έλενα 24» ν. Βαλεντίνας Καρασάββα, Πολιτική Έφεση 103/11, ημερ. 14.3.
  1. Στην πιο πάνω υπόθεση οι δικηγόροι των αιτητών/εναγομένων εκ παραδρομής άφησαν να παρέλθει η ημερομηνία καταχώρησης της έφεσης ανεπιτυχώς. Δύο ημέρες μετά την λήξη του χρονικού πλαισίου για έφεση ο δικηγόρος των εναγομένων αντιλήφθηκε το λάθος του και ετοίμασε πάραυτα αίτηση ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για παράταση της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης, η οποία απορρίφθηκε στις 29.8.
  2. Μετά την απόρριψη της αίτησής τους από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας οι εναγόμενοι καταχώρησαν αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο με την οποία, επίσης, αξίωναν παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης. Στην ένορκη δήλωση που συνόδευε την αίτηση ο συνήγορος των αιτητών ισχυρίσθηκε ότι λόγω λανθασμένου υπολογισμού σημείωσε τόσο στο φάκελο όσο και στο ημερολόγιό του ως τελευταία ημερομηνία καταχώρησης έφεσης την 25.2.11, αντί την 22.2.11, γεγονός που οδήγησε στην εκπνοή της σχετικής προθεσμίας. Οι αιτητές βασικά υποστήριξαν ότι επρόκειτο για απλό λάθος του δικηγόρου που χειριζόταν την υπόθεση, ενώ επισημάνθηκε και η άμεση αντίδρασή του μόλις αντελήφθη το λάθος. Υποστήριξαν, περαιτέρω, ότι τα συμφέροντα της άλλης πλευράς δεν παραβλάπτονταν, ενώ η Νομολογία συνηγορεί υπέρ της έγκρισης της αίτησης. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η αίτηση δεν δικαιολογείτο. Αναγνωρίσθηκε από το Εφετείο ότι μόλις διαπιστώθηκε το λάθος οι εκπρόσωποι των αιτητών έσπευσαν να το διορθώσουν και ότι με αυτό τον τρόπο επέδειξαν σπουδή στην άσκηση των δικαιωμάτων τους. Δεν μπορούσε, όμως, σύμφωνα με το Εφετείο, να παραγνωριστεί η Νομολογία, σύμφωνα με την οποία η παράλειψη του δικηγόρου από μόνη της δεν συνιστά ικανοποιητικό λόγο για άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτητή, αλλά, κυρίως, το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος δικηγόρος είχε επανειλημμένα προειδοποιηθεί από τους αντιδίκους του για την προθεσμία καταχώρησης έφεσης. Επισημάνθηκε ότι αν και ανορθόδοξο εν δυνάμει εφεσίβλητοι να προειδοποιούν τους αντίδικούς τους για την ανάγκη έγκαιρης καταχώρησης της έφεσης, στην παρούσα υπόθεση οι δικηγόροι των αιτητών παρά τις προειδοποιήσεις παρέλειψαν να ανταποκριθούν έγκαιρα. · Επίσης, στην υπόθεση Βαρδιάνος ν. Richards
(1998)1 ΑΑΔ 698 τονίσθηκε ότι ο διάδικος δεν μπορεί, κατά κανόνα, να προβάλει το λάθος, αμέλεια ή παράλειψη του δικηγόρου του για να πετυχαίνει την παράταση προθεσμιών ή την αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών, γιατί κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ένα εύσχημο τρόπο υπερφαλάγγισης των δικονομικών διατάξεων. Από την συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. · Σε όλες τις πιο πάνω υποθέσεις στις οποίες οι Αιτητές αιτούνταν παράταση του χρόνου για καταχώρηση της Έφεσης τους λόγω παράλειψης και/ή αμέλειας από πλευράς τους να το πράξουν αυτό έγκαιρα, το Δικαστήριο τις απέρριψε όλες λέγοντας ότι κάτι τέτοιο δεν αποτελεί λόγο παράτασης της προθεσμίας. · Σε συσχετισμό με τα γεγονότα της παρούσης υπόθεσης στην οποία βάση των όσων αναφέρονται στην Αίτηση και στην Ένορκο Δήλωση των Εναγόντων/Αιτητών εξάγεται το συμπέρασμα ότι υπήρξε ξεκάθαρα αμέλεια και/ή παράλειψη εκ μέρους τους χωρίς οποιαδήποτε βάσιμη δικαιολογία για την καταχώρηση εμπρόθεσμα της Έφεσης τους. Επίσης δεν υπήρχαν, αλλά ούτε και επικαλέσθηκαν άλλα συντρέχοντα περιστατικά αποκαλυπτικά της ύπαρξης κάποιας μορφής αντικειμενικών δυσκολιών για την εμπρόθεσμη υποβολή της έφεσης τους. Δεν καταδείχθηκε ικανοποιητικός λόγος για να ασκηθεί η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση, της οποίας τα δικαιώματα στην απόφαση έχουν πλέον μετά την λήξη της προθεσμίας για άσκηση έφεσης καταστεί τελεσίδικα (final). · Στην υπόθεση Kyriacou v. Georghiadou
(1970)1 CLR 145 λέχθηκε ότι το δημόσιο συμφέρον εξυπηρετείται όταν δίδεται τέρμα στη δικαστική διαδικασία και ότι οι χρονικοί περιορισμοί που τίθενται από τους δικονομικούς κανονισμούς θα πρέπει να τηρούνται, εκτός αν η δικαιοσύνη προφανώς υπαγορεύει ότι οι θεσμοί θα πρέπει να εφαρμοστούν με ελαστικότητα (Βλ., επίσης, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου ν. Χριστοφόρου
(1993)1 ΑΑΔ 470). Στην υπόθεση Lavar Shipping Co Ltd v. Δημοκρατίας
(1990)3 ΑΑΔ 1635 λέχθηκε ότι η παράταση χρόνου για καταχώρηση έφεσης είναι ένα εξαιρετικό δικονομικό μέτρο. Ο αιτητής οφείλει να προβάλει τα αναγκαία στοιχεία για να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι η παράταση είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης (Βλ. Ελένη Γεωργίου Βούρια ν. Ευδοκίας Χριστοφόρου Δασκάλου
(1993)1 ΑΑΔ 808). · Στην υπό εξέταση περίπτωση η Αιτήτρια δεν προέβαλε οποιοδήποτε στοιχείο στην βάση του οποίου το Δικαστήριο να μπορεί να αχθεί σε συμπέρασμα ότι η παραχώρηση της αιτούμενης παράτασης είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Με βάση τα όσα αναφέρει στην ένορκο δήλωση του ο Νίκος Σάββα που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, η Αιτήτρια επέδειξε αδιαφορία για τα δικαιώματα της εταιρείας, και καταφρόνηση για τα θεσμικά πλαίσια άσκησης των δικαιωμάτων της. Επίσης με τα κενά που παρουσιάζει η ένορκος δήλωση, η συμπεριφορά των Αιτήτών δεν μπορεί να κριθεί συγχωρητέα. Τονίζεται επιπρόσθετα ότι η καθυστέρηση να υποβάλει έφεση μέσα στα θεσμικά χρονικά πλαίσια οφειλόταν στην αδιαφορία και στην καταφρόνηση των θεσμών από μέρους των Αιτητών. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να παρατείνει τον χρόνο καταχώρισης έφεσης πηγάζει από τη Δ.35, θ.2 και τη Δ.57, θ.2..[1] Οι υπό των θεσμών τασσόμενες προθεσμίες συναρτώνται άμεσα και καθοριστικά με το δημόσιο συμφέρον για την τελεσιδικία και συνακόλουθα με τα εκατέρωθεν δικαιώματα των διαδίκων. Μόνο με την αυστηρή τήρηση των εν λόγω χρονοδιαγραμμάτων διασφαλίζεται η απρόσκοπτη και αποτελεσματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης και αποφεύγονται οι κίνδυνοι δημιουργίας επικίνδυνων ρηγμάτων στην απονομή της (βλ. Κυριακή Γεωργίου Κωμοδρόμου κ.α. ν. Χριστάκη Μιχαήλ Αλεξάνδρου, Πολιτική Αíτηση Αρ. 119/2011, ημερ. 7/2/2012, Χόππης ν. Παναγή
(1993)1 ΑΑΔ 140, Βαρδιάνου ν. Richards
(1998)1 ΑΑΔ 698 και Cyprus Trading Corporation PLC v. Ιωάννη Φετοκάκη κ.ά., Πολιτική Αίτηση Αρ. 90/2011, ημερ. 27/11/2011). Παρέκκλιση από τις εν λόγω αρχές δεν επιτρέπεται παρά μόνο εκεί όπου το επιβάλλει το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η παράταση των εν λόγω προθεσμιών, συνιστά θέμα που ανάγεται στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά με βάση τα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης στα πλαίσια της οποίας το δικαστήριο καλείται να ασκήσει τη συγκεκριμένη εξουσία του (βλ. Κυριακή Γεωργίου Κωμοδρόμου κ.α. ν. Χριστάκη Μιχαήλ Αλεξάνδρου πιο πάνω και Loizou v. Konteatis
(1968)1 CLR 291). Αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου αποτελεί το συμφέρον της δικαιοσύνης (βλ. Κυριακή Γεωργίου Κωμοδρόμου κ.α. ν. Χριστάκη Μιχαήλ Αλεξάνδρου πιο πάνω, Evand Promotions κ.ά. ν. Rutman (Αρ. 2)
(1998)1(Δ) ΑΑΔ 2123 και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.ά.
(2000)1 ΑΑΔ 7). Το ότι η καθυστέρηση οφείλεται σε σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου, νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης (βλ. Χόππης ν. Παναγή πιο πάνω, Βαρδιάνου ν. Richards πιο πάνω, Evand Promotions Ltd κ.α. v. Rutman (Αρ. 1
(1998)1 ΑΑΔ 92 και Ευαγόρου ν. Lapertas Fisheries κ.α.
(2005)1 ΑΑΔ 1505). Αλλά, η επικρατούσα προσέγγιση που καθιερώνει η νομολογίας είναι ότι το λάθος ή η αμέλεια δικηγόρου δεν συνιστά από μόνη της λόγο παραχώρησης παράτασης καταχώρισης έφεσης (βλ. Πρόεδρος και μέλη Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας «Φαραώ Έλενα» ν. Βαλεντίνας Καρασάββα, Πολιτική Έφεση 103/2011, ημερομηνίας 14/3/2012). Στην υπόθεση Evand Promotions κ.α. v. Rutman (Αρ. 2)
(1998)1(Δ) ΑΑΔ 2123 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «[.]. Καθυστέρηση οφειλόμενη σε σφάλμα του δικηγόρου του αιτητή μπορεί να συγχωρηθεί εφόσον δεν προκαλείται σοβαρή δυσμένεια στην άλλη πλευρά· όλως ιδιαίτερα όταν το σφάλμα οφείλεται όχι σε αμέλεια, αλλά σε εσφαλμένη ερμηνεία ή θεώρηση θεσμικών κανόνων. Ο κυριαρχικός ρόλος που διαδραμάτιζαν τα γεγονότα της υπόθεσης στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας η οποία παρέχεται στο Δικαστήριο, υπογραμμίζεται και στην πρόσφατη απόφαση του Αγγλικού Εφετείου Stabilad v. Stephens & Carter [1998] 4 All E.R. 129.» Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή (βλ. Κυριακή Γεωργίου Κωμοδρόμου κ.α. ν. Χριστάκη Μιχαήλ Αλεξάνδρου πιο πάνω και Ιωάννου ν. Θεοδούλου πιο πάνω). Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης (βλ. Χόππης ν. Παναγή πιο πάνω). Ανάμεσα στα ιδιαίτερα περιστατικά, στη βάση των οποίων ασκείται η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, κυρίαρχη θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να τηρήσει την καθορισμένη προθεσμία, της οποίας την παράταση επιδιώκει με την αίτησή του (βλ. Χόππης ν. Παναγή πιο πάνω), σε αντιστάθμισμα προς τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου, στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης και, ιδίως, στην αρχή της τελεσιδικίας. Εφαρμόζοντας τις ανωτέρω αρχές στην υπό εξέταση αίτηση της Ενάγουσας - Αιτήτριας, κρίνω ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει για τους εξής λόγους։ (α) Στην παρούσα υπόθεση δεν ισχυρίστηκε ποτέ η πλευρά της Ενάγουσας / Αιτήτριας ότι διατηρούσε οποιαδήποτε αμφιβολία για το ποια ήταν η εφαρμοστέα προθεσμία για την καταχώρηση της έφεσης ή ότι ετίθετο οποιοδήποτε νομικό ή ερμηνευτικό θέμα για το προσδιορισμό της εν λόγω προθεσμίας. Επομένως, η καθυστέρηση στην καταχώρηση της έφεσης δεν μπορεί να συγχωρεθεί στη βάση της προμνησθείσας περικοπής από την απόφαση Evand Promotions κ.α. v. Rutman (Αρ. 2)
(1998)1(Δ) ΑΑΔ
  1. (β) Όπως προκύπτει από το πρακτικό της δικασίμου ημερ. 10.7.2019, το κείμενο της τελικής απόφασης στην ως άνω αγωγή απαγγέλθηκε στην παρουσία του συνηγόρου της Ενάγουσας, κ. Χατζηχάννα. Συνεπώς, ο ίδιος έλαβε γνώση αυθημερόν για το αποτέλεσμα, στο βαθμό που τούτο ήταν εν μέρει απορριπτικό των αξιώσεων της Ενάγουσας. Ο ευπαίδευτος συνήγορος κ. Χαζτηχάννας μπορούσε πάραυτα να ενημερώσει τον πελάτη του ή/και όφειλε να ενημερώσει την Ενάγουσα από 10.7.2019 που έλαβε γνώση της απόφασης, για την ημερομηνία που έληγε η προθεσμία για έφεση, ήτοι το αργότερο εντός 42 ημερών από την απαγγελία της απόφασης στην αγωγή, ήτοι μέχρι τις 21.8.
  2. Άλλωστε, δεν υπάρχει μαρτυρία ότι δεν το έπραξε, ως όφειλε. Γι' αυτό και δεν εξετάζεται εδώ ζήτημα αμέλειας. (γ) Παρά το ότι ο ενόρκως δηλών κ. XXXXX Σάββα επικαλείται στην παρα. 3 της Ε/Δ ότι υποβλήθηκε σε κάποια επέμβαση και ότι τούτος ήταν ο λόγος που αυτός καθυστέρησε να εξουσιοδοτήσει τον συνήγορο κ. Χατζηχάννα για την καταχώρηση έφεσης, εντούτοις ουδέν ιατρικό πιστοποιητικό παρουσιάζεται από τον κ. Σάββα στην ένορκη δήλωσή του προς απόδειξη του ισχυρισμού για το είδος επέμβασης, την ημερομηνία διενέργειάς της ή/και τη σοβαρότητα της μετεγχειρητικής του αγωγής, για να μπορεί να ελεγχθεί δικαστικά αν αυτός ο λόγος που προβάλλεται ευσταθεί και σε ποιο βαθμό παρακώλυε τον κ. Σάββα από το να επικοινωνήσει με το συνήγορο της Ενάγουσας. Επισημαίνω συναφώς ότι έχουν μείνει αναπάντητοι οι ισχυρισμοί που καταγράφει ο κ. Ν. Μερακλής στην παρα. 12 της δικής του ένορκης δήλωσης ημερ. 20.11.2019, όπου αμφισβητεί, αφενός, το αληθές του ισχυρισμού του κ. Σάββα για την επέμβασή του και, αφετέρου, το κατά πόσον δεν υπήρχε άλλο άτομο, όπως για παράδειγμα κάποιος Διευθυντής της Ενάγουσας, που να είναι ικανό να εξουσιοδοτήσει τον συνήγορο της Ενάγουσας για την καταχώρηση της έφεσης, πέραν του κ. Σάββα που ήταν γραμματέας στην εταιρεία. Για πρώτη φορά στο στάδιο της γραπτής αγόρευσης του κ. Χατζηχάννα επιχειρήθηκε η εισαγωγή ιατρικού πιστοποιητικού από ορθοπαιδικό χειρούργο γιατρό, το οποίο περιγράφει σοβαρό πόνο στο αριστερό πόδι του κ. Σάββα και συστήνει αναρρωτική άδεια από 15.7.2019 έως 15.8.
  3. Είναι πάγια νομολογημένο ότι δεν μπορεί να εισάγεται μαρτυρία μέσω μιας γραπτής αγόρευσης συνηγόρου. Έπρεπε να είχε εισαχθεί μέσω της ένορκης δήλωσης του κ. Σάββα, για να δοθεί η ευκαιρία στην Εναγόμενη, αν το έκρινε σκόπιμο ο συνήγορός της, να ζητήσει την αντεξέταση του κ. Σάββα είτε ακόμη και του συντάκτη του ιατρικού πιστοποιητικού. Επομένως, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη το ιατρικό πιστοποιητικό στο στάδιο που αυτό προσκομίστηκε. Καταλήγω να κρίνω ότι δεν υπάρχει στέρεο και αποδεδειγμένο πραγματικό υπόβαθρο στη βάση του οποίου να μπορούσα να αποδεχθώ ότι υπήρχε αντικειμενικός λόγος που να εμπόδιζε την Ενάγουσα στο διάστημα μεταξύ 10.7.2019 και 27.7.2019 να δώσει οδηγίες στο συνήγορό της για την καταχώρηση της έφεσης. (δ) Σε σχέση με όσα προβάλλονται στην παρα. 4 της ένορκης δήλωσης του κ. Σάββα, δικαιολογημένα ο συνήγορος της Εναγομένης παραπονείται ότι και πάλιν, ενώ αποκαλύπτουν γνώση εκ μέρους του κ. Σάββα περί το τέλος Ιουλίου 2019 ότι ο δικηγόρος του θα έλειπε μέχρι τις 27.8.2019, εντούτοις δεν φαίνεται να έκανε καμία άλλη ενέργεια η Ενάγουσα, για να μην απωλέσει την προθεσμία καταχώρησης έφεσης. (ε) Δεν διαφεύγει της προσοχής μου το γεγονός ότι η νομολογία δεν αποκλείει να δοθεί άδεια από το Δικαστήριο για παράταση χρόνου καταχώρησης έφεσης, ακόμα και όπου η καθυστέρηση οφείλεται σε αμέλεια ή κακό συντονισμό μεταξύ ενός διάδικου και του συνηγόρου του, τούτο όμως σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου άλλα αντικειμενικά δεδομένα το καθιστούν προς όφελος της δικαιοσύνης το να δοθεί τέτοια άδεια. Εδώ δεν εντοπίζω τέτοια άλλα αντικειμενικά δεδομένα. Η αγωγή δεν φαίνεται από το κλητήριο να ήταν περίπλοκη. Επρόκειτο για μια αγωγή μικρού μεγέθους, κάτω των €6000, που αφορά σε τιμολόγια για την πώληση μηχανελαίων. Ούτε προβλήθηκε τώρα από την Ενάγουσα - Αιτήτρια ο ισχυρισμός ότι υπήρχαν περιπλοκές που δικαιολογούσαν μεγαλύτερο χρόνο μελέτης για την διαμόρφωση των λόγων έφεσης. (στ) Φαίνεται, πράγματι, ότι, υπό το φως όλων των ανωτέρω συνθηκών, η Εναγόμενη θα υποστεί αδικία, αν μετά που κατέστη τελεσίδικο το αποτέλεσμα της αγωγής, εφόσον παρήλθε άπρακτη η προθεσμία για έφεση, βρεθεί ξανά αντιμέτωπη με μια ανοικτή αντιδικία. Άλλωστε, πρόκειται για αγωγή της οποίας η καταχώρηση χρονολογείται από το 2011 και θα τίθετο σε κίνδυνο το δικαίωμα της Εναγομένης να εκδικασθεί η υπόθεσή της εντός ευλόγου χρόνου, ως το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος προβλέπει, το να εκτεθεί εκπρόθεσμα σε μια δικαστική διαδικασία έφεσης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω να απορρίπτω την αίτηση με έξοδα εναντίον της Ενάγουσας / Αιτήτριας, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.)............. Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Δ.35, Θ.2: Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 57, Rule 2, no appeal from any interlocutory order, or from an order, whether final or interlocutory, in any matter not being an action, shall be brought after the expiration of fourteen days, and no other appeal shall be brought after the expiration of six weeks, unless the Court or Judge, at the time of making the order or at any time subsequently, or the Court of Appeal shall enlarge the time. The said respective periods shall be calculated from the time that the judgment or order becomes binding on the intending appellant, or in the case of the refusal of an application, from the date of such refusal. Such deposit or other security for the costs to be occasioned by any appeal shall be made or given as may be directed under special circumstances by the Court of Appeal. Δ.57, Θ.2: A Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these Rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed: provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these Rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and of any order made thereon shall be borne by the party making such application unless the Court or Judge shall otherwise order. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.