A. M. Charalambous Ltd κ.α. ν. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης/Έφεσης: 5/2020, 22/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2020:A40 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης/Έφεσης: 5/2020 Μεταξύ:
- A. M. Charalambous Ltd
- *** Χαραλάμπους
- *** Χαραλάμπους Αιτητών και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Καθ' ης η Αίτηση Ημερομηνία: 22 Ιανουαρίου 2020 Εμφανίσεις: Για Εφεσείοντες: κα Ν. Χατζηϊωάννου, για Α. Κ. Χατζηϊωάννου & Σία Για Εφεσίβλητη: κ. Σ. Κάσινος, για Γεωργιάδης και Πελίδης Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την ως άνω έφεση τους οι Εφεσείοντες επιδιώκουν την ακύρωση της Ειδοποίησης ΙΑ και της προγραμματισθείσας για τις 22.1.20 πώλησης με ηλεκτρονικό πλειστηριασμό των 23/200 μεριδίων ιδιοκτησίας της Εφεσείουσας 2 επί χωραφιού στον Στρόβολο βάσει υποθήκης Υ.110./08, καθώς και ακύρωση των προηγηθεισών Ειδοποιήσεων Θ και Ι. Οι Εφεσείοντες επικαλέστηκαν βασικά τέσσερις λόγους προς ακύρωση, ήτοι ισχυρίζονται ότι: (Α) Το Μέρος VIA του Ν.9/65 παραβιάζει τα άρθρα 23, 26, 28 και 30 του Συντάγματος. (Β) Δεν τηρήθηκαν η διαδικασία και οι προϋποθέσεις. (Γ) Οι ίδιοι υπέβαλαν αίτηση στο σχέδιο ΕΣΤΙΑ και (Δ) Η Ειδοποίηση ΙΑ συνιστά κατάχρηση διαδικασιών. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εφεσείοντος 3 (συζύγου της Εφεσείουσας 2) στην οποίαν αναφέρεται στο ιστορικό δανειοδότησης της Εφεσείουσας 1 («εταιρείας»), στην υποθήκευση του κτήματος κατά το 2008, στον περαιτέρω δανεισμό κατά τα έτη 2010-2011 για €3.100.000 και €670.000, στη θέση της τράπεζας ότι η παλαιότερη υποθήκη καλύπτει και αυτά τα δάνεια έχοντας εγείρει αγωγή υπ' αρ.329./12, στην επίδοση Ειδοποιήσεων Θ και Ι για κάποιαν άλλη υποθήκη (υπ' αρ.Υ.296./11), στην επίδοση Ειδοποίησης Ι για την επίδικη υποθήκη Υ.110./08 στις 15.7.19 αλλά χωρίς Ειδοποίηση Θ και χωρίς επίδοση της στον «ενυπόθηκο εγγυητή» (Λιασή), στη σχετική αλληλογραφία τους, στην επίδοση κατά το 2016 άκυρων Ειδοποιήσεων Θ, σε διάφορες δικαστικές διαδικασίες που είχαν με την τράπεζα, σε προσπάθειες διευθέτησης από το 2016 μέχρι και το τέλος του 2019 και τέλος στην υποβολή αίτησης στο Σχέδιο ΕΣΤΙΑ στις 5.12.19 επειδή στα ενυπόθηκα ευρίσκεται η κύρια κατοικία τους. Ένσταση Η Εφεσίβλητη προέβαλε 12 λόγους ένστασης προς απόρριψη της έφεσης οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου, η διαδικασία είναι ορθή, δεν τίθεται θέμα αντισυνταγματικότητας, η υποβολή αίτησης στο ΕΣΤΙΑ δεν συνιστά λόγο ακύρωσης και εν πάση περιπτώσει η αίτηση στο σχέδιο αφορά διαφορετικό ακίνητο βάσει άλλης υποθήκης. Στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση της η λειτουργός της APS, (διαχειρίστριας των προβληματικών λογαριασμών), κα Παναγιώτου, αναφέρεται επίσης στο ιστορικό των δανείων υπ' αρ..83-02 και 83-03 κατά τα έτη 2010 και 2011, στην υποθήκη υπ' αρ.Υ.110./08, στη μη πληρωμή, στον τερματισμό, στην καταχώριση της αγωγής υπ' αρ.329./12, στην έναρξη της διαδικασίας εκποίησης το 2016 (Τεκμήριο 2), η οποία συνεχίστηκε στο 2019, στο ότι όντως δεν υπήρξε επίδοση στον Λιασή καθότι δεν ήταν πλέον εγγυητής λόγω πώλησης του δικού του ενυπόθηκου κτήματος στις 18.3.19 (Τεκμήριο 3) και στη συνέχεια αναλύει τους λόγους για τους οποίους δεν ευσταθεί κατά την άποψη της οποιοσδήποτε λόγος ακύρωσης. Νομική πτυχή Στην αγόρευση τους οι Εφεσείοντες προώθησαν διάφορους λόγους ακύρωσης με τη σειρά που αυτοί εξετάζονται πιο κάτω. Α. Επιδόσεις Ειδοποιήσεων Στα πλαίσια αυτού του λόγου ακύρωσης οι Εφεσείοντες προβάλλουν ότι δεν έχουν επιδοθεί οι Ειδοποιήσεις Θ, Ι και ΙΑ στον αποκαλούμενο ενυπόθηκο εγγυητή (Λιασή) και ότι δεν έχουν γενικά επιδοθεί οι Ειδοποιήσεις Θ και Ι. Εν πρώτοις θα πρέπει να υποδειχθεί πως το άρθρο 44Γ
(3)δίδει το δικαίωμα έφεσης αλλά αυτή ασκείται «για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης» και μόνο για συγκεκριμένους και περιοριστικά αναφερόμενους λόγους. Ως «ειδοποίηση» στο εν λόγω εδάφιο εννοείται η ΙΑ και οι λόγοι έφεσης οι οποίοι θα μπορούσαν σχετικά να προβληθούν είναι ότι αυτή: (α) Δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις. (β) Δεν έχει επιδοθεί. (γ) Έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον δανειστή. Συνεπώς στα πλαίσια του λόγου αυτού δύνανται να εξεταστούν θέματα τα οποία αφορούν μόνο την Ειδοποίηση ΙΑ. Η Εφεσίβλητη δέχεται ότι δεν επέδωσε την Ειδοποίηση ΙΑ στον Λιασή, εξηγώντας πως αυτός είχε υποθηκεύσει κάποιο ακίνητο του στην Πέγεια, το οποίο όμως είχε εκποιηθεί μέσω πλειστηριασμού στις 18.3.19, οπότε για τον ίδιο δεν συνέχισε τη διαδικασία αφού αυτός δεν ήταν πλέον μεταξύ των οφειλετών του επίμαχου χρέους. Οι Εφεσείοντες δέχονται ότι έχει εκποιηθεί το ακίνητο του Λιασή πλην όμως υποστηρίζουν πως «το ότι με την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου έχει εξαντληθεί η υποχρέωση του δεν σημαίνει ότι έχουν εξαντληθεί και τα δικαιώματα του ως εγγυητής (sic) που περιλαμβάνουν την υποκατάσταση του στις άλλες εξασφαλίσεις που διαθέτει η τράπεζα (άρθρα 98 και 99 του Κεφ.149) και σε δικαίωμα ανάκτησης από τον πρωτοφειλέτη ό,τι έχει πληρώσει για την οφειλή (άρθρο 103 του Κεφ.149), επιπλέον δε έχει δικαιώματα που προκύπτουν από τη συνεγγύηση του (άρθρα 104 και 105 του Κεφ.149).» Η πραγματικότητα είναι πως εγγυήσεις εν τη εννοία του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.149 είχαν υπογράψει μόνον οι Εφεσείοντες 2 και 3 και ως αναφέρεται στην αγωγή υπ' αρ.329./12 (Τεκμήριο 2 στην αίτηση) επιπρόσθετα από τις εγγυήσεις αυτές είχαν υποθηκεύσει ακίνητα τους η Εφεσείουσα 2 και ο Λιασής για τις οποίες υποθήκες η τράπεζα σημείωσε στην αγωγή ότι επεφύλασσε τα δικαιώματα της. Περαιτέρω, η αλήθεια είναι πως εν σχέσει με τα δύο αυτά δάνεια (αρ.83-02 και 83-03) είχαν σταλεί Ειδοποιήσεις Θ ημερ. 13.5.16 τόσο στους Εφεσείοντες όσο και στον Λιασή (Τεκμήριο 2 στην ένσταση). Παρεμπιπτόντως σημειώνεται πως η υποχρέωση που υπήρχε κατά το 2016 βάσει του τότε ισχύοντος άρθρου 44Β
(2)(β) έχει πλέον καταργηθεί με την τροποποίηση του 2018 και από τότε δεν απαιτείται όπως ξανασταλεί η πιο πάνω Ειδοποίηση Θ ενώ ο νέος νόμος ίσχυε ασχέτως του ότι είχαν σταλεί οποιεσδήποτε Ειδοποιήσεις πριν τις 13.7.18 (που τέθηκε σε ισχύ ο τροποποιητικός Ν.87
(1)/18). Η εισήγηση όμως ότι η υποθήκευση ακινήτου εξισούται με την εγγύηση είναι αβάσιμη. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Ν.9/65 «υποθήκη» σημαίνει επιβάρυνση επί ακινήτου προς εξασφάλιση χρέους ενώ σύμφωνα με το άρθρο 84 του Κεφ.149 «σύμβαση εγγύησης» είναι η σύμβαση περί εκπλήρωσης της υπόσχεσης τρίτου στην περίπτωση που ο τρίτος δεν την εκπληρώσει. Συνεπώς τα άρθρα 98, 99, 104 και 105, ενταχθέντα στο Μέρος ΧΙ του Κεφ.149, αφορούν και εφαρμόζονται στις περιπτώσεις εγγύησης βάσει του εν λόγω Νόμου και όχι σε υποθήκες. Άλλωστε θα ήταν παράλογο να ερμηνεύεται π.χ. το άρθρο 99 ως να σημαίνει ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης δικαιούται του οφέλους πάσης ασφάλειας (π.χ. άλλης υποθήκης) την οποία είχε ο δανειστής έναντι του πρωτοφειλέτη, δηλαδή ο ένας ενυπόθηκος να δικαιούται το ακίνητο άλλου ενυπόθηκου οφειλέτη. Αντίθετα, ο απλός εγγυητής έχει το δικαίωμα να ελέγξει τον πιστωτή για τη χρήση της εμπράγματης εξασφάλισης. Συνεπώς, εφόσον η υποθήκη Υ.296./11 είχε εκποιηθεί στις 18.3.19 έπεται πως ο Λιασής δεν ήταν πλέον «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» στις 15.7.19 όταν στάλθηκαν οι ειδοποιήσεις Ι στους Εφεσείοντες και ορθώς δεν στάληκε τέτοια ειδοποίηση στον ίδιο, όπως παραδεκτώς έγινε για τους Εφεσείοντες (§10 της ένορκης δήλωσης τους). Β. Προϋποθέσεις έκδοσης Ειδοποίησης ΙΑ Στα πλαίσια αυτού του λόγου οι Εφεσείοντες επαναφέρουν το ζήτημα επίδοσης της Ειδοποίησης Θ. Ανεξαρτήτως του ότι ένα τέτοιο θέμα δεν είναι εφέσιμο και πέραν των όσων έχουν προαναφερθεί επισημαίνεται πως οι ίδιοι παραδέχονται ότι παρέλαβαν τις Ειδοποιήσεις Θ κατά το 2016 (§13 ένορκης τους δήλωσης). Έχει δε εξηγηθεί πως δεν ευσταθεί η θέση ότι αυτές ήταν άκυρες επί τη βάσει του ότι δεν συνοδεύοντο από Ειδοποιήσεις Ι. Δεν προέβλεπε κάτι τέτοιο ο υφιστάμενος τότε Νόμος αλλά ότι η Ειδοποίηση Θ έπρεπε να «συνοδεύει και την Ειδοποίηση» Τύπου Ι [άρθρο 44Β
(2)(β)] πρόνοια όμως η οποία καταργήθηκε κατά το
- Βασικά ο Νόμος προέβλεπε τότε ότι η Ειδοποίηση Θ έπρεπε να σταλεί και μόνη της στο αρχικό στάδιο αλλά και αργότερα με την Ειδοποίηση Ι. Ούτε ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι στην Ειδοποίηση Ι προστέθηκε και τρίτος λογαριασμός υπ' αρ.83-
- Ένας τέτοιος λογαριασμός αναφέρεται όντως αλλά αυτό γίνεται στη συνοδευτική επιστολή ημερ. 9.7.19, αφορά ένα λογαριασμό παρατραβήγματος και ασφαλώς δεν θα επηρέαζε την ισχύ της ίδιας της Ειδοποίησης Ι ακόμα και αν ετίθετο βάσιμα θέμα ελέγχου της στην παρούσα (βλ. Τεκμήριο 1 στην ένσταση). Οι Εφεσείοντες συνεχίζουν το ίδιο ζήτημα με την Ειδοποίηση Θ λέγοντας ότι επιδόθηκε το 2017 συνοδευόμενη από την Ειδοποίηση Ι. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που επιδόθηκε τότε ήταν η Ειδοποίηση Ι για την προώθηση εκποίησης της Υ.296./11, (δηλαδή του ακινήτου του Λιασή), η οποία δεόντως συνοδεύετο από την Ειδοποίηση Θ βάσει της ισχύουσας κατά το 2017 νομοθεσίας (ως έχει ήδη εξηγηθεί). Οι παλαιότερες δε Ειδοποιήσεις Θ είχαν δοθεί και για τις δύο υποθήκες (Υ.296./11 και Υ.110./08) όπως ευκρινώς συνάγεται από τη συνοδευτική επιστολή, επίσης ημερ. 13.5.16 (Τεκμήριο 2 της ένστασης). Εκ του περισσού σημειώνεται πως ούτε για την κατάσταση τίθεται βάσιμα οποιοδήποτε ζήτημα όσον αφορά το χρέος αφού, (πέραν του ότι δεν αποτελεί εφέσιμο θέμα), ούτως ή άλλως στην Υπεράσπιση τους στην αγωγή οι Εφεσείοντες παραδέχονται την οφειλή τους και στην ουσία εγείρουν εκεί θέμα μόνο για υπερχρεώσεις γενικά και τήρηση του αρχικού επιτοκίου. Επισημαίνεται πως, πριν την τροποποίηση του 2018, εναντίον της Ειδοποίησης Ι μπορούσε να καταχωριστεί αγωγή, η εκκρεμότητα της οποίας συνιστούσε λόγο για ακύρωση της Ειδοποίησης ΙΑ (παλαιό άρθρο 44Γ
(3)δ). Ασφαλώς στην αγωγή μπορούσαν να εξεταστούν θέματα που αφορούσαν την Ειδοποίηση Ι και την κατάσταση λογαριασμού. Ο νομοθέτης, εν τη σοφία του, με τον Ν.87
(1)/18 έκρινε πως τα οποιαδήποτε εγειρόμενα ζητήματα δύνανται να τεθούν και εξεταστούν σε ενδιάμεση αίτηση για την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, μάλιστα με ελαφρύτερο βάρος στους ώμους των οφειλετών αφού αυτό το οποίο απαιτείται να καταδείξουν είναι ουσιαστικά κάποια συζητήσιμη υπόθεση και απλά την πιθανότητα επιτυχίας. Αυτός ουσιαστικά είναι ο λόγος για τον οποίο θέσπισε συγκεκριμένους λόγους έφεσης, μη συμπεριλαμβάνοντας λόγο σχετικό με την Ειδοποίηση Ι ή την κατάσταση αλλά συμπεριλαμβάνοντας σε αυτούς την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος προς όφελος του οφειλέτη. Στην παρούσα περίπτωση, παρότι γίνεται αναφορά από τους Εφεσείοντες σε διάφορες αγωγές και αιτήσεις που έχουν καταχωρίσει, εντούτοις δεν φαίνεται να έχουν εξασφαλίσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα. Ούτε επικαλέστηκαν κάτι τέτοιο. Γ. Σχέδιο ΕΣΤΙΑ Βάσει του άρθρου 44Γ
(3)τόσο ο ενυπόθηκος οφειλέτης όσο και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται να καταχωρίσει έφεση για παραμερισμό της Ειδοποίησης ΙΑ και επί τω ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης εγκρίνεται στο σχέδιο ΕΣΤΙΑ, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις υποχρεώσεις του όπως προκύπτουν από τον εν λόγω σχέδιο. Ούτε αυτός ο λόγος έχει πιθανότητες επιτυχίας. Η βασική φιλοσοφία του Σχεδίου είναι η προστασία δανειοληπτών με υποθήκευση κατοικίας της οποίας η αξία δεν υπερβαίνει τις €350.
- Η έγκριση συμμετοχής στο Σχέδιο προϋποθέτει τον διακανονισμό και αναδιάρθρωση, δηλαδή πρώτα τη συμφωνία με την τράπεζα και ακολούθως τη συμμετοχή του Κράτους, το οποίο θα καταβάλλει το 1/3 της δόσης, υπό τον όρο πάντοτε ότι τηρεί και ο δανειολήπτης τις υποχρεώσεις του βάσει της συμφωνίας. Υπάρχει περαιτέρω σειρά κριτηρίων και προϋποθέσεων για την έγκριση συμμετοχής. Στην παρούσα περίπτωση είναι παραδεκτό από την Εφεσίβλητη ότι η Εφεσείουσα 2 υπέβαλε στις 5.12.19 αίτηση για ένταξη στο σχέδιο ΕΣΤΙΑ, την οποία μάλιστα παρουσίασε η Εφεσίβλητη ως Τεκμήριο 4 αφού οι ίδιοι οι Εφεσείοντες παρουσίασαν μόνο το σχέδιο ως Τεκμήριο
- Όπως διαπιστώνεται, η αίτηση όντως αφορά τεμάχιο στη Λακατάμεια και πάντως διαφορετικό από το επίδικο στην παρούσα έφεση ενυπόθηκο ακίνητο το οποίο ευρίσκεται στον Στρόβολο, ως προκύπτει από τη Σύμβαση Υποθηκεύσεως την οποίαν οι ίδιοι επισύναψαν ως Τεκμήριο
- Εν πάση περιπτώσει, η ουσία είναι πως δεν έχει μέχρι στιγμής εγκριθεί οποιοδήποτε σχέδιο, για το οποίο ούτως ή άλλως απαιτείται συγκατάθεση της Εφεσίβλητης. Όπως απαιτείται και αναδιαρθρωμένο δάνειο λόγω της ύπαρξης και άλλων εμπράγματων εξασφαλίσεων διαφορετικών από αυτές επί της Κύριας κατοικίας. Σημειώνεται πως βάσει του όρου 5.2 του Σχεδίου εάν η Συμμετέχουσα Τράπεζα διαφωνήσει για τη βιωσιμότητα της προσφερόμενης λύσης τότε ενημερώνει τον Αρμόδιο Φορέα ο οποίος απορρίπτει την αίτηση. Συνεπώς, η απλή υποβολή της αίτησης δεν πληροί την προϋπόθεση που θέτει ο Νόμος για ακύρωση. Δ. Συνταγματικότητα Όσον αφορά τις εισηγήσεις περί αντισυνταγματικότητας θα πρέπει να επισημανθεί συνοπτικά πως με βάση τη νομολογία κάθε νόμος θεωρείται συνταγματικός εκτός αν κριθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι δεν είναι. Δεν εξετάζονται τα κίνητρα, η πολιτική ή η σοφία των νόμων και αν είναι δυνατόν, το Δικαστήριο θα ερμηνεύσει τον Νόμο κατά τρόπον που να συνάδει με το Σύνταγμα (βλ. Lapertas Fisheries Ltd κ.ά. ν. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ.335). Το άρθρο 23 του Συντάγματος το οποίο παρέχει την ίδια προστασία με το άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, προνοεί πως έκαστος έχει το δικαίωμα να αποκτά, να είναι κύριος, να απολαμβάνει ή να διαθέτει οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη ιδιοκτησία. Όπως αναφέρει ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Α. Ν. Λοΐζου στο σύγγραμμα του «Σύνταγμα Κυπριακής Δημοκρατίας», 2001 (σελ.139): «Το δικαίωμα που προστατεύεται από το άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου είναι το δικαίωμα της "ειρηνικής απόλαυσης" της περιουσίας: το δικαίωμα να έχει, χρησιμοποιεί, διαθέτει, ενεχυριάζει, δανείζει, ακόμη και να καταστρέφει ένας την περιουσία του. Εγγυάται το δικαίωμα ιδιοκτησίας και προστατεύει κυρίως την απόλαυσή της από επεμβάσεις του Κράτους.» Στην παρούσα περίπτωση η ίδια η Εφεσείουσα 2 υπογράφοντας το Έγγραφο Υποθήκης δήλωσε ότι από τη στιγμή που το εξασφαλιζόμενο ποσό καταστεί πληρωτέο «. η τράπεζα θα δικαιούται να πωλήσει τα ενυπόθηκα κτήματα είτε μέσω του Κτηματολογίου, είτε με αγωγή μέσω του Δικαστηρίου και ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ήθελε αποφασίσει» (όρος 5) και σε άλλο σημείο ότι η τράπεζα καθίστατο ανέκκλητα πληρεξούσιος της να πωλεί το κτήμα σε οποιοδήποτε πρόσωπο προς τον σκοπό εξόφλησης των υποχρεώσεων που εξασφαλίζει η υποθήκη (όρος 11). Είναι λοιπόν σαφές πως η ίδια η Εφεσείουσα 2 άσκησε το δικαίωμα διάθεσης του ακινήτου της, το υποθήκευσε προς εξασφάλιση ανταλλαγμάτων και χορήγησε συγκεκριμένες εξουσίες στον δανειστή, οι οποίες περιλαμβάνουν και την εκποίηση του ενυπόθηκου με οποιοδήποτε τρόπο. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Loucas Panayiotou Estates Ltd κ.ά. ν. Hellenic Bank Public Company Ltd, Πολ.Έφ.Ε203/13, ημερ. 12.9.19 με αυτό τον τρόπο οι ίδιοι έχουν απεμπολήσει ένα μέρος της δικής τους απολύτου ιδιοκτησίας, θέτοντας την περιουσία τους υπό ενδεχόμενη πώληση λόγω εκποίησης της υποθήκης. Τα πιο πάνω σχετίζονται και με το άρθρο 26 του Συντάγματος. Αυτό προνοεί πως έκαστος έχει το δικαίωμα του συμβάλλεσθαι ελευθέρως και ότι το δικαίωμα αυτό υπόκειται σε όρους ή περιορισμούς (ή δεσμεύσεις) τιθέμενους επί τη βάσει των γενικών αρχών του δικαίου των συμβάσεων. Όπως αναφέρει ο Α. Ν. Λοΐζου (ανωτέρω), σελ.167, η ελευθερία του συμβάλλεσθαι περιλαμβάνει την προσχώρηση ή μη σε σύμβαση, τη διαμόρφωση του περιεχομένου της συμφωνίας, καθώς και την καταγγελία της σύμβασης. Το Ανώτατο Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να ασχοληθεί με το άρθρο 26 στις υποθέσεις Πρόεδρος ν. Βουλής
(1997)3 Α.Α.Δ.36, Πρόεδρος ν. Βουλής
(2014)3 Α.Α.Δ.522 και Πρόεδρος ν. Βουλής, Αναφορά 9/16, ημερ. 26.1.
- Αυτό το οποίο προκύπτει είναι πως η μεταγενέστερη επέμβαση του Νομοθέτη δεν συμβιβάζεται καταρχήν με την ελευθερία των συμβάσεων, ότι οι όποιοι περιορισμοί δεν πρέπει να θίγουν την ουσία ή τον πυρήνα του δικαιώματος και ότι η όποια ρύθμιση δεν πρέπει να ισοδυναμεί με αποστέρηση της ελεύθερης επιλογής ενός συμβαλλομένου ως προς τον προσδιορισμό του περιεχομένου της σύμβασης κατά τη βούληση του. Είναι προφανές πως καμιά από τις πιο πάνω συνέπειες δεν έχει επιφέρει η προσθήκη του Μέρους VIA στον Νόμο. Τόσον η σύμβαση υποθήκευσης όσον και η σύσταση της υποθήκης συνομολογήθηκαν και έγιναν στη βάση της ελεύθερης βούλησης των συμβαλλομένων μερών. Το δικαίωμα πώλησης του ακινήτου ενυπήρχε και συνιστούσε μέρος των συμφωνηθέντων ελευθέρως. Το δικαίωμα του συμβάλλεσθαι ασκήθηκε πλήρως. Η μεταγενέστερη ρύθμιση της διαδικασίας πώλησης ή η θεσμοθέτηση τρόπου πώλησης δεν κρίνεται ότι συνιστά επέμβαση στη βούληση των εμπλεκομένων. Οι συμβαλλόμενοι προνόησαν πριν από τον Νομοθέτη πως μπορούσε να γίνει πώληση με οποιοδήποτε τρόπο και ο Νομοθέτης απλά έχει θεσπίσει έναν τρόπο πώλησης. Όσον αφορά το άρθρο 28 του Συντάγματος οι Εφεσείοντες προβάλλουν ότι με τον Νόμο δίδεται δικαίωμα στην τράπεζα εκποίησης της υποθήκης εν αναμονή της απόφασης του Δικαστηρίου χωρίς να δίδεται ανάλογο δικαίωμα στους ίδιους για διαγραφή της υποθήκης και μη πληρωμής εν αναμονή της απόφασης του Δικαστηρίου. Έχει ήδη επεξηγηθεί πως ο Νόμος έθεσε μια αντίστοιχη πολύ απλή προϋπόθεση για την παγοποίηση τέτοιας διαδικασίας, ήτοι την ικανοποίηση αρμοδίου Δικαστηρίου ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας και την συνακόλουθη έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Το διεκδικούμενο ποσό στην παρούσα είναι €3.014,452 συν τόκους €100.598 (μέχρι 30.11.19) και η επιφυλαχθείσα τιμή για τα υπό εκποίηση μερίδια είναι €421.
- Η ίδια η Εφεσείουσα 2 στην αίτηση για το Σχέδιο ΕΣΤΙΑ δήλωσε πρόθυμη να μεταβιβάσει (στην τράπεζα) την έπαυλη της στον Πρωταρά έναντι των υποχρεώσεων εάν απαλλαγεί το ακίνητο στο οποίο ευρίσκεται η κατοικία (το οποίο, ως έχει λεχθεί, δεν είναι το επίδικο στην παρούσα έφεση). Υπό τις περιστάσεις αυτές δεν θεωρώ ότι τίθεται βάσιμα οποιοδήποτε ζήτημα παραβίασης του άρθρου 28 του Συντάγματος περί ισότητας των διαδίκων καθότι δεν συμφωνώ ότι πρόκειται για άνιση μεταχείριση όμοιων καταστάσεων. Όσον αφορά το άρθρο 30 του Συντάγματος και το δικαίωμα κάθε πολίτη να προσφύγει σε Δικαστήριο πρέπει να διευκρινιστεί πως αυτό αφορά δικαστήριο στο οποίο ο πολίτης δικαιούται να προσφύγει δυνάμει του Συντάγματος. Το ίδιο το Σύνταγμα προνοεί στο άρθρο 158 πως η δικαιοδοσία και οι εξουσίες των πολιτικών δικαστηρίων ρυθμίζονται από Νόμο. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Πρόεδρος ν. Βουλής
(2014)3 Α.Α.Δ.499 είναι επιτρεπτή η επιβολή διαδικαστικών διατυπώσεων για την πρόσβαση στο Δικαστήριο, πάντοτε υπό τον όρο ότι η πρόσβαση δεν επηρεάζεται ούτε ματαιώνεται. Παραβίαση θα συνιστούσαν τυχόν εμπόδια τα οποία καθιστούν την πρόσβαση υπερβολικά δύσκολη ή αδύνατη. Στη βάση των προνοιών του Νόμου και των προαναφερθέντων δεν συμφωνώ ότι τίθεται θέμα παραβίασης του άρθρου 30. Τα όσα προνοούνται είναι διαδικαστικές διατυπώσεις, οι οποίες ρυθμίζουν εντός επιτρεπτών ορίων την πρόσβαση σε αρμόδιο Δικαστήριο. Υπενθυμίζω πως η πρόσβαση σε αστικό Δικαστήριο μέσω αγωγής παραμένει χωρίς οποιαδήποτε διατύπωση και όπως αποδεικνύεται έχουν ασκήσει τέτοιας φύσης δικαίωμα οι Εφεσείοντες. Κατάληξη Είναι η τελική μου κατάληξη ότι δεν έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε λόγος ακύρωσης της διαδικασίας ή οποιασδήποτε ειδοποίησης. Ως εκ τούτου η αίτηση-έφεση απορρίπτεται με €1.000 έξοδα συν Φ.Π.Α. προς όφελος της Εφεσίβλητης και εις βάρος των Εφεσειόντων 1, 2 και 3 αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως. (Υπ.) ............... Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο