ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΓΕΩΡΓΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ν. V.S. KOUZARIS ENTERPRISES LTD, Αρ. Αγωγής: 5196/14, 30/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A52 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5196/14 Μεταξύ: ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΓΕΩΡΓΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ Ενάγοντες και V.S. KOUZARIS ENTERPRISES LTD Εναγόμενους --------------------- 30 Ιανουαρίου 2020 Για Ενάγοντες: κος Γ. Παπαντωνίου Για Εναγόμενους: κος Ι. Ροκόπος ΑΠΟΦΑΣΗ Οι έγγραφες προτάσεις των διαδίκων καθιστούν παραδεκτό πως ο ενάγων, εν προκειμένω ο Οργανισμός Γεωργικής Ασφάλισης (στη συνέχεια «ΟΓΑ»), είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου που ιδρύθηκε δυνάμει του σχετικού νόμου, δηλαδή του περί Γεωργικής Ασφαλίσεως Νόμου Ν.19/1977(στη συνέχεια ο «νόμος»). Παραδεκτό είναι ακόμη ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο η εναγομένη είναι εταιρεία περιορισμένη ευθύνης, εγγεγραμμένη σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία, με έδρα την Λευκωσία και ασχολείται, μεταξύ άλλων, με εμπορία, συσκευασία και εξαγωγή πατατών. Τέλος, κοινό τόπο συνιστά πως δυνάμει του προμνησθέντος νόμου κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ασχολούμενο μερικώς ή ολικώς με την γεωργία, θεωρείται ασφαλιζόμενο πρόσωπο και οφείλει να καταβάλει στον ΟΓΑ τα υπό του νόμου και/ή των κανονισμών προβλεπόμενα ασφάλιστρα, ενώ σε περίπτωση καθυστέρησης προστίθεται επιβάρυνση. Όλα τα πιο πάνω προκύπτουν από τις έγγραφες προτάσεις και ως εκ τούτου υιοθετούνται από το Δικαστήριο και καθίστανται ευρήματα στη διαδικασία. Πέραν των ανωτέρω, στην έκθεση απαιτήσεως του ενάγοντα αναφέρεται ότι βάσει του νόμου η εναγομένη εταιρεία όφειλε να αποκόπτει τα αναλογούντα ασφάλιστρα για όλες τις ποσότητες πατατών που παραλάμβανε από τους παραγωγούς και εν συνεχεία να τα καταβάλλει στον ΟΓΑ. Περιπλέον, για την εσοδεία πατατών της περιόδου 2012-2013 η εναγομένη εταιρεία απέκοψε ή όφειλε να αποκόψει από παραγωγούς και να καταβάλει στον ΟΓΑ το ποσό των €2.203,32. Εν τούτοις δεν κατέβαλε το περί ου ο λόγος οφειλόμενο ποσό, παρ' ότι ο ενάγων επανειλημμένα την κάλεσε, τόσο γραπτώς όσο και προφορικώς, να εξοφλήσει το πιο πάνω ποσό. Εν τέλει αυτή αμέλησε και/ή αρνήθηκε να το πράξει και ως εκ τούτου εξακολουθεί να οφείλει στον ενάγοντα το ποσό των €2.203,32. Από την πλευρά της η εναγομένη εταιρεία ισχυρίζεται ότι δεν οφείλει κανένα ποσό στην ενάγουσα και την καλεί σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών της. Προσθέτει δε ότι η ενάγουσα δεν δικαιούται τις θεραπείες που αξιώνει και γι' αυτό το λόγο αιτείται απόρριψη της αγωγής ως νομικά και ουσιαστικά αβάσιμης και/ή αστήρικτης και/ή πρόωρης και/ή αδικαιολόγητης και/ή ενοχλητικής. Ένας μόνο μάρτυρας κλήθηκε στο Δικαστήριο και αυτός εκ μέρους του ΟΓΑ. Η εναγομένη δεν κάλεσε μάρτυρα και απλώς περιορίστηκε σε νομική επιχειρηματολογία στο πλαίσιο αγορεύσεων. Το περιεχόμενο τούτης ως επίσης εκείνης του ενάγοντα, πραγματεύομαι πιο κάτω. Η μάρτυρας που κλήθηκε στο Δικαστήριο είναι η XXXXX Κυπριδήμου. Όπως ανέφερε, κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν υπάλληλος του ΟΓΑ, εν προκειμένω ήταν λειτουργός λογιστηρίου. Ανέφερε περαιτέρω πως δοθέντος ότι η εναγομένη είναι εταιρεία που ασχολείται με την εμπορία και εξαγωγή πατατών υποχρεούται, σύμφωνα με τον κανονισμό 4
(1)(α) του σχετικού νόμου, να αποκόπτει για λογαριασμό του ΟΓΑ τα ασφάλιστρα για όλες τις ποσότητες γεωργικών προϊόντων που παραλαμβάνει και εμπορεύεται και σε περίπτωση που δεν το πράττει θα υφίσταται πρόσθετη επιβάρυνση, ήτοι 10% για το πρώτο έτος και 5% για τα επόμενα έτη. Όπως εξήγησε, ο ΟΓΑ σε συνεργασία με το Υπουργείο Γεωργίας, διατηρούσε ετήσιες εκθέσεις και πίνακες με εξαγωγές και διακίνηση πατατών που σχετίζονται με τις εμπορικές πράξεις και συναλλαγές της εναγομένης, αναφορικά με το έτος 2012-
- Η σχετική ετήσια έκθεση κατατέθηκε στο Δικαστήριο και είναι τα συνημμένα στο τεκμήριο
- Ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι βάσει των εκεί αναφερομένων η εναγομένη όφειλε να αποκόψει, εισπράξει και καταθέσει στο ταμείο του ΟΓΑ τα αναλογούντα ασφάλιστρα. Παρ' όλο που ειδοποιήθηκε γραπτώς περί τούτου και ενημερώθηκε για την ποσότητα πατατών που υπολογίστηκε, καθώς ότι όφειλε να αποκόψει 4% επί τούτης της ποσότητος σε σχέση με την τιμή αγοράς τους, δεν το έπραξε. Η ειδοποίηση, σύμφωνα με τη μάρτυρα, είναι το τεκμήριο 2, δηλαδή επιστολή ημερομηνίας 14/01/
- Δεύτερη ειδοποίηση, αυτή τη φορά με αναφορά και στα οφειλόμενα ποσά, είναι το τεκμήριο 4, δηλαδή επιστολή ημερομηνίας 27/05/
- Αυτή η τελευταία επιστολή (τεκμήριο 4) στάλθηκε συστημένη, όπως ανέφερε η μάρτυρας και δεν επιστράφηκε πίσω. Ήταν περαιτέρω η θέση της ότι η εναγομένη εταιρεία δεν αντέδρασε στην εν λόγω επιστολή και συνεχίζει να οφείλει το εκεί αναφερόμενο ποσό, δηλαδή το ποσό της αξίωσης. Εν κατακλείδι, η μάρτυρας εξήγησε πώς ο ΟΓΑ κατέληξε στο περιεχόμενο του τεκμηρίου 3, δηλαδή ότι σε δύο περιόδους η εναγομένη εμπορεύθηκε 53 και 80 τόνους πατατών αντίστοιχα και ότι το οφειλόμενο ποσό προέκυψε βάσει αυτών των ποσοτήτων και των μέσων τιμών που καθόρισε το διοικητικό συμβούλιο πατατών. Κατά την αντεξέταση υποβλήθηκε στην μάρτυρα ότι η εναγομένη δεν είναι παραγωγός. Η μάρτυρας απάντησε ότι παραμένει υποχρεωμένη να αποκόπτει τα ασφάλιστρα από τους παραγωγούς και να τα εμβάζει στον ΟΓΑ. Της ζητήθηκε να εξηγήσει πώς οι λειτουργοί του ΟΓΑ ελέγχουν τις ποσότητες και απάντησε με επιτόπιες καταγραφές ή δηλώσεις καλλιέργειας από τους παραγωγούς. Τούτες οι επιτόπιες καταγραφές, πρόσθεσε, προκύπτουν από επιτόπιους ελέγχους στα χωράφια. Ερωτηθείσα ποιος είναι ο σκοπός του ασφαλίστρου, απάντησε ότι βάσει του νόμου είναι η δημιουργία αποθεματικού για καταβολή αποζημιώσεων προς εξυπηρέτηση του αγροτικού κόσμου. Εν κατακλείδι επανέλαβε ότι είναι υποχρέωση του συσκευαστή να αποκόψει το ασφάλιστρο. Όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Sayed v. Πλοίου Μ/V Mary John κ.α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 661, η αξιολόγηση της φιλαλήθειας ενός μάρτυρα έχει δυο επάλληλα στοιχεία. Το πρώτο αφορά στο περιεχόμενο της ίδιας της μαρτυρίας. Τα αναφερόμενα σε αυτή υποβάλλονται στη βάσανο της εύλογα αναμενόμενης ανθρώπινης λειτουργίας και βεβαίως συγκρίνονται και με το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό στην υπόθεση. Το άλλο ανάγεται στην έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να διακρίνει από το σύνολο της προσωπικότητας αυτού που εξιστορεί κάτι, κατά πόσο λέγει την αλήθεια. Η μαρτυρία ελέγχεται από αυτά τα ιδιαίτερα στοιχεία όπως πηγή γνώσεως, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, ακεραιότητα και προκατάληψη, ανιδιοτέλεια, αληθοφάνεια (βλ. Phipson on Evidence, 16η έκδοση, σελίδα 333). Ο κάθε ισχυρισμός δεν αξιολογείται απομονωμένα από το σύνολο, αλλά αντιπαραβάλλεται και συσχετίζεται στην αντικειμενική του υπόσταση με κάθε άλλη μαρτυρία. Σκοπός είναι η επιβεβαίωση των αξιολογικών ευρημάτων (βλ. Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A179, Πολ. Έφ. 185/12, 19/04/2018 και Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Η ΜΕ1 άφησε θετικότατες εντυπώσεις. Ήταν συνεπής και σταθερή στη μαρτυρία της. Το δε περιεχόμενο τούτης δεν πλήγηκε από την αντεξέταση. Και πώς άλλωστε να πληγεί όταν το μόνο που έκανε ήταν να μεταφέρει στο Δικαστήριο την απόφαση του ΟΓΑ και απλώς να την εξηγήσει. Τα γεγονότα που εκεί αναφέρονται, δηλαδή οι περίοδοι που η εναγομένη εμπορεύθηκε πατάτες, οι ποσότητες πατατών που εμπορεύθηκε και η μέση τιμή αγοράς κατά τον επίδικο χρόνο, δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Ως εκ των πιο πάνω δέχομαι τη μαρτυρία της ΜΕ1 ως ορθή και αληθή. Βεβαίως η όποια νομική επεξήγηση, είτε του νόμου είτε των κανονισμών, δεν δεσμεύει το Δικαστήριο και αυτό θα εξεταστεί στη συνέχεια. Ως εκ τούτου αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι την 14/01/2013 ο ΟΓΑ κάλεσε την εναγομένη να αποκόπτει τα αναλογούντα ασφάλιστρα για όλες τις ποσότητες πατατών που παραλαμβάνει. Το ποσοστό ασφαλίστρου καθορίστηκε σε 4% επί της τιμής που θα κατέβαλλε στους παραγωγούς (βλ. τεκμήριο 2). Όπως προκύπτει από το τεκμήριο 3 σε δύο περιόδους, χειμερινή και ανοιξιάτικη, η εναγομένη εξήγαγε/διακίνησε συνολικά 133 τόνους πατάτες. Τέλος, την 27/05/2014 ο ΟΓΑ απέστειλε στην εναγομένη συστημένη επιστολή με την οποία την καλούσε να του εμβάσει τα ασφάλιστρα που αναλογούν στις ποσότητες πατατών εσοδείας 2012-2013 που παρέλαβε από τους παραγωγούς. Σύμφωνα με την απόφαση του ΟΓΑ, αυτό το ποσό ανέρχεται σε €2.203,32 (τεκμήριο 4). Το εν λόγω ποσό δεν αμφισβητήθηκε από την εναγομένη, εν τούτοις ούτε και εξοφλήθηκε. Όλα τα πιο πάνω αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου. Τώρα, είναι η θέση της εναγομένης ότι δεν είναι παραγωγός πατατών, αλλά προμηθεύεται τέτοιες από παραγωγούς και τις αξιοποιεί τόσο για εξαγωγή όσο και στην εγχώρια αγορά. Ως εκ τούτου δεν υποχρεούται σε καταβολή ασφαλίστρων, εφόσον τούτα αφορούν αποκλειστικά τους παραγωγούς. Προσθέτει ότι κάθε φορά που ζητούσε την αποκοπή ασφαλίστρου από τους προμηθευτές της παραγωγούς, αυτοί την απειλούσαν ότι δεν θα της παραδώσουν πατάτες. Τέλος, υποστηρίζει ότι η είσπραξη του ασφαλίστρου δεν λειτουργεί ισότιμα, λόγω του ότι οι παραγωγοί πωλούν απ' ευθείας σε ξενοδοχεία και εστιατόρια, δηλαδή πελάτες της εναγομένης, χωρίς όμως να μπορούν να της αποκόψουν ασφάλιστρα. Ως εκ τούτου, υποστηρίζει η εναγομένη, δημιουργείται αθέμιτος ανταγωνισμός. Στον αντίποδα η πλευρά του ενάγοντα υποδεικνύει ότι η απόφαση του ΟΓΑ σε σχέση με το ασφάλιστρο, εν προκειμένω το τεκμήριο 4, συνιστά διοικητική πράξη. Προσθέτει δε ότι η μαρτυρία αποκαλύπτει πως η εν λόγω απόφαση δεν έτυχε αμφισβήτησης και συνεπώς δεν δύναται να ελεγχθεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο. Το άρθρο 4 του περί Γεωργικής Ασφαλίσεως Νόμου, Ν.19/1977, διατυμπανίζει τη σύσταση του ΟΓΑ, στον οποίο αποδίδεται η ιδιότητα νομικού προσώπου. Πρόκειται για οργανισμό δημοσίου δικαίου, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Κ. Καμμίτσης κ.α. ν. ΟΓΑ
(1989)3Δ Α.Α.Δ. 2811, 2812. Το δε άρθρο 17 διαγράφει την υποχρέωση παντός ασφαλιζομένου προσώπου δια γεωργική ασφάλιση. Ο ορισμός ασφαλιζομένου προσώπου εντοπίζεται στο άρθρο 15 του ιδίου νόμου. Στην υπόθεση The Cyprus Phassouri Plantations Co. Ltd v. The Organization of Agricultural Insurance
(1987)3C C.L.R. 2047, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κλήθηκε να αποφανθεί περί της συνταγματικότητας των εν λόγω ασφαλίστρων και ανέφερε τα ακόλουθα: « As regards the nature of such contributions I have duly considered the submissions of counsel for the parties and, bearing in mind the approach adopted by our Supreme Court in, inter alia, Constantinides v. The Electricity Authority of Cyprus,
(1982)3 C;L.R. 798, 805-807, I have reached the conclusion that they are contributions in the nature of a tax, in the sense of Article 24
(2)of the Constitution; and the fact that such tax is not of a universal nature does not, in my opinion, offend against the principle of equality which is safeguarded by Articles 24
(1)and 28 of the Constitution because its imposition is based, on a reasonable, in the light of all relevant considerations, classification (see, inter alia, in this respect, In re Hji Kyriakos and Sons Ltd., 5 R.S.C.C. 22, The Republic v. Demetriades,
(1977)3 C.L.R. 213, Ioannides v. The Republic,
(1979)3 C.L.R. 295, and Antoniades v. The Republic,
(1979)3 C.L.R. 641, as well as the Decision 1457/1955 of the Council of State in Greece).» Στην ίδια υπόθεση ένα εκ των επιχειρημάτων των αιτητών ήταν ότι ο νόμος και οι κανονισμοί δεν μεριμνούν δια αμφισβήτηση της υποχρέωσης του ασφαλιζομένου προσώπου. Επ' αυτού η απάντηση του Δικαστηρίου ήταν ότι: « I find this contention of counsel to be wholly unfound I because the applicants have filed under Article 146 of the Constitution their present recourse by means of which all their contentions regarding the alleged unconstitutionality, or otherwise invalidity, of Law 19/77 and the Regulations made thereunder, as well as any complaints about the validity of the mode of the application of such Law and Regulations, are being determined.» Η σημασία των πιο πάνω έγκειται στο ότι δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας πως οι αποφάσεις του ΟΓΑ, μεταξύ αυτών είναι και το τεκμήριο 4, εμπίπτουν σε αυτό που ορίζεται ως διοικητική πράξη. Ο χαρακτηρισμός του ασφαλίστρου από το Δικαστήριο ως «contributions in the nature of a tax» που τυγχάνει καθολικής εφαρμογής (of a universal nature) και περιπλέον αμφισβητείται με προσφυγή, εξανεμίζει κάθε αμφιβολία ως προς τη φύση της πράξης. Ως εκ των ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι η επιβολή τέτοιου ασφαλίστρου συνιστά διοικητική πράξη. Κατ' επέκταση δικαίως η πλευρά του ενάγοντα επικαλείται την υπόθεση AOMM Γαλαξίας Παραγωγές Λίμιτεδ ν. Δήμος Στροβόλου, ECLI:CY:AD:2014:A520, Πολ. Έφ. 348/10, ημερομηνίας 11/07/2014, στην οποία υποδείχθηκε ότι: « Η εγκυρότητα διοικητικής πράξης ή απόφασης μπορεί να προσβληθεί μόνο με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Εφόσον δεν προσβληθεί ή ακυρωθεί από αρμόδιο αναθεωρητικό Δικαστήριο η διοικητική πράξη, η απόφαση διατηρεί καθόλα την ισχύ της ως προς τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή (Takis P. Markides Ltd v. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 1424, Συμβούλιο Εγγραφής Αρχιτεκτόνων & Πολιτικών Μηχανικών v. Κωνσταντίνου κ.ά.
(1994)3 Α.Α.Δ. 453). Η αποκλειστική δικαιοδοσία για τον έλεγχο της νομιμότητας αποφάσεων, πράξεων η παραλείψεων αρχών ή οργάνων της Δημοκρατίας, τα οποία ασκούν εκτελεστική ή διοικητική λειτουργία, επαφίεται, λοιπόν, μόνο στο Ανώτατο Δικαστήριο. Σταθερή είναι η γραμμή της νομολογίας ότι δεν μπορούν να υπάρχουν παράλληλες θεραπείες στο πλαίσιο του Άρθρου 146 του Συντάγματος. Ενόψει των προνοιών του, είναι νομολογημένη αρχή του Κυπριακού Διοικητικού Δικαίου ότι η εγκυρότητα διοικητικών πράξεων δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο, άμεσα ή έμμεσα, οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας ενώπιον άλλου Δικαστηρίου, πολιτικής ή ποινικής. Με βάση τις ρητές πρόνοιες του Άρθρου 146, παροχή παράλληλης δικαιοδοσίας σε άλλα Δικαστήρια είναι ανεπίτρεπτη και ο θεσμικός αυτός διαχωρισμός των δικαιοδοσιών είναι κάθετος και απόλυτος. Θέματα όπως η ιδιοκτησία ή κατοχή, το είδος του υποστατικού και το ύψος των τελών, είναι ζητήματα που αφορούν την εγκυρότητα της διοικητικής πράξης επιβολής του τέλους και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν στα πλαίσια άλλης παράλληλης διαδικασίας, πέραν της αναθεωρητικής που καθορίζεται στο Άρθρο 146 του Συντάγματος (James Peter v. Δήμου Αγίου Αθανασίου
(2001)2 Α.Α.Δ. 612, 615). Εφόσον η απόφαση για επιβολή τέλους δεν ακυρώθηκε ή δεν προσβλήθηκε, αυτό καθίσταται απαιτητό με αγωγή, στην οποία η νομιμότητα της απόφασης δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και η οφειλή πρέπει να θεωρείται δεδομένη (D.E.L. Kirzis Tourist Enterprises Ltd κ.ά. v. Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντος
(2000)1 Α.Α.Δ. 1946, Amazing Trading Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων
(2002)1 Α.Α.Δ. 1136, 1138-9).» Σχετική είναι και η υπόθεση Αντέννα Λίμιτεδ ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου
(2010)1Β Α.Α.Δ. 1079, 1088 όπου λέχθηκε ότι: « Ούτε αυτός ο λόγος ευσταθεί. Όπως πολύ ορθά διαπιστώνουν οι δύο ευπαίδευτοι πρωτόδικοι δικαστές, το Ανώτατο Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο για να εξετάσει τη νομιμότητα μιας εκτελεστής απόφασης διοικητικού οργάνου. Η δικαιοδοσία αυτή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σύμφωνα με το εδάφιο 1 του Άρθρου 146, είναι «αποκλειστική» (βλ. Kyriakides v. Republic 1 R.S.C.C. 66 και Ouzounian v. Republic
(1966)3 C.L.R. 553, στη σελίδα 556 και Sigma Radio T.V. Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 155, στην οποία έκαμε αναφορά και το πρωτόδικο δικαστήριο στην Εφεση Aρ. 3/08. Δεν προτιθέμεθα να επεκταθούμε στο θέμα, εφόσον για το ίδιο ζήτημα υπάρχει όχι μόνο πλούσια, αλλά και πρόσφατη νομολογία, την οποία υιοθετούμε και στην οποία παραπέμπουμε (βλ. Sigma Radio T.V. Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου
(2009)1 A.A.Δ. 1601, η οποία εκδόθηκε από την παρούσα σύνθεση, Sigma Radio T.V. Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 909, Sigma Radio T.V. Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (Αρ. 1)
(2006)1 Α.Α.Δ. 155, Sigma Radio T.V. Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (Αρ. 2)
(2005)1 Α.Α.Δ. 572, Sigma Radio T.V. Ltd. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου
(2005)1(Α) Α.Α.Δ. 408 και Sigma Radio T.V. Ltd. κ.ά. v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου
(2004)3 Α.Α.Δ. 134, απόφαση Πλήρους Ολομέλειας).» Σχετική είναι και η υπόθεση CYDIVE LTD v. Αρχής Λιμένων Κύπρου, ECLI:CY:AD:2018:A279, Πολ. Έφ. 207/12, 07/06/2018, ως προς τη διάκριση πράξεων ή αποφάσεων της διοίκησης που εκφεύγουν του ελέγχου του Διοικητικού Δικαστηρίου. Στη δοσμένη περίπτωση δεν υπάρχει αμφιβολία για τη φύση της υπό κρίση απόφασης του ΟΓΑ. Τα πιο πάνω εναργώς αποκαλύπτουν ότι η παρούσα διαδικασία δεν προσφέρεται δια τον έλεγχο της πράξης της διοίκησης. Αυτό εμπίπτει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Διοικητικού Δικαστηρίου. Είτε πρόκειται για το ασφάλιστρο αυτό αφ' εαυτό, είτε για την κατηγοριοποίηση της εναγομένης ως ασφαλιζομένου προσώπου, δεν είναι έργο τούτου του Δικαστηρίου να ελέγξει την απόφαση του ΟΓΑ. Σκοπός τούτης της διαδικασίας, ως εξηγείται στην υπόθεση Μιχαήλ Ιωάννου Κουππαρής ν. Οργανισμού Γεωργικής Ασφάλισης
(1997)1Γ Α.Α.Δ. 1780, 1786, είναι ο έλεγχος του αγώγιμου δικαιώματος του ΟΓΑ για την ανάκτηση των ασφαλίστρων. Επ' αυτού δεν υπάρχει αντίλογος στη μαρτυρία της ΜΕ
- Άλλωστε η υπεράσπιση δέχεται ότι αρχικώς της επιβλήθηκε και ακολούθως της ζητήθηκε καταβολή του εν λόγω ασφαλίστρου, το οποίο δεν αμφισβήτησε και περαιτέρω, ότι δεν το κατέβαλε. Ως εκ των πιο πάνω κατάληξή μου είναι πως η εναγομένη εξακολουθεί να οφείλει το ποσό των €2.203,
- Συνεπώς η αξίωση του ενάγοντα είναι βάσιμη. Υπέρ του ενάγοντα και εις βάρος της εναγομένης εκδίδεται απόφαση για το ποσό των €2.203,32, πλέον νόμιμο τόκο από την καταχώριση της αγωγής, πλέον δικηγορικά έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ)..................................... Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο